(@) - Raf

Filmde kadın erkek ilişkileri pek çok açıdan ele alınmıştır. Özellikle baş karakterlerin karşılıklı olmayan aşkları söz konusudur. Bekir Uğur'a, Uğur da Zagor'a aşıktır. Uğur Zagor'un peşinde, Bekir ise Uğur'un peşindedir. Zagor'un, Uğur'un annesinin erkek arkadaşını öldürmesi ile Zagor yeni çıktığı…devamıFilmde kadın erkek ilişkileri pek çok açıdan ele alınmıştır. Özellikle baş karakterlerin karşılıklı olmayan aşkları söz konusudur. Bekir Uğur'a, Uğur da Zagor'a aşıktır. Uğur Zagor'un peşinde, Bekir ise Uğur'un peşindedir. Zagor'un, Uğur'un annesinin erkek arkadaşını öldürmesi ile Zagor yeni çıktığı hapise tekrar girmemek için kaçar. Uğur da aynı gece kaybolur. Bekir için bu noktadan itibaren farklı bir yolculuk başlar. Bir zaman sonra evlenip, düzenini kursa da, Zagor'un tekrar hapse girdiğini duyduktan sonra tekrar Uğur'un izini sürer. Film 17 Kasım 2006'da vizyona girmiştir. 103 dakikadır. Zeki Demirkubuz filmin aynı zamanda görüntü yönetmenliğini de yapmıştır. Kader'in, yani Uğur ve Bekir'in geçmişi, Demirkubuz'un 1997 yapımı Masumiyet filmine dayanmaktadır. Haluk Bilginer'in 10 dakikalık performansında Kader'deki Bekir'in izleri görülmektedir. Masumiyet, Kader'den daha eski bir filmdir; fakat Demirkubuz Kader'in yaratımını daha önce yapmıştır. Masumiyet, Diyarbakır'da geçmektedir fakat Kader hikayesinin yolculuğu Kars'ta biter. Masumiyet geçmiş dönemi anlatan bir filmdir. Kader günümüzde geçer. Filmde Zeki Demirkubuz'un eşi Nurhayat Kavrak'a bir spiker rolü verilmiştir. Vildan Atasever'in filmden önce oynadığı Kadın İsterse'nin sesleri, filmin bir bölümünde televizyondan duyulur. Demirkubuz bu şekilde bir de, otelcilerin televizyon izlediği sahneye Masumiyet filminden bir sahne koymuştur. Demirkubuz filmde pavyon sahibini canlandırmıştır. Filmdeki Bekir karakteri ile Nuri Bilge Ceylan'ın İklimler filmindeki taksi şoförünün aynı kişi olduğuna dair bağlantı kurulmaktadır. Ödüller: Ankara Uluslararası Film Festivali En İyi Yönetmen, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Yardımcı Oyuncu, Antalya Altın Portakal Film Festivali Jüri Özel Ödülü En İyi Erkek Oyuncu, İstanbul Uluslararası Film Festivali En İyi Yönetmen, En İyi Erkek Oyuncu ödüllerini kazanmıştır.

sinewix34 2 years ago

Misafir

Andaç Haznedaroğlu

4 Gönderi

Yönetmenin üçüncü başarılı uzun metraj film, Suriye'deki iç savaşta küçük kız kardeşi dışında bütün ailesini kaybeden yedi yaşındaki Lina'nın komşusu Meryem ile birlikte Türkiye'ye sığınmasını ve sonrasında yaşadıkları zorlukları anlatmaktadır. Türkiye sinemasında boy gösteren başarılı kadın yönetmenlerden birisi olan Andaç…devamı

sinewix34 2 years ago

Sürü

Andrés Ramírez Pulido

1 Gönderi

Sürü / La Jauria, yoksulluğun ve şiddetin kucağına doğmuş Latin Amerikalı genç çocukların çıkmazı ve umut arayışları üzerine çarpıcı bir deneme. Yoksulluğun kucağına doğmuş çocukları şiddetten uzak tutmak mümkün müdür. Latin Amerika gerçeğinde bu olasılık imkânsıza yakın ne yazık ki.…devamıSürü / La Jauria, yoksulluğun ve şiddetin kucağına doğmuş Latin Amerikalı genç çocukların çıkmazı ve umut arayışları üzerine çarpıcı bir deneme. Yoksulluğun kucağına doğmuş çocukları şiddetten uzak tutmak mümkün müdür. Latin Amerika gerçeğinde bu olasılık imkânsıza yakın ne yazık ki. Kolombiyalı yönetmen Andres Ramirez Pulido geçtiğimiz yıllarda Berlin ve Cannes seçkilerine kabul edilmiş kısalarından El Eden (2016), Damiana (2017) sonra çektiği ilk uzun metrajında bir kez daha ülkesinin küçük yaşta suça bulaşmış gençlerinin çıkmazını ele alıyor. 75. Cannes Film Festivali Eleştirmenler Haftası, seçkisinde en iyi film seçilen Sürü / La Jauria 16 yaşlarında iki kafadarın tekinsiz bir Bogota akşamında cinayete bulaşması ile başlıyor. Alkol ve uyuşturucudan kafası dumanlı Eliu (Jhojan Estivez Jimenez) nefret ettiği öz babası yerine bir başkasını haklayıp yakalandığında kendisini reşit olmayan gençlerin tutulduğu ıslah merkezinde buluyor. Çocuklar gözleri bağlı, kamyonet arkalığında elleri birbirlerine zincirli canlı hayvan misali ormanlık alanın metruğunda eski bir malikânenin viraneliğine yerleştirilmiştir. Bir tür açık cezaevi diyebileceğimiz mekânın ve çevresindeki yeşillik alanın yeniden düzenlenmesi için ağır çalışma şartları beklemektedir onları. Deneysel rehabilitasyon kampının başında bulunan orta yaşlardaki Alvaro idealist tavrıyla suça bulaşmış gençleri eğitmeye çalışır. Sakinleştirici ilaç verilen çocukların grup terapileri, nefes egzersizleri, kendini tanıma ya da itiraf yöntemleri ile suçlarından arınacağına inanır bir müddet. Ancak Lucrecia Martel’in güzelim başyapıtında olduğu gibi burası bir Bataklık / La Cienaga’dır. Tüfeğini omzundan eksik etmeyen Godoy gibilerin göz açtırmadığı, böceklerin etlerini kemirdiği cehennemi çalışma kampında sözler yutulmalıdır. Yoksa koşullara itiraz eden Calate gibiler anında susturulur. Uygulamayı başlatan bölge yetkilisinin ifadesiyle ‘burası bir psikiyatri kliniği değildir’. Ne Alvaro ne çocuklar değişecektir. Bunca yatırım bir zamanların aslan heykelli görkemli yüzme havuzlu villasının onarılıp çevredeki ağaçların kesilip mekânın gelecekte lüks bir sağlık merkezi olarak hizmete sokulması için yapılmamış mıdır. Büyüyen baskı hazır bekleyen şiddeti açığa çıkarmakta gecikmeyecektir. Sürü, Bogotalı sinemacının kendi ülkesine ve umutsuz gençlerine gözlemlerinden ortaya çıkmış başarılı bir çalışma. Görünen ile görünmeyen arasında bir pencere açmanın izinde Balthazar Lab’in halüsinatif görüntüleri, doğanın sesleri ile elektronik çığlıkların birbirine karıştığı, belgesel sinema geleneğinden beslenen ilgiye değer bir Latin Amerika deneyimi. Balta girmemiş ormanın sıklığında, gece vakti mum ışığı ve lambanın aydınlatamadığı karanlık ve loşluklarda ışığı seyirciden sürekli esirgiyor yönetmen. İşte tam bu yüzden gösterim koşullarının kusursuz olduğu bir sinema salonunda izlenmesi gerekiyor. Peki ışığa ulaşma yolunda gençler için hiç mi umut yoktur. Pulido tüm karamsarlığına rağmen, hapishanenin içinde ya da dışında beladan uzak durmanın hayli güç olduğu bir diyarda, muz yüklü kamyonet arkalığının ışıklı sıcaklığında umut kırıntılarını esirgemiyor.

sinewix34 2 years ago

Angel-A

Luc Besson

21 Gönderi

Filmin müziklerini Anja Garbarek ve Jan Garbarek gibi usta isimler yapmıştır. Diyaloglara dayalı senaryosuyla izleyenleri sıkmayan nadir filmlerin başında gelir. Filmin sonu bazılarına sıradanlaşmış son gibi gelebilir. Hiç çekinmeden "City of Angels" kadar başarılı bir film diyebiliriz. Çok fazla diyalog…devamı

sinewix34 2 years ago

Frantz

François Ozon

6 Gönderi

Fransız sinemasının üretken yönetmeni François Ozon'nun 2007 yapımı, Angel’dan sonra çektiği ilk dönem filmi, Maurice Rostand tarafından kaleme alınmış Öldürdüğüm Adam / L’Homme Que J’ai Tue isimli sahne oyunundan yola çıkmış Ernst Lubitsch imzalı, Broken Lullaby’ın da yeni uyarlamasıdır. 1919…devamıFransız sinemasının üretken yönetmeni François Ozon'nun 2007 yapımı, Angel’dan sonra çektiği ilk dönem filmi, Maurice Rostand tarafından kaleme alınmış Öldürdüğüm Adam / L’Homme Que J’ai Tue isimli sahne oyunundan yola çıkmış Ernst Lubitsch imzalı, Broken Lullaby’ın da yeni uyarlamasıdır. 1919 yılında Almanya’nın küçük dağ kasabası Quedlinburg’ı mekân alan hikâye, Birinci Dünya Savaşı’nın ardından yitirdiklerinin yasını tutan bireylerin dramı üzerinedir. İsimsiz bir şekilde diğer askerlerle birlikte Fransa’da gömülmüş nişanlısı Frantz’ın boş mezarını hergün ziyaret eden Anna’nın görüntüsüyle açılır film. Elinde çiçeklerle ziyarete gelen Adrien Rivoire isimli Fransız genç adamla mezar başında karşılaşır genç kadın. Savaş öncesinde Frantz ile yakın arkadaş olduğunu söyleyen Adrien, Anna ve nişanlısının ailesi tarafından şüpheyle karşılanır önce. Dönem iki ulusun karşılıklı nefretinin yoğun yaşandığı bir dönemdir ve acılı Alman baba için her Fransız oğlunun katilidir. Ancak hal ve tavırlarını oğullarına benzettikleri ve yitirilenin anısıyla bağ kurabildikleri genç adamı bağırlarına basmaları uzun sürmez. Onun anlattıkları kaybettiklerinin anısını canlı tutar. Öyle ki, aile Anna’nın bu aniden çıkagelmiş Fransız adamla birlikte olmasını onaylamakta gecikmez. Lakin hiçbir şey bizlere sunulduğu gibi değildir. Oyuna ve Lubitsch’in filmine aşina olanların çok iyi bildiği bir sürpriz itiraf olayların yönünü değiştirecektir. Daha önce hiç savaş veya çatışma sahnesi ve Alman dilinde film çekmemiş Ozon için ilklere tanık olduğumuz bir film ‘Frantz’. Savaş ertesi melankolisininin etkileyici bir biçimde aktarılmasına olanak sağlayan siyah-beyaz tercihi de öyle. Özenle kotarılmış bu dönem filminin günümüz iklimine göndermelerde bulunduğu da aşikâr. İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden ayrıldığı, ırkçı söylemiyle dünyayı ayağa kaldıran Donald Trump’ın ABD başkanlığına yerleştiği, kör milliyetçiliğin ve yabancı düşmanlığının ayyuka çıktığı günümüzde özgün oyunun barış ve dostluk yanlısı mesajını güçlü bir biçimde iletiyor yönetmen. Chopin’in noktürnleriyle, Verlaine’in, Rilke’nin şiirleriyle bir bağ kurmuş bireylerin savaşla darmadağın oluşlarının hüznünü etkileyici bir biçimde aktarıyor. Anti militarist, anti ulusçu savaş karşıtı manifestosunu çarpıcı sahneler eşliğinde dile getiriyor. Alman olsun Fransız olsun milliyetçilerin savaş ertesinde doruğa çıkmış düşmanca söylemlerini şiddetle eleştiriyor. Önceleri ‘her Fransız birey oğlumun katilidir’ diyen Frantz’ın acılı babasının ‘onları savaşa kendi ellerimizle uğurladık, bizler oğullarının ölümüne zafer kadehleri kaldıran bir nesiliz’ diyerek isyan edişi bu yüzden anlamlı. Lubitsch uyarlamasında da yer alan bu bölümün ya da Anna’nın savaş günlerinden sonra ilk kez bir elbise satın alarak Adrien ile dansa gittiği sahnenin özenle korunduğu film, Frantz’ın Anna ve Adrien ile müziği paylaştıkları geçmiş mutlu anlarda renkleniyor. Pascal Marti’nin kadrajları, Philippe Rombi’nin Mahler etkisindeki müzik çalışması kadar birinci sınıf oyuncularıyla da parlıyor ‘Frantz’. Jalil Lespert imzalı filmde ‘Yves Saint Laurent’ rolüyle dikkatimizi çekmiş Pierre Niney kırılgan Adrien’e hayat verirken, Venedik’te Marcello Mastroianni adına ithaf edilmiş en iyi genç aktris ödülüne layık görülen Alman oyuncu Paula Beer, Anna yorumuyla filmin esas keşfi olarak dikkat çekiyor. Filmin Almanya’dan geçen ilk perdesinde Rostand / Lubitsch yorumuna sadık kalmış olan Ozon, Paris’te geçen ikinci bölümde öyküye yeni bir boyut ekliyor. Küçük Alman kasabasında yasını sürdüren acılı anne babayı bir kenara bırakıyor ve Anna’nın ölüm yerine yaşamı seçişine dair yeni bir serüveni öykülemeye girişiyor. Paula Beer’in öne çıktığı bu bölümde Anna’nın başdöndürücü kişisel gelişimini aktarmada son derece başarılı sinemacı. Başlagıçtaki içine kapanık genç kız, Adrien ile yaşama sevincini keşfediyor önce. Genç adamın beklenmedik itirafı onu yolundan döndürmüyor, yeni ve özgür dünyada yeni ufuklara açılmaktan çekinmiyor genç kadın. Venedik Film Festivalinde gösterimini yapan, François Ozon hayranlarını birçok açıdan ilklerle buluşturan, kelimenin tam anlamıyla oldukça zarif filmlerden biri ‘Frantz’. Duygusallığı ile güçlü savaş karşıtı mesajını ustaca dengeleyişiyle övgüyü fazlasıyla hakediyor.

sinewix34 2 years ago

Yaşamın Kıyısında

Kenneth Lonergan

143 Gönderi

Manchester by the Sea, 89. Akademi Ödülleri'nde "En İyi Özgün Senaryo" ve Casey Affleck'in oyunculuğuyla "En İyi Erkek Oyuncu" ödüllerini kazandı. 74. Altın Küre Ödülleri'nde ise sadece "Drama Dalında En İyi Erkek Oyuncu" ödülünü almıştır. Filmin yönetmenliğiyle senaryosunu "Gangs of…devamı

sinewix34 2 years ago

Sınıf

Laurent Cantet

7 Gönderi

Farklı dini inanca sahip, farklı kültülerden öğrencilerin olduğu bir kenar mahalle okulunda Fransızca öğretmeni François Marin'in yaşadıklarından yola çıkan sinema filmi, öğrenci ve öğretmen psikolojisi hakkında harika önermeleri gözler önüne seriyor. Fransız eğitim sistemini eleştiren film bir öğrencinin bütün yıl…devamı

sinewix34 2 years ago

Puslu Manzaralar

Theodoros Angelopoulos

6 Gönderi

Filmdeki görüntüler adeta bir şiir gibidir. Uzun planlar, puslu atmosfer içinde metaforlarla dolu sahneler, sarı yağmurluklar, mükemmel kadrajlara sahip geniş ölçekle çekilmiş manzaraların olduğu bir başyapıttır. Filmde babalarını arayan iki çocuktan hareketle hayata atılmalarının maceralı yolculuğu anlatılmaktadır. Sisli sahnelerle dolu…devamı

sinewix34 2 years ago

Barbie

Greta Gerwig

174 Gönderi

Greta Gerwig-Noam Baumbach çiftinin bağımsız sinema deneyiminden ithal dokunuşlarla kotardığı dayanılmaz taşlama, inceliklerle dolu metni, Margot Robbie ile Ryan Gosling’in harika performansları ile keyifle izleniyor. Barbie, Stanley Kubrick’in ölümsüz klasiği 2001: A Space Odyssey’e hınzır bir nazire ile açılıyor. Helen…devamıGreta Gerwig-Noam Baumbach çiftinin bağımsız sinema deneyiminden ithal dokunuşlarla kotardığı dayanılmaz taşlama, inceliklerle dolu metni, Margot Robbie ile Ryan Gosling’in harika performansları ile keyifle izleniyor. Barbie, Stanley Kubrick’in ölümsüz klasiği 2001: A Space Odyssey’e hınzır bir nazire ile açılıyor. Helen Mirren’ın sesinden dinlediğimiz prolog bölümünde tek boyutlu taş bebeklerden sıkılmış kız çocukları söz konusu filmdeki ‘yekpare kara taş’ misali yeryüzüne düşen klasik Barbie modeli ile yeni idollerine kavuşuyor. Richard Strauss’un ‘Also sprach Zarathustra’ senfonik şiirinin giriş bölümünün benzer biçimde eşlik ettiği Kubrick’in felsefi manifestosuna bu zıpır ithaf Amerikan bağımsızlarının saygın çiftlerinden Greta Gerwig ile gerçek hayattaki partneri Naum Baumbach’ın imzasını taşıyor. Naumbach’ın, Frances Ha’da başarıyla yönettiği Gerwig’in 2019 yapımı Küçük Kadınlar / Little Women uyarlamasının ardından bir kez daha yönetmen koltuğuna oturmuş, Amerikan Mattel firmasının dünyaya arz ettiği, daha önce animasyon formatı altında beyazperdeye gelmiş çağımız oyuncak aleminin efsanevi ikonunun kanlı canlı oyuncularla çekilen son sürümünü kotarmış. 2023 yazının muhtemel gişe hitlerinden biri olacağı varsayılan, ön satışlarıyla iddiasında haklı olduğunun sinyallerini veren yapım, tamamı stüdyoda çekilmiş Barbie’nin düş dünyası ile açılıyor. Başkan’ın kadın olduğu ve dişi cinsin herşeye hakim olduğu pembe bir evrendir burası. Hayatın her alanında faaliyet gösteren, farklı meslekleri, parlak kariyeri, parası ve toplumda liderlik gücü bulunan Barbie çeşitlemeleri bu ütopik evrende feminizmin temellerini atmış, erkeklerin ikinci sınıf vatandaş sayıldığı bir kadınlar dünyası yaratılmıştır. Derken halinden pek memnun Barbie’nin anlam veremediği bir biçimde kapıldığı ölüm düşüncesi ve ardından gelen fiziksel bozulmalar baş gösteriyor. Düzenin korunması için gerçek dünyaya açılan bağlantıdaki yırtığın onarılması gerektiğinde iş klasik Barbie’ye kalmıştır. Genç kız peşine takılan yapışkan Ken ile birlikte San Fransisco alemine vardığında gerçek evrende işlerin hiç de aynı şekilde yürümediğine şahit olur. Öte yandan saf Ken’in gerçek dünyaya yön veren ataerkilliğin iktidarı ile tanışması, at binen kovboy takımı, Rocky, Travolta, Don Corleone benzeri popüler Amerikan erkeklik ikonlarından feyz alması Barbie diyarında kuralları değiştirecek, erkek egemen ‘Kendom’ ile Mojo Dojo Casa House’un temelleri atılacaktır. Bu durumda, bağımsızlıklarını yeniden ele geçirmek isteyen kadınların, egoları ve kıskançlıkları ile oynamak suretiyle erkekleri birbirine düşürmekten başka çaresi kalmamıştır. Baumbach ve Gerwig ikilisinin bağımsız sinema deneyiminden ithal dokunuşlarla dayanılmaz bir taşlama olarak kotardığı, neşe ile izlenen bir film ‘Barbie’. İnce nüktelerine ve birbiri ardına patlayan esprilerine zor yetişiliyor. Erkek varlığını yücelten ve bunu iyi sakladıklarını hınzırca ifade eden eril dünyaya karşı feminizmi ve kadın haklarını savunan kıvrak metin, izlediğimiz her rolde bayıldığımız Margot Robbie ile kendisini hayli özleten Ryan Gosling’in harika performansları ve bizzat seslendirdikleri şarkılar ile desteklenmiş.

sinewix34 2 years ago

Oppenheimer

Christopher Nolan

254 Gönderi

Merakla beklenen Christopher Nolan filmi sinemalarda..Teknik olarak çok başarılı film bilim adamının ahlaki sorumluluğunu tartışırken, dünyanın belirsiz geleceği konusunda ürpertiyor. Christopher Nolan’ın izleyiciyi ve eleştirmenleri ikiye bölen 2020 yapımı bir önceki filmi ‘Tenet’ yönetmenin kendi ifadesi ile bir ‘kuantum soğuk…devamıMerakla beklenen Christopher Nolan filmi sinemalarda..Teknik olarak çok başarılı film bilim adamının ahlaki sorumluluğunu tartışırken, dünyanın belirsiz geleceği konusunda ürpertiyor. Christopher Nolan’ın izleyiciyi ve eleştirmenleri ikiye bölen 2020 yapımı bir önceki filmi ‘Tenet’ yönetmenin kendi ifadesi ile bir ‘kuantum soğuk savaşı’ öyküsüdür. Zamanda ters akma prosedüründen hareketle gelecekten gelen bir bilimsel buluşun günümüz dünyasını yok etme olasılığına engel olma görevi de adı konmamış gizli ajana (John David Washington) verilmiştir. Nolan’ın hep çekmeyi arzuladığı James Bond macerası havasındaki yapımın sonlarına doğru silah tüccarı Priya, günümüz dünyasını yok etmeye yönelik gelecekten gelen buluşun sahibi bilim insanını Oppenheimer’e benzetir. Atom bombasının babası olarak tarihe geçmiş Amerikalı fizikçiye olan ilgisini defalarca dile getirmiş Nolan’ın bir sonraki projesinde önce göklere çıkarılmış daha sonra yüzüstü bırakılmış bilim adamının trajik yaşam öyküsüne yönelmesi bu nedenle sürpriz olmadı. Zaman sorunsalı üzerine hayli kafa yormuş ve izleyicisini kendisi ile birlikte karmaşık problemlerin içine sürüklemeyi seven Amerikan sinemasının altın çocuğunun dünya sinemaları ile eş zamanlı olarak bizde de gösterime giren son filmi ‘Oppenheimer’ Kai Bird ile Martin Sherwin’in ‘American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer’ adlı Pulitzer ödüllü biyografi kitabından uyarlanmış. Nolan’ın bu ilk biyografi denemesi üstattan bekleneceği üzere krolonojik bir gidişat izlemiyor. Ünlü fizikçi 20. yüzyıl başlarını ve moderniteyi tanımaya açık, farklı disiplinlerden Freud, Marx, Picasso ya da Stravinsky’nin dünyayı yeniden ifadelendirmeye yönelik kavramsal yapıtlarıyla ile besleniyor. Yahudi bir ailenin mensubu olan genç bilim adamı faşist güçlere karşı mücadele eden komünistleri destekliyor, süregelen İspanya İç Savaşı’nda Franco karşıtlarına maddi desteğini esirgemiyor. Sonraki yıllarda komünist sempatizanı olduğu gerekçesi ile suçlandığında, adım adım Avrupa’yı işgal eden ve tüm Yahudi halkını yok etmeye and içmiş Hitler tehlikesine karşı başka komünistleri desteklediğini açıkça itiraf etse de parti üyesi olmamıştır. Kardeşinin ve eşinin Komünist Parti üyesi olması bu süreçte ABD yetkililerince görmezden gelinir çünkü ABD Atom Enerjisi Kurumu’nun nükleer bomba yapımı üzerine faaliyet gösterecek Manhattan Projesi’nde onun liderliğine gereksinimi vardır. 16 Temmuz 1945’de New Mexico çölüne kurulmuş Trinity tesislerinde patlatılan bomba ile dünya sonsuza kadar değişecektir. Nolan’ın filmi bilim adamının önce göklere çıkarılıp sonra gözden düşürüldüğü süreçleri krolonojik olmayan bir anlatı ile sunuyor. Oppie’nin Los Alamos tesislerinde süren hummalı çalışması renkli olarak verilirken, savaş sonrası soruşturma bölümlerinde ağırlıklı olarak siyah – beyaz tercih edilmiş. Yönetmenin değişmez görüntü yönetmeni Hoyte Van Hoytema’nın büyüleyici görüntüleri, İsveçli besteci Ludwig Göransson’un ‘Tenet’ten aşina olduğumuz hipnotik müzik çalışması ve Nolan filmlerine özgü kusursuz kurgu akışı seyir keyfini katlıyor, tamı tamamına 3 saatlik süresince izleyiciyi koltuğa mıhlıyor. Oyunculara gelirsek, buz mavisi melankolik bakışlarıyla fizikçinin saklı trajedisine hayat veren Cillian Murphy ile Salieri sendromundan muzdarip çapsız senatör Lewis Strauss’da sinema kariyerinin en iyi performanslarından birini sunan Robert Downey Jr. öne çıkarken, irili ufaklı diğer rollerde dünya sinemasının önemli oyuncuları (Matt Damon, Casey Affleck, Emily Blunt, Florence Pugh, Josh Hartnett, Benny Safdie, Kenneth Branagh, Rami Malek, Harry Truman’da Gary Oldman, Albert Einstein’da Tom Conti) teknik açıdan kusursuz yapımı kusursuz yorumlarıyla yüceltiyor. Kızılderililerin topraklarında gerçekleşen ilk test uygulamasının ardından Japonya’da iki merkezin bombalanmasını kutlayan fizikçiler ordusunun deli coşkusunun gerisinde hepimizin çok iyi bildiği, onlarca belgeselde yüreğimiz burkularak tanık olduğumuz kelimelerin yetersiz kaldığı dipsiz bir insanlık trajedisi yatıyor kuşkusuz. Hiroşima ve Nagasaki’de kavrularak ölmüş, katılaşan giysileri etine yapışmış ya da sonrasında radyasyonun ölüme mahkûm ettiği binlerce insanın dramı perdeye yansımıyor. Atom bombasının babası bunları görmek istemiyor belki de. Çalışma arkadaşlarının alevden yanan suratları ya da ayağının içine çöktüğü kömürleşmiş bedenin dehşete düşürücü hayali onu bir an irkiltiyor gerçi ama gerisi üzerinde çok fazla durmuyor Nolan. Evet Truman’ın karşısına çıktığında ‘ellerim kanlı’ diyecek ve demir başkandan ‘alın gözümün önünden şu sulu gözlüyü’ zılgıtını yiyecektir ama dünyaların yok edicisi, ölümün cisimleşmiş halidir artık o. Patlamanın dünyayı sarabilecek bir zincirleme reaksiyon yaratmasından korkulmasına rağmen sonuna kadar gitmişler ve şansları yaver gittiği için dünya şimdilik kurtulmuştur. Ancak olası tehdit Demokles’in kılıcı misali tepemizde sallanmaktadır. Robert’in olası bir nükleer kapışmanın neden olabileceklerini düşündüğünde ürpererek gözlerini yumması, dünyamızın belirsiz geleceğine işaret ederken, benzer bir ürperti ile ayrılıyoruz sinema salonundan.