(@) - Raf

1960'lı yıllar başlarında Fransa'da yasak olan kürtaj meselesi üzerinden çağımızda bir çok ülkede yaşananlara ışık tutuyor. Kadın özgürlüğü. insanın bedeni üzerindeki özgürlüğü üzerine yaman bir deneme. 78. Venedik Film Festivali’nden Altın Aslan ödüyle dönen Audrey Diwan imzalı ‘Kürtaj / L’Evénement’…devamı1960'lı yıllar başlarında Fransa'da yasak olan kürtaj meselesi üzerinden çağımızda bir çok ülkede yaşananlara ışık tutuyor. Kadın özgürlüğü. insanın bedeni üzerindeki özgürlüğü üzerine yaman bir deneme. 78. Venedik Film Festivali’nden Altın Aslan ödüyle dönen Audrey Diwan imzalı ‘Kürtaj / L’Evénement’ çağdaş sinemanın yükselen kadın filmlerinin son başarılı halkası. Fransız kadın yönetmen, 1940 doğumlu yazar Annie Ernaux’nun yarı özyaşamsal aynı adlı romanından yola çıkmış. 60’lı yılların başlarında Fransız taşrasında (hikâye Angoulême’de geçiyor) edebiyat eğitimi alan 23 yaşındaki Anne beklenmedik hamileliğini öğrendiğinde şaşkınlık içindedir. Üniversitenin başarılı öğrencisidir ve yaklaşan finallerini tamamladığında, yaşadığı küçük kasabanın dışında onu parlak bir gelecek beklemektedir. Günü geldiğinde bir çocuk sahibi olmayı o da ister ama zamanı şimdi değildir. 1963 yılı Fransa’sında kürtaj yasal olmadığı için, hamileliğini sonlandırmanın yollarını arar, bir şekilde yardımına koşacak birini bulmaya çalışır. Ancak kürtaj yaptıran veya bu işlemde yardımcı olanlar hapisle cezalandırıldığı için yakın arkadaşları ve başvurduğu doktorlar ona sırt çevirir. Filmin özgün adının karşılığı olan ‘olay’ Anne’in bedeninde gelişmektedir. Lakin içindeki bebeğin büyümesini endişe ve dehşetle takip eden genç kadının onu bekâr bir anne olarak ev kadınlığına mahkûm edecek tutsaklığını kabullenmeye, bedenini ve özgürlüğünü kanunlara teslim etmeye hiç niyeti yoktur. İkinci uzun metrajında yakıcı bir konuyu ele alan Diwan, filmin diline büyük katkıda bulunan ve ‘academic ratio’ olarak da bilinen ‘kare ekran’ formatını kullanıyor. Bu tercih genç kızın sıkışmışlık hissini yoğunlaştırıyor, dönemin baskıcı boğucu yapısını pekiştiriyor. Kamera yönetmenin gözü konumunda ana karakteri ve onun çaresiz arayışını takip ediyor. Diwan sessizliği başarıyla kullanıyor. Anne’ın çok az kişiyle konuştuğu ve suskun hal çaresi düşündüğü süreçte onun gizemli bakışlarına, aklından geçenlere odaklandığımız minimalist bir anlatıyı baştan sona özenle sürdürüyor. Sert ve son derece gerçekçi bir beden dehşetinin içinde başının çaresine bakmaya yönelen genç kadının kâbus yüklü yolculuğunu duygusal oyunlara kaçmadan ancak didaktik de olmayan dürüst bir bakış açısıyla vermeyi başarıyor. Tüm bunlar bu küçük filmi devleştiren önemli özellikler. Bugün belki Fransa ya da gelişmiş bir Avrupa ülkesinde değilse de, dünyanın bir çok yerinde kürtajın yasak olduğunu ve hamileliğinden kurtulmak isteyen kadınların yasa dışı mekânlarda hayatını kaybettiğini dile getiriyor Diwan. Halen Polonya’da ve gelişmiş ABD’nin Texas eyaletinde kürtaj kanunlarında geri adımlar atma girişimleri göz önüne alındığında, filminin erkeklerin kadınların bedeninden elini çekmesi mücadelesinde önemli bir katkısı olacağının altını çiziyor. Meselenin dününü günümüze bağlayan bu zamansız ve sert politik söylem, yönetmenin taze keşfi, kameranın kare ekran üzerinden video çeker gibi baştan sona takip ettiği Anne’ın güvercin tedirginliğini ustaca giyinmiş Anamaria Vartelemei’in mükemmel yorumu ile Evgueni ve Sacha Galperine’in Andrey Zvyagintsev’in başyapıtı ‘Sevgisiz/ Nelyubov’dan aşina olduğumuz tek nota üzerinden gerilimi yoğunlaştıran müzik çalışmasıyla destekleniyor. Oyuncu kadrosunun çoklukla tanınmamış yüzlerden oluştuğu filmde, kısa yan rollerde Anna Mouglalis (Mme Rivière) ile bir dönemin unutulmaz oyuncusu (Agnès Varda’nın ‘Yersiz Yurtsuz'u) Sandrine Bonnaire’in (anne Gabrielle Duchesne) varlığı ile mutlu oluyoruz.

sinewix34 4 years ago

Müze

Alonso Ruizpalacios

2 Gönderi

Yeni Dalga tadındaki siyah/beyaz ilk uzun metrajı ‘Güeros’ (2014) ile izleme alanımıza giren Alonso Ruizpalacios, bu hafta bizde de gösterime giren Berlin Film Festivali’nden en iyi senaryo ödüllü son çalışması ‘Müze / Museo’ ile beklentilerimizi boşa çıkarmıyor. Gerçek bir vak’adan…devamıYeni Dalga tadındaki siyah/beyaz ilk uzun metrajı ‘Güeros’ (2014) ile izleme alanımıza giren Alonso Ruizpalacios, bu hafta bizde de gösterime giren Berlin Film Festivali’nden en iyi senaryo ödüllü son çalışması ‘Müze / Museo’ ile beklentilerimizi boşa çıkarmıyor. Gerçek bir vak’adan esinlenmiş olan film, 1985 Noel’inde yaşanmış Mexico City’deki ünlü Tarih ve Arkeoloji Müzesi soygunundan yola çıkıyor. 30’lu yaşlarında hala veterinerlik eğitimini tamamlayamamış, aileleri ile birlikte yaşayan Juan ile Benjamin’in artık kendi başlarına bir şeyler yapma çabalarının tezahürüdür bu akıl almaz soygun girişimi. Aileleriyle birlikte yedikleri Noel yemeğinin ardından harekete geçen ikilinin planı kusursuz işler. Aralarında efsanevi Maya kralı Pakal’ın cenaze maskesinin de bulunduğu yükte hafif 140 parça antik eser ellerindedir artık. Ancak bu tarihi hazinenin elden çıkarılması o denli kolay olmayacaktır. Hikâye gerçek bir olaydan yola çıkmasına karşın, sorulara yanıt aramaktan ziyade yeni sorular ortaya koyan bir senaryosu var filmin. Doktor babasının bir türlü akıl erdiremediği gibi, hayatta ne istediyse yapılan, Mexico City’nin 23 kilometre yakınındaki huzurlu banliyöde dilediği hayatı süren Juan’ın böylesine bir hırsızlık olayına girişmesi için gerçek neden nedir acaba. Genç adamın ifade ettiği gibi neyi neden yaptığını kişinin kendisi de tam olarak bilmiyordur belki. Ya da peşinde koşturan kankasına dediği gibi ‘güzel bir hikâyeyi gerçeklerle berbat etmeye ne gerek vardır. Kusursuzca yürüyen bir soygun olayından yola çıkan ‘Müze’ sürekli yeni sorular sorarak yoluna devam ediyor. Sinema tarihini çok iyi özümsemiş Meksikalı yönetmen türden türe atlayarak, farklı referanslarla izleyiciyi şaşırtmasını biliyor. Jules Dassin imzalı ‘Rififi’ (1955) ya da 1964 yapımı ‘Topkapı’daki değme hırsızlık planıyla aşık atan soygun bölümünü neredeyse sessiz çekiyor. Tomás Barreiro’nun Bernard Hermann esintili tınıları bu ustalıklı sahnelere başarıyla eşlik ediyor. Anlatı ikinci yarıda Damián García’nın mükemmel geniş ekran görüntüleri eşliğinde keyifli bir yol filmine dönüşüyor. Juan’ın Şehrazad olarak hitap ettiği gizemli erotik dansöz ile Acapulco kumsalındaki kaçamağı ise hınzır bir Fellini güzellemesi olarak (bkz. La Saraghina / 8,5) sinefillere göz kırpıyor. Juan’ı Meksika sinemasının muhteşem ‘bücür’ü (filmde de ailesi böyle hitap ediyor genç adama) Gael García Bernal’in canlandırdığı, baba rolünde Pablo Larraín’in müthiş ‘Tony Maneiro’su olarak belleklerimize yerleşen deneyimli oyuncu Alfredo Castro’yu izlediğimiz ‘Müze’, ustalıkla anlatılmış bir soygun hikâyesinin ötesinde farklı meseleler üzerinden ilerliyor. Kâh varlıklı ailesinin himayesinde büyüyememiş erkeklerin yırtma çabasından dem vuruyor, kâh antik eserleri toprağından koparmak suretiyle kapalı mekânlarda sergileyen geleneksel müzecilik anlayışını eleştiriyor, kâh Meksika halkının tarih bilinci ile inceden dalgasını geçiyor. Yeni çalışmaları heyecanla izlemeye alınacak çağımızın genç yeteneklerinden biri Ruizpalacios. Bu başarılı filmin ardından, Hollywood’un cazibesine fazlasıyla çekilerek kendine has mizahını ve hınzır sinemacı kişiliğini yitirmez umarım.

sinewix34 4 years ago

6 Numaralı Kompartıman

Juho Kuosmanen

19 Gönderi

Cannes'dan Jüri Büyük Ödülü ile dönmüş olan film farklı sınıf ve uluslardan iki yaralı ruhun uzunca bir tren yolculuğunda aynı küçük yataklı vagonu paylaşması üzerinden ilerliyor. Cannes Film Festivali’nden ödüllü, 6 Numaralı Kompartıman / Hytti nro 6 iki yalnız ruhun…devamıCannes'dan Jüri Büyük Ödülü ile dönmüş olan film farklı sınıf ve uluslardan iki yaralı ruhun uzunca bir tren yolculuğunda aynı küçük yataklı vagonu paylaşması üzerinden ilerliyor. Cannes Film Festivali’nden ödüllü, 6 Numaralı Kompartıman / Hytti nro 6 iki yalnız ruhun uzunca bir tren yolculuğunda buluşması üzerinden ilerleyen çok zarif bir film. Finli yönetmen Juho Kuosmanen’in bizde İKSV festivallerinden birinde gösterilmiş ve hayli beğenilmiş, Finlandiyalı tanınmış bir boksörün tutkulu aşk hikâyesini anlatan 2016 yapımı sevimli ve sımsıcak ilk uzun metrajı ‘Olli Mäki’nin Hayatındaki En Mutlu Gün’den 5 yıl sonra çektiği ikinci filmi bu. Ana karakterlerden Laura dil öğrenmeye geldiği Moskova’da hocası İrina’nın yalnızca evini değil yatağını da paylaşmaktadır. Arkeoloji aşığı Finlandiyalı genç kızın İrina ile birlikte planladığı ama sevgilisinin son anda gelmekten vazgeçtiği için tek başına çıktığı yolculukta, Kuzey Kutbu’nun dondurucu soğuğunun hakim olduğu liman şehri Murmansk’a, insanoğlunun elinden çıkma ilk çizimler olarak kabul edilen tarih öncesi kaya resimlerini (petroglifler) görmeye gitmektedir. Genç kadın ikinci sınıf yataklı vagonun 6 numaralı kompartımanını hikâyenin diğer ana karakteri Ljoha (Yoha okunuyor) ile paylaşmak zorunda kalır. Hırpani görünümü, kazınmış saçları ve votkasından her bir yudum aldığında maço kabadayılığı ateşlenen kaba saba genç adam, aynı bölgede maden işçisi olarak çalışmak için çıkmıştır yola. Ayrı dünyaların insanları zıt iki karakterin zoraki birlikteliği beklenmedik gelişmelere gebedir. Kuosmanen Finlandiyalı yazar Rosa Liksom’un aynı adlı romanını kaynak olarak almış. Metnin çok kişili yapısını iki ana karaktere indirirken, 80’lerde geçen öyküyü 90’lı yılların sonlarına taşımış. Hem çok ilgilendiği Rusya ve Rus halkının politik karmaşa yaşadığı Perestroyka öncesinin siyasi atmosferinden kaçmak istemiş, hem de dijital öncesi çağda kalmak istemiş. Böylece, akıllı telefonların hüküm sürdüğü yeni milenyumun yabancılaştırıcı unsurlarından uzakta iki aykırı insanın birbirlerini tanıma ve anlama sürecini inşa etmeyi hedeflemiş. Kısa bir karşılaşmada birbirlerinin yüzüne bakmayacak iki kişinin, günler süren bir yolculukta kurdukları iletişimi ve önyargıların değişimini mercek altına yatırmayı denemiş. Uzun tren saatleri bir içsel yolculuğa dönüşecektir. Finli yönetmenin işin altından rahatlıkla kalktığını söylemeliyim. Seidi Haarla (Laura) ile Yuriy Borisov (Ljoha) isimli çok başarılı iki oyuncusunun da desteğiyle, ait oldukları farklı sosyal sınıf ve milli kimlikleri aşarak yalnızlıklarını paylaşma yolunda adım atıyor çiftimiz. Gecenin karanlığında bu koca dünyada düşündükleri gibi yapayalnız olmadıklarının farkına varıyorlar. Kalkanlar iniyor, sosyal roller bir kenara itiliyor, benzer kırılganlıklar paylaşılıyor. Çünkü tüm canlar gibi herkes sevilmek istiyor. Özen görmek istiyor. Genç kız başta ‘buralarda bunun gibi adamları üreten bir fabrika olmalı’ diye aşağıladığı maden işçisi maskesinden sıyrıldığında, onun geçmişi yaralı bir oğlan çocuğuna dönüşümüne tanıklık ediyor. Genç adam, parçası olmak için çırpındığı Moskova’daki entelektüel çevre içinde yapayalnız ve sevgisiz kalmış Laura için her türlü maceraya hazırdır artık. Tüm çekim zorluklarına ve kısıtlamalarına karşın tren filmlerini sevdiğini ifade ediyor Finli sinemacı. Hiç bilmediği Rus dilinde film çekmekten korkmamış. Teknolojik gelişmelerin çılgınlığında kaybolmakta olan insan sıcaklığını yakalamanın derdinde o. Köhneleşmiş de olsa eski trenlerin sarıp sarmalayan sıcaklığını özlüyor belli. Kapalı ve sınırlı mekânı ferahlatabilmek için geniş ekran tercih edilmiş. Jani-Petteri Passi’nin el kamerası ile aldığı görüntüler sıkışık alanda dinamikliği hedefliyor. Bu güzel filme zaman zaman ‘80’ler Fransız tekno müziğinin tanınmış parçalarından ‘Voyage, Voyage’ eşlik ediyor. Desireless’ın hit şarkısı melankolik sözleriyle filme pek yakışıyor.

sinewix34 4 years ago

Paralel Anneler

Pedro Almodóvar

1 Gönderi

Pedro Almodovar 70'li yaşlarını sürerken incelikli politik filmlerini çekmeye devam ediyor. Penelope Cruz'a Oscar adaylığı getiren PARALEL ANNELER, bir bebeğin doğumunu ve özellikle annelik kavramını İspanya'nın özgürlük yıllarının sembolü olarak kullanmayı sürdürürken, kadınların penceresinden Franco rejimi ile bir kez daha…devamıPedro Almodovar 70'li yaşlarını sürerken incelikli politik filmlerini çekmeye devam ediyor. Penelope Cruz'a Oscar adaylığı getiren PARALEL ANNELER, bir bebeğin doğumunu ve özellikle annelik kavramını İspanya'nın özgürlük yıllarının sembolü olarak kullanmayı sürdürürken, kadınların penceresinden Franco rejimi ile bir kez daha hesaplaşıyor. Yetmişli yaşlarında ülkesinin demokrasi ve özgürlük mücadelesine ışık tutmayı sürdüren Pedro Almodóvar’ın Venedik Film Festivali’nde dünya prömiyerini yapmış ve baş oyuncusu Penelope Cruz’a en iyi kadın oyuncu ödülünü kazandırmış son filmi, Paralel Anneler / Madres Paralelas, İspanyol ustanın en iyi çalışmalarının sentezi olarak görülmeyi hak ediyor. Kadınların özeni ve şefkatiyle büyümüş Almodóvar bir kez daha onların renkli ve savaşçı dünyalarına konuk ediyor bizleri. Doğum yapmaya hazırlanan iki kadın hastane odasında karşılaşıyor. İkisi de bekâr ve istemeden hamile kalmışlar. Kırklı yaşlardaki Janis bu belki de son şansını değerlendirmeye, evli partnerinden hiç bir talepte bulunmadan çocuğunu tek başına büyütmeye kararlıdır. Bir toplu tecavüz ertesinde çok genç yaşta hamile kalan, ilgisiz annenin ve ortalarda gözükmeyen babanın küçük kızı Ana ise geleceğine dair endişeler içindedir. Adını küçük yaşta kaybettiği Janis Joplin hayranı annesinin koymuş olduğu orta yaşlardaki kadın ile toy genç kız arasında gelişen şefkat bağı, beklenmedik bir gelişme ile farklı bir yöne evrilecektir. İspanyol sinemacı bir kez daha tek başlarına yaşamı sırtlayan güçlü kadınlar üzerinden geliştiriyor hikâyesini. Erkeklerin sıvıştıkları bir dünyada birbirlerine destek oluyor, aile kuruyor kadınlar. Hippi annesini küçük yaşta aşırı dozdan kaybetmiş Janis’i büyükannesi büyütmüştür. Yaşlı kadın ise henüz kundaktayken falanjistler tarafından katledilmiş babanın yetimidir. Janis ülkesinin acı geçmişi ile hesaplaşmak arzusundadır. Kızının babası adli arkeolog Arturo’nun girişimi ve İspanya’da geçtiğimiz Temmuz ayında parlamentodan geçen Tarihsel Hafıza Yasası ile devreye giren destek fonuyla faşist Franco yıllarında evlerinden alınıp katledilmiş Venezuella asıllı büyük büyük babasının da aralarında bulunduğu fail-i meçhullerin toplu mezarlarını ortaya çıkarma çabasını sonuçlandırmaya kararlıdır. Almodóvar’ın 27 Mart’ta açıklanacak Oscarların en iyi kadın oyuncu adaylarından biri olan Cruz ile ilk kez çalıştığı 1997 yapımı, Çıplak Ten / Carne Tremula, Franco diktatörlüğünün sonlandığı 70’li yılların soğuk bir kış akşamında Madrid’de bir yolcu otobüsünde doğum yapan bekâr annenin görüntüleriyle açılır. İspanyol sinemacı bir çocuğun doğumunu ve özellikle annelik kavramını Franco sonrası özgürlük yıllarının bir sembolü olarak kullanmayı, kadınların penceresinden Franco rejimi ile hesaplaşmayı sürdürüyor. Günümüz Madrid’inin şık apartmanları, zarif sokak kafeleri ve kırmızıdan sarıya, yeşilinden moruna parlak renklerin hüküm sürdüğü coşkulu Almodovaryen alem Alberto Iglesias’ın ustalığını konuşturduğu müzik çalışmasıyla bir kez daha sarıp sarmalanıyor. Cruz, İspanyol ustanın alter ego’su bu filmde. Genç kuşakların (ve bu filmde Ana’nın), geleceğe bakmalıyız, eski yaraları yeniden açmayalım, söylemine karşın onlara yaşadığın ülke hakkında gözlerini açma zamanıdır şeklinde karşılık veriyor Almodóvar. Katolik dininin buyurduğu ataerkil dayatmacı aile düzenine alternatif olarak, sevgi ve şefkat odaklı bekâr anne ailelerini öne çıkartıyor. Yönetmenin bu incelikli politik filmi, benzer bir acı geçmişten muzdarip Uruguaylı aktivist gazeteci yazar Eduardo Galeano’nun şu dizeleriyle sonlanıyor: Sessiz bir tarih yoktur Onu ne kadar yaksalar da Ne kadar ezseler de Ne kadar tahrif etseler de İnsanlık tarihi sessiz kalmayı reddediyor ..

sinewix34 4 years ago

Her Şey Her Yerde Aynı Anda

Dan Kwan

150 Gönderi

Bu tür filmler kafa karıştıran filmlerdir. Eskiden benzeri filmleri izlerken karmakarışık gelirdi. Akıl baliğ olunca anlaşılır olmaya başladı benim için. Kararlarımız farklı olsaydı bizi nasıl hayatlar bekliyor olacaktı ? Acaba şikayet ettiğimiz şu an yaşadığımız hayat bizim için en iyisi…devamı

sinewix34 4 years ago

Savaşın Gölgeleri

Ole Bornedal

15 Gönderi

Skyggen i mit øje (2021) Ole Bornedal Savaşın en korkunç yanlarından birine, sivil ölümlere dair tamamı gerçek olaylara dayalı hikâyesiyle son derece çarpıcı, etkileyici bir II. Dünya Savaşı konulu film Skyggen i mit øje. İngilizlerin 1945’te esir esir düşen direnişçilerin…devamıSkyggen i mit øje (2021) Ole Bornedal Savaşın en korkunç yanlarından birine, sivil ölümlere dair tamamı gerçek olaylara dayalı hikâyesiyle son derece çarpıcı, etkileyici bir II. Dünya Savaşı konulu film Skyggen i mit øje. İngilizlerin 1945’te esir esir düşen direnişçilerin canlı kalkan olarak kullanıldıkları Shell Binası'ndaki Gestapo Karargâhına yaptığı hava saldırısını konu alan film; Nazi işbirlikçisi Danimarkalı kolluk kuvvetleri HIPO’nun baskısı ve savaşın gölgesindeki Kopenhag’a çeviriyor kamerasını ve şehirdeki Fransız okulunda çalışan Teresa isimli bir rahibe ile bu okulun öğrencileri, yaşadığı şok nedeniyle konuşma yetisini kaybettiği için teyzesine emanet edilmiş bir oğlan çocuğu ve ailesi tarafından hain ilan edilmiş bir HIPO üyesi üzerinden şehrin sosyal yaşamına dair bir hikâye anlatıyor ilk yarısında. Son derece gerçekçi ve etkileyici hava saldırısı görüntüleriyle bir anda hareket kazanan film; ikinci yarıda savaşın sivillerin de hedef olduğu en çirkin tarafını aktaran bir arama kurtarma hikâyesine evriliyor ve yer yer uzatılmış ve ajitasyona kaçan ayrıntılarına rağmen korkunç bir hatanın yarattığı trajedi ile karşı karşıya bırakıyor seyircisini. Gerçek olaylara dayalı çarpıcı hikâyesi ile seyircisini etkileme konusunda zaten zorluk çekmeyen Skyggen i mit øje; özellikle ikinci yarıdaki görsel başarısıyla gerek hava saldırısı sürecini, gerek saldırı sonrası kent sakinlerinin yaşadığı can pazarını, gerekse sevdiklerinin akıbetini merak eden insanların derin kaygılarını seyircisine öyle güçlü aktarıyor ki aksayan tarafları kolayca görmezden gelinebiliyor filmin. Ukrayna’da iki bine yakın sivil kaybın yaşandığı günümüzde insanlığın tarihten ders almadığını bir kez daha hatırlatan ve savaşın en korkunç tarafını bir kez daha yüzümüze çarpan Skyggen i mit øje; belki de tam şimdi, Ukrayna’da bir trajedi yaşanırken oturup düşünmek için izlenmesi gereken etkileyici bir savaş suçu filmi.

sinewix34 4 years ago

Aylak Vampirler

Taika Waititi

17 Gönderi

What We Do In The Shadows /Taika Waititi (2014) .. 🙃 Yeni Zelanda’nın parlayan sinemacısı Waititi, bu yıl oskarlarda yarışan “Jojo Rabbit” ile büyük sükse yapmıştı. Kendisinin gelişini 6 yıl önce çektiği mockumentary “What We Do In The Shadows” ile…devamı

sinewix34 4 years ago

Şans Tanrıçası

Ferzan Özpetek

3 Gönderi

LA DEA FORTUNA / ŞANS PERİSİ 2019 Ferzan ÖZPETEK 🎥 2020 David di Donatello ' En İyi Kadın Oyuncu ' 2020 Nastro d'Argento ' En İyi Kadın Oyuncu ' ' En İyi Müzik ' , ' En İyi Görüntü Yönetimi…devamıLA DEA FORTUNA / ŞANS PERİSİ 2019 Ferzan ÖZPETEK 🎥 2020 David di Donatello ' En İyi Kadın Oyuncu ' 2020 Nastro d'Argento ' En İyi Kadın Oyuncu ' ' En İyi Müzik ' , ' En İyi Görüntü Yönetimi ' Ödüllerini kazanmıştır .🏆 2020 İtalya'nın en popüler ' Sinema Dergisi ' CIAK okuyucuları tarafından ' Yılın En İyi Filmi ' seçilmiş ve İtalya'nın 'Oscar Ödüllerin'de aday adayı filmler listesinde yerini almıştır . " Şans Tanrıça'sının bir sırrı olduğunu biliyor musunuz ? Bu sihirli bir numara . Çok sevdiğin birini nasıl sonsuza kadar yanında tutarsın ? Ona bakmalısın ve görüntüsünü çalmalısın . Sonra gözlerini sıkıca kapatıp görüntü kalbine ulaşana kadar kapalı tutarsın . O andan itibaren , o kişi sonsuza dek seninle olur . " ' Şans Perisi ' , Ferzan ÖZPETEK 'in kişisel hikayesine ilhamla ortaya çıkmış . Abisi Asaf hastayken , kendisine bir şey olursa çocuğuna Simone ve Özpetek'in bakmasını istemiş ve bu konuda bir söz almış . Film , Annamaria'nın hastaneye yatmak zorunda kalması nedeniyle kısa bir süre için yakın arkadaşları , onbeş yıldır birliktelikleri olan Allessandro ve Arturo'nun , kızı Martina ve oğlu Sandro'ya bakmalarını istemesinin hikayesini anlatıyor . Film gerilimli bir müzikle kameranın dolaştığı bir malikanede başlar . Tavana kadar kitapların olduğu odalar , tablolar , freskler ve mobilyaların klasik ağırlığı , kamera ile dolaştığımız yerin bir ev mi yoksa bir müze mi olduğunu düşünmemize yol açar . Müzik seslerinin arasında kamera bizi , ' anne , anne çıkar bizi buradan ' seslerini duyduğumuz bir kapının önüne götürür . Birdenbire Roma'da harika bir evin terasında yapılan coşkulu bir düğün ortamında buluruz kendimizi . Kesilen düğün pastası , sofraya serilmiş leziz yiyecekler , coşkulu bir müzik eşliğinde ellerinde kadehleriyle eğlenen insanlar , ev sahibi çiftlerden Alessandro'nun yaptığı kaçamak ile yakalandığı eşi Arturo'dan bir tutam kıskançlık . Şölenin en aşkın yerinde kapı çalınır elinde çantaları ve iki çocuğuyla beraber Annamaria düğün ortamına dahil olur . Arturo'nun şaşkın , Alessandro'nun coşkulu karşılaması eşliğinde kızı Martina ve oğlu Sandro'yu misafirlere tanıtır . Annemaria şiddetli başağrıları , migreni nedeniyle bir kaç gün hastanede kalacaktır , bu süreç içerisinde çocuklarını kalması için çok yakın arkadaşları olan Alessandro ve Arthuro'ya bırakmak için gelmiştir . Akademik kariyer hayallerine veda etmiş evde çeviri yapan Arturo ile tesisat işleri yapan Alessandro onbeş yıldır birliktedirler . Bu süreçte birbirlerine olan aşklarının duygusunu ve tutkusunu yitirerek parçalanmışlıklarıyla bir süredir ilişkilerinde kriz yaşamaktadırlar . Krizin ortasına bomba gibi düşen Annamaria'nın çocukları , Arturo ve Alessandro'nun sorumluluk duygusuyla beraber kendi ilişkilerindeki gerçeklerle de yüzleşip yaşamlarına dair tercihlerde bulunmalarına neden olacaktır . Filmin benim için en etkileyici sekansları , evin muhteşem terasında , Sezen Aksu'nun film için söylediği ' Aldatıldık ' şarkısı eşliğinde , arkadaşları Mina ve küçük kız Martina'nın son derece estetik ve zarif danslarına önce Annamaria'nın hemen peşinden sağanak halinde yağmur yağarken evde bulunan herkesin katıldığı coşkulu dans sahnesi olmuştur . İnsanın ' ah orada ben de olsaydım ' diye iç geçirten sahnelerden . Filmde kareler , oyunculuklar çok gerçekçi adeta gittikleri yerlere sizi de götürüyorlar . Filme adını veren yer ' Tempio della Fortuna Primigenia ' kutsal kompleks ' Şans Tanrıçası 'na adanmış bir yer . Filmde Arturo ve Allessandro Annamaria'nın çocukları Martina ve Sandro'yu bu kutsal alana getiriyorlar . Yıllar önce Arturo rehberlik yaparken Alessandro ve Annamaria'yı gördüğü yeri göstererek Alessandro ile ilk görüşte aşkının başladığını anlatır ve ekler ; " Romalılar için şans bir tesadüftür , onu iyi ya da kötü yapan bizleriz . " Roma' da piknik yaptıkları şehrin en büyük ikinci parkı ' Villa Doria Pamphili ' den Sicilyada'ki kötü babaannemin yaşadığı ' Villa Valguarnera ' ya , finalde Mondello yakınlarında ' Vegine Maria Plajı ' görüntülerine kadar özenle seçilip hazırlanmış mekanlar , adeta bir İtalya turu yaptırıyor izleyiciyi , hayran olmamak elde değil . Tüm eşyalarıyla harika mekanlar , sımsıcak renkler , muhteşem sofralar , etkileyici müzikler , kusursuz oyunculuklar ve çarpıcı sinematografisiyle bir Ferzan ÖZPETEK filmi ' LA DEA FORTUNA ' filmini sinemada seyretme keyfini yaşamanızı tavsiye ederim . 🍿🙏🎬 Siz de filmin etkisiyle , 'o birisinin' görüntüsünü canlandırıp gözlerinizi onun görüntüsü kalbinize ulaşana kadar sımsıkı tutarsınız , belki de gerçekleşir kim bilebilir ki ? 🧚‍♀️❤ Sağlık ve Sinema ile kalın . 🍿 Filmde gördüğümüz Roma'daki harikulade teraslı yapı , ünlü mimar Innocenzo Sabbati'nin ' Casa del Sole ' binasıdır . Altı terasa bölünmüş bir komplekstir . 🍿 David di Donatello ' ve 🍿Nastro d'Argento ' En İyi Kadın Oyuncu ' ödülünü Annamaria rolüyle ' Jasmine Trinca ' , ' En İyi Görüntü Yönetimi Ödülünü ' Barbara Alberti , ' En Iyi Müzik Ödülünü ' Pasquale Catalano kazanmıştır . 🍿 Tüm oyuncuların harika performans sergilediği filmde ben de ödülümü Annamaria 'nın kızı Martina rolündeki ' Sara CIOCCA ' ya verdim . ' Tesadüf olan şansı ' iyi kullanırsa harika bir oyuncu olacağına yurekten inanıyorum .

sinewix34 4 years ago

Cinayet Var

Alfred Hitchcock

8 Gönderi

Dial M For Murder / Cinayet Var - 1954 Yönetmen; Alfred Hitchcock *Kusursuz cinayetler ancak romanlarda olur." Kusursuz bir cinayeti teorik olarak her şeyiyle planlayan ve her an soluksuz gerilimini hissettiren muhteşem bir film. Hitchcock Usta bu türün zaten tartışmasız…devamıDial M For Murder / Cinayet Var - 1954 Yönetmen; Alfred Hitchcock *Kusursuz cinayetler ancak romanlarda olur." Kusursuz bir cinayeti teorik olarak her şeyiyle planlayan ve her an soluksuz gerilimini hissettiren muhteşem bir film. Hitchcock Usta bu türün zaten tartışmasız şekilde, en iyi ve efsane yönetmeni. Bu filmde de üstün birikimini tam anlamıyla konuşturmuş, adeta en küçük detaya kadar 'sınırları zorlamış' belki geçmiş bile denilebilir. Başlarda her şey kolay gibi görünür. Hikaye değişkenlere bağlı olsa da plan her şeyiyle kusursuz gibidir ama önemli olan tabii ki uygulama aşaması. Uygulama aşaması genelde kusursuzluğu bozan durum. Orada 'muhakkak' bir şey olur. 0 riskle başlar sonra olaylar değişir.. Bu filmde de 'baş döndürücü' gerilimi tavan yapmış bir karmaşayı izliyoruz. Birbirini takip eden zincirleme olay örgüsü gerçekten müthiş. Ve her an 'şöyle olsaydı nasıl olurdu.. Böyle olsaydı nasıl olurdu' tarzında sorularla bir cinayeti gerçekleşmesi mümkün tüm ihtimalleri göz önüne alarak inanılmaz şekilde yansıtıyor ve bu göz kamaştırıcı sürükleyiciliği takip ederken, ustaya bir kez daha hayran kalmaktan kendinizi alamıyorsunuz. En ufak detayın bile önemli olduğu bir film. Her saniyesini iyi şekilde takip etmek gerekiyor ama filmin kendisi zaten o kadar iyi ki, bu takip etme durumu izleyicide, kendiliğinden oluşacak bir davranış haline gelecektir. Kusursuz cinayet gerçekten olabilir mi? İşte bu soruyu sonuna kadar sorgulamış. Değişik hikayeler ve şaşırtıcı gelişmelerle bir sonraki sahnede neyin gerçekleşeceğini tahmin etmek güç ama filmin temel olayı aslında,'Tony Wendice'ın kafasının içinde. Bazı diyalog olmayan ve gerilimin de kendini biraz dinlenmeye çektiği sahnelerde, yalnızca aklında plan kuruyor, bu sahnelerdeki mimiklerinden ve hareketlerinden neler olacağını tahmin etmeye çalışabilirsiniz. İzlerken burası da bir anlamda 'eğlenceli' gelecek tarafı olacaktır çünkü neler olacağını kestirmesi zor bir hikaye. Ön planda cinayet ve gerilim olsa da bunun gölgesinde, sessiz sedasız ilerleyen ihtiras ve ne istediği, nereye gideceğinin, anlaşılması zor bir aşk üçgeni var. Filmin bu tavrı da farklı renkleri göz önüne sunuyor. Oyunculuklar tek kelimeyle 'muhteşem. Özellikle Ray Milland gerçekten çok sağlam bir iş çıkarmış. Performansının akıllarda yer edeceğini düşünüyorum. Ustanın diğer filmlerini de izledikçe onu daha iyi keşfedeceğim. Kusursuz cinayet var mıdır bilinmez ama bu film bence kusursuzluğun kendisi. Kesinlikle izlemenizi öneririm. Şimdiden iyi seyirler.

sinewix34 4 years ago

Ölüm Korkusu

Alfred Hitchcock

34 Gönderi

VERTİGO - 1958 YÖNETMEN; ALFRED HİTCHCOCK "Bir insanın hayatını kurtarırsan, sonsuza kadar ondan sorumlu olursun." Vertigo, baş dönmesi ve buna bağlı olarak hareket duygusunun yitirilmesidir. Herhangi bir korkuya bağlı baş dönmesi durumunda da vertigo oluşur. Ayakta duramama, gözlerde aniden sıçrayıcı…devamıVERTİGO - 1958 YÖNETMEN; ALFRED HİTCHCOCK "Bir insanın hayatını kurtarırsan, sonsuza kadar ondan sorumlu olursun." Vertigo, baş dönmesi ve buna bağlı olarak hareket duygusunun yitirilmesidir. Herhangi bir korkuya bağlı baş dönmesi durumunda da vertigo oluşur. Ayakta duramama, gözlerde aniden sıçrayıcı ifadeler bunun belirtisidir. Vertigoya uğrayan kişi, olduğu yerde kalakalır ve bir süre hiçbir şey yapamaz duruma gelir. Yoğun gizemini her an taşıyan ve buram buram romantizm kokularıyla harmanlanmış, müthiş bir klasik. Bu türde izlediğim en iyi film olduğunu söyleyebilirim çünkü daha önce hem romantizmin hem de gerilim, gizem türünün birbirine bu kadar yaklaştığı, birbirini bu kadar iyi tamamladığı bir film izlediğimi hatırlamıyorum. Bu türde filmler çok, ama özelliklerini bu kadar 'belirgin' şekilde yansıtan bir film daha yok. Senaryosu, kurgusu, müzikleri.. Her şeyiyle dört dörtlüktü diyebilirim. Başlarda, yoğun gizem atmosferiyle biraz durağan gibi geçse de hikayeye hâkim olduğunuzda, içine çeken bir film olacaktır. Sonraları, başlarda bıraktığı yoğun gizem havası, şaşırtıcı cevaplarla, yerini gerilimli bir öyküye bırakıyor ve müthiş bir seyir zevki sunuyor. Tabii filmin hemen hemen her anında gerçekleşen romantik sahneler çok farklı bir tat da bırakıyor. Hitchcock usulü, müthiş romantik anlar. İzlediğim diğer filmlerinde de romantik anlar vardı ama bu filmde gerçekten 'tavan' yapmış. Bu adamın filmlerini sevmemek imkansız. Final sahneleri gerçekten çok çok şaşırtıcı. O kadar kurnaz bir final ki, bunu tahmin etmek mümkün değil. İzlerken tam anlamıyla bir 'tokat' etkisi yaratıyor. Zaten şaşkınlarla izlediğiniz filmi bir anda hepten şok etkisine sokuyor. Oyunculuklar kusursuz. James Stewart ve Kim Novak çok uyumlu bir çift olmuşlar.. Erkek gözüyle; Kim Novak gerçekten harikaydı. Her tarafından tam anlamıyla kadınlık akıyordu. Bence 'kusursuzdu' ve filme çok yakışmış. Usta Alfred'i ne kadar kutlasak az. Böylesine bir armağanı, sinemaya sunduğu için. Tam anlamıyla bir klasik. Tam anlamıyla bir başyapıt. Bu türe dair, aradığınız her şeyi fazlasıyla verecektir. Usta yine beklentileri düşürmüyor. Kesinlikle izlemenizi öneririm. Şimdiden iyi seyirler.