(@) - Raf

PASSING 🖤🎬 2021 Rebecca HALL 🙏🎥 HİÇBİR ŞEY SİYAH VE BEYAZ DEĞİLDİR ❗ Nella LARSEN'in 1929 tarihli aynı adlı romanından beyaz perdeye uyarlanmıştır . Rebecca HALL ' Vicky Cristina Barcelona ' filminin hayranı olduğumuz Vicky'mizin ilk yönetmenlik deneyimi . 🙏…devamıPASSING 🖤🎬 2021 Rebecca HALL 🙏🎥 HİÇBİR ŞEY SİYAH VE BEYAZ DEĞİLDİR ❗ Nella LARSEN'in 1929 tarihli aynı adlı romanından beyaz perdeye uyarlanmıştır . Rebecca HALL ' Vicky Cristina Barcelona ' filminin hayranı olduğumuz Vicky'mizin ilk yönetmenlik deneyimi . 🙏 20'lı yaşlarında kitapla ilk karşılaştığında bir ilham dalgası hissettiğini hatırlıyor : " orada oturmuş kitap okuyordum ve birden onu görmeye başlayabildim . O iki yüz , çay odasında birbirlerini görüyorlardı ve aklıma şu fikir geldi ; Irene'nin bakış açısından bakmak ve size bakan birini anlatmak . Bunu gerçekten hissettim ve çok güçlüydü , siyah beyazdı kafamda ." 📚 PASSING * film giriş sekansları , 12 yıl öncesinden sınıf arkadaşı olan Irene ( Tessa Tompson ) ile Clare adlı ( Ruth NEGGA ) ' Biracial * ' olarak bilinen çift ırklı kadının , henüz siyah ırkın her mekana giremediği 1920'li yılların Newyork'u Drayton Oteli'nin çayhanesinde yollarının kesişmesiyle başlıyor . Irene , siyahi doktor eşi ve iki çocuğuyla yaşayan , Harlem'de malikane sayılabilecek bir evde hizmetlisi de olan bir kadındır . Siyahların Dayanışma Derneği Komite üyesi ve ' Harlem Rönesansı ' Hareketinin aktif bir bireyidir . Clare , ailesini küçük yaşta kaybettikten sonra beyaz teyzeleri tarafından büyütülmüş , siyahi genlerini ve mirasını saklamayı başararak , siyahilerden nefret eden John ile evlenerek kendine zengin ve beyaz bir yaşam kurmuştur ! Bir anlamda da siyah ırkın , beyaz ırk tarafından kendi alanlarına hapsedildiği alanlardan , istediği alana ' geçiş ' - passing - arzusunun , varolma isteğinin hikayesine , Clare üzerinden tanık oluyoruz . Clare'in tüm ısrarlı arayışlarını cevapsız bırakan Irene , bir anlamda evine habersiz ziyaretçi olarak gelen Clare'in hayatlarına adeta sızmasına engel olamaz . Clare'nin bakışları üzerine çeken güzelliği , Irene'nin eşi ve çocukları da olmak üzere girdiği her ortamda kendine hayran bırakması , Irene'nin gözünde , Clare'in sanki kaybettiği kimliğinin arayışı değil kendi hayatını ele geçirmesi olarak algılamasına neden olur . ' PASSING ' filmi , ırkçılık , aidiyet , varoluş çabaları içerisinde iki kadının iç dünyasını incelikli bir hikayeyle anlatırken , 1920'lerin Newyork'unda Harlem Rönesansı* Hareketinin etkisinde , bol alkollü partiler ve jazz müziği eşliğinde ' , görüntü yönetmeni Eduard Grau'nun görsel estetiğiyle , izleyiciyi , siyah beyaz 1 saat 39 dakikalık melankolik bir yolculuğa çıkarıyor . Yönetmeni ve iki başrol oyuncusuyla , üç kadının hayranlık verici filmi ' Netflix 'te gösterimdedir , izlemenizi tavsiye ederim . ℹ ÖZEL BİLGİLER ; 📚 Kitabın yazarı Nella LARSEN'in annesi Danimarkalı , babası ise Danimarka'nın Batı Hint Adaları'ndaki sömürgelerinden gelen bir göçmen . 🎥 Filmin yönetmeni ve senaristi Rebecca HALL'ın annesi Hollandalı beyaz bir opera sanatçısı Maria EWING'dir . EWING'in babası Afrika kökenlidir . 🍿 * " PASSING " kavramı , biriymiş , başka bir zümreye aitmiş gibi davranmak anlamına gelen ve kendi sınıfından , cinsiyetinden , kimliğini oluşturan etkenlerden biriyle alakalı geçerliliği sağlamak anlamına geliyor . 🍿 * " BIRACIAL " , ingilizce karşılığı ' çift ırklı ' . 🍿 * " HARLEM RÖNESANSI " , 1920'lerde Newyork , Harlem bölgesinde siyahi sanatçılarla başlayan Afro Amerikan müziği, dansı , sanatı , modası , edebiyatı , tiyatrosu ve siyasetinin entellektüel ve kültürel bir hareketidir .

sinewix34 4 years ago

Gucci Ailesi

Ridley Scott

20 Gönderi

HOUSE OF GUCCI 🎬 2021 Ridley SCOTT 🎥 🇮🇹 GUCCI Ailesi " HOUSE OF GUCCI " oyuncu kadrosunun , " UTANÇ VERİCİ " Olduğunu belirterek tepki gösterdi . 🇮🇹 Patrizia GUCCI _" KÂR ELDE ETMEK , HOLLYWOOD SİSTEMİNİN GELİRİNİ ARTTIRMAK…devamıHOUSE OF GUCCI 🎬 2021 Ridley SCOTT 🎥 🇮🇹 GUCCI Ailesi " HOUSE OF GUCCI " oyuncu kadrosunun , " UTANÇ VERİCİ " Olduğunu belirterek tepki gösterdi . 🇮🇹 Patrizia GUCCI _" KÂR ELDE ETMEK , HOLLYWOOD SİSTEMİNİN GELİRİNİ ARTTIRMAK İÇİN BİR AİLENİN KİMLİĞİNİ ÇALIYORLAR . " 🎥 Ridley SCOTT _ " BİR GUCCI'NİN ÖLDÜRÜLDÜĞÜNÜ VE DİĞERİNİN VERGİ KAÇAKÇILIĞI NEDENİYLE HAPSE GİRDİĞİNİ HATIRLAMANIZ GEREKİYOR BU YÜZDEN BANA KÂR ETMEKTEN BAHSEDİYOR OLAMAZSINIZ . BUNU YAPTIĞINIZ ANDA KAMU MALI HALİNE GELİYORSUNUZ ." 🇮🇹 GUCCI ailesi varisleri , konuyla ilgili İtalyan haber ajansı ANSA tarafından yayınlanan açıklamalarında , " GUCCI ailesinin , kendisinin ve sevdiklerinin ad ve imajlarını korumak için her türlü girişimi yapma hakkını sahip olduklarını " ifade ederken , film ve yapımcıları hakkında şu ana kadar yasal bir işlem başlatmadılar . Filmin senaryosu , Sara Gay Forden tarafından 2001 yılında yayımlanan " THE HOUSE OF GUCCI : A Sansational Story Of Murder , Madness , Glamour and Greed " adlı kitaptan beyaz perdeye uyarlanmış biyografik filmdir Film , Guccio GUCCI tarafından Floransa'da 1921 yılında kurulan moda ve eşya markasının mirasçısı torun Maurizio GUCCI'nin ( Adam Driver ) odağında , GUCCI aile imparatorluğunun yükseliş ve çöküşünün sarsıcı hikayesinden ilham alıyor . Film giriş sekanslarında , Milano 1978 yılı , Maurizio GUCCI'nin henüz GUCCI ailesinin işlerinden uzak bir hukuk öğrencisi olduğu yıllarda , babasının nakliye işinde çalışan Patrizia Reggiani'nin ( Lady Gaga ) hayatına girip aşk yaşamalarıyla GUCCI ailesinin hayatına konuk oluyoruz . Orta halli nakliyeci bir ailenin kızı olan Patrizia , Maurizio 'nun babası Rodolfo GUCCI ( Jeremy Irons ) tarafından servet avcısı olduğu gerekçesiyle aileye kabul edilmek istenmez . Filmin başlarında saf ve idealist bir hukuk öğrencisi gördüğümüz Maurizio , mirastan reddedilmeyi de göze alarak babası Rudolfo ile ilişkisini tamamen keserek PATRIZIA ile evlenir . Amerika'da işleri büyüyen amca Aldo GUCCI ( Al Pacino ) , hem babası ile barışmasına önayak olur hem de Maurizio'yu , Patrizia'nın da büyük etkisiyle GUCCI modaevinin uluslararası ilişkilerinin başına getirir . Hem Newyork'ta hem de Milano'da yaşayan çift kısa sürede jet sosyetenin en popüler kişileri haline gelir . Patrizia'nın bir yabancı gelin olarak girdiği GUCCI ailesinde dizginlenemeyen hırsı , Maurizio GUCCI'nin 1983 - 1993 yılları arası GUCCI MODAEVI'nin başkanı olmasını sağlarken aile üyelerinin birbirlerine girmelerine ve bir takım entrikalara sahne olacaktır . GUCCI imparatorluğunun iktidar savaşı , tasarımlarına ses verilmeyen Adolfo GUCCI'nin ( Jerad Leto ) bir takım belgeleri Maurizio GUCCI'ye sızdırıp babası Aldo GUCCI'nin hapishaneye girmesine neden olmasıyla başlayacak ve ihanet edenin , ihanet edilen olduğu bir dizi entrikalarla , ta ki GUCCI markası yerinde dururken soyadı GUCCI olan kimsenin firmada kalmamasına kadar sonun başlangıcını da getirecektir . GUCCI bu süreçten sonra devreye giren moda tasarımcısı Tom Ford sayesinde prestijini ve satış hızını yükseltmeyi başaracaktır . Patrizia önlenemez hırsıyla , yarattığı acımasız iş insanı Maurizio'nun Paola Franchi için kendisini ve kızlarını terkederek tüm yalvarmalarına karşı reddedilmesinin çözümünü , falcı Pina'nın ( Salma Hayek ) aracılık yaptığı iki Sicilyalı tetikçiyi tutmakla bulacaktır . Gucci'nin mirasçılarının öfkesine karşın , hiç düşmeyen temposuyla , dönemin atmosferini ustalıkla yansıtan görüntüleriyle , etkileyici müzikleriyle ve adeta ' yıldızlar geçidi ' oyuncu kadrosuyla 83'lük delikanlı Ridley SCOTT filmi birinci sınıf seyredilmeye değer kılıyor. 🍿 GUCCI modaevi günümüzde Fransız Prientemps - Redoute şirketinin sahibi François Henri Pinoult'un başında olduğu şirketler grubuna aittir . 🍿 Film , 1993 yılından beri GUCCI ailesinin sahip olmadığı GUCCI Madaevinin işbirliği ile çekilmiştir . Modaevi , filmin kostüm tasarım ve sahne donanımı için gardırop arşivlerine erişim izni vermiştir . 🍿 Filmde falcı Pina rolünde izlediğimiz Salma Hayek GUCCI'nin patronu François Henri Pinoult ile evli olup , Valentina adında kızları vardır . 🍿 Maurizio GUCCI 1992 yılında Patrizia Reggiani'den boşanır ve 1995 yılında Milano'da öldürülür . 🍿 Diğer suçlularla beraber yargılanan ve GUCCI'nin karadulu olarak adlandırılan Patrizia Reggiani , 18 yıl hapse mahkum olmuş ve 2016 yılında serbest kalmıştır . Cinayeti _" eski eşinden nefret ettiği için değil , onun kendisini sinirlendirdiği için planladığını " söylemiştir . 🍿 GUCCI Markası halen dünyanın en ünlü , prestijli ve tanınan moda markalarından biri olarak kabul edilmektedir . GUCCI imparatorluğunun trajik sonuna rağmen , 2 saat 38 dakika boyunca 1978 lerden başlayıp 90'ların ortalarına kadar pop müzik ve aryalar eşliğinde yolculuk etmek , hele ki Milano'da dolaşmak , moda dünyasının bir devinin hikayesine şahit olmak oldukça etkileyiciydi . Sinemada film seyretmenin keyfini bu hafta sonunda yaşamanız dileğiyle iyi seyirler dilerim . 🙏🎬🍿

sinewix34 4 years ago

Güeros

Alonso Ruizpalacios

2 Gönderi

GÜEROS (2014) .. 🎠 Yönetmenliğini Alonso Ruizpalacios'un yaptığı Meksika yapımı dram - komedi filmidir. Tamos adlı küçük bir çocuğun hayranı olduğu şarkıcı Epigmenio Cruz'a yıllar önce babasından aldığı kaseti imzalatmak için yakın arkadaşı devrimci Sombra ve Santos ile birlikte Epigmenio…devamı

sinewix34 4 years ago

Gizli Dünya

Lenny Abrahamson

103 Gönderi

ROOM / GİZLİ DÜNYA - 2015 Lenny Abrahamson'un yönettiği ve senaryosunu Emma Donoghue'nun yazdığı aynı adlı kitaptan uyarladığı 2015 yapımı dram filmidir. En iyi film, en iyi yönetmen, en iyi uyarlama senaryo ve en iyi kadın oyuncu olmak üzere dört…devamıROOM / GİZLİ DÜNYA - 2015 Lenny Abrahamson'un yönettiği ve senaryosunu Emma Donoghue'nun yazdığı aynı adlı kitaptan uyarladığı 2015 yapımı dram filmidir. En iyi film, en iyi yönetmen, en iyi uyarlama senaryo ve en iyi kadın oyuncu olmak üzere dört dalda Oscar’a aday gösterilen Gizli Dünya, tek kelimeyle insanın aklını alan bir çalışma. Emma Donoghue’nun aynı adlı çok satan romanından beyazperdeye uyarlanan film, 17 yaşındayken ‘Old Nick’ adını taktığı bir adam tarafından kaçırılan ve adamın evinin arka bahçesinde yer alan bir kulübeye hapsedilen Joy Newsome ile kulübede doğan oğlu Jack’in hikayesini anlatıyor. İrlandalı sinemacı Lenny Abrahamson’ın yönetmenliğini üstlendiği Gizli Dünya, Jack ve annesi Joy’un hapis tutuldukları odadaki ‘sıradan’ günlerini ve gündelik rutinlerini tasvir ederek açılıyor. Çatıdan gelen ufak bir gün ışığıyla aydınlanan küçücük bir odada uyuyan, yemek pişiren ve banyo yapan anne oğul, sadece televizyon aracılığıyla dış dünyadan haberdar oluyor. Dingin, olağan ve akıcı anlatımı sayesinde izleyenleri daha ilk dakikalarında Joy ve Jack’in dünyasının içine çeken Gizli Dünya, zamanla dışarıda farklı bir hayat olduğunu unutturuyor. Joy ve Jack’in gündelik rutinlerini tasvir ederken hikayenin içinde barındırdığı şiddet ve trajediyi arka planda tutmayı tercih eden film, böylelikle duygu sömürüsünden ve ajitasyondan uzak bir anlatım tutturmayı başarıyor. Öykünün çoğu zaman Jack’in bakış açısıyla anlatılması ise filme neredeyse çocuksu bir saflık katıyor. Diğer yandan, Jack ve Joy’un hikayesinin şiddeti ve trajedisi hiçbir zaman açıklıkla dile getirilmese de filmin izleyenlerde uyandırdığı belli belirsiz huzursuzluk ve iç sıkıntısı anne oğlun dünyasıyla sıkı bir duygudaşlık kurulduğunun da kanıtı oluyor. Jack ve Joy’un hapis tutuldukları odadan yayılan klostrofobik atmosfer ise filmin yarattığı bu karamsar ruh halini besliyor. Bununla beraber, dünyanın sadece etrafını çevreleyen dört duvardan ibaret olduğunu zanneden ve geri kalan her şeyin televizyon dünyasına ait olduğuna inanan Jack, Gizli Dünya’nın bu klostrofobik atmosferini dengeleyen en önemli unsur oluyor. Jack’in hayalleri ve oyunlarıyla yarattığı imgelem dünyası, filmin karamsar havasının biraz olsun dağılmasına ve duygu dünyasının zenginleşmesine katkıda bulunuyor. Filmin, Jack ve Joy hapis hayatından kurtulduktan sonra da aynı duygu durumunu ve ritmini korumayı başarması ise kendi içinde anlamlı ve tutarlı bir anlatım tutturmasına yardımcı oluyor. Gizli Dünya’nın süresi boyunca izleyenler üzerinde yarattığı etkiyi hiç kaybetmemesinde oyuncu performanslarının da payı büyük. Filmde Joy rolünde izlediğimiz Brie Larson, canlandırdığı karakterin tüm ümitsizliğini, yitikliğini, korkularını ve yaşadığı her şeye rağmen oğlu için ‘normal’ bir gündelik ritim yaratma çabasını izleyenlere başarıyla aktarıyor. Çocuk oyuncu Jacob Tremblay ise yaşının çok üzerinde bir performans sergileyerek yeteneğine hayran bırakırken, yönetmen Lenny Abrahamson’ın oyuncu yönetimini de takdir etmemize vesile oluyor. Usta oyuncu William H. Macy’nin bir görünüp bir kaybolduğu filmde, Joy’un annesi rolünde izlediğimiz Joan Allen ise Brie Larson ve Jacob Tremblay’e başarıyla eşlik ediyor.

sinewix34 4 years ago

12 Öfkeli Adam

Sidney Lumet

386 Gönderi

12 ÖFKELİ ADAM (12 ANGRY MEN) - 1957 Sidney Lumet'in yönettiği 1957 ABD yapımı drama filmidir. Reginald Rose'un aynı adlı oyunundan uyarlanan film bir duruşmada bir jüri üyesinin diğer on bir jüri üyesini şüphelinin suçsuz olduğu konusunda, makul şüphe temelinde,…devamı12 ÖFKELİ ADAM (12 ANGRY MEN) - 1957 Sidney Lumet'in yönettiği 1957 ABD yapımı drama filmidir. Reginald Rose'un aynı adlı oyunundan uyarlanan film bir duruşmada bir jüri üyesinin diğer on bir jüri üyesini şüphelinin suçsuz olduğu konusunda, makul şüphe temelinde, ikna etme çabaları hakkındadır Aldığı Ödüller: Amerikan Senaryo Yazarları Birliği Ödülleri Film Dalında En İyi Drama Senaryosu Ödülü, BAFTA En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü 12 Öfkeli Adam, cinayetle suçlanan bir genç ile ilgili karar vermekle yükümlü 12 jüri üyesinin karar verme sürecini konu ediyor. Latin Amerikalı bir genç adam, babasını öldürdüğü gerekçesiyle cinayetle suçlanır. Sanığın kaybettiğini söylediği bir bıçak ise cinayetin işlendiği odada bulunmuştur, gencin mahkemeye sunduğu savunma zayıftır ve olan biteni duyduklarını söyleyen pek çok tanık vardır. Sanık suçlu bulunduğu taktirde idama mahkum edilecektir.Jüri sonuçları pek de şaşırtıcı değildir: 12 jüri üyesinden sadece sekiz numaralı jüri üyesi Davis 'suçsuz' hükmü yönünde oy vermiştir. Davis’in jüri üyelerini ikna etmeye çalışması esnasında her jüri üyesinin 'suçlu' kararı vermesinin arkasında ise, aralarında yabancı düşmanlığı, kanuna aşırı güven, çoğunluğa uyma, geçmişle hesaplaşma gibi farklı kişisel sebepler olduğu ortaya çıkacaktır. Bir filmi önemli ve kalıcı kılan, o filmi diğer filmlerden farklı bir konuma sokan yegane şeyler izleyicide uyandırdığı duygular ve anlatmaya çalıştığı fikirlerdir bana göre. Tek mekan filmleri için bu daha zordur çünkü izleyici farklılık görmek ister; farklı karakterler, farklı çekim teknikleri, farklı kameralar… Sidney Lumet’in yönetmenliğinde 1957 yılında yayınlanan 12 Kızgın Adam, türün diğer örneklerinden sıyrılarak sinema tarihinde kalıcı bir yer edinmiş ve dünyanın her yerine dağılmış insanlara adaletsizliğin ne denli hasarlara yol açabileceğini, ön yargıları kırmanın Einstein’ın da dediği gibi ‘atomu parçalamaktan bile daha zor olduğunu’ sadece bir buçuk saat kadar kısa bir sürede en iyi şekilde anlatmayı başarmıştır. On iki jüri üyesinin sanık hakkında karar vermek üzere girdikleri dar bir odada yaşananların anlatıldığı film; hukuk sistemi, idam cezası ve ırkçılık gibi konuları eleştirirken aynı zamanda adaleti uygulama hakkı tanınmış kişilerin psikolojisini, karakterlerini, ön yargılarını, mantık ve vicdan ölçülerini ele almıştır. Henry Fonda’nın unutulmaz oyunculuğu ile insanı izledikten sonra düşmeye sevk eden inanılmaz senaryosuyla film, vizyonundan 62 yıl sonra bile hala gelmiş geçmiş en iyi filmler arasında gösterilmektedir. Film içerik olarak, on iki tane jüri üyesinin, mahkeme salonundan çıkıp özel odalarında kimin suçlu, kimin suçsuz olduğunu tartışmaya gitmeleri şeklinde özetlenebilir. Bu tartışma sırasında sadece bir kişi yani sekizinci jüri (Henry Fonda), zanlının suçsuz olduğuna oy verir ve olaylar burada gelişir. Bundan sonrası artık repliklerden veya çekimlerden tamamen uzaklaşmış ve insanların iç dünyasına odaklanmaya başlamıştır. Bu noktada jürilerin karakter analizlerini doğru yapmak ve filmin anlatmaya çalıştıklarını kaçırmamaya çalışmak bana göre azami önem kazanmıştır. Örnek vermek gerekirse, başroldeki Henry Fonda’nın oynadığı karakter olan sekizinci jüri, verdiği kararlarla dünya görüşümü en çok desteklediğine inandığım karakterlerden biri olmuştur. Herkes kendi işiyle meşgulken bu karakter sadece zanlının idam edilip edilmemesi gerektiğine konsantre olmuştur. Adalet bir gün herkese gerekecektir ve suçsuz olduğu kesin olmayan birinin doğrudan ölüme gönderilmesi sekizinci jürinin insani duygularına ters düşmektedir. Bu noktayı biraz daha açmak istediğimden, bu olayda bir miktar Amerikan Hukuk Sistemi’nin adaletsizliğine eleştiri yöneltildiğini düşünüyorum. (Buna bir tırnak açmak istiyorum. Bana kalırsa geçmişte verilmiş idam kararlarını gözümüzün önüne getirdiğimizde aslında bu tüm dünyadaki devletlere yönelik bir eleştiri olarak kabul edilmelidir. İdam bir insanlık suçudur çünkü geri dönüşü olmayan sonuçlar doğurmakta, insanların yaşamları elinden alınmaktadır, tırnağı kapatalım.) Her toplulukta olduğu gibi bu on iki jüri, yani on iki kızgın adam da birbirinden farklı karakteristik özelliklere, farklı iç dünyalarına sahiptir. Bir kısmı başrolümüzün sunduğu argümanlara sakin ve anlayışlı yaklaşırken bir kısmı tamamen önyargılı ve agresif şekilde karşılık vermektedir. Bu yüzden bu on iki adam dünyada yaşayan insanlığın bir özeti olarak kabul edilmelidir. Dünyadaki insanlar da böyle değil midir aslında? Kimimiz siyahken kimimiz beyazdır, yine bir kısmımız ise aslında gridir. Önemli olan önyargıları hayatlarımızdan uzak tutmak, her birimizin aslında ne kadar değerli olduğumuzun farkına varabilmektir. Tekrar filmin içeriğinin incelemesine dönecek olursam, filmde konu olarak bir cinayet davası ele alınmaktadır. Cinayet davasında sanığın ve tanıkların ifadeleri alınmış, artık son karar jüriye bırakılmıştır. On iki jüriden on bir tanesi -kimisi sadece işten kaytarmak, kimisi sadece suçlu bulmak için suçlu bulmak amacıyla, kimisi ise tamamen aksini düşünmeden önyargıyla yaklaşarak- sanığı suçlu bulmuş, sadece bir tanesi -belki gerçekten suçlu bulmadığından belki de sadece doğrudan, düşünülmemiş bir karar vermemek amacıyla- suçsuz bulmuştur. Kararın çıkması için on ikisinin de ortak bir karara varması gerekmektedir. Başrolümüz olan sekizinci jüri de aslında bir insan olmaktan öte bedeni olan bir eleştiri rolünü üstlenmektedir. Her şeyi gereğince sorgulamakta ve hiçbir argümana önyargıyla veya düşüncesiz yaklaşmamaya gayret göstermektedir. Bir hiç olmak çok üzücüdür beyler. İnsanlar hep aranmak ister, dinlenmek ister, hayatta bir kez de olsa önemli olmak ister. Sanığımız olan çocuk, Amerika’nın ‘ghetto’ mahallelerinde yaşayan, toplumdan uzaklaştırılmış ve hiçbir zaman kabul edilmemiş biri olarak tasvir edilmiştir. Cinayet ise yine filmden öğrendiğimize göre bir geceyarısı gerçekleşmiş ve bir adamın ölü bulunmasıyla ortaya çıkmıştır. Olay yerinde bulunan bıçağın çocuğa ait olduğu öngörülmüş ve çocuk şüpheli bulunmuştur. Çocuk da o saatte bir sinema filminde olduğu ifadesinde bulunmuş ancak filmin adını hatırlayamadığı için çocuğun üstünde toplanan önyargılar artmış ve çocuk bir suçlu imajından fazlasını vermemeye başlamıştır. Jüri de bu düşüncenin aksini düşünmemektedir. Bir kişi hariç bütün jürilere göre bu aşırı şekilde açık bir sonuçtur; onlara göre her zamanki gibi bir kenar mahalle çocuğu babasını öldürmüştür. (Bu tip insanlar için bu hep öyledir, vardıkları her karar doğaldır ve bundan başka da doğruları yoktur.) Bir jüri de aksi yönünde karar vermiş ve tartışmalar başlamıştır. Filmi yeterince özetlediğimi düşünerek artık farklı boyutlarda bir incelemeye geçmek istiyorum. Normal şartlarda bir filmdeki mekan sayısı arttıkça ayrıntı sayısı daha fazla olur, tersi durumda da mekan sayısı azaldıkça ayrıntıların daha seyrekleştiğini görürüz. Ancak bu durum asla bu film için geçerli kabul edilemez çünkü filmin dünyası küçüldükçe, yani karakterleri yakından incelemeye başlayınca ayrıntıların arttığını görmek mümkün. Film, en zalim karakterin bile bir anda empati kurmaya başlayan, anlayışlı bir insana dönüşümünü yaşama fırsatını sunmakla kalmıyor, dünyadaki siyah ile beyazı, doğru ile yanlışı ayırt etmenin aslında göründüğü kadar kolay olmadığını bize en mütevazı şekilde aktarıyor. İç dünyalarını hakimiyeti altına almış olan önyargılarından kurtularak birer jüri olmaktan çok birer insan olduğunu hatırlayan bir düzine insanı görme şansı yakalıyoruz. Elimi kaldırıp bir çocuğu ölüme göndermek benim için pek kolay değil. Jüri üyeleri çocuğun suçlu olup olmadığını tartışırlarken, çocuğun suçlu olduğunu düşünenlerin bu kararı kişisel sorunlarından ve önyargılarına dayanarak verdiğini görüyoruz. Başrolümüz sekiz numaralı jüri ise, verecekleri hayati kararın öneminin farkına varamayacak kadar düşüncesiz olan jüri üyelerini, içinde bulundukları bencillik ve önyargı çukurundan çıkarıp insan hayatının kişisel kinlerden ya da çok sevdikleri takımın maçından daha önemli olduğunu ortaya koymaya çalışıyor. Ancak filme tamamen zıt bir bakış açısıyla da bakmak gerekir. Filmde suçlu ve suçsuz kavramlarının siyah ve beyaz misali ayrılamayacağı ve adalet terazisinin ne kadar hassas kullanılması gerektiği vurgusu öne çıkarken filmin sonunda geçen “Varsayalım sen bizim fikrimizi değiştirdin. Ya çocuk babasını gerçekten öldürmüşse?” sorusunun, filmi tamamıyla muamma bir hayal ürünü durumuna sokmasa da, kanıtların birçoğunun rastlantılarla çürütülmesi seyircinin zihninde bir soru işareti bıraktığını söyleyebiliriz. İşte benim düşünceme göre de bu soru işaretleri bir nevi şu şekilde kalkmaktadır; filmde öncelikle zanlının suçluluğu ya da masumiyeti hakkında yerleştirilmiş bir gerçeklik bulunmuyor. Tam tersine izleyici de karakterler de bu ayrıma film ilerledikçe birlikte varıyorlar. Burada kritik bir nokta bulunuyor ki o da gerçeklik ve ayrım kavramları arasındaki farklılık. Film bize kötünün ve iyinin “gerçeklik” gibi net ve tartışılmaz kavramlar olmadığını hatırlatmaya çalışıyor. On bir jüri üyesi de filmin başında zanlının suçlu olduğuna ve verilecek cezayı sonuna kadar hak ettiğini düşünürken, sonlarda jüri üyeleri ortak bir bilinçle zanlının bu cezaya hak etmediğine karar getiriyorlar. Önemli olan kararlarının hukuki açıdan doğru olup olmaması değil aslında, önemli olan tek şey on iki jüri üyesinin, jüri değil birer insan olduklarını hatırlayıp etik bir karar vermeleri ki bu gücü içlerinde bulabilmiş olmaları etkileyicinin ötesindedir bana göre .. "

sinewix34 4 years ago

İhtiras Tramvayı

Elia Kazan

8 Gönderi

A STREETCAR NAMED DESİRE ( İHTİRAS TRAMVAYI ) - 1951 İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire), 1951 yılında Pulitzer Ödülü kazanmış Tennessee Williams'ın aynı adlı oyunundan uyarlanmış bir Oscar Ödüllü filmdir. Filmi, oyununu da yöneten Elia Kazan yönetmiş, baş rollerde…devamıA STREETCAR NAMED DESİRE ( İHTİRAS TRAMVAYI ) - 1951 İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire), 1951 yılında Pulitzer Ödülü kazanmış Tennessee Williams'ın aynı adlı oyunundan uyarlanmış bir Oscar Ödüllü filmdir. Filmi, oyununu da yöneten Elia Kazan yönetmiş, baş rollerde Marlon Brando (Stanley Kowalski), Vivien Leigh (Blanche DuBois), Kim Hunter ve Karl Malden. Leigh dışında hepsi Broadway kadrosunda görev almıştır. Filmin yapımcısı yetenek avcısı avukat Charles K. Feldman ve Warner Bros Stüdyoları'nda çekilmiştir. Senaryosu Oscar Saul tarafından yazılmıştır. Film, 1999 yılında Birleşik Devletler Kütüphane Kongresi tarafından “kültürel olarak önemli” filmler arasında ilan edilmiş ve Ulusal Film Sicil Dairesi’nde korunmasına karar verilmiştir. Film müzikleri Hollywood’da zamanın en radikal yükseliş eğiliminde olan Alex North tarafından yapılmıştır. North, geleneksel tarzın yerine karakterlerin psikolojik dinamiklerini yansıtan kısa tınılar yazmasıyla ünlenmiştir. Filme yönelik çalışmasına o yılın En İyi Müzik Akademi Ödülü’ne aday gösterilen iki filminden biridir. Dört oyunculuk kategorisinde de Akademi Ödülü'ne aday gösterilen filmlerden biridir. Gerçekte bir tiyatro yazarı olmasına rağmen, Tennessee Williams sinemacılar tarafından çok sevilen bir senaristtir. Çok sayıda oyunu filme çekilmiş ve bunlardan iki tanesi Oscar’a aday olmuştur. Süslü anlatımları pek sevmez Tennessee Williams. Olay örgüsü basittir. Başı ve sonu bellidir. Kafa karıştırmaz. Zaten tiyatro senaryoları yazdığı için, fazla mekân da kullanmaz. Diğer yandan; oldukça zordur onun senaryoları. Karışıktır. Anlaması güçtür. Analiz gerektirir. Anlatılanı değil de, anlatılmak isteneni anlamaya çalışmak yorar insanı. Tennessee Williams’ın en popüler uyarlamalarından sayılan, 1952 Oscar Adayı İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire); tüm mal varlığı olan Belle Reve’i kaybederek, kız kardeşi Stella’nın yanına taşınan Blanche hakkında. Blanche, ihtişamı seven bir kadındır. New Orleans’ın kenar mahallelerinden birinde, bir apartmanın alt katında, küçücük bir dairede yaşayan kız kardeşinin hayatı onu tatmin etmez. Ayrıca, Stella’nın kocası, Stanley’nin davranışlarından da oldukça rahatsızdır. Aynı çatı altında bir süre birbirlerine katlanırlar ancak Blanche’ın, Stanley’nin arkadaşı Mitch’e âşık olması; bardağı taşıran son damla olur. O andan itibaren, Blanche ve Stanley’nin birbirlerine karşı olan tutumları tamamen değişecektir. Ayrıca Stanley, Blanche’in pek de parlak olmayan geçmişine dair çok şey bilmektedir ve bunları ona karşı koz olarak kullanmaktan kaçınmayacaktır. Realizm akımının altında inceleyecek olursak; filmde yoksulluk ve gelecek korkusu temalarını rahatça görebiliriz. Blanche, mal varlığını kaybedince, uzun yıllar boyunca hiç görmediği kız kardeşinin yanına geliyor. Aralarında bir kardeş sevgisi olduğunu söylemek çok zor çünkü birbirlerini neredeyse çocukluklarından beri hiç görmemişler ve hayatları boyunca bunun eksikliğini hiç hissetmemişler. Birbirlerinden gizledikleri çok şey var. Örneğin Stella’nın hamile olduğunu, Blanche uzun süre sonra Stanley’den öğreniyor. Stella ise Blanche’in geçmişine dair hiçbir şey bilmiyor. Stanley ona bir şeyler anlatmaya çalıştığında, duyduklarını kabullenemiyor. Blanche, o evde yaşamaktan mutlu değil. Sadece gidecek başka bir yeri olmadığı için orada kalıyor ve ileride sokakta kalmaktan korktuğu için aslında hiç sevmediği Stanley’e karşı bile iyi davranmaya çalışıyor. Diğer yandan, Mitch ile olan ilişkisini de güzel bir geleceğe zemin hazırlamak için kullandığı söylenebilir. Ona karşı bir şeyler hissettiği bir gerçek ama onunla evlenmek istemesinin asıl sebebi; kirli geçmişinden kurtulmak ve o korkunç evden uzakta, kendine ait yeni bir hayat kurmak. Bu fırsatı kaçırmamak için elinden gelen her şeyi yapıyor. Hatta Stanley’e karşı gelmeyi bile göze alıyor çünkü sahip olduğu tek şey olan güzelliği de yaşının ilerlemesiyle kaybolmaya başlıyor ve Mitch, hayatını düzene koymak için son şansı gibi görünüyor. Blanche, senaryonun en başından itibaren açıkça görüldüğü gibi; materyalist bir insan. Bu yüzden güzelliğini kaybediyor olmak onu çok üzüyor. Gerçek yaşını kimseye söylemiyor. Kırışıklıklarının fark edilmesinden korktuğu için gündüz vakti asla dışarı çıkmıyor. Hatta odasındaki ampulün üstüne bile fener takma gereği duyuyor.

sinewix34 4 years ago

Şeytanın Günü

Álex de la Iglesia

3 Gönderi

El Dia de la Bestia / Şeytanın Günü - 1995 Alex de la Iglesia İspanya'da oldukça popüler olsa da, memleketi dışında hak ettiği ilgiyi pek göremeyen bir yönetmen. İspanyolların zeki, coşkulu, tempolu kara komedilerinin en iyi yönetmenlerinden biri. Filmlerinde gözünü…devamıEl Dia de la Bestia / Şeytanın Günü - 1995 Alex de la Iglesia İspanya'da oldukça popüler olsa da, memleketi dışında hak ettiği ilgiyi pek göremeyen bir yönetmen. İspanyolların zeki, coşkulu, tempolu kara komedilerinin en iyi yönetmenlerinden biri. Filmlerinde gözünü hırs bürümüş, kayışı koparmış elemanlar ve apartman balkonlarında, çatılarında geçen fantastik kovalama sahneleri gibi alamet-i farikaları var. Bu gibi özellikleri yönetmenin sulu zirzop bir sinemacı olduğunu düşündürmesin. Örneğin çok başarılı bir diğer filmi olan ve grubumuzda da tanıtılan La Comunidad filminde insanların para için ne kadar vahşileşebileceği, bencillik ve kötülüğün sınırlarını zorlayabileceği, kirli ilişkiler kurabileceğini göstermişti. Filmlerinin yüzeyindeki komik, eğlenceli ve heyecanlı katmanın altında çok güzel toplumsal taşlamaları başarıyla yapabiliyor. Şeytanın günü filminde de yönetmenimiz Hristiyan alemine ve özellikle şeytan, deccal, kıyamet günü, tanrının krallığı, ruhunu şeytana satma gibi kavramlara çok güzel dokunuyor. Eğer hristiyanlığın bu konulardaki yaklaşımına biraz vakıfsanız film daha anlamlı gelecektir, ama bilmiyorsanız da hiç mühim değil, yine keyifle izleyeceksiniz. Filmimizin konusu, bir rahip ve ilahiyat profesörü olan Angel'in (ismi de manidar) Mukaddes kitap külliyatındaki kıyamet alametlerinin şifresini çözdüğünü iddia etmesiyle başlıyor. Eğer doğru sonuca ulaşmışsa, iki gün içinde, Noel arifesinde şeytanın oğlu Deccal doğacak ve dünyaya yıkım getirecektir. Angel, bu felaketi engellemek için şeytanla tanışmak, ona ruhunu satıyor gibi yapıp yanına sokulmak ve doğacak deccali öldürmek, böylece dünyayı kurtarmak istemektedir. Ama şeytanı nerede bulacaksınız? Zor soru... Satanistlere mi yaklaşsam, heavy metal alemine mi girsem, sürekli etrafına kötülük yaparak şeytanın dikkatini mi çeksem, gaipten haber aldığını iddia eden şarlatanlara mı sorsam? Sonuç (e) şıkkı, yani hepsi! Film böylece ilk 8-10 dakikadan itibaren beşinci vitese atıyor ve hızlı bir tempo, zekice espriler, eğlenceli aksiyon sahneleri ile bizleri ekrana kitliyor. Dediğim gibi, film sadece eğlencelik bir kara komedi/aksiyon değil; günümüzde şeytanın/kötülüğün aslında her yerde, insanın içinde olduğuna dair güzel göndermeler var. Filmde makul dozda şiddet, kan revan da mevcut, ama "kara" komedi olduğu için yakışmış. Çekimlerin ve müziklerin de kalburüstü seviyede olduğu filmi hararetle tavsiye ederim.

sinewix34 4 years ago

Merhaba Canım

Ulaş Tosun

18 Gönderi

MERHABA CANIM 🎬 2021 Ulaş TOSUN 🎥 58 dakikalık biyografik belgesel filme ; Kendisine ' Arkadaş ' adını veren Zekai Özger'in 25 yaşında cansız bedeninin bulunmasından yaklaşık yarım asır sonra ... GECİKMİŞ BİR TANIŞMA İÇİN MERHABA CANIM diyerek şiirinden dizelerle…devamı

sinewix34 4 years ago

Vahşi Gezegen

René Laloux

24 Gönderi

FANTASTİC PLANET /1973 Stefan Wul mahlasıyla yazan Fransız bilimkurgu yazarı Pierre Pairault’un romanından uyarlanan, 70’lerin ilk animasyonlarından olan ve ismi tüm zamanların en iyi animasyonları arasında geçen La Planète Sauvage (Fantastic Planet / Vahşi Gezegen) sürrealist-distopik bir deneyim sunuyor bizlere.…devamı

sinewix34 4 years ago

12 Yıllık Gece

Alvaro Brechner

8 Gönderi

La Noche De 12 Anos / 12 Yıllık Gece - 2018 Yönetmen: Alvaro Brechner / Uruguay 🇺🇾 70'li yıllarda diktatörlükle yönetilen Uruguay'da bir gece gizli bir operasyonla alınan ve 12 yıllık tecrit hapsinden sonra ülkeye demokrasinin gelişiyle birlikte serbest bırakılan…devamı