(@) - Raf

Aslı Özge’nin Faruk filmiyle buluşmam, bir arkadaşımın film ile ilgili yorumunu okuduktan sonra oldu. Filmin her bir karesinde, 80’li yaşlarını süren ve yalnız yaşayan annemi, İstanbul’u, annemin yıkılan evini, benim çoğunlukla uzaktan ancak telefonla dâhil olabildiğim, yaklaşık 10 yıl önceki…devamıAslı Özge’nin Faruk filmiyle buluşmam, bir arkadaşımın film ile ilgili yorumunu okuduktan sonra oldu. Filmin her bir karesinde, 80’li yaşlarını süren ve yalnız yaşayan annemi, İstanbul’u, annemin yıkılan evini, benim çoğunlukla uzaktan ancak telefonla dâhil olabildiğim, yaklaşık 10 yıl önceki kentsel dönüşüm sürecinin içinde kendimi buluverdim. Aslı Özge’nin çocukluk ve gençlik yıllarını geçirdiği evin kentsel dönüşüme kurban edildiği yıllar ile annemin kentsel dönüşüm sürecinin başladığı yıllar benzer. Hatta semt olarak da oldukça yakın yerler. Böyle olunca film ile kurduğum bağ da çok yüksek oldu. Yaşlılık, çaresizlik ve İstanbul’a yapılan ihanet. Tüm bunları yaklaşık bir on yıl sonra tekrardan ve dışarıdan izlemek de beni epey bir bunalttı. Dolayısıyla, tanıtımına da illaki kendi yaşadıklarımı, duygu ve düşüncelerimi koymadan edemedim. Filmi kısaca özetlemek gerekirse, 90’lı yaşlarını sürmekte olan Faruk, İstanbul’da tek başına yaşamaktadır. Neredeyse her İstanbullunun, bir gün zorunlu olarak karşı kalacağı, kentsel dönüşüm (rantsal dönüşüm demek daha doğru) zorbalığıyla mücadele zamanı, onu oldukça geçkin bir yaşında yakalamıştır. Yönetmen olan kızı Özge ise yurtdışında (Almanya), çekmekte olduğu filmiyle ve finansal sorunlarla uğraşmaktadır. Film içinde filme dönüşen bir kurgu yapılmış. Bu açıdan filmi çok başarılı ve samimi buldum. Yönetmenin ve çekim ekibinin filme dâhil olduğu sahneler muzip ve sıra dışıydı. Oyuncular çoğunlukla amatör, başoyuncu Faruk’ da, yönetmenimizin babası. Film de kente yapılan ihaneti, bu şehirde yaşayan yaşlı bir adamın duygu ve sıkıntılarını, baba-kız ilişkisinin güzelliğini izliyorsunuz. Bir taraftan da yönetmenimizin incelikli dokundurmaları vardı. Örneğin, evin yakınındaki Özgürlük Parkına cami ve Avm yapılmasına karşı, aktivistlerin yaptığı eylemde, bir kadının uçuş-uçuş kırmızı elbiseli görüntüsü, Taksim Gezi Parkı direnişindeki kırmızılı kıza bir göndermeydi. İhaleyi alan firmanın isminin Saray olması, apartmana ruhsat alınıncaya kadar alt kısmın mescit olarak gösterilmesi gibi, gibi… Kızının son sekansta söyledikleri ise, mutenalaştırmanın etkilerini, sınıfsal değiş tokuşu tam olarak hissetmemizi sağlıyor. “Baba sen zaten hep deniz kenarında bir yerde oturmak isterdin.” Mütenalaştırma ile ilgili şöyle bir şey okumuştum “Değeri artan mülkiyetin eski kullanıcıları, bu artan değeri artık karşılayamadıkları için yerinden edilerek, kentin daha ucuz ve merkeze daha uzak yerlerine taşınmaktadırlar. Yeni orta sınıf ise mutenalaşan bu mekân içinde merkezileşmeye başlar.” Yıkıma en isteklilerden olan Nurdan Hanım karakteri (benim uzaktan methini duyduğum annemin komşusu ile benzer bir tipleme), alaycı gülümsemesi ve sakin görünümüyle müteahhidimiz, yaşlıların akıl sağlığı alma rapor sahneler, yaklaşık 10 sene önceki hayatımızdan bir parçaydı. Berlinale’den FIBRESCI ödülüyle dönen film, ayrıca Tetouan International Mediterranean Film Festival’inden de Faruk karakteriyle en iyi oyuncu ödülünü alıyor. Filmin kurgusu, senaryosu, bizleri anlatan hikâyesi, amatör oyuncuların ustalıklı oyunlarını görmek için bu filmi izleyin derim. Ne diyelim Faruk’un yolu açık olsun. Nice festivallere katılsın, nice ödüller alsın.

sufle55 1 year ago

Kinds of Kindness

Yorgos Lanthimos

4 Gönderi

Seyircisini rahat koltuklarından çekip alarak insan ruhunun derinliklerinde, iyilikle kötülüğün karıştığı o karanlık labirentlerde kaybolmaya zorlayan, rahatsız edici gerçekliklerle yüzleştiren çok katmanlı bir deneyim Kinds of Kindness. Birbirinden bağımsız gibi görünen fakat Lanthimos’un ustaca işlediği anlatım dokusuyla iç içe geçen…devamıSeyircisini rahat koltuklarından çekip alarak insan ruhunun derinliklerinde, iyilikle kötülüğün karıştığı o karanlık labirentlerde kaybolmaya zorlayan, rahatsız edici gerçekliklerle yüzleştiren çok katmanlı bir deneyim Kinds of Kindness. Birbirinden bağımsız gibi görünen fakat Lanthimos’un ustaca işlediği anlatım dokusuyla iç içe geçen üç hikâye üzerinden ilerliyor film. Lanthimos; bu üç hikâyede her zaman olduğu gibi insan ruhunun en karanlık köşelerine ışık tutuyor ancak bu kez bu karanlıkta iyiliğin ne anlama geldiğini, ne ölçüde masum kaldığını ve ne denli ikircikli bir kavram olabileceğini sorguluyor; onun her zaman nahif bir gülümsemenin ardına saklanmış bir lütuf olmadığına, bazen de karanlık niyetlerin, derin yaraların ve kaçınılmaz seçimlerin ürünü olabileceğine dikkat çekiyor. Her karakterin kendi karanlık yüzleşmeleri içinde iyiliğin farklı bir biçimiyle karşılaştığı filmde kimi zaman bu iyilik, ahlaki doğruların sınırlarını zorlayarak kötülüğün kıyısında dans ediyor. Lanthimos’un karakterleri hayatın içinden kopup gelen, gerçekliğiyle insanı rahatsız eden, karmaşık ruh halleriyle dolu figürler olarak zihinlerimizde yer ederken, yaşadıkları olaylar aslında iyilik dediğimiz o soyut kavramın ne kadar göreceli olabileceğini sorgulatıyor. Lanthimos, alışık olduğumuz soğukkanlı ve mesafeli estetiğiyle izleyiciyi adeta bir buzdağının görünmeyen yüzüne bakmaya zorlarken film boyunca izleyicisini rahatlatmak yerine, içsel bir huzursuzluk yaratarak onları kendi etik ve ahlaki yargılarını yeniden gözden geçirmeye davet ediyor. Lanthimos'un karakterlerine biçtiği ağır roller, onların her birini kendi içsel kaoslarında boğarken bizlere insan doğasının çelişkilerle dolu, sancılı bir portresini sunuyor. Lanthimos’un her zamanki gibi izleyicisini sarsan, rahatsız eden ve düşündüren tarzı, Kinds of Kindness’ta da kendini güçlü bir şekilde hissettiriyor. İnsan ruhunun derinliklerine inmekten korkmayan, karanlığı kucaklayan ve ışığı aramaktan vazgeçmeyen bir film olarak Kinds of Kindness, Lanthimos filmografisinde çok güçlü bir halka değil belki ama hem her biri birbirinden sıra dışı üç hikâyesi hem de güçlü oyuncu kadrosuyla izlemeye değer bir eser.

sufle55 1 year ago

Owaranai hito: Miyazaki Hayao

Kaku Arakawa

1 Gönderi

Hayao Miyazaki Kimdir? 5 Ocak 1941 yılında Japonya’nın başkenti Tokyo’da dünyaya gelen Miyazaki, sanatı ile kendi milletinin kültürel unsurlarını dünyaya tanıtmayı amaçlarken dünyadaki birçok milletten insanı da bu kapsamda etkilemiştir. Öğrenimini Gakushuin Üniversitesi uluslararası ilişkiler ve ekonomi bölümünde görse de…devamı

sufle55 1 year ago

İntikam

Jeremy Saulnier

2 Gönderi

Blue Ruin; intikam olgusunu, ajitasyona girmeden sağlam adımlarla ilerleyerek izleyicisine aksettiren, özgün-bağımsız bir Amerikan filmi. Türkçeye "İntikam" olarak çevrilmiş ancak filmin orijinal adı başkahraman Dwight karakterinin kullandığı, aile mirası Pointac'tan geliyor. Filmin konusu son derece sade, minimal. Dwight sessiz, kendi…devamı

sufle55 1 year ago

Deranged: Confessions of a Necrophile

Jeff Gillen

1 Gönderi

"Adım Tom Sims. Bir gazetede köşe yazarıyım. Birkaç yıl önce işlenen dehşet verici cinayetler gözden geçirilip bu film oluşturuldu. Bu, yaptıklarının dehşet verici yankıları olan bir insanın korku hikayesi. Ama belki de bir insanın ihtiyaçları ve korkularından kendimiz için gerekli…devamı"Adım Tom Sims. Bir gazetede köşe yazarıyım. Birkaç yıl önce işlenen dehşet verici cinayetler gözden geçirilip bu film oluşturuldu. Bu, yaptıklarının dehşet verici yankıları olan bir insanın korku hikayesi. Ama belki de bir insanın ihtiyaçları ve korkularından kendimiz için gerekli olanları öğrenebiliriz. Ancak sizlere olayların detaylı bir şekilde canlandırıldığını hatırlatayım. Hiçbir şey hayal gücüne bırakılmadı. Hikaye midesi kaldırmayan veya izlemeye cesareti olmayanlar için değil. Şimdi uyarılmış oldunuz, hikayenin devamına geçebiliriz. Bu, Ezra Cobb (Ed Gein)un hikayesidir; katil, mezar soyguncusu, ölü sevici ve belki de uzun zaman önce haberlerden anımsadığınız kadarıyla Woodside Kasabı..." 1906-1984 yılları arasında yaşamış Amerikalı (seri katil) Ed Gein''in hikayesini anlatır Deranged. Uzun zaman sansürlü kalan, unutulmuş bir film hüviyetinde olan film 2004 yılında MGM tarafından restore edilir ve piyasaya sürülür. Film, konusunu aldığı gerçek hikayeyi belgeselvari bir biçimde ele alır. Başta yazdığım bölüm filmin başlangıcındaki repliklerdir ve gazeteci, film içinde birkaç kez karşımıza çıkarak konuyu belgesel anlatır gibi izleyiciye özetler. Peki, Ed Gein'in hikayesi nasıl başlamıştır? Sürekli olarak kendi cinsiyetinin günah dolu doğasını anlatıp duran, aşırı tutucu, otoriter bir anne tarafından yetiştirilen Ed, annesi öldüğü zaman onun duygusal anlamda esiri olan 39 yaşında bir bekar adamdı. Annesinin odasının pencerelerine tahtalar çakan Gein, orayı sanki kutsal bir mabetmiş gibi korudu. Bu yalnızlık Gein’i iyice deliliğe itti. Mezarından çıkardığı annesini tekrar diriltebilmek için mumyalama ve anatomi bilimini incelemeye başladı. Kendisini büyüleyen, kadın vücuduydu. Ümitsiz yalnızlığının ve ilerleyen psikozunun onu itmesiyle mezarlıklara giderek orta yaşlı kadınların cesetlerini çıkarıp çiftlik evine taşımaya başladı. Annesini diriltmeyi başaramadığını anlayınca annesinin yaşında bir kadının yüzünün derisini yüzmeye karar verdi ve arada sırada bu deriyi maske niyetine taktı, onların elbiselerini giydi ama artık bir cinayet işleme vakti de gelmişti. Bu açıdan bar çalışanı güzel Mary tam onun istediği kadındı... Deranged, kendinden sonraki birçok filme ilham kaynağı olmuş kült olmayı hak eden bir klasik... Not: Film, Uğurfilm sitesinde mevcuttur. İyi seyirler.

sufle55 1 year ago

100 Yüz

Ara Güler

1 Gönderi

"Ne adamlar var! Bana soruyorlar; 'Sen ne marka makineyle fotoğraf çekersin?' diye. Fotoğraf makineyle mi çekilir? Şimdi en iyi, en gelişmiş daktilo bende olsa en büyük yazar ben mi olurum? Roman daktiloyla mı yazılır? Arkadaş (gözleriyle kalbini göstererek), fotoğraf burayla,…devamı

sufle55 1 year ago

Bizimle Başladı Bizimle Bitti

Justin Baldoni

30 Gönderi

Bizde ‘Bizimle Başladı Bizimle Bitti' adıyla gösterime giren 'It Ends With Us' Amerikalı yazar Colleen Hoover'ın çok satan romanından uyarlanmış. Genç bir kadının annesinden miras kalan öğrenilmiş çaresizliğe başkaldırısının öyküsü olarak özetleyebileceğimiz yapım Hoover’ın kendi yaşadıklarından yola çıkan hikâyesi, aile…devamıBizde ‘Bizimle Başladı Bizimle Bitti' adıyla gösterime giren 'It Ends With Us' Amerikalı yazar Colleen Hoover'ın çok satan romanından uyarlanmış. Genç bir kadının annesinden miras kalan öğrenilmiş çaresizliğe başkaldırısının öyküsü olarak özetleyebileceğimiz yapım Hoover’ın kendi yaşadıklarından yola çıkan hikâyesi, aile içi şiddeti hedef alan bakış açısıyla cinsel taciz ve tecavüz kültürüne karşı ortaya çıkmış çağdaş #MeToo hareketine desteği açısından önemli. Blake Lively çok hoş, filmin yönetmenliğini de üstlenen Justin Baldoni zehir gibi yakışıklı. ‘Bizimle Başladı Bizimle Bitti / It Ends With Us’ 2016 yılında ABD’de ilk yayımlandığında kültürel fenomene dönüşmüş olan aynı adlı romanın sinema uyarlaması. 44 yaşındaki Colleen Hoover’ın beyazperdeye teşrif etmesi kaçınılmaz olan çok satan kitabını genç bir kadının annesinden miras kalan öğrenilmiş çaresizliğe başkaldırısının öyküsü olarak özetleyebiliriz. Filmin açılış sahnesinde doğup büyüdüğü eve dönüş yapan Lily Blossom Bloom (Blake Lively), babasının cenaze töreninde onun için söyleyebileceği tek iyi bir şey bulamamanın kırgınlığı ve öfkesi içinde Boston’a geri döndüğünde aklında uzun zamandır hayalini kurduğu bir çiçekçi dükkanı açma fikri vardır. Ryle Kinkaid (Justin Baldoni) ile bir gece vakti adamın terasında şehrin gece ışıltılarını izlediği sırada tanışır. Balkon iskemlesini bir hışımla tekmeleyen genç adam Lily’yi gördüğünde tüm cazibesi ile iltifata başlamıştır bile. Kaslı vücuduyla zehir gibi yakışıklıdır. Üstelik çoğu genç kadının hayalini kurduğu paralı bir beyin cerrahıdır. Ryle’nin çeşitli flörtöz numaralarını geri çevirir Lily. Genç adam da Allah için üstüne gitmez. İkilinin daha sonraki karşılaşmaları Lily’nin mezbelelikten bir sanat eserine döndüreceği dükkanında olur. Genç kadının iş yerinde çalışmak için gönüllü olan Alyssa’nın da erkek kardeşidir Ryle. Çiftimizin duygu ve erotizm içeren beraberliği sürerken Lily’nin şehrin ünlü bir restoranında lise yıllarının ilk aşkı Atlas (Brandon Sklenar) ile karşılaşması genç kadının kafasını karıştırır. Film aynı roman gibi Lily ile Atlas’ın gençlik aşklarını geriye dönüşlerle anlatır. Genç aşıklar içine doğdukları aileyi seçememenin yarattığı hüznü birlikte paylaşmış, Lily’nin saldırgan babasının araya girmesiyle yıllar önce yolları ayrılmıştır. Lily’ye evlenme teklif eden Ryle’nin eski sevgilinin varlığından duyduğu rahatsızlık patlamaya hazır öfkesini harekete geçirir. Lily onun ilk başlarda anlık geçici parlamalar olarak görmezden geldiği nörotik yapısı ve centilmenliğin ardına gizlenmiş saldırganlığı ile yüz yüze geldiğinde şaşkındır ancak genç kadının annesinin babasından çektiklerini yaşamaya hiç niyeti yoktur. Film çok popüler olmuş, çok satmış romanlardan yapılan uyarlamaların fotoroman estetiği tehlikesinden kaçmaya çabalıyor. Bunu her daim başaramasa da, Hoover’ın kendi yaşadıklarından yola çıkan hikâyesi aile içi şiddeti hedef alan bakış açısıyla cinsel taciz ve tecavüz kültürüne karşı ortaya çıkmış çağdaş #MeToo hareketine desteği açısından önem kazanıyor. Sinema dışında iş hayatındaki girişimleri ile de öne çıkan, ‘Deadpool’ Ryan Reynolds’un gerçek hayattaki eşi Lively, çekici Ryle’ı canlandırmakla kalmayıp filmin yönetmenliğini üstlenen ve erkek eliyle aile içi şiddet ve eril zorbalığa karşı çıkan Baldoni’nin genel performansı da ilgiye değer. Lily ile Atlas’ın liseli yaşlarını canlandıran genç oyuncular Isabella Ferrer ile Alex Neustaedter gelecek için umut vadediyor. Bir de filmin öyküsünde rolü biraz daha kısalmış Alyssa’da Jenny Slate’in adını anmadan geçmeyelim.

sufle55 1 year ago

İdealist Öğretmen

Grigory Petrov

10 Gönderi

O kadar basitleşmiş ve yıpranmışız ki. Sadece yeme, içme, uyku, aptalca lüks, pahalı kıyafetler ve eğlence peşindeyiz. Hiç kimsenin maneviyata ilgisi yok. İdealizm kaybolmuş. Herkes sadece daha fazlasını nasıl kazanacağını düşünüyor. Şarlatanlık, hırsızlık diz boyu. İnsanlar har vurup harman savuruyor.…devamı

sufle55 1 year ago

Cinayet Günlüğü

Bong Joon Ho

70 Gönderi

İki binli yıllardan itibaren ivme kazanan Güney Kore Sineması, dünya çapında tanınırlığını artırmaya başlamıştır. Uzun yıllar medya ve sinema sektöründe hâkim olan baskı ve sansür politikasından sonra ortaya çıkan normalleşme ile dönemin sosyolojisini ve devrin siyasi politikalarına değinen birçok film…devamıİki binli yıllardan itibaren ivme kazanan Güney Kore Sineması, dünya çapında tanınırlığını artırmaya başlamıştır. Uzun yıllar medya ve sinema sektöründe hâkim olan baskı ve sansür politikasından sonra ortaya çıkan normalleşme ile dönemin sosyolojisini ve devrin siyasi politikalarına değinen birçok film yapılmıştır. Bu dönemde Park Chan-Wook, Kim-Jeewoon ve Bong Joon-Ho gibi dünya çapında ses getirecek olan yönetmenler sahneye çıkmıştır. 1990'lı yılların sonuna doğru Güney Kore'de, 2000'den sonra da dünya çapında tanınmaya başlayan Bong Joon-ho, Güney Kore sinemasının en ünlü yönetmenlerindendir. Bong Joon-ho Güney Kore tarihinden etkilenen bir bakış açısına sahiptir. Filmleri sadece ülke çapında değil küresel olarak mesajlar içermektedir. 2003 yılında Cinayet Günlüğü filmi ile tanınmaya başlamış ve 2006 yılında Yaratık ve 2013 yılında Kar Küreyici filmleri ile büyük başarı yakalamıştır. Bong Joon-ho'nun yönetmenliğini yaptığı uzun metrajlı filmler ise arasında ödülü Parazit filmi de bulunmaktadır. Cinayet Günlüğü filmi 1980-1990 arasındaki yıllarda Güney Kore'nin askeri yönetimin baskıcı tavrı altında olduğu zaman dilimindeki olayları konu almaktadır. Hikâye, 1989'da Hwasung adlı küçük bir kasabada tecavüze edilerek öldürülen bir kadının su kanalında bulunmasıyla başlar. Olayı çözmek için kasabada bulunan polis memuru Park Doo-Man görevlendirilir. Polis memurunun uyguladığı tüm yöntemler katilin bulunması hususunda işe yaramazken bu sırada aynı yöntemle cinayetler işlenmeye devam etmektedir. İşlenen cinayetlerde dikkat çeken ortak detaylar vardır. Öldürülenler kadınlardır ve kırmızı kıyafetlidir. Öldürüldükleri saatlerde yerel radyoda aynı istek parça çalarken hava da yağmurludur. Park Doo-Man artan cinayetlerin maktulünü bulamadığı için Seul'den görevlendirilen Dedektif Seo olayı çözmek için görevlendirilir. Dönemin atmosferini ve siyasi baskılarının etkisiyle bir maktul arayan yerel güvenlik görevlileri, suçu olmayan birçok insanı sorgulayarak olayı kapatma telaşındadırlar. Seo, ipuçlarını bir araya getirmeye çalışırken, Park ve diğer güvenlik görevlileri, olay yerinde mastürbasyon yapan bir adamı ve akli dengesi bozuk bir çocuğun da aralarında yer aldığı şüphelileri döverek itiraf ettirmeye çalışarak olayı kapatma telaşındadır. Bütün şüphelileri temize çıkaran Seo, ipuçlarını takip ederek ilk cinayetten kısa bir süre önce şehre gelmiş bir fabrika işçisine ulaşır. Ancak şüpheliyi cinayetlere bağlayacak herhangi bir somut kanıtları yoktur. Bu sırada akli dengesi bozuk gencin katili görmüş olduğunu fark ederler ve onunla konuşmaya çalışırlar. Ancak dedektiflerden korkan çocuk kaçarken kaza sonucu hayatını kaybeder. Sonunda başka bir cinayetten toplanan DNA örneği test için ABD'ye gönderilir. Ancak bu da sonuçsuz çıkar. Filmin sonunda cinayetler çözümsüz kalmıştır. Film durağan ve sıkıcı bir atmosferle başlarken, klişe gibi görünen polisiye macerası bir anda derinleşerek sizi içine almakta. Bir cinayet filmi olarak adlandırılsa da film geleneksel bir toplumdan modern bir topluma dönüşüm sonucu meydana gelen sancıları ve bu kasabada sanayileşme ve banliyöleşmesi sırasında meydana gelen olayları aktarmaktadır. Bong Joon-ho'nun detaycılığı ve her sahneye olan özel dokunuşları da filmi sanatsal bir şölen havasına sokmaktadır.

sufle55 1 year ago

Öyküler

Anton Çehov

1 Gönderi

Anton Çehov'un, ÖDLEK adlı kitabından kısa bir alıntı. Sanırım bizim için yazılmış gibi .. Birkaç gün önce, evde çocuklarıma ders veren öğretmen hanımı çalışma odama çağırmıştım. “Otur, Julia Vassilyevna” dedim. “Aramızdaki hesabı kapatalım. Her ne kadar şu anda paraya ihtiyacın…devamıAnton Çehov'un, ÖDLEK adlı kitabından kısa bir alıntı. Sanırım bizim için yazılmış gibi .. Birkaç gün önce, evde çocuklarıma ders veren öğretmen hanımı çalışma odama çağırmıştım. “Otur, Julia Vassilyevna” dedim. “Aramızdaki hesabı kapatalım. Her ne kadar şu anda paraya ihtiyacın varsa da, resmi bir merasimde bekler gibi bekleyeceğini ve bir türlü kendiliğinden gelip alacağını istemeyeceğini biliyorum. Neyse, gelelim hesabımıza: Ayda otuz rubleye anlaşmıştık…” “Kırk.” “Hayır, otuz. Not etmiştim, çok iyi aklımda. Hem ben öğretmenlere her zaman ayda otuz ruble öderim. Bu duruma göre; buraya geleli iki ay oluyor, dolayısıyla…” “İki ay beş gün.” “Tam tamamına iki ay. İşe başladığın günü özellikle not etmiştim. Bu demektir ki, altmış ruble kazanmışsın. Ancak sen bu iki aydan Pazar günlerini çık… biliyorsun ki, pazarları Kolya’ya bir şey öğretmedin, sadece beraber yürüyüşlere çıktınız. Ve üç tatil günü…” Julia Vassiyevna kızgınlıktan kıpkırmızı kesildi ve öfkeden iki eliyle sıkı sıkı entarisinin eteklerine yapıştı. Fakat hepsi bu kadar…tek bir çıt dahi çıkarmadı. “Dokuz Pazar, üç tatil günü, yani on iki rubleyi çık! Dört gün Kolya hastaydı, dolayısıyla ders falan vermedin, zaten o sıralarda Vanya ile uğraşıyordun. Üç gün de bir diş ağrısı yüzünden çalışmamıştın ve karım sana öğleden sonraları dinlenmen için izin vermişti. On iki, yedi daha… eder on dokuz. Altmıştan çıkar, geriye ne kalır?.. hımm… Kırk bir ruble. Tamam mı?” Julia Vassilyevna’nın sol gözü kızarmış, yaşla dolmağa başlamıştı bile. Çenesi hafifçe titriyordu… Sinirli sinirli öksürdü, hızla burnunu sildi. Ancak hepsi bu kadar…tek bir çıt yok. “Yılbaşına yakın bir gün, bir çay bardağı ve bir de tabak kırmıştın. Bunlar için de iki ruble çıkar. Çay bardağı dededen kalma antika olduğu için aslında iki rubleden çok daha fazla ederdi, ama neyse…boş ver. İşin sonunda ben ne zaman zararlı çıkmadım ki! İhmalin yüzünden Kolya bir gün ağaca tırmanmış ve ceketini yırtmıştı. Onun için de on ruble say. Yine senin dikkatsizliğinin yüzünden hizmetçi kız Vanya’nın ayakkabılarını çalmıştı! Evde tüm olup bitenleri dikkatle izlemen gerekir. Sana bunun için para veriyoruz. Dolayısıyla beş ruble daha çık. Ocak ayının sonunda sana on ruble vermiştim…” “Hayır, böyle bir şey yapmadınız!” diye Julia Vassilyevna zorlukla yutkunarak cevap verdi. “Not etmiştim. Yanlış olmama imkân yok!” “Şey… Peki, öyleyse.” Kırkbirden yirmi yediyi çıkar… kalır sana on dört.” Kızcağızın şimdi iki gözü birden yaşla dolmuştu. Küçücük şirin burnunun altında da ter damlacıkları belirmeye başlamıştı. Zavallı kız!” “Şimdiye kadar bana bir kere para verildi” diye titreyen sesiyle konuştu. “Ve o da sizin karınız tarafından. Hepsi üç ruble, fazla değil.” “Sahi mi? Görüyor musun, ben onu not etmemişim! On dörtten üç daha çıkar…kalır on bir. Al azizim, işte paran: Üç, beş, dokuz, on, on bir. Tamam mı?” On bir rublesini de avucuna koydum. Uzandı, aldı ve titreyen parmaklarıyla cebine sokuşturdu. “Mersi” diye boğuk bir sesle fısıldadı. Birden yerimden fırladım ve başladım odanın içinde bir aşağı bir yukarı gidip gelmeye. Sinirlerim son derece bozulmuş, kan tepeme fırlamıştı. Kızgın kızgın; “Ne için bu… ‘Mersi’” diye sordum. “Verdiğiniz para için.” “Hakkını yediğimi sen de bal gibi biliyorsun Aman Tanrım! Ne biçim insansın sen, görmüyor musun ki, seni göz göre soydum! Daha ötesi var mı bunun, paranı çaldım! Ve sen hâlâ ‘Mersi’ diyorsun!” “Bundan önce çalıştığım yerlerde hiç vermemişlerdi.” “Hiç mi vermemişlerdi? Şaşırmaya da gerek yok ya! Bana gelince, sana ufak bir şaka yaptım. Sırf ders olsun, öğrenesin diye bu insafsızca yolu seçtim… Merak etme, seksen rublenin tamamını da sana vereceğim! Al işte, hepsi şu zarfın içinde seni bekliyor… Ancak bir insanın bu kadar pısırık olabileceğine de hâlâ inanamıyorum! Neden haksızlığa baş kaldırmıyorsun? Dünyada bu denli yüreksiz, tabansız olmak mümkün mü... Bu kadar ödlek olmak?” Acı bir gülümseme dudaklarının kenarında kıvrıldı. Yüzündeki ifade, “Mümkün”, diyordu. Kendisine zalim bir yoldan ufak bir ders verdiğim için özür diledim. O hâlâ şaşkın şaşkın bakınırken eline seksen rubleyi sıkıştırdım. O yine her zamanki ‘Mersi” siyle mırıldanır gibi üst üstü defalarca teşekkür etti ve odadan çıktı. Arkasından bakarken kendi kendime düşünüyordum: “Şu dünyada zayıfları ezmek ne kadar kolay!” Değerli Dostlar, Yukarıdaki öyküyü dünyaca ünlü Rus yazar Anton Çehov yazdı. Anton Çehov’un “ÖDLEK” adlı öyküsünü, günümüz Türkiye’sinde, Vatanın Varlıkları satılırken gıkı bile çıkmayanlara armağan ediyorum.