(@) - Raf

Dün akşam Hamnet’i izledim. Ardından ise sahne arkasından bir görüntü izledim: Oyuncular neşeyle dans ediyor, gülüyordu. Filmdeki hikaye ise insanın taşıyabileceği en ağır duygulardan biri: yas. 1596 yılında, 11 yaşındaki Hamnet Shakespeare ölür. Yıllar sonra babası William Shakespeare tarihin en…devamı

sufle55 3 months ago

The Plague

Charlie Polinger

1 Gönderi

"12 yaşındaki Ben’in ebeveynleri ayrılıp annesi yeni bir ilişkiye başlayınca, Ben kendini bir yaz kampında bulur. Yaşıtlarıyla birlikte su topu antrenmanları yapacağı bu kamp, hiç de beklediği gibi değildir ve Ben akran zorbalığıyla tanışır." Charlie Polinger’in ilk yönetmenlik çıkışı olan…devamı

sufle55 3 months ago

The Pitt

Valerie Chu

28 Gönderi

"The Pitt” adı, “çukur” anlamına gelen ve hastane personelinin acil servisi tanımlamak için kullandığı ironik olduğu kadar sevecen de olan bir lakaptan geliyor. Olaylar, Pittsburgh’taki bir hastanenin acil servisinde geçiyor ve her bölüm, personelin bir günlük vardiyasındaki bir saate karşılık…devamı

sufle55 4 months ago

Nuremberg

James Vanderbilt

12 Gönderi

Tarihin En Büyük Davasını Russell Crowe Bile Kurtaramadı. Tarihin en büyük hukuk savaşı… İnsanlık onurunun yargılandığı yer: Nuremberg. Elinizde Russell Crowe ve Rami Malek gibi iki güçlü oyuncu varken, bu filmin seyirciyi sarsması gerekirdi. Ancak film, o devasa mahkeme salonunun…devamıTarihin En Büyük Davasını Russell Crowe Bile Kurtaramadı. Tarihin en büyük hukuk savaşı… İnsanlık onurunun yargılandığı yer: Nuremberg. Elinizde Russell Crowe ve Rami Malek gibi iki güçlü oyuncu varken, bu filmin seyirciyi sarsması gerekirdi. Ancak film, o devasa mahkeme salonunun ağırlığı altında eziliyor. (Bir Düşüşün Anatomisi’ndeki mahkeme sahnelerini hatırlayın; gerilimin nasıl kurulduğuna dair en iyi örneklerden biridir.) Bir film yalnızca diyalogdan ibaret değildir. Görüntü yönetmeni ışığı ve gölgeyi etkili kullanamıyorsa, Russell Crowe’un oyunculuğu bile etkisiz kalıyor. Mahkeme salonundaki statik çekimler, olayın ruhunu kadraja hapsetmek yerine onu sıradan bir davaya indirgiyor. Filmin ikinci yarısında gelen o meşhur toplama kampı görüntüleri (kemik yığınları, gerçek arşiv kayıtları) seyirciyi sarsıyor, evet. Ama sarsan şey film değil, gerçeğin ta kendisi. Bir yönetmen, kurduğu sinematografik dünyayla etkileyemeyip arşivin şok edici gücüne sığınıyorsa, orada sinemanın kendisi eksik kalmış demektir. Hissedilemeyen Karakterler Psikiyatrist rolündeki Rami Malek’e gelince… Nazi zihninin karanlığına ineceğimiz rehberimiz olması gerekirdi. Ancak onu “hissedemiyoruz.” Karakterin içsel çatışması, yüzünde belirmesi gereken o keşif dehşeti yönetmen tarafından ıskalanmış. Russell Crowe’u ise yalnızca mahkeme salonunda, sınırlı anlarda hissedebiliyoruz. Film bittikten sonra aklıma gelen o meşhur soru şu oldu: Bu film başka bir yönetmenin elinde nasıl bir şeye dönüşürdü? Örneğin… Nolan. (En yakın hissettiğim yönetmen olmasa bile.) Nolan olsaydı, mahkeme salonundaki kulaklıklardan gelen cızırtıyı bile başlı başına bir gerilim unsuruna dönüştürür, zamanı büker ve bizi tarihin o “anlık” stresine hapsederdi. Aynı düşünceyi büyük bir keyifle izlediğim Muhteşem Marty’nin maç sahnesinde de yaşadım. Nolan’ı aramadım değil. Muhtemelen masa tenisi topunun gidiş gelişini IMAX kameralarla, mermi hızında, fizik kurallarını sorgulatan bir görsellikle çekerdi. Maçın son 5 saniyesini, Marty’nin tüm çocukluğunu ve geçmişini hatırladığı 20 dakikalık bir sekansa yayardı. Yine de Muhteşem Marty’yi Timothée Chalamet fazlasıyla ayakta tutuyor. Bu sene Oscar alabileceğini umduğum muhteşem bir oyuncu.

sufle55 4 months ago

İnsan Neyle Yaşar?

Lev Tolstoy

1 Gönderi

Adamın şehirde otuz dairesi vardı.Kiralar her ay tıkır tıkır yatıyordu.Ama yüzü gülmüyordu. “Daire işi bitti,” diyordu. “Kiracıyla uğraşılmaz.” “Toprak asıl yatırımdır.” Telefonu elinden düşmezdi. İlan siteleri, gruplar, kapalı WhatsApp kanalları… Bir gün bir emlakçı aradı. — “Abi,” dedi, sesi alçaktı.…devamıAdamın şehirde otuz dairesi vardı.Kiralar her ay tıkır tıkır yatıyordu.Ama yüzü gülmüyordu. “Daire işi bitti,” diyordu. “Kiracıyla uğraşılmaz.” “Toprak asıl yatırımdır.” Telefonu elinden düşmezdi. İlan siteleri, gruplar, kapalı WhatsApp kanalları… Bir gün bir emlakçı aradı. — “Abi,” dedi, sesi alçaktı. — “İlan falan yok. Üç kardeş var, arsaları büyük. Paraya sıkışıklar. Bunların ihtiyacı var… fırsat bu.” Adamın içi kıpırdadı. Komisyonda ödememek için bir sekilde emlakciyi aradan çıkartıp tek başına gitti. Gerçekten üç kardeşin elinde çok büyük, çok değerli bir arsa vardı. Atadan kalmaydı. Kolay kolay satılmazdı. Kapıyı çaldı: — “Hepsini alıyorum.” Rakam söyledi. Büyük kardeş kaşlarını çattı. — “Bu arsa satılık değil.” Ortanca sustu. Küçük kardeş öne çıktı. — “Olur,” dedi. — “Ama bir şartla.” Adam sordu: — “Nedir?” Küçük kardeş sakindi: — “Şehirdeki bütün dairelerini sat. Parayı peşin getir. Sonra gün doğarken arsaya gir. Yürüyebildiğin yere kadar yürü. Gittiğin son yere kazık çak. Gün batmadan başladığın yere dönersen, işaretlediğin her yer senin. Ama dönemezsen…” Bir an durdu. — “Para bizim.” Adam güldü. — “Bu kadar mı?” Otuz daireyi sattı. Evini boşalttı. Parasını elden getirdi. Ertesi sabah gün ağarırken yürümeye başladı. Önce ölçerek. Sonra açılarak. “Şurası da girsin,” dedi. “Bu cephe çok değerli.” Tam villa sitesi yapılır. Bir noktada kendi kendine mırıldandı: — “Oh… tam enayi arsası.” Bu paraya bunun onda biri alınamaz. Öğlene doğru güneş yakmaya başladı. Ama durmadı. Bir ara geri dönmeyi düşündü. Sonra vazgeçti: — “Bir parça daha…” Güneş eğildi. Toprak büyüdü. Ama mesafe uzadı. Kazığı çakıp panikle geri koşmaya başladı. Kalbi yoruldu patlayacak gibiydi. Nefesi kesildi. Ciğerleri doldu. Kan kusmaya başladı. Bacakları da taş gibi oldu. Güneş batarken son adımı attı. Ama yetişemedi. Yere yığıldı. Hastaneye bile götürmediler. Zaten iş işten geçmişti. Üç kardeş parayı aldı. Adamı, arsada bir köşeye, diğer açgözlülerin yanına kuyuladılar. İki metre. Bir insanın hayatta gerçekten sahip olduğu tek yer buydu. Günümüzde bu tür arazi satın alma hikayeleri e-imza ile gerçekten vardır ve devam etmektedir. Birçok ülkede mezar kalıcı bir mülk değildir; kullanım hakkı süreyle verilir. Almanya, İsviçre, Hollanda ve Fransa’da mezarlar kiralanır; süre dolunca uzatılmazsa mezar kaldırılır, kemikler ortak alanlara alınır ve yer yeniden kullanılır. Japonya gibi alan sıkıntısı olan ülkelerde ise kremasyon yaygındır; “sonsuz mezar” fikri yoktur. Yani dünyada pek çok yerde insanın hayatta “son sahip olduğu yer” bile geçicidir; mezar dahi sistemin bir parçasıdır, mülk değildir. Bu hikâye, Lev Tolstoy’un ünlü anlatısından ilhamla yeniden yorumlanmıştır. Tolstoy’un sorusu 140 yıldır değişmedi: İnsana bir mezar boyu toprak yeter.

sufle55 4 months ago

Eternity

David Freyne

43 Gönderi

“Ölümden sonraki süreçte ruhlara, sonsuzluklarını nerede ve kiminle geçireceklerine dair seçme hakkı tanınır. Ancak karar vermeleri için yalnızca bir haftaları vardır. Joan bu süreçte büyük bir ikilem yaşar. Öteki dünyada kiminle yoluna devam edeceğine karar vermek zorundadır: Hayatını birlikte geçirdiği…devamı“Ölümden sonraki süreçte ruhlara, sonsuzluklarını nerede ve kiminle geçireceklerine dair seçme hakkı tanınır. Ancak karar vermeleri için yalnızca bir haftaları vardır. Joan bu süreçte büyük bir ikilem yaşar. Öteki dünyada kiminle yoluna devam edeceğine karar vermek zorundadır: Hayatını birlikte geçirdiği eşiyle mi, yoksa Kore Savaşı’nda ölen ve yeniden kavuşabilmek için tam 67 yıl boyunca onu arafta beklemiş olan ilk aşkıyla mı sonsuzluğu seçecektir?” David Freyne’in filmi, her ne kadar metafiziksel sinyaller verse de, özünde son derece saf bir romantik komedi. Cazibeli başkahramanımız Joan, erken yaşta kaybettiği, ardında doldurulamayan bir boşluk bırakan yakışıklı ilk eşi ile birlikte koskoca bir ömür geçirdiği, daha mütevazı ama güven veren ikinci eşi arasında bir seçim yapmak zorundadır. Cevap ilk bakışta bariz gibi görünse de, zaman baskısı ve duygusal karmaşa bu seçimi sanıldığından çok daha zor hale getirir. Elizabeth Olsen, Miles Teller ve Callum Turner bu aşk üçgeni için gerçekten ideal seçimler. Üçü arasındaki kimya son derece güçlü ve inandırıcı. Olsen, Joan’ın çaresizliğini ve onlarca yıl sonra Luke’u yeniden gördüğündeki tutkulu bakışlarını kusursuz biçimde yansıtıyor. Ancak bana göre filmin gerçek başrolü, Miles Teller’ın canlandırdığı Larry. Teller hem komik, hem saf (iyi anlamda), hem de o kadar samimi ki izleyicinin sempatisini kolayca kazanıyor. Kusursuz Luke’un karşısında kaybetmeye mahkûm gibi görünse de, içten içe Joan’ın onu seçmesini istiyorsunuz. Filmin fikri Elizabeth Olsen’a ait; kendisi başrol oyunculuğunun yanı sıra yapımcı olarak da projede yer alıyor. Araf olarak tanımlayabileceğimiz mekanın estetiği 60’ların pop renklerini andırsa da, filmin genel aurası 40’lar ve 50’lerin romantik komedilerini hatırlatıyor. 2025’te Toronto Uluslararası Film Festivali’nde prömiyerini yapan film, dikkat çekmeye devam ediyor. Eternity, keyifli bir seyir deneyimi sunarak amacına ulaşıyor; ama aynı zamanda zor sorular da soruyor: Hangisi daha değerli? Yaşayıp doya doya tükettiğin bir hayat mı, yoksa yaşamayı hayal ettiğin ama nasıl evrileceğini asla bilemeyeceğin bir ihtimal mi? Bu nedenle film yalnızca romantik bir hikaye değil; seven, kaybeden ya da hayal kurmuş herkes için duygusal bir deneyim.

sufle55 4 months ago

Yedi Psikopat

Martin McDonagh

11 Gönderi

- Bazen tanrının delirdiğini düşünüyorum.Yaptığı şeyler, yapmadığı şeyler... - Onun da işi başından aşkın, piç herifler onun da çocuğunu öldürdüler. - Piç deme lütfen hayatım. - Alt tarafı bir kelime Myra.

sufle55 4 months ago

CMXXIV

Cem Yılmaz

48 Gönderi

Stand-up deyince hep söylerim Ata Demirer alanın da tektir. Çünkü müthiş bir doğaçlama ve taklit yeteneğine sahiptir. Küfür kullanmadan kara mizah kullanarak güldürür seyircisini. Ve muhteşem bir sese sahiptir. En kral sanatçıyı yeteneği ile cebinden çıkarır. Demem o ki Cem…devamı

sufle55 4 months ago

Sentimental Value

Joachim Trier

13 Gönderi

Filmin girişinde küçük bir kız çocuğuna verilen o masum ödev, aslında Trier’in tüm anlatısının özünü verir: “Bir nesneyi konuşturmak.” Seçilen nesne olan ev, yalnızca dört duvardan ibaret bir yapı değildir; nesillerin sırrını, sobanın içinden dinlenen anne-baba kavgalarını ve çocukluğun dilsiz…devamıFilmin girişinde küçük bir kız çocuğuna verilen o masum ödev, aslında Trier’in tüm anlatısının özünü verir: “Bir nesneyi konuşturmak.” Seçilen nesne olan ev, yalnızca dört duvardan ibaret bir yapı değildir; nesillerin sırrını, sobanın içinden dinlenen anne-baba kavgalarını ve çocukluğun dilsiz tanıklıklarını taşıyan canlı bir bedendir. Annenin ölümüyle yeniden bir araya gelen aile için bu ev, artık bir mekândan çok, duvarda beliren o derin çatlakla somutlaşan manevi bir yaraya dönüşür. Bu çatlak; babanın dünyayı anlamlandırma diliyle, kızların doldurulamayan manevi boşluğu arasındaki onarılamaz iletişimsizliğin alegorisidir. Tam da bu noktada Trier, herkesin kendi yalnızlığı içinde bir aidiyet aradığı o puslu alanı deşmeye başlar. Babanın yıllar sonra kızı için kaleme aldığı senaryo, bir yönetmenin mesleki kibrinden ziyade, sevgisini doğrudan ifade edemeyen bir babanın bulabildiği tek dürüst dil gibidir. Geleneksel ritüelleri “çaresiz insanların sığınağı” olarak küçümseyen baba, aslında kendi çaresizliğini kızına yazdığı sahneler aracılığıyla dışa vurur. Kızın, yabancı bir oyuncunun asla taklit edemeyeceği o yerel aksanla, kendi korkularıyla yüzleşerek sahneyi oynamayı kabul etmesi, her karakterin yalnızlığından bir bağ üretme çabasının ifadesidir. Babanın, yılların deneyimiyle kızının varlığındaki en gizli yaraları sezebilen o delici bakışı ise sanatın, hayattan kimi zaman daha dürüst bir sezgiye sahip olduğunu kanıtlar. Finale yaklaştıkça, kızın kendi korkularıyla yüzleşerek o sarsıcı intihar sahnesini oynamayı kabul etmesi, yalnızlıktan kurulmaya çalışılan bu bağın en kırılgan ama en cesur anıdır. Bu yüzleşmenin ardından, ailenin yeniden tesis edilmesiyle birlikte evdeki o meşhur çatlak onarılır ve duvarlar bembeyaz bir boyayla kaplanır. Bu fiziksel müdahale, karanlık geçmişin üzerinin örtülmesinden çok, acının kurgu aracılığıyla dönüştürülerek yaşandığı bir katarsisin görsel karşılığıdır. Baba artık dekorun kusurlarından kaçmak yerine, o mekânı kızları için güvenli ve berrak bir alana dönüştürür. Sentimental Value, maneviyatın ancak dürüst bir yüzleşmeyle yeniden inşa edilebileceğini hatırlatan, modern ve derinlikli bir başyapıttır. Not: Baba karakterine hayat veren Stellan Skarsgård, kırılganlığı abartmadan taşıyan son derece incelikli bir performans sunuyor.

sufle55 5 months ago

Sirât

Oliver Laxe

13 Gönderi

Çölün ortasında, rave müziğin insanı hipnotize eden ritmiyle sarmalanmış, nefes nefese temposuyla Sırat, tüm duyulara hitap eden, destansı bir yolculuğun güncesi; The Hollywood Reporter’a göre, "ölümle kedere dair, tekno-ruhuyla işlenmiş bir meditasyon", aynı zamanda kıyametin gölgesinde bir bilimkurgu sanki. Sırat,…devamı