(@) - Raf

Aman Allahım nasıl bir kitaptı!... İkinci Dünya Savaşı ve soy kırımlarına dair çok kitap okudum. Ama bu kitap bir başka. İkinci Dünya Savaşı sırasında yakalanarak toplama kamplarına gönderileceği bilinen aileler, çocukları yaşasın diye tanımadıkları insanlara bilmedikleri yerlere götürmesi için çocuklarını…devamı

sufle55 2 years ago

Past Lives

Celine Song

73 Gönderi

Koreli-Kanadalı yönetmen Celine Song’un yazıp, yönettiği Past Lives, bizi kader olgusuna benzeyen budizm kökenli In-Yun inancı etrafında gelişen bir aşk üçgenine götürüyor. In-Yun inancına göre sokakta karşılaşan ve yan yana geçerken elbiseleri birbirine değen insanlar geçmiş yaşamlarında bağlantılardır, ayrıca bu…devamı

sufle55 2 years ago

Kadın Kokusu

Martin Brest

162 Gönderi

Al Pacino’nun unutulmaz bir karakter çizdiği film, aslında 1974 yapımı İtalyan Profumo di Donna’nın yeniden çekimi. Yine de, bir çoklarına göre orijinalini aratmayacak derecede iyi. Tango sahnelerine özellikle dikkat .. 😍 Giovanni Arpino’nun 1969 yılında yazdığı roman ilk kez 1974…devamıAl Pacino’nun unutulmaz bir karakter çizdiği film, aslında 1974 yapımı İtalyan Profumo di Donna’nın yeniden çekimi. Yine de, bir çoklarına göre orijinalini aratmayacak derecede iyi. Tango sahnelerine özellikle dikkat .. 😍 Giovanni Arpino’nun 1969 yılında yazdığı roman ilk kez 1974 yılında Dino Risi yönetmenliğinde beyazperdeye uyarlandı. Ancak 1992 yılında Martin Brest yönetmenliğinde yapılan uyarlama, romandan ve önceki uyarlamadan daha çok duyulup hafızalardan silinmeyecek bir film haline geldi. Burslu öğrenci Charlie Simms’in paraya ihtiyacı olmasıyla birlikte tatil sırasında iş aramasıyla başlar her şey. Bulduğu iş, gözleri görmeyen emekli yarbaya hafta sonu eşlik etmek olmuştur. Ancak iş hiç kolay değildir. Çünkü emir vermeye fazlasıyla alışmış yarbay huysuz bir ihtiyardır. İşi tereddütle kabul eden Charlie bundan sonrasında ise yarbaya göz kulak olmaktan çok onun peşinde sürüklenip durur. Senaryosundan ve yönetmenliğinden çok Al Pacino’nun oyunculuğuyla adından söz ettiren film, 1993 senesinde, daha önce 6 kez Oscar’a aday gösterilmesine rağmen ona “En İyi Erkek Oyuncu” ödülünü kazandıran film olması itibariyle de önemlidir. Aynı yıl “Glengarry Glen Ross” filmiyle “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” ödülüne de aday olan Al Pacino, toplamda 8 kez aday olduğu Oscar törenlerinde “The Godfather” filmleriyle dahi kazanamadığı heykelciği bu filmdeki üstün performansıyla elde etti. Öyle ki gerçekten gözlerinin görüp görmediğini düşündürecek kadar rolünün hakkını veren usta oyuncu, Gabrielle Anwar ile tango yaptığı sahnenin sonunda ayakta alkışlanmayı bile hak etti. Bu sahne için yapılabilecek en güzel yorumu yapan bir arkadaşımın sözlerini size aynen aktarmak istiyorum: “Tango sahnesi öyle bir sahne ki film boyunca bizi gözlerinin görmediğine inandıran Al Pacino, dans ettiği sırada ‘acaba gözleri görüyor mu’ diye düşündürecek kadar bizi şaşkına çeviriyor.” Büyük oyuncu Al Pacino’nun neden büyük oyuncu olduğu sorusunun da en güzel cevabıdır bu film. Filmde his dünyasının bu yoğun atmosferi Al Pacino’nun canlandırdığı emekli yarbay Frank Slade karakterinin kör olmasına rağmen, duyularını kullanmayı herkesten iyi bilmesinden ileri geliyor. Frank, geçmişte askerlikte yaptığı bir hata nedeniyle kör olmuştur. Kendisinin ve yakınlarının deyimiyle “başından beri hep kötü” olan Frank; aksi, huysuz, öfkeli ve sevgisiz bir adamdır. Filmde Frank’le duygusal bağı kurabilen tek insan ise para kazanmak için ona hafta sonu refakatçilik eden Charlie Simms adındaki öğrencidir. Charlie burslu okuduğu üniversitede ihtiyaçlarını karşılamak için iş aramaktadır. Okul panosunda gördüğü bir ilan üzerine bu huysuz yaşlıya hafta sonu eşlik edecektir. Fakat Charlie için bu iş oldukça zordur, zira Frank asker olmanın da etkisiyle disiplinli, otoriter, sevgisiz, başına buyruk ama aynı zamanda son derece deneyim sahibi bir adamdır. Charlie ise hayat karşısında daha tecrübesiz, kurallı, etik ilkelere sadık “iyi” bir gençtir. Başka bir deyişle Charlie’nin gören gözleri henüz hayatın kötülüklerine karşı hazırlıklı değildir. Okulun önemli bir bağışçısının oğlu ile birlikte tanık olduğu bir olay yüzünden üniversite komitesi tarafından, başarılı ve dürüst olmasına rağmen yargılanacaktır. Ve bu olayda Charlie’nin öteki çocuk gibi yanında herhangi bir ebeveyni ya da cebinde kendini kurtaracağı bir parası yoktur. Cebinde taşıdığı tek şey, insaniyetidir. Evdekilerin Şükran Günü sebebiyle şehir dışına çıkmasının ardından Frank, eşyalarını topladığı gibi Charlie’yi de yanına alarak New York’a gider. Burada lüks bir otelde kalmaya başlayan ikili gün geçtikçe birbirlerinden hayat dersi almaya başlar. Frank, “kötü bir adam” olduğunu ve elinde kendi duyularından, kendi hislerinden kısacası yalnızlıktan başka bir şey kalmadığını düşündüğü için yaşamına son vermek ister. Frank’i bu kadar kötü ve yalnız olduğuna inandıran şey ise günümüz dünyasının kaybedilmiş hislerini üstünde taşıması ve yapaylıktan uzak, son derece açık bir insan olmasıdır. Onun eleştirdiği, tartıştığı insanların yüzüne vurduğu gerçekler, muhatapları tarafından “kabalık”, “kötülük” olarak nitelendirilir. Kendi yeğenine bir kadını nasıl sevebileceğini öğretmeye çalıştığı için “zaten her zaman kötüydün!” yorumuna maruz kalır. Bu dünyanın adamı değildir Frank. Öylesine söylenen iltifatlar, hissedilmeyen aşklar, görmeyi bilmeyen bakışlardan yana değildir. İşte tam da bu nedenle, gerçekten hissetmeyi bildiği için kadınları etkilemeyi başarır. “Dünyadaki en kötü görüntü kesilip atılmış bir ruhtur”. Filmin yan öyküsünü oluşturan Charlie’nin okul yönetimi tarafından yargılanması süreci, eğitim sisteminin ve günümüz dünyasının etik olmayan kar odaklı yapısına dikkat çekiyor. Filmin yapım yılı olan 1992 yani doksanlar neoliberal politikaların yükselişte olduğu, rekabetçi birey anlayışının giderek günlük yaşamda etkisini hissettirdiği bir döneme tekabül ediyor. Gerçek dostluklar, samimiyet duygusu, yardım ve dayanışma duyguları da zaten bu sosyo-ekonomik dönüşüm sebebiyle kaybediliyor. Ailesi nüfuzlu olan gençler, burslu okuyanlar arasından sıyrılıp en tepelere çıkarılırken, parası olmayan başarılı gençlerin önüne bir deste Amerikan doları geçiyor. Eğitim kurumları insan olmak yerine hırs atı olmayı ve kendilerine biat etmeyi aşılıyor. Filmin bir sahnesinde Frank’in Dreyfus Davası’na olan göndermesi de bu fikri destekliyor. 19. yüzyılın en önemli olaylarından biri olan Dreyfus Davası, Aldfred Dreyfus’un haksız yere casuslukla yargılandığı bir davadır. Film, Charlie Simms’in istemeden tanık olduğu bir olay ile Dreyfus Davası arasında özdeşim kurarak; milliyetçilik, adaletsizlik, ayrımcılık gibi kavramları kavramları sorguluyor. Diğer yandan film bu saflığı ve naifliğine karşı öyle bir ritme sahip ki ─duygusal ritm demek daha yerinde olacak─ izleyiciye her an farklı hisler yaşatıyor. Bir yandan Frank’in kaba mizah anlayışı güldürürken, diğer yandan hikâyenin alt metninde saklı yalnızlık ve adaletsizlik duygusu öfkelendirip, üzüyor. Tabii bu duyguları izleyicinin kalbine ulaştıran en büyük aracı da Al Pacino’nun kusursuz oyunculuğu. Sonuç olarak Kadın Kokusu, sadece hayat dersi vermekle kalmıyor, unutulmaz tango sahnesiyle dans etmeyi, hissetmeyi ve aynı zamanda bir türlü görülmek istenmeyen adaletin önemi de hatırlatıyor. Scent of a Woman farklı bir filmdir. İzledikten sonra ağzınızda değişik bir tat bırakacak, koku duyunuzu hassaslaştıracak, gözlerinizi kör edecek kadar başarılı bir yapımdır. Tekrar tekrar izlemekten sıkılmayacağınıza emin olduğum filmin Carlos Gardel’in ‘Por una Cabeza’ eşliğindeki en akılda kalıcı sahnesiyle sizleri baş başa bırakıyorum.

sufle55 2 years ago

Dövüş Kulübü

Chuck Palahniuk

19 Gönderi

♨️..."Parçaları kaybolmuş puzzle gibi artık insanlar. Kiminin ruhu, kiminin beyni, birçoğunun kalbi yok"...♨️ ✍Chuck Palahniukun ilk romanı, tüketim kültürüne, hırs ve üstünlük duygusuna, güzellik idealine ve iş dünyasına zehir zemberek bir eleştiri yöneltiyor. Palahniuk, karanlık bir mizahla desteklediği güçlü ve…devamı

sufle55 2 years ago

Orada Olmak

Hal Ashby

4 Gönderi

Jerzy Kosinski'nin politik alegorik romanı " Bir Yerde de Chance " isimli kitabından sinemaya uyarlanmıştır. Çalıştığı evin bahçesinin dışına hiç çıkmamış, yarım akıllı bir bahçıvan vardır. Tek yaptığı şey çiçeklerle ilgilenmek ve mutfakta Tv seyretmektir. Dolayısıyla hayatı da sadece tv'den…devamı

sufle55 2 years ago

Tuzak

Srdan Golubovic

2 Gönderi

Sevdiğiniz birinin hayatını kurtarmak için tanımadığınız birini öldürebilir misiniz? Klopka, Ndanad Teofilović'in yazdığı aynı isimli romandan uyarlama bir film Klopka. Temeli sistem ve kapitalizm eleştirisine dayanan filmde; kendi halinde, eğitimli ve genç bir çekirdek ailenin dramı konu alınırken film alt…devamı

sufle55 2 years ago

Armut Ağacı

Dariush Mehrjui

2 Gönderi

"Akıp giden zaman herkesi bir başkasına dönüştürüyor." Goli Taraghi’nin “Başka Bir Yer” adlı kitabının kısa bir öyküsünden yola çıkılarak çekilen İran filmi "Derakht-e Golabi" Girizgahını olağanüstü bir piyano resitali ile yapıyor film. Kalite kendini daha ilk dakikadan belli ediyor, diyebiliriz.…devamı"Akıp giden zaman herkesi bir başkasına dönüştürüyor." Goli Taraghi’nin “Başka Bir Yer” adlı kitabının kısa bir öyküsünden yola çıkılarak çekilen İran filmi "Derakht-e Golabi" Girizgahını olağanüstü bir piyano resitali ile yapıyor film. Kalite kendini daha ilk dakikadan belli ediyor, diyebiliriz. Yazarlıkta ve siyasette istediği yere ulaşamamış burjuva kökenli bir adamın yeniden yazabilmek isteği ile çocukluğunun geçmiş olduğu eve, Dermavend bahçesine gelmesi ile çocukluk anılarına giderek bir sorgulama, hesaplaşma ve kendini tamamlama içine girmesini konu alıyor. Film, adamın yeniden yazmak için kendini kapattığı bu evde neler yaşadığını gösterirken, flashbacklerle sık sık geçmişe gidip o evde, o evin bahçesinde neler yaşandığını da gözler önüne seriyor. Geçmiş ve şimdi arasında gidip gelerek karakter ve anlam çözümlemeleri yapıyor. Yönetmenin filmde kullandığı edebi-şiirsel bir dil, psikolojik gerçeklik vurguları, varoluşsal sorgulamalar, felsefik alt metinler bu filme başyapıt apoletini takıyor bence -tabii ki "Gaw" ile birlikte- Film boyunca yazarın içsel yolculuğunu izleriz. Bahçesinde artık meyve vermeyen armut ağacı ile özdeşim kurar. İlk çocukluk yıllarına tanıklık eden bu ağaç, tıpkı kendisi gibidir artık. Büyük ve platonik aşkının da tanığıdır o. Kendisi için hayatın anlam kaynağı olan kuzeni Mimçe'ye vurgundur Mahmud. Bu platonik ve büyük aşk, Mimçe'nin Paris'e gitmesi ile yıkıcı bir hal alır. Zaman, acımasızca savurmuştur herkesi bir yerlere. Dermavend bahçesi artık yemyeşil, meyve ağaçları ile dolu bir yer değil sanki çöldür Mahmud için. Otobiyografik tınılar da barındırır bu anlamda filmimiz. Devrime, değişime sevdalı genç bir sanatçı olarak sekanslarını izlediğimiz başrolümüzün, İran'daki 79 Devrimi'nin ardından umutlarının, ideallerinin nasıl elinden uçup gittiğine de tanık oluruz. Yıllar sonra aynı bedende ve ruhta hapis bir entelektüel ile küçük adamın iç hesaplaşmasına tanık oluruz. Film, tam olarak Çehovyen bir anlatı barındırır. Dip Not: Mimçe rolünde oynayan yasaklı oyuncu Gülşifte Ferahani 15 yaşında bu film ile sinemaya adımını atmıştır. Kısacası, "İran Yeni Dalgası"nı başlatmış ve İran’da modern, siyasi, hicivsel bir sinema lisanının ateşleyicisi olmuş; çok büyük bir yönetmenin kadrajından yansımış muazzam bir sanat eseri "Derakht-e Golabi" İyi seyirler dilerim. 🎬🎥🍿

sufle55 2 years ago

12 Yıllık Esaret

Steve McQueen

65 Gönderi

İngiliz sinemacı Steve McQueen'in yönetmenliğini ve John Ridley ile birlikte senaristliğini üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Michael Fassbender'ın yanı sıra Brad Pitt, Benedict Cumberbatch, Paul Giamatti gibi yıldızlar da yer alıyor. 2013 yapımı filmin yönetmenliğini Steve McQueen üstlenmiştir. Tarihi- dram türündeki…devamıİngiliz sinemacı Steve McQueen'in yönetmenliğini ve John Ridley ile birlikte senaristliğini üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Michael Fassbender'ın yanı sıra Brad Pitt, Benedict Cumberbatch, Paul Giamatti gibi yıldızlar da yer alıyor. 2013 yapımı filmin yönetmenliğini Steve McQueen üstlenmiştir. Tarihi- dram türündeki bu filmin yapımcısı, filmde küçük bir rolü de olan (Bass) Brad Pitt‘tir. Film 2014 yılında Amerikan Sinema Sanatları ve Bilimleri akademisinin 86. Oscar ödülleri töreninde en iyi film ve en iyi uyarlama senaryo ödülüne layık görülmüştür. Bununla beraber film oyuncuları da farklı dallarda çeşitli ödüller almıştır. Dönemi bu şekilde açıkça gözler önüne seren ve gerçeklik çerçevesinde ele alınan ender yapıtlardan. İzlemenizi kesinlikle öneririm. Film 19. yy’da yaşamış ve köle olarak pamuk çiftliğine satılan Solomon Northup’un gerçek hayat hikâyesinden uyarlanmış olup, ABD de köleliğin katıksız üslupla nasıl yaşanmış olduğunu, siyahi ırka mensup insanların ‘köle’ adı altında ne tür eziyetlere maruz kalıp yaşam mücadelesi verdiğini gözler önüne seriyor. Çeşitli işlerde çalıştırılan kölelerin çektiği ıstırap, kaçış yolu olmayan hayatlarında hiçbir umut vaat etmemekle beraber yaşamak için bir sebepte sunmuyor. Oysa Solomon Northup, ( Chiwetel ejiofor) köle olarak çalıştırıldığı andan itibaren hep bir çıkış yolu arayıp, nasıl yardım isteyebileceğini düşünüp durmuştur. Diğer kölelerden farklı olarak, okuma yazma bilmesine rağmen onlar gibi davranmış, dikkat çekici her tavırdan uzak durmuştur. Solomon, İlk olarak Köle satıcılarının elinden dönemin zengin tüccarlarından olan Ford tarafından satın alınır. Diğer zengin kesime oranla kölelere daha insani yaklaşan Ford, bir gün çalışanının Solomon’a saldırısı üzerine, zaten borcu olduğu, köleleri sert üslubuyla yola getirmekte ünlü olan Edwin’ a verir. Edwin köleler üzerinde, aşağılayıcı tutumlar sergilemekten çekinmeyen, kölelere istediği gibi yön verip kullanmanın dinin bir gerekliliği olduğuna inanarak, siyahilerin kötü ruhlu iğrenç mahlûkatlar oldukları için köle olduklarını savunup her seferinde dile getirerek onların yüzlerine vuruyor, öldüresiye kırbaçlamaktan zevk alıyordu. Solomon yaşanılan acı dolu günlerin birinde çalıştıkları yerde yardıma gelen Kanadalı Bass’la tanışarak hayatını tamamen değiştirecek ve ailesine kavuşmanın ilk adımını böylece atmış olacaktır. Film, köleliği objektif bakış açısıyla ele almış, yaşanan acıları olduğu gibi aktarmayı başarmıştır. Öyle ki kölelerin kırbaçlanırken çektiği o acılı dolu sahneler, Solomon’un bir adam tarafından dakikalarca diğer kölelerin gözü önünde sessizce asılı kalması, kölelerin sefalet içinde nefes almadan çalıştırılması ve kadın kölelerin sahipleri tarafından farklı tutumda davranışlara maruz kalması tüm bu yaşananların tartışmasız en gerçekçi ve dram yüklü kesitleri. İzlerken filmle bütünleşerek karakterlerin acısını sahiplenmemizi, içlerinden biriymiş gibi karakterlere karışmamızı sağlıyor. Film de kanımca fark yaratan nokta ise 12 yıllık esaretin izlerken süresinin farkında olamamaktı. O bahsettiğimiz 12 yıl izlerken öyle bir geçiyor ki, geçen zaman kavramından çok dönemi sorgulayıp anlamakla yetiniyor insan. Solomon gerçekte kaçırıldıktan sonra özgürlüğüne kavuşan sayılı köleden biri. Özgürlüğüne kavuştuktan sonra 1853 yılında 12 yıllık esaret kitabını yazmış ve köleliğin kaldırılmasında etkin rol oynamıştır.

sufle55 2 years ago

Boyalı Kuş

Václav Marhoul

23 Gönderi

Aynı isimli kitaptan uyarlanan film, insanlığın her alanda yaşadığı umutsuzluğu ve çaresizliği kimsesiz kalmış Yahudi bir çocuğun gözünden izleyiciye aktarıyor. “The Painted Bird” (Boyalı Kuş) de aslında Jerzy Kosinski’nin kült mertebesindeki romanı. Aynı isimli film ise gerek yazın alanında gerekse…devamıAynı isimli kitaptan uyarlanan film, insanlığın her alanda yaşadığı umutsuzluğu ve çaresizliği kimsesiz kalmış Yahudi bir çocuğun gözünden izleyiciye aktarıyor. “The Painted Bird” (Boyalı Kuş) de aslında Jerzy Kosinski’nin kült mertebesindeki romanı. Aynı isimli film ise gerek yazın alanında gerekse de görsel alanda üzerine çok sayıda eser verilen 2. Dünya Savaşı’nın, dönem itibariyle sonlarında Doğu Avrupa’da bir yerlerde, ailesinin savaşın başında güvenliğini düşünerek terk ettiği bir çocuğun karanlık hikayesini ele alıyor ve aynı karanlık tonlarda gezinerek sürüyor. Açılışta yanında ona bakmakta olan halasının ölümüyle zaruri, bilinmez yolculuğuna başlıyor ve adeta oradan oraya, bir çiftlikten diğerine savruluyor çocuk. Bir iki istisna hariç karşılaştığı her yeni insan veya topluluk, dönemin savaş koşullarının altında vahşileşmiş, farklılıklara karşı sorgusuz sualsiz saldırıya geçiyor. İsmin ve afişin işaret ettiği durum bu; ilgili sahnede de gördüğümüz gibi, yakalanan ve kanatları boyanan bir kuş bırakıldıktan sonra tekrar sürüsüne karışmak isteyince, diğerleri tarafından artık farklı olduğu için kıskanılarak dışlanıyor ve öldürülüyor. Film, dokuz bölümden oluşuyor. Bir çocuğun, İkinci Dünya Savaşı’nın cephelerden uzak atmosferinde evine doğru yolculuğa çıkarken karşılaştığı dokuz yetişkinin (geçici ebeveynin) isimleri, her bir bölümün başlığını oluşturuyor. Her bir yetişkin, ailesini, evini ve huzurunu arayan bu çocuk için yeni bir sığınak oluyor. ‘’Bir çocuğun gözünden savaş nasıl görünür?’’ sorusunun etrafında dönen birçok film izledik; bunlardan bazıları savaşın yalnızca psikolojik yıkımlarına odaklanırken, bazıları ise şiddeti gerçekçi bir şekilde gösterme bakımından hiç çekincesi olmayan yapımlardı. Boyalı Kuş, bu bakımından diğer ‘’savaş ve çocuk’’ filmlerinden ayrılıyor. Bu filmdeki acının temsili ve şiddetin resmedilmesi, bir çocuğun edilgen bakışından vurgulanıyor. Her ne kadar filmde şiddetin son derece sert sahnelerine tanık olsak da yönetmen Václav Marhoul, seyircinin acıyı hissetmesini isterken, bir duygusal manipülasyona uğratmıyor. Henüz ilk sahneden devamına dair kuvvetli bir ipucu veren filmde, çocuğun yol boyunca yaşadıkları ve geçirdiği evrimle, boyalı kuş isminin altındaki fikrin nasıl cisimleştiğini izliyoruz. Ancak olanca sertlikteki sahnelere rağmen bize ulaşan kişisel bir drama değil, yönetmen tüm titizliğiyle savaşın özellikle saha dışındaki bütüncül etkilerini hissetmemizi istemiş. Çocuk yaşadıklarından etkileniyor, değişiyor ancak hiç ağlamıyor, şikayet etmiyor. Roman, yazarın ülkesi Polonya’da yıllarca yasaklı kalmış, çok tartışılmış ve kendisi, yaşadığı kötü tecrübelere dayalı bir otobiyografi olduğunu söylemesine rağmen, uydurma bir hikaye olduğu iddia edilmiş. Daha sonra gerçekten de kendisinin ve ailesinin Nazilere teslim edilmeyip korunduğu ortaya çıkarılmış. Polonya devleti ayrıca filme de destek vermemiş. Prömiyerini yaptığı 76. Venedik Film Festivali’nde de hayli gürültü koparmış, gösterim bitmeden ayrılmak isteyen kişiler olmuştu. Oyuncu kadrosunda Harvey Keitel, Stellan Skarsgard, Barry Pepper ve Udo Kier gibi isimler bulunuyor ve hepsi de gerçekten etkileyici performans sergilemişler. Udo Kier, çocuğun karşısına çıkan en zalim kişilerden birini canlandırıyor, yönetmenin notlarından öğrendiğimize göre, senaryo konusunda da detaycıymış. Karakterindeki cahilliğin ve mufazakarlığın ürkütücü örtüsüne öylesine bürünmüş ki, oynuyor mu yaşıyor mu ayırt etmek çok güç. Stellan Skarsgard’ı görünce birlikte çalıştığı Lars von Trier akıllara geliyor, sert anlatımın Trier’in yorumlarına yakınsadığı anlar yakalamak mevcut. Zulmü ve kötülüğü, şiddeti ve yozlaşmışlığı, en çok da iki büyük dünya savaşının siyah beyaz karelerinde görürüz. İnsanın tüm umutlarının tükendiği, soyunda ne kadar zaafı varsa ortaya çıktığı anlar, bu karelerin içinde görülür. Ne var ki bu kareler, fotoğraf tarihinin de en etkileyici anlarını oluşturur. Nerede vahşet, nerede zulüm, eziyet varsa ve bir fotoğraf kadrajının içine sığmışsa, orada tüyler ürpertici bir kompozisyonun başarısı görülür. Mesele acıyı resmetmeye geldiğinde, 20. yüzyılın fotoğrafçıları kadar beceriklisi yok. Onlar çok iyi gördükleri için değil, vahşete tanık olduklarını belgeledikleri için başarılılar. Çünkü vahşet ve dehşet, o yüzyılı tanımlamaya yeten bir kelime, hatta bir ‘’ahlak’’ göstergesiydi. Ama sorulması gereken soru bundan daha da önemli. Vahşet nasıl oldu da estetik bir değer hâline geldi?.. Bu vahşet kuyusunu temizlemek ne kolay ne de sevimli bir iştir, ama yine de yapılmalıdır. Çünkü dün işlenebilen suçlar, yarın bizi ve çocuklarımızı tamamen esir alabilir. İnsanın yüzünü buruşturarak sırtını dönesi ve zihnini kapatası gelir; bu insanın direnmesi gereken bir arzudur.” demiş, 2.Dünya Savaşı’nda Auschwitz’de esir düşen ve daha sonra kampta yaşadıklarını anlattığı “Se questo e' un uomo” (Bunlar da mı İnsan?) isimli kitabın yazarı, İtalyan kimyager ve edebiyatçı Primo Levi. Levi’den alıntılanan bağlamda, insanlığın kötülükle ilişkisini yine insanın natürü içerisinde gösterip dipsiz vahşet kuyularını faş eden, zaten ilk sahnesinden seyircisini uyaran uzun bir yapım ve bu sebeple eseri önceden bilmeyenlerin son ana kadar konforlu şekilde kalabileceğinin garantisi verilemez. Finalinde bana göre kırıntılarıyla da olsa umuda dair bir açık kapı da bırakan The Painted Bird’ün sadece Holokost konulu en iyi işlerden birisi değil, beyaz perdenin en başarılı roman uyarlamaları arasında da yerini alacağını düşünüyorum.

sufle55 2 years ago

Dağların Adamı Barnabo

Dino Buzzati

1 Gönderi

Tanrıyı Gören Köpek, Tatar Çölü kitaplarını okuduğum Dino Buzzati'nin kalemine hayran kaldım. Ayrıca eserlerindeki psikolojik ve felsefik yaklaşımları çok başarılı. Özellikle varoluçculuk felsefesini sorgulayan, yalnızlık, boşa harcanan yaşamın ve özellikle de erkek psikolojisinin ele alındığı konular harika. Bu kitabına okudukça…devamıTanrıyı Gören Köpek, Tatar Çölü kitaplarını okuduğum Dino Buzzati'nin kalemine hayran kaldım. Ayrıca eserlerindeki psikolojik ve felsefik yaklaşımları çok başarılı. Özellikle varoluçculuk felsefesini sorgulayan, yalnızlık, boşa harcanan yaşamın ve özellikle de erkek psikolojisinin ele alındığı konular harika. Bu kitabına okudukça hayran oldum. Bu kadar mı güzel anlatılır, nafile bekleyiş içerisinde ömrün tüketilmesi. Barnabo, Berton ve diğerleri bir dağ köyünde yol yapımı sırasında kullanılan cephaneliğinde korunması görevini üstlenen orman bekçileridirler. Hergün nöbetleşe cephanelik korunmaktadır. Cephaneliğe zaman zaman haydutlar saldırmaktadır. Hatta bekçilerden biri olan Del Colle'yi de öldürmüşlerdir. Del Colle'nin mezarı, San Nicola tepelerindedir. Bir gün Barnabo ve Berton nöbeti devralmaları gerekirken işi asıp herkesin imrendiği San Nicola tepelerinin zirvelerini görmek için tırmanırlar. Evet, zorluklarla kimsenin başaramadığı şeyi yani zirveye kadar tırmanırlar. Ve ilk Berton aşağıya iner, arkada Barnabo da onu takip etmektedir. Barnabo inerken avcılar tarafından yaralanan bir karga yavrusu bulur, kuşu yakalamak için çok oyalanır hatta sol baş parmağı yaralanır, kanar. Berton ise bu arada Cephaneliğe gitmiştir. Barnabo kuşu ceket cebine koyar ve Cephaneliğe giderken haydutlarla çarpışma olduğunu görür. Korkar ve olduğu yerden kıpırdayamaz. Hatta arkadaşları haydutlarla çarpışırken o bir kayanın arkasına saklanarak seyreder. Aslında korkak bir insan değildir ama neden böyle davranmıştır, kendi de anlamamıştır. Berton bacağından vurulmuştur. Haydutlar cephaneliği boşaltmışlardır, sonra Barnabo 'ya hangi cehennemde olduğu konusunda arkadaşları kızarlar. Ve sonrasında işinden atılır. Çok üzülmüştür. Alıştığı işinden, buradaki geçmişinden uzaklaşmak zor gelir. Hatta parmağındaki yarayı hep kanatarak anılarını canlı tutmaya çalışır. Barnabo kuzeninin evine gider. Cephaneliğin hikayesi buraya kadar da ulaşmıştır. Kuzeni onu teselli eder. "Sinirlenip durma, herkesin başına gelebilir. Bende askerlik yaparken bazen korkuyordum" der. Barnabo burada 4 - 5 yıl çalışır. Bu arada hep yanında olan kargası da iyileşmiştir ve bir gün uçar gider. Yani onu terketmiştir. Oysa ki dağlardan onunla gelen ve o hayattan kalan tek varlığının gitmesine yıkılır. Bir gün yanına arkadaşı Berton gelir. O da artık işinden ayrılmıştır, ama kendi isteği ile. Birlikte San Nicola'ya ziyaret için gitmeye karar verirler. Orada her şey değişmiştir. Bir zamanlar çalıştıkları cephanelik taşınmıştır. Ama bekcilik işi devam edecektir. Peki bekci kim olacaktır?. Niçin olmalıdır? Şahane bir anlatım ve harika bir eser. Tavsiye ederim .. ✌️