(@) - Raf

Sevdiğiniz birinin hayatını kurtarmak için tanımadığınız birini öldürebilir misiniz? Klopka, Ndanad Teofilović'in yazdığı aynı isimli romandan uyarlama bir film Klopka. Temeli sistem ve kapitalizm eleştirisine dayanan filmde; kendi halinde, eğitimli ve genç bir çekirdek ailenin dramı konu alınırken film alt…devamı

sufle55 2 years ago

Armut Ağacı

Dariush Mehrjui

2 Gönderi

"Akıp giden zaman herkesi bir başkasına dönüştürüyor." Goli Taraghi’nin “Başka Bir Yer” adlı kitabının kısa bir öyküsünden yola çıkılarak çekilen İran filmi "Derakht-e Golabi" Girizgahını olağanüstü bir piyano resitali ile yapıyor film. Kalite kendini daha ilk dakikadan belli ediyor, diyebiliriz.…devamı"Akıp giden zaman herkesi bir başkasına dönüştürüyor." Goli Taraghi’nin “Başka Bir Yer” adlı kitabının kısa bir öyküsünden yola çıkılarak çekilen İran filmi "Derakht-e Golabi" Girizgahını olağanüstü bir piyano resitali ile yapıyor film. Kalite kendini daha ilk dakikadan belli ediyor, diyebiliriz. Yazarlıkta ve siyasette istediği yere ulaşamamış burjuva kökenli bir adamın yeniden yazabilmek isteği ile çocukluğunun geçmiş olduğu eve, Dermavend bahçesine gelmesi ile çocukluk anılarına giderek bir sorgulama, hesaplaşma ve kendini tamamlama içine girmesini konu alıyor. Film, adamın yeniden yazmak için kendini kapattığı bu evde neler yaşadığını gösterirken, flashbacklerle sık sık geçmişe gidip o evde, o evin bahçesinde neler yaşandığını da gözler önüne seriyor. Geçmiş ve şimdi arasında gidip gelerek karakter ve anlam çözümlemeleri yapıyor. Yönetmenin filmde kullandığı edebi-şiirsel bir dil, psikolojik gerçeklik vurguları, varoluşsal sorgulamalar, felsefik alt metinler bu filme başyapıt apoletini takıyor bence -tabii ki "Gaw" ile birlikte- Film boyunca yazarın içsel yolculuğunu izleriz. Bahçesinde artık meyve vermeyen armut ağacı ile özdeşim kurar. İlk çocukluk yıllarına tanıklık eden bu ağaç, tıpkı kendisi gibidir artık. Büyük ve platonik aşkının da tanığıdır o. Kendisi için hayatın anlam kaynağı olan kuzeni Mimçe'ye vurgundur Mahmud. Bu platonik ve büyük aşk, Mimçe'nin Paris'e gitmesi ile yıkıcı bir hal alır. Zaman, acımasızca savurmuştur herkesi bir yerlere. Dermavend bahçesi artık yemyeşil, meyve ağaçları ile dolu bir yer değil sanki çöldür Mahmud için. Otobiyografik tınılar da barındırır bu anlamda filmimiz. Devrime, değişime sevdalı genç bir sanatçı olarak sekanslarını izlediğimiz başrolümüzün, İran'daki 79 Devrimi'nin ardından umutlarının, ideallerinin nasıl elinden uçup gittiğine de tanık oluruz. Yıllar sonra aynı bedende ve ruhta hapis bir entelektüel ile küçük adamın iç hesaplaşmasına tanık oluruz. Film, tam olarak Çehovyen bir anlatı barındırır. Dip Not: Mimçe rolünde oynayan yasaklı oyuncu Gülşifte Ferahani 15 yaşında bu film ile sinemaya adımını atmıştır. Kısacası, "İran Yeni Dalgası"nı başlatmış ve İran’da modern, siyasi, hicivsel bir sinema lisanının ateşleyicisi olmuş; çok büyük bir yönetmenin kadrajından yansımış muazzam bir sanat eseri "Derakht-e Golabi" İyi seyirler dilerim. 🎬🎥🍿

sufle55 2 years ago

12 Yıllık Esaret

Steve McQueen

66 Gönderi

İngiliz sinemacı Steve McQueen'in yönetmenliğini ve John Ridley ile birlikte senaristliğini üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Michael Fassbender'ın yanı sıra Brad Pitt, Benedict Cumberbatch, Paul Giamatti gibi yıldızlar da yer alıyor. 2013 yapımı filmin yönetmenliğini Steve McQueen üstlenmiştir. Tarihi- dram türündeki…devamıİngiliz sinemacı Steve McQueen'in yönetmenliğini ve John Ridley ile birlikte senaristliğini üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Michael Fassbender'ın yanı sıra Brad Pitt, Benedict Cumberbatch, Paul Giamatti gibi yıldızlar da yer alıyor. 2013 yapımı filmin yönetmenliğini Steve McQueen üstlenmiştir. Tarihi- dram türündeki bu filmin yapımcısı, filmde küçük bir rolü de olan (Bass) Brad Pitt‘tir. Film 2014 yılında Amerikan Sinema Sanatları ve Bilimleri akademisinin 86. Oscar ödülleri töreninde en iyi film ve en iyi uyarlama senaryo ödülüne layık görülmüştür. Bununla beraber film oyuncuları da farklı dallarda çeşitli ödüller almıştır. Dönemi bu şekilde açıkça gözler önüne seren ve gerçeklik çerçevesinde ele alınan ender yapıtlardan. İzlemenizi kesinlikle öneririm. Film 19. yy’da yaşamış ve köle olarak pamuk çiftliğine satılan Solomon Northup’un gerçek hayat hikâyesinden uyarlanmış olup, ABD de köleliğin katıksız üslupla nasıl yaşanmış olduğunu, siyahi ırka mensup insanların ‘köle’ adı altında ne tür eziyetlere maruz kalıp yaşam mücadelesi verdiğini gözler önüne seriyor. Çeşitli işlerde çalıştırılan kölelerin çektiği ıstırap, kaçış yolu olmayan hayatlarında hiçbir umut vaat etmemekle beraber yaşamak için bir sebepte sunmuyor. Oysa Solomon Northup, ( Chiwetel ejiofor) köle olarak çalıştırıldığı andan itibaren hep bir çıkış yolu arayıp, nasıl yardım isteyebileceğini düşünüp durmuştur. Diğer kölelerden farklı olarak, okuma yazma bilmesine rağmen onlar gibi davranmış, dikkat çekici her tavırdan uzak durmuştur. Solomon, İlk olarak Köle satıcılarının elinden dönemin zengin tüccarlarından olan Ford tarafından satın alınır. Diğer zengin kesime oranla kölelere daha insani yaklaşan Ford, bir gün çalışanının Solomon’a saldırısı üzerine, zaten borcu olduğu, köleleri sert üslubuyla yola getirmekte ünlü olan Edwin’ a verir. Edwin köleler üzerinde, aşağılayıcı tutumlar sergilemekten çekinmeyen, kölelere istediği gibi yön verip kullanmanın dinin bir gerekliliği olduğuna inanarak, siyahilerin kötü ruhlu iğrenç mahlûkatlar oldukları için köle olduklarını savunup her seferinde dile getirerek onların yüzlerine vuruyor, öldüresiye kırbaçlamaktan zevk alıyordu. Solomon yaşanılan acı dolu günlerin birinde çalıştıkları yerde yardıma gelen Kanadalı Bass’la tanışarak hayatını tamamen değiştirecek ve ailesine kavuşmanın ilk adımını böylece atmış olacaktır. Film, köleliği objektif bakış açısıyla ele almış, yaşanan acıları olduğu gibi aktarmayı başarmıştır. Öyle ki kölelerin kırbaçlanırken çektiği o acılı dolu sahneler, Solomon’un bir adam tarafından dakikalarca diğer kölelerin gözü önünde sessizce asılı kalması, kölelerin sefalet içinde nefes almadan çalıştırılması ve kadın kölelerin sahipleri tarafından farklı tutumda davranışlara maruz kalması tüm bu yaşananların tartışmasız en gerçekçi ve dram yüklü kesitleri. İzlerken filmle bütünleşerek karakterlerin acısını sahiplenmemizi, içlerinden biriymiş gibi karakterlere karışmamızı sağlıyor. Film de kanımca fark yaratan nokta ise 12 yıllık esaretin izlerken süresinin farkında olamamaktı. O bahsettiğimiz 12 yıl izlerken öyle bir geçiyor ki, geçen zaman kavramından çok dönemi sorgulayıp anlamakla yetiniyor insan. Solomon gerçekte kaçırıldıktan sonra özgürlüğüne kavuşan sayılı köleden biri. Özgürlüğüne kavuştuktan sonra 1853 yılında 12 yıllık esaret kitabını yazmış ve köleliğin kaldırılmasında etkin rol oynamıştır.

sufle55 2 years ago

Boyalı Kuş

Václav Marhoul

23 Gönderi

Aynı isimli kitaptan uyarlanan film, insanlığın her alanda yaşadığı umutsuzluğu ve çaresizliği kimsesiz kalmış Yahudi bir çocuğun gözünden izleyiciye aktarıyor. “The Painted Bird” (Boyalı Kuş) de aslında Jerzy Kosinski’nin kült mertebesindeki romanı. Aynı isimli film ise gerek yazın alanında gerekse…devamıAynı isimli kitaptan uyarlanan film, insanlığın her alanda yaşadığı umutsuzluğu ve çaresizliği kimsesiz kalmış Yahudi bir çocuğun gözünden izleyiciye aktarıyor. “The Painted Bird” (Boyalı Kuş) de aslında Jerzy Kosinski’nin kült mertebesindeki romanı. Aynı isimli film ise gerek yazın alanında gerekse de görsel alanda üzerine çok sayıda eser verilen 2. Dünya Savaşı’nın, dönem itibariyle sonlarında Doğu Avrupa’da bir yerlerde, ailesinin savaşın başında güvenliğini düşünerek terk ettiği bir çocuğun karanlık hikayesini ele alıyor ve aynı karanlık tonlarda gezinerek sürüyor. Açılışta yanında ona bakmakta olan halasının ölümüyle zaruri, bilinmez yolculuğuna başlıyor ve adeta oradan oraya, bir çiftlikten diğerine savruluyor çocuk. Bir iki istisna hariç karşılaştığı her yeni insan veya topluluk, dönemin savaş koşullarının altında vahşileşmiş, farklılıklara karşı sorgusuz sualsiz saldırıya geçiyor. İsmin ve afişin işaret ettiği durum bu; ilgili sahnede de gördüğümüz gibi, yakalanan ve kanatları boyanan bir kuş bırakıldıktan sonra tekrar sürüsüne karışmak isteyince, diğerleri tarafından artık farklı olduğu için kıskanılarak dışlanıyor ve öldürülüyor. Film, dokuz bölümden oluşuyor. Bir çocuğun, İkinci Dünya Savaşı’nın cephelerden uzak atmosferinde evine doğru yolculuğa çıkarken karşılaştığı dokuz yetişkinin (geçici ebeveynin) isimleri, her bir bölümün başlığını oluşturuyor. Her bir yetişkin, ailesini, evini ve huzurunu arayan bu çocuk için yeni bir sığınak oluyor. ‘’Bir çocuğun gözünden savaş nasıl görünür?’’ sorusunun etrafında dönen birçok film izledik; bunlardan bazıları savaşın yalnızca psikolojik yıkımlarına odaklanırken, bazıları ise şiddeti gerçekçi bir şekilde gösterme bakımından hiç çekincesi olmayan yapımlardı. Boyalı Kuş, bu bakımından diğer ‘’savaş ve çocuk’’ filmlerinden ayrılıyor. Bu filmdeki acının temsili ve şiddetin resmedilmesi, bir çocuğun edilgen bakışından vurgulanıyor. Her ne kadar filmde şiddetin son derece sert sahnelerine tanık olsak da yönetmen Václav Marhoul, seyircinin acıyı hissetmesini isterken, bir duygusal manipülasyona uğratmıyor. Henüz ilk sahneden devamına dair kuvvetli bir ipucu veren filmde, çocuğun yol boyunca yaşadıkları ve geçirdiği evrimle, boyalı kuş isminin altındaki fikrin nasıl cisimleştiğini izliyoruz. Ancak olanca sertlikteki sahnelere rağmen bize ulaşan kişisel bir drama değil, yönetmen tüm titizliğiyle savaşın özellikle saha dışındaki bütüncül etkilerini hissetmemizi istemiş. Çocuk yaşadıklarından etkileniyor, değişiyor ancak hiç ağlamıyor, şikayet etmiyor. Roman, yazarın ülkesi Polonya’da yıllarca yasaklı kalmış, çok tartışılmış ve kendisi, yaşadığı kötü tecrübelere dayalı bir otobiyografi olduğunu söylemesine rağmen, uydurma bir hikaye olduğu iddia edilmiş. Daha sonra gerçekten de kendisinin ve ailesinin Nazilere teslim edilmeyip korunduğu ortaya çıkarılmış. Polonya devleti ayrıca filme de destek vermemiş. Prömiyerini yaptığı 76. Venedik Film Festivali’nde de hayli gürültü koparmış, gösterim bitmeden ayrılmak isteyen kişiler olmuştu. Oyuncu kadrosunda Harvey Keitel, Stellan Skarsgard, Barry Pepper ve Udo Kier gibi isimler bulunuyor ve hepsi de gerçekten etkileyici performans sergilemişler. Udo Kier, çocuğun karşısına çıkan en zalim kişilerden birini canlandırıyor, yönetmenin notlarından öğrendiğimize göre, senaryo konusunda da detaycıymış. Karakterindeki cahilliğin ve mufazakarlığın ürkütücü örtüsüne öylesine bürünmüş ki, oynuyor mu yaşıyor mu ayırt etmek çok güç. Stellan Skarsgard’ı görünce birlikte çalıştığı Lars von Trier akıllara geliyor, sert anlatımın Trier’in yorumlarına yakınsadığı anlar yakalamak mevcut. Zulmü ve kötülüğü, şiddeti ve yozlaşmışlığı, en çok da iki büyük dünya savaşının siyah beyaz karelerinde görürüz. İnsanın tüm umutlarının tükendiği, soyunda ne kadar zaafı varsa ortaya çıktığı anlar, bu karelerin içinde görülür. Ne var ki bu kareler, fotoğraf tarihinin de en etkileyici anlarını oluşturur. Nerede vahşet, nerede zulüm, eziyet varsa ve bir fotoğraf kadrajının içine sığmışsa, orada tüyler ürpertici bir kompozisyonun başarısı görülür. Mesele acıyı resmetmeye geldiğinde, 20. yüzyılın fotoğrafçıları kadar beceriklisi yok. Onlar çok iyi gördükleri için değil, vahşete tanık olduklarını belgeledikleri için başarılılar. Çünkü vahşet ve dehşet, o yüzyılı tanımlamaya yeten bir kelime, hatta bir ‘’ahlak’’ göstergesiydi. Ama sorulması gereken soru bundan daha da önemli. Vahşet nasıl oldu da estetik bir değer hâline geldi?.. Bu vahşet kuyusunu temizlemek ne kolay ne de sevimli bir iştir, ama yine de yapılmalıdır. Çünkü dün işlenebilen suçlar, yarın bizi ve çocuklarımızı tamamen esir alabilir. İnsanın yüzünü buruşturarak sırtını dönesi ve zihnini kapatası gelir; bu insanın direnmesi gereken bir arzudur.” demiş, 2.Dünya Savaşı’nda Auschwitz’de esir düşen ve daha sonra kampta yaşadıklarını anlattığı “Se questo e' un uomo” (Bunlar da mı İnsan?) isimli kitabın yazarı, İtalyan kimyager ve edebiyatçı Primo Levi. Levi’den alıntılanan bağlamda, insanlığın kötülükle ilişkisini yine insanın natürü içerisinde gösterip dipsiz vahşet kuyularını faş eden, zaten ilk sahnesinden seyircisini uyaran uzun bir yapım ve bu sebeple eseri önceden bilmeyenlerin son ana kadar konforlu şekilde kalabileceğinin garantisi verilemez. Finalinde bana göre kırıntılarıyla da olsa umuda dair bir açık kapı da bırakan The Painted Bird’ün sadece Holokost konulu en iyi işlerden birisi değil, beyaz perdenin en başarılı roman uyarlamaları arasında da yerini alacağını düşünüyorum.

sufle55 2 years ago

Dağların Adamı Barnabo

Dino Buzzati

1 Gönderi

Tanrıyı Gören Köpek, Tatar Çölü kitaplarını okuduğum Dino Buzzati'nin kalemine hayran kaldım. Ayrıca eserlerindeki psikolojik ve felsefik yaklaşımları çok başarılı. Özellikle varoluçculuk felsefesini sorgulayan, yalnızlık, boşa harcanan yaşamın ve özellikle de erkek psikolojisinin ele alındığı konular harika. Bu kitabına okudukça…devamıTanrıyı Gören Köpek, Tatar Çölü kitaplarını okuduğum Dino Buzzati'nin kalemine hayran kaldım. Ayrıca eserlerindeki psikolojik ve felsefik yaklaşımları çok başarılı. Özellikle varoluçculuk felsefesini sorgulayan, yalnızlık, boşa harcanan yaşamın ve özellikle de erkek psikolojisinin ele alındığı konular harika. Bu kitabına okudukça hayran oldum. Bu kadar mı güzel anlatılır, nafile bekleyiş içerisinde ömrün tüketilmesi. Barnabo, Berton ve diğerleri bir dağ köyünde yol yapımı sırasında kullanılan cephaneliğinde korunması görevini üstlenen orman bekçileridirler. Hergün nöbetleşe cephanelik korunmaktadır. Cephaneliğe zaman zaman haydutlar saldırmaktadır. Hatta bekçilerden biri olan Del Colle'yi de öldürmüşlerdir. Del Colle'nin mezarı, San Nicola tepelerindedir. Bir gün Barnabo ve Berton nöbeti devralmaları gerekirken işi asıp herkesin imrendiği San Nicola tepelerinin zirvelerini görmek için tırmanırlar. Evet, zorluklarla kimsenin başaramadığı şeyi yani zirveye kadar tırmanırlar. Ve ilk Berton aşağıya iner, arkada Barnabo da onu takip etmektedir. Barnabo inerken avcılar tarafından yaralanan bir karga yavrusu bulur, kuşu yakalamak için çok oyalanır hatta sol baş parmağı yaralanır, kanar. Berton ise bu arada Cephaneliğe gitmiştir. Barnabo kuşu ceket cebine koyar ve Cephaneliğe giderken haydutlarla çarpışma olduğunu görür. Korkar ve olduğu yerden kıpırdayamaz. Hatta arkadaşları haydutlarla çarpışırken o bir kayanın arkasına saklanarak seyreder. Aslında korkak bir insan değildir ama neden böyle davranmıştır, kendi de anlamamıştır. Berton bacağından vurulmuştur. Haydutlar cephaneliği boşaltmışlardır, sonra Barnabo 'ya hangi cehennemde olduğu konusunda arkadaşları kızarlar. Ve sonrasında işinden atılır. Çok üzülmüştür. Alıştığı işinden, buradaki geçmişinden uzaklaşmak zor gelir. Hatta parmağındaki yarayı hep kanatarak anılarını canlı tutmaya çalışır. Barnabo kuzeninin evine gider. Cephaneliğin hikayesi buraya kadar da ulaşmıştır. Kuzeni onu teselli eder. "Sinirlenip durma, herkesin başına gelebilir. Bende askerlik yaparken bazen korkuyordum" der. Barnabo burada 4 - 5 yıl çalışır. Bu arada hep yanında olan kargası da iyileşmiştir ve bir gün uçar gider. Yani onu terketmiştir. Oysa ki dağlardan onunla gelen ve o hayattan kalan tek varlığının gitmesine yıkılır. Bir gün yanına arkadaşı Berton gelir. O da artık işinden ayrılmıştır, ama kendi isteği ile. Birlikte San Nicola'ya ziyaret için gitmeye karar verirler. Orada her şey değişmiştir. Bir zamanlar çalıştıkları cephanelik taşınmıştır. Ama bekcilik işi devam edecektir. Peki bekci kim olacaktır?. Niçin olmalıdır? Şahane bir anlatım ve harika bir eser. Tavsiye ederim .. ✌️

sufle55 2 years ago

Çaykovski'nin Karısı

Kirill Serebrennikov

5 Gönderi

19. Yüzyıl Rusyasında erkek egemen bir toplumun kadına dayattığı kimliğin ağırlığında ağır aksak bir aşk öyküsünü soğuk, kasvetli ve rustik bir zeminde gözler önüne seriyor Serebrennikov. Antonina bilinç altı ile Rus sosyetesinin kalbur üstü karmaşası nefes, nefese bir buhran sunuyor…devamı

sufle55 2 years ago

Frida Kahlo

Christina Burrus

2 Gönderi

"Diego Rivera’ma.. Seni sevmeye başlayalı çok uzun zaman oldu. Küçük bir kız çocuğu idim, seni sevmeye başladığımda. Şimdi ise bedeni çürümeye başlayan yaşlı bir kadınım. Bütün bedenler çürüyor aslında Diego’m. Eskiyor bütün bedenler. Ama acı çeken yüreği var ise bir…devamı

sufle55 2 years ago

Amy

Asif Kapadia

7 Gönderi

Berbat bir barda, iyi bir şarkıcıyım. Öyleyse burada ne işin var? diyorsunuz. Siz hayatınızın nabzına yakın durmaz mısınız? Burada pezevenkler bile biraz daha mert dışarıdakilerden. Orospuları biraz daha kadın sokaktakilerden. Gözleri buz gibi, buzculuk yapan çocuğun. Annesiyle babasını gözünün önünde…devamı

sufle55 2 years ago

Tanrıyı Gören Köpek

Dino Buzzati

3 Gönderi

Okuduğum güzel kitaplardan biri diyebilirim. İçinde 22 kadar öykü bulunan kitap, çok akıcı ve keyifle okunuyor. Bütün öyküler birbirinden güzel olması yanısıra ben kitaba ismini veren öyküden bahsetmeyi uygun gördüm.Tis kentinde insanlar pek dindar değildir, kiliseye gitmezler, yalan, dolan ne…devamı

sufle55 2 years ago

Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği

Philip Kaufman

5 Gönderi

Çek yazar Milan Kundera’nın 80’lerde çok popüler olan kitabından Philip Kaufman’ın uyarladığı bu film, tahminlerin ötesinde çok ses getirdi. Kimilerine göre bunu, cinselliğe olan samimi bakışına; kimilerine göreyse Juliette Binoche ve Daniel Day-Lewis’in taptaze endamına borçluydu. İki kadın ve iki…devamıÇek yazar Milan Kundera’nın 80’lerde çok popüler olan kitabından Philip Kaufman’ın uyarladığı bu film, tahminlerin ötesinde çok ses getirdi. Kimilerine göre bunu, cinselliğe olan samimi bakışına; kimilerine göreyse Juliette Binoche ve Daniel Day-Lewis’in taptaze endamına borçluydu. İki kadın ve iki erkeğin, 1968 Prag Baharı’nı da kapsayan hayatlarının anlatıldığı roman 1988 yılında Amerikalı yönetmen Philip Kaufman tarafından sinemaya uyarlanmıştır. Buñuel, Godard, Oshima, Wajda, Forman gibi yönetmenlerle çalışmış başarılı senarist Jean-Claude Carrière’in oturaklı bir senaryoya imza attığı film, Persona (1966), Güz Sonatı (1978) gibi filmlerde yönetmen Ingmar Bergman ile Kurban (1986) filminde ise Andrey Tarkovski ile çalışan iki Oscar ödüllü İsveçli görüntü yönetmeni Sven Nykvist’in yakaladığı görüntülerle zengin bir seyirlik sunar. Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği, senaryosuna Milan Kundera’nın katkıda bulunmasıyla ’88 yılında aynı isimle film olarak karşımıza çıkmıştır. Kitap ile karşılaştırdığımız zaman filmde birkaç eksiklik görülmekte ancak yine de kitabın sularından çok da fazla uzaklaşılmamış ki bu durum büyük bir artı. Her kitaptan uyarlama filmde olduğu gibi burada da karakterlerin derinliğinden kırpılmış haliyle. Tüm karakterlerin ayrı ayrı hikayelerini, geçmişten getirdiklerini ve karakter gelişimlerini kitapta görebilirken filmde bu anlamda bir eksiklik var ve dolayısıyla belirli durumlarda gördüğümüz karakter tavrı biraz havada kalyor. Film başlar başlamaz dikkat çeken bir başka nokta ise; kitabın genel akışında dönüşlü olarak anlatılan ve bazen kopuk kalan yerlerin kronolojik olarak yerlerinin değiştirilmesi ve ufak detayların eklenmesiyle hikayenin aktarımına kolaylık sağlanmış olması. Ancak buradaki tek sıkıntı Tomas ve Tereza’nın tanışma sahnesinin filmde değiştirilmesi ki bu durum Tereza karakterinin doğasına aykırı bir noktadan başlamalarına neden olmuş. Çünkü bu karakterin kendi beden algısı diğer karakterlere göre daha farklı bir yerde hatta sağlıksız demek daha doğru olur. Bir başka ufak ayrıntı ise kitapta Franz karakterinin en az diğer karakterler kadar yeri var ve Sabina’nın onun hayatına olan etkisini ayrıntılı bir şekilde görebiliyoruz ancak filmde bu karaktere çok fazla yer verilmemiş. Bence Franz da diğerleri kadar anlatılmaya değer hikayesi olan bir karakterdi. Son olarak, kitap ve film arasında bir seçim yapmak gerekirse önce kitabın okunup sonrasında filmin izlenmesini tavsiye edebilirim. Ancak o zaman filmin bazı sahnelerinin anlam ifade edeceği fikrindeyim. Yine de her ne şekilde olursa olsun “Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği”ne zaman ayırmanızı öneririm. Çünkü gündelik yaşamlarımıza dahil her alanın, bütün seçimlerimizin psikoloji ile ilişkili olduğu kadar politik de olduğunu şairane bir şekilde ortaya koyuyor.