(@) - Raf

Tüm zamanların en ünlü korku figürlerinden olan "Frankenstein" ın yaratıcısının bir kadın olduğunu biliyor muydunuz? Mary Shelley isimli İngiliz yazar, yaklaşık ikiyüz yıl kadar önce yazdığı gotik/ korku/bilim kurgu tarzındaki kitabıyla çığır açarak günümüze değin pek çok kitaba ve sinema…devamı

sufle55 6 months ago

Bekle Beni

Zülfü Livaneli

25 Gönderi

Bir şiir bir halkın umudu olabilir mi?❓ “Bekle beni, döneceğim, Bütün direncinle bekle beni . Bekle, hüzün yağmurları Gökyüzünü kaplayınca, Kara kış üşütürken bekle, Sarı sıcaklar yakarken bekle. Kimseler beklemezken bekle beni.” Roman,1941 yılında II.Dünya Savaşı’nda Moskova Kuşatması sırasında Konstantin…devamıBir şiir bir halkın umudu olabilir mi?❓ “Bekle beni, döneceğim, Bütün direncinle bekle beni . Bekle, hüzün yağmurları Gökyüzünü kaplayınca, Kara kış üşütürken bekle, Sarı sıcaklar yakarken bekle. Kimseler beklemezken bekle beni.” Roman,1941 yılında II.Dünya Savaşı’nda Moskova Kuşatması sırasında Konstantin Simonov’un sevgilisine yazdığı şiirle başlıyor.O zorlu savaş gecesinde,korkunç kuşatma sırasında yarı beline kadar çamura gömülen Simonov ,sevgilisine olan özlemi ve savaş bitip sağ kalırsa yaşayacakları güzel günleri,hasretini ve aşkını anlattığı Bekle Beni şiirindeki gibi kitap karakterleri Selim ve çok sevdiği karısı Leyla ile birbirlerine yazdıkları mektuplar üzerinde dönüyor roman. Bu mektuplarında aşkı, sabrı,sadakati ve insan kalabilmenin mücadelesini okurken aynı zamanda bekleyişin yalnızca bir insanı değil, tüm insanlığı nasıl ayakta tuttuğunu göstermektedir. Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni kitabı bir aşk romanı gibi gözükse de aynı zamanda bir dönem kitabı.1960’ların sonu,1970’lerin başı, karışık Türkiye günleri…Savaş günleri…Ama kiminle savaş?Aydınlarla devletin savaşı… Devlette çalışanlar, maaşını halkın ve aydınların vergilerinden alan askerler, polisler, güvenlik görevlileri, halkının bir kesimine nasıl bu kadar düşman olabiliyordu? ⁉️Aynı dili konuştukları, aynı sokaklarda büyümüş olmalarına rağmen… Yazar, bu romanda kendisinin ve ailesinin hayatından izler olduğunu ama bir özyaşam öyküsü olmadığını belirtirken “68 kuşağı “olarak anılan aydın insanları ve yaşamak zorunda kaldıkları acı olayları ,bu insanların hayatlarının nasıl karartıldığını,nasıl işlerinin,ailelerinin ellerinden alındığını anlattığı Bekle Beni romanının son sayfasını okuyup kapağını kapattığımızda yıllar geçse de ülkede hiçbir şeyin değişmediğini anlıyoruz…Ama niye???❓ “ Vatan haini değildik; bizi vatandan uzaklaşmak zorunda bırakanlardı hain.”

sufle55 6 months ago

Güller

Jay Roach

17 Gönderi

Çoğunlukla büyük kahkahalar eşliğinde izlediğim, yer yer İngiliz tarzı mizahın baskınlığıyla acıtan esprileriyle sivrilen The Roses, evliliğin karikatürize bir kara komedisi. Filmimiz, Theo Rose (Benedict Cumberbatch) ile Ivy Rose’un (Olivia Colman) evlilik terapistinin odasında birbirlerine iltifat görünümlü iğneler batırdıkları ve…devamıÇoğunlukla büyük kahkahalar eşliğinde izlediğim, yer yer İngiliz tarzı mizahın baskınlığıyla acıtan esprileriyle sivrilen The Roses, evliliğin karikatürize bir kara komedisi. Filmimiz, Theo Rose (Benedict Cumberbatch) ile Ivy Rose’un (Olivia Colman) evlilik terapistinin odasında birbirlerine iltifat görünümlü iğneler batırdıkları ve terapistin bu çifti “umutsuz vaka” etiketiyle kibarca kovduğu bir sahneyle açılıyor. Belli ki büyük aşkla evlenen çift zaman içinde birbirine tahammül edemez hale gelmiş. Ardından işin en başına gidip, aniden başlayan ve jet hızıyla evlilikle sonuçlanan bu aşkın evrelerini izliyoruz. Hemen iki çocuk yapıyorlar; aslında iyi bir şef olan Ivy işini bırakıp kendini evine ve çocuklarına adıyor; idealleri olan mimar Theo, iddialı bir projesi faciayla sonuçlanınca sıfır noktasını görüyor; Ivy, Theo’nun desteğiyle işine geri dönüp hayalini kurduğu restoranı açıyor ve hızlı bir şekilde ünlenip işi büyütüyor; Ivy evi geçindirirken Theo kendini eve ve çocuklara adıyor... Elbette çift zamanla birbirinden uzaklaşıyor, öfkeler birikiyor ve kendilerini bir tür savaşın içinde buluyorlar. Senarist Warren Adler’in pek sevdiğim The War of the Roses (Danny deVito/1989) filminden esinlenen ve Tony McNamara’nın yazdığı The Roses, evliliğin bir “sevgi-nefret” ilişkisi olduğunu ve kaçınılmaz bir şekilde, sürekli bu iki uçta gidip geldiğini anlatıyor. Filmde, Rose çiftinin arkadaşlarını canlandıran çiftlerin evlilik yaşamlarında da bunu görüyoruz. Ayrıca, çiftin tahakküm nesnesi olan çocuklarının, anne-babalarının evliliğini pek de önemsemediklerini, hatta ayrılmalarını desteklediklerini izliyoruz. Tony McNamara’nın The Favourite (2018) ve Poor Things (2023) filmlerinin senaristi olduğunu da ekleyeyim. Yönetmen Jay Roach’ın daha önce Meet the Parents (2000) ve Bombshell (2019) filmlerini izlemiştim. Olivia Colman ile Benedict Cumberbatch harika bir çift olmuş, sanki gerçekten evlilermiş gibi hissettim film boyunca. Yan karakterler ayrıca başarılı; özellikle Amy’i canlandıran Kate McKinnon. Filmin temposu, sahne tasarımı da iyi. Hoş ve keyifli bir seçenek arıyorsanız. Buyrun efenim 😅

sufle55 6 months ago

The Brutalist

Brady Corbet

13 Gönderi

"Budapeşte doğumlu Yahudi bir mimar olan László Tóth, Holokost’tan sağ çıkmayı başarmıştır. Toplama kampından kurtulduktan sonra 1947’de “Vaat Edilmiş Topraklar” olarak gördüğü Amerika’ya gelir. Hayatını yeniden kurmaya çalışırken, Avrupa’da mahsur kalan eşi ve yeğeninin bir gün ona katılabileceklerine dair umudunu…devamı"Budapeşte doğumlu Yahudi bir mimar olan László Tóth, Holokost’tan sağ çıkmayı başarmıştır. Toplama kampından kurtulduktan sonra 1947’de “Vaat Edilmiş Topraklar” olarak gördüğü Amerika’ya gelir. Hayatını yeniden kurmaya çalışırken, Avrupa’da mahsur kalan eşi ve yeğeninin bir gün ona katılabileceklerine dair umudunu hiç kaybetmez. László'nun hayatı, milyoner Van Beuren’le karşılaşmasının ardından değişmeye başlar." 36 yaşındaki yönetmen Brady Corbet, üçüncü uzun metraj denemesi olan 215 dakikalık The Brutalist ile sadece süre açısından değil, sinemasal olarak da “büyük” bir film yapmış gerçekten de. Konu olarak otuz yılı aşkın bir dönemi kapsayan film; açılış, iki bölüm, 15 dakikalık bir ara ve epilogdan oluşuyor. Corbet filmi VistaVision tekniğiyle çekmiş (geniş ekran yüksek çözünürlüklü bir 35mm formatı). Bu tercih, klasik Amerikan sinemasına duyduğu sevgiyi gösteriyor. Üç buçuk saate yaklaşan süresine rağmen kurgu dengeli ve akıcı. Görüntü yönetimi takdire şayan, iç ve dış mekanlarda ışığın her tonunu yakalıyor. Daniel Blumberg’ün müzikleri, set tasarımı, kostümler hepsi kusursuz. Ancak filmin gücü sadece teknik olarak başarılı olmasından değil ; Corbet ve Mona Fastvold’un senaryosundan da kaynaklanıyor. Göç, travma, insan doğası, hırs, özgürlük ve umut gibi temalar derinlemesine işleniyor. Oyunculuklar örnek niteliğinde; Adrien Brody'nin performansı film boyunca baskın, ancak Guy Pearce’in canlandırdığı Van Beuren sahneye girdiğinde Brody kendini bilinçli olarak geri çekiyor; böylece karakterlerin dengesi korunuyor. Bu geri planda kalabilme becerisi, onun ne kadar usta bir oyuncu olduğunu gösteriyor. Felicity Jones da László’nun eşi Erzsébet rolünde dikkat çekici; karakter öylesine özenle yazılmış ki izleyici onun hakkında her şeyi bildiğini hissediyor. İddialı, görkemli ve her dakikası etkileyici olan bu yapım hakkında kadar az bilerek izlerseniz, deneyiminiz de o kadar güçlü olacaktır. The Brutalist, bir karakterin ve bir dönemin öylesine gerçekçi bir portresini çiziyor ki, insan László Tóth'un bir zamanlar yaşamış olup olmadığını merak edip Google 'da aratıyor. Cevap hayır olsa bile, László benim için gerçek..

sufle55 7 months ago

Ayazda Bir Yürek

Claude Sautet

7 Gönderi

Bu seferlik tanıttığım bir filmin konusunu, kimler nasıl oynamış, hangi ödülleri almışı yazmayacağım. Sadece çok sevdiğim, kalbimi ağrıtan, yüreğimde sakladığım, kafam da hezeyanlar yaratan bu filmi bazı derlemelerle paylaşmak istiyorum.. - Hikaye nasıl yalnız kalmayı beceririz, tercih edilmiş bir yalnızlık…devamı

sufle55 7 months ago

The Long Walk

Francis Lawrence

11 Gönderi

"The Long Walk", totaliter ve militarist bir rejim tarafından yönetilen Amerika'da geçen, gerilim dozu yüksek bir distopya. Film; Amerikan toplumuna ilham vermeyi amaçlayan, her yıl canlı yayınlanan, zorlu bir yürüyüş maratonuna katılan elli genci takip ediyor. Her bir genç günlerce,…devamı"The Long Walk", totaliter ve militarist bir rejim tarafından yönetilen Amerika'da geçen, gerilim dozu yüksek bir distopya. Film; Amerikan toplumuna ilham vermeyi amaçlayan, her yıl canlı yayınlanan, zorlu bir yürüyüş maratonuna katılan elli genci takip ediyor. Her bir genç günlerce, durmadan, saatte 3 mil hızla yürümek zorundadır ve üç uyarıdan sonra bunu başaramazsa öldürülmektedir. En uzun süre dayanan kişiyi ise zenginlik ve kendi seçtiği bir dileğin gerçekleşmesi beklemektedir. Stephen King'in, popülaritesinin yazarlık yeteneğinden mi yoksa şanstan mı kaynaklandığını görmek adına 1979 yılında, Richard Bachman gölge kimliği ile yayımladığı romandan uyarlama bir eser "Uzun Yürüyüş." Aslında Vietnam Savaşı'na binaen bir bilim kurgu alegorisi olan eser, bu anlamda anti-militarist bir çizgide. Militarizm, otoriter kontrol, totaliter rejimin tutumları, gençliğin harcanabilir olma durumu net şekilde gözler önüne serilirken kapitalizme ve bireyleri çıkar çatışmalarına yönlendiren toplumsal baskılara ve dinamiklere de eleştiri getiriyor film. Bunlar arka plan dokusu olarak tematik bir derinlik ve amansız bir gerilim eşliğinde sunulmuş izleyiciye. Filme salt "saf ve sürekli bir gerilim içinde yürürken öldürülen gençler" bakış açısı ile basit bir film olarak yaklaşmak senaryoya haksızlık olur. Teknik olarak da sınıfı gecen bir seyirlik bence. Görüntü yönetimi başarılı. Bu zorlu, distopik maratonun kasvetini sert kamera açıları ve çoğu zaman grili, kahve tonlu ve yeşil bir renk skalası ile pekiştirmiş görüntü yönetmeni. Çizilen minimalist dünya, realite anlamında hikaye örgüsüne çok şey katmış. Eleştirilebilecek yanları yok mu filmin? Muhakkak var. Örneğin, diyaloglar çoğu zaman basit ve ağdalı duygusallıklarla örülü. Bu bir zaman sonra rahatsız edebiliyor izleyiciyi. Karakterler biraz klişe olsa da oyuncuların başarılı performansları bu olumsuzluğu ortadan kaldırıyor. Genç oyuncular, yürüyüşün fiziksel zorluğunun yanı sıra psikolojik gerilimi de incelikle yansıtabilmişler. Binbaşı rolündeki Mark Hamill ise ses tonu ve imajı ile nefret edilmeyi hak eden bir tiplemede. Netice olarak, filmimiz dayandığı içeriği felsefik anlamda çok fazla kurgulayamasa da yönetmenin becerisi, ortaya konulan kararlı performanslar ve sunulan atmosfer işçiliği ile distopik hiyerarşide kendine bir apolet takabilecek gibi duruyor. İyi seyirler dilerim.

sufle55 7 months ago

Bir Dinozorun Anıları

Mina Urgan

21 Gönderi

Yirmi yaşındaydım. Yirmi yaşındakiler kendilerini pek beğenirler. Ben de kendimi bir şey sanıyordum. Sonra günün birinde trenle Anadolu' dan geçerken, lokomotif bir ara durakladı. Ve bir kulübenin önünde kendi yaşımda bir kız gördüm. Kız, bir çeşit gururla başına kaldırmış, kayıtsız…devamı

sufle55 7 months ago

Bayan Ming'in Hiç Olmayan On Çocuğu

Eric Emmanuel Schmitt

8 Gönderi

Okumak güzeldir. İyi bir kitap okumak ise muhteşemdir. Kısa ama eğlenceli ve öğretici bir kitap. Yazarın sade ve akıcı diliyle ne ara bitti anlamadım. Bayan Ming, Çin'in Yunhai kasabasında Grand Hotel'in bir çalışanıdır. Yaşlı ve bilge bayan Ming tuvalet bekçiliği…devamı

sufle55 7 months ago

Düşmanlar

David Valero

3 Gönderi

Bu yılın iyi filmleri arasında sayılabilecek bir gerilim, drama örneği "Enemigos". Film, uzun süredir düşman olan Rubio ve Chimo' nun hikayesine odaklanıyor. Filmi izlemeye, film hakkında hiçbir bilgim olmadan ve çok da beklentiye girmeden başladım. Film; ilk başlarda ezberlenmiş, klişelerle…devamı

sufle55 7 months ago

Evde Tek Başına

Chris Columbus

90 Gönderi

1990 yılının sinema tarihine kazınmış en özel filmlerinden biri hiç kuşkusuz “Evde Tek Başına” (Home Alone) oldu. Chris Columbus’un yönetmenliğini yaptığı, John Hughes’un senaryosunu kaleme aldığı bu film, yalnızca bir komedi değil; çocukluk hayallerimizi, aile bağlarını ve masumiyetin gücünü beyazperdeye…devamı1990 yılının sinema tarihine kazınmış en özel filmlerinden biri hiç kuşkusuz “Evde Tek Başına” (Home Alone) oldu. Chris Columbus’un yönetmenliğini yaptığı, John Hughes’un senaryosunu kaleme aldığı bu film, yalnızca bir komedi değil; çocukluk hayallerimizi, aile bağlarını ve masumiyetin gücünü beyazperdeye taşıyan bir başyapıt olarak hafızalara kazındı. Başrolde henüz 10 yaşındaki Macaulay Culkin, Kevin McCallister karakteriyle zekâsı, sevimliliği ve haylazlığıyla dünyanın en tanınan çocuk yıldızlarından biri hâline geldi. Hikâye basit ama evrenseldi: Kalabalık McCallister ailesi Noel tatiline yetişme telaşında küçük Kevin’i evde unutur. Önce yalnızlığın özgürlüğünü tadan Kevin, kısa süre sonra evi hedef alan iki sakar hırsız Harry (Joe Pesci) ve Marv (Daniel Stern) ile savaşmak zorunda kalır. Evde kurduğu yaratıcı tuzaklar, kahkahayla karışık bir kahramanlığa dönüşürken, film çocukların hayal gücünün yetişkin dünyasına nasıl meydan okuyabildiğini sıcacık bir dille anlatır. Vizyona girdiğinde yalnızca ABD’de değil, tüm dünyada bir fenomene dönüştü. “Evde Tek Başına” 476 milyon doların üzerinde hasılat elde ederek uzun yıllar aile komedilerinin gişe rekortmeni olarak anıldı. Türkiye’de de salonlar doldu; dönemin popüler dergileri filmi kapaklarına taşıdı, Macaulay Culkin posterleri verdi, Kevin’in kazağıyla ellerini yanaklarına koyup çığlık attığı o ikonik kare milyonların odasında duvara asıldı. Bu büyük başarının ardından 1992’de “Evde Tek Başına 2: New York’ta Kayboldu” (Home Alone 2: Lost in New York) geldi ve Macaulay Culkin şöhretinin zirvesini yaşadı. Serinin sonraki yapımlarında ise farklı çocuk oyuncular yer aldı: 1997’de “Evde Tek Başına 3”te Kevin yerine bambaşka bir karakteri Alex D. Linz canlandırdı; 2002’de televizyon için çekilen “Evde Tek Başına 4: Evi Yeniden Ele Geçirmek”te Kevin McCallister bu kez Mike Weinberg tarafından oynandı. Yani Macaulay Culkin üçüncü ve dördüncü filmlerde yer almadı; serinin büyüsü, dünya çapında hâlâ ilk iki filmle anılır. Şöhret, Macaulay Culkin’e çok genç yaşta geldi ve ağır bir yük de getirdi; fakat ne olursa olsun onun yüzü, mavi gözleri ve o unutulmaz “çığlık pozu” sinema tarihinin en tanınan imgelerinden biri oldu. “Evde Tek Başına” bugün hâlâ Noel yaklaşırken yeniden izlenen bir klasik; aile olmanın, cesaretin ve çocuk kalbinin ne kadar güçlü olabileceğinin evrensel bir hatırlatıcısı. Her izleyişte aynı sıcaklığı, aynı gülümsemeyi ve aynı nostaljiyi uyandıran bu film, 90’ların masum kahkahalarının zamansız sembolü olarak kalmaya devam ediyor.