(@) - Raf

İsviçre’de bir hastanede bir hemşirenin ara vardiyasını takip eden sade ama etkileyici bir yapım Heldin. Hemşirelik mesleğinin ve hastalarla uğraşmanın ne kadar zor, özveri isteyen bir iş olduğunu yüksek tempolu bir anlatıyla aktaran film; sağlık personeline empati kurma konusunda seyirciye…devamı

sufle55 7 months ago

Sinir Krizinin Eşiğindeki Kadınlar

Pedro Almodóvar

9 Gönderi

1980’ler, Madrid. Şehirde sıradan bir gün gibi görünse de Pepa için durum hiç de öyle değildir. O, sanki bir kabusun içine uyanır: Sevgilisi Iván hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolmuştur. Üstelik Iván, yalnızca sevgilisi değil, aynı zamanda iş yerinde birlikte çalıştığı…devamı1980’ler, Madrid. Şehirde sıradan bir gün gibi görünse de Pepa için durum hiç de öyle değildir. O, sanki bir kabusun içine uyanır: Sevgilisi Iván hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolmuştur. Üstelik Iván, yalnızca sevgilisi değil, aynı zamanda iş yerinde birlikte çalıştığı seslendirme partneridir. Saatler ilerledikçe, gün giderek daha kaotik bir hâl alır. Iván’ın eski karısı, gizemli yeni sevgilisi, oğlu Carlos, Carlos’un nişanlısı Marisa ve Pepa’nın en yakın arkadaşı Candela… Hepsi farklı nedenlerle Pepa’nın kapısında belirir. O andan itibaren tempo hızlanır; yanlış anlamalar, absürt karşılaşmalar ve baş döndürücü olaylar birbirini izler." “Women on the Verge of a Nervous Breakdown”, mizahı melodramla ustaca harmanlayan, güldürürken düşündüren; sürükleyici ve enerjik, tipik bir Almodóvar klasiği. Filmin hem senaristliğini hem de yönetmenliğini üstlenen Pedro Almodóvar, uluslararası alanda tanınmasını sağlayacak çıkışını bu yapımla gerçekleştirdi. Kırmızı ve mavinin hakim olduğu canlı renkler, her karesi tabloyu andıran teatral setler, baş döndürücü tempo, abartılı kurgu, keskin diyaloglar ve gerçekçi karakterler dikkat çekiyor. Carmen Maura, kırılgan olduğu kadar güçlü de durabilen Pepa rolünde harika bir performans sergiliyor. Antonio Banderas, genç ve saf Carlos rolünde inandırıcı. Onlara; Fernando Guillén, Julieta Serrano, María Barranco, Rossy de Palma ve Chus Lampreave gibi, Almodóvar’ın birlikte çalışmayı sevdiği başarılı oyuncular eşlik ediyor. Bu filmi özel kılan iki unsur var: İlki, baskıcı-sansürcü diktatör Franco’nun ölümünden sonra ortaya çıkan, 1980’lerin Madrid’inde gelişen Movida Madrileña kültürel hareketinin izlerini taşıması ve dönemin özgür ruhunu başarıyla yansıtması. İkincisi ise, bir komedi hikayesini feminist bir bakışla sunması. Bu nedenle “Women on the Verge of a Nervous Breakdown”, feminist sinemanın önemli eserlerinden biri olarak kabul ediliyor. Belki duygusal derinliği olan bir dram değil, ama kendi türünde gayet başarılı ve özgün. Üstelik kara komediyi, o dönem İspanyasının ruhunu, feminist direnişi ve sinemasal ifade özgürlüğünü tek yapımda, ustaca harmanlayan bir film. Biraz eski bir film olsa da, izleme fırsatı bulamamış olanlar için hala canlı ve güzel bir deneyim olacaktır..

sufle55 7 months ago

Kara Kafa

Korhan Yurtsever

3 Gönderi

“Kadın varsa yaşam vardır. Kadın özgürse, yaratıcıysa ve yön verense, sömürü ve zulüm yoktur. Kara Kafa’nın ana teması bu. Bu nedenle Kara Kafa hala güncel ve ayrıcalığı olan bir çalışma.” Dönemin sansür kuruluna takılıp gösterime çıkamayan, dünya prömiyeri 2011 yılında…devamı“Kadın varsa yaşam vardır. Kadın özgürse, yaratıcıysa ve yön verense, sömürü ve zulüm yoktur. Kara Kafa’nın ana teması bu. Bu nedenle Kara Kafa hala güncel ve ayrıcalığı olan bir çalışma.” Dönemin sansür kuruluna takılıp gösterime çıkamayan, dünya prömiyeri 2011 yılında Antalya Film Festivali’nde yapılan, İstanbul Film Festivali’nde ve 2023 Berlin Film Festivali’nde gösterilen “politik bilinç aşılama” filmi Kara Kafa’nın yönetmeni Korhan Yurtsever, kendisiyle yakın zamanda yapılan bir söyleşide söylüyor yukarıdaki cümleleri. Film, Almanya’da işçi olarak çalışan Cafer’in (Savaş Yurttaş), ailesine güvenli ve paralı bir gelecek inşa etmek adına ailesini Almanya’ya götürmesiyle başlayan film, ailenin gurbetçi yaşamını, Cafer’in işsiz kalışını, eşi Hacer’in (Betül Aşçıoğlu) fabrikada tanıştığı politik işçi sayesinde (Gülsen Tuncer) siyasal bir örgüte girip bilinçlenmesini ve tek derdi para kazanmak olan kocası Caferle kaçınılmaz olarak çatışmasını, Almanya’da babası Cafer tarafından küçük kardeşine bakmakla görevlendirilen Zeynep’in (Özlem Güler) bunalımı ile Almanya ortamına uyum sağlayamayıp dümeni serseriliğe kıran Kerem’i (Cüneyt Kaymak) anlatıyor. Kara Kafa’yı, dönemin toplumsal-politik koşulları tarafından biçimlendirilen sinema anlayışının gözlüğüyle izlerseniz nostaljik tatlarla donanmış, orijinal yanları hayli fazla bir yarı belgesel çıkacak karşınıza. Eğer sinemasever gözlüğüyle izlemeyi tercih ederseniz teknik aksaklıklardan oyunculuklara, senaryodan kurguya kadar dudak bükeceğiniz pek çok sahneyle dolu propagandist bir filmle burun buruna gelecekseniz. Hangi seçeneği seçerseniz seçin, sinema tarihimiz açısından önemli olan bu filmi atlamamanızda yarar var. Filmin çekim süreci de yönetmenin yaşamı da oldukça ilginç. Korhan Yurtsever, içlerinde Lütfi Akad’ın da olduğu bir çok yönetmene asistanlık yaptıktan sonra çektiği ilk filmi “Fıratın Cinleri”nin (1978) gösterimi için Berlin Film Festivali’ne davet edilir. Festivalde büyük ilgi görür ve Berlin Eyalet Başbakanı Dietrich Stobbe ile tanışır. Stobbe ona Almanya’da yaşayan Türklerin sorunlarını anlatan bir film yapmasını önerir. Teklife sıcak bakan Korhan Yurtsever, 6 ay Berlin’de yaşayıp araştırmalar yapar. Senaryoyu Bülent Oran (filmde oyuncu olarak da yer almış), Levent Ersin ve Zehra İpşiroğlu ile birlikte yazar. Çekimler, Kapadokya, Berlin ve Duisburg’da sesli olarak gerçekleştirilir. Ancak film, Türkiye’de o dönemde var olan sansür kurulu tarafından “dost ülke Almanya’nın onuruyla oynandığı” gerekçesiyle yasaklanır ve yönetmene soruşturma açılır. Bu gelişmelerin ardından 05 Eylül 1980 günü (darbeye yakalanmaması büyük şans) tekrar Berlin’e giden yönetmen orada 6 yıl sürgün hayatı yaşadıktan sonra ülkeye geri döner ve film çalışmalarına devam eder. 2011’deki gösterim kötü bir Betacam kopya ile yapılır. Filmin negatifleri uzun uğraşlar sonucu ancak 2021’de bulunur ve restore edilerek İstanbul, İzmir, Berlin film festivallerinde gösterilir. 2024 yılında Köln’de yapılan gösterime, film çekildiğinde 8 yaşında olan ve Kerem’i oynayan Cüneyt Kaymak da gider. Filmi ilk kez Köln’deki gösterimde izleyen oyuncu kimbilir neler hissetti? O yılları yaşayanların ve feministlerin film hakkında söyleyeceklerini merak ediyorum.

sufle55 8 months ago

Asaf Halet Çelebi: Seçme Şiirler

Asaf Halet Çelebi

1 Gönderi

İbrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü putların boyunları kırıldı İbrahim güneşi evime sokan kim Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri buhtunnasır put yaptı ben ki zamansız bahçeleri kucakladım güzeller…devamı

sufle55 8 months ago

Caligola

Tinto Brass

13 Gönderi

Çocuklarınızı uzak tutun. Aşırı şiddet ve seks sahnesi içeriyor. Mideniz kaldırmayabilir. Giyinik oyuncu yok desem yeridir.) Cengiz Çevik hoca’nın Seneca ile ilgili bir videosu sayesinde bu filmden haberim oldu. “Pornografik ama orada anlatılanlar gerçek” dedi. Tarih videoları sayesinde epeyce fikir…devamı

sufle55 8 months ago

Maria

Pablo Larraín

16 Gönderi

Maria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena…devamıMaria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena halde. Kapadokya’da çekilen Medea filmi nedeniyle çokça ilgimi çeken Maria Callas’ı Pablo Larrain’in nasıl işlediğini merak ediyordum. Yönetmenin Jackie Kennedy’i anlatan Jackie (2016) ve Lady Diana’yı anlatan Spencer (2021) filmlerini daha önce izlemiştim (hatta Jackie’yi burada yazdım). Beklentim yüksek olmasa da belli bir çıtada salınmaktaydı. Bu üç filmde de bu kadınların önemli iki ortak noktası var; birincisi aşırı ünlü olmaları, ikincisi ise içinde debelendikleri ciddi ruhsal bunalımların büyük oranda “narsist ve ünlü erkek” kaynaklı olması. İçlerinde en çok hangisine ciğerim yandı diye soracak olursanız elbette Lady Di. Maria Callas da ona çok yakın bir noktada duruyor ama. En büyük soprano ilan edilmesi, narsist adam Aristotle Onassis ile yaşadığı aşkın yarattığı skandal, sonra Onassis’in dönemin en ünlüsü diye Jackie Kennedy’i tavlayıp (hem de Maria Callas’a çektiği numaranın aynısıyla) onunla evlenmesi (Jackie, Maria’nın öcünü almış bir nevi; tüm kumpaslara rağmen Onassis’den boşanmamayı başararak Onassis’in ölümünden sonra yine mücadeleyle 26 milyon dolarlık bir servete konmuş) sonrasında yaşadığı bunalımla sesini kaybetmesi ve sahneyi bırakmak zorunda kalması, nöromusküler bir hastalığı olduğu halde “deli” diye yaftalanıp antidepresanlar ve uyuşturucular havuzuna itilmesi (ki bunda Onassis’in de dahli var) muhteşem sesine, yeteneğine ve azmine rağmen yalnızlığın en keskin halini yaşayıp ölmesi... Konuyla ilgili olanlar hatırlar, Lyndsy Spence’in yazdığı “Cast a Diva: The Hidden Life of Maria Callas” (2021) kitabı yayınlandığında kitaptaki çok ilginç ayrıntılar her yerde yazılır olmuştu. Callas’ın gençliğinde annesi tarafından İtalyan ve Alman askerlere pazarlanması, Onassis tarafından cinsel tacize ve psikolojik şiddete uğraması (zayıf kadın seven Onassis için 35 kg vermesi; ancak filmde bu zayıflama işi Onassis’den önce olmuş gibi veriliyor), kocası tarafından parasal olarak sömürülmesi, ailesiyle sorunlu ilişkileri vb. Bu bilgiler yakın zaman önce arşivlerden çıkan Maria Callas imzalı mektuplardan. Filmde bu konulara kısmen yer verilmiş. Onassis filmde fazla görünmüyor (neyse ki) ama ağırlığı tüm filme yayılıyor. Callas’ın Medea’nın çekimleri için geldiği Kapadokya’da yaşadıkları bile nasıl bir kafesin içinde yaşadığını gösteriyor. Okuduğumda dehşete düşmüştüm; valisinden gazetecisine, otelcisinden yerel halka kadar etrafındaki meraklı halkası kadına bir gram nefes aldırmamış. Mete Akyol’un bir kısmı hayli abartılı (ve bence gerçek dışı olma ihtimali yüksek) ifadeler içeren yazı dizisi tüm kepazeliği özetliyor. Merak ederseniz gazete arşivlerinde var. Bu konuda minnoş bir görsel-yazı hazırlayıp web siteme eklemiştim iki yıl kadar önce. Filmde Callas’ın müzik yaşamı daha geri planda. Yönetmen, olan bitenlerin Callas’da bıraktığı “duyguyu ve yıkımı” işlemeyi tercih etmiş. Angeline Jolie, Callas olabilmek için epey çabalamış; 7 ay opera şarkıcılığı dersi almış mesela. Callas’tan da zayıf bedeninin en vurgulu yeri olan gözleri ve dolgulu dudaklarıyla duyguyu yer yer izleyiciye geçirmeyi başarsa da, Callas’ın fotoğraflarına baktığımda yüzünde gördüğüm derin hüznü verememiş. Haluk Bilginer şahane Onassis olmuş bence. Özellikle, “ben çirkin ama zengin bir adamım” repliğini farklı vurgularla söylediği sahnelerde yeterince gıcık ediyor insanı. Konuya ilgi duymayanlar ve Callas hakkında bilgi sahibi olmayanlar için sıkıcı ve anlamsız gelebilecek bir film. Hele ki bu sıcaklarda...

sufle55 8 months ago

6888. Tabur

Tyler Perry

8 Gönderi

İkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni…devamıİkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni çok etkileyebiliyor. Bu film de onlardan biri oldu. 1943'de İkinci Dünya Savaşı sırasında, 6888.inci Tabur tamamı 865 siyahi kadından oluşan tek ordu birliğidir. Birer Amerika vatandaşı olarak, ülkelerini korumak için her ordu mensubu gibi kendilerini savaşmaya adamış güçlü kadınlar birliği... Ne yazık ki; siyahi oldukları için ordu içerisinde türlü aşağılanmalara, tacizlere ve zorluklara göğüs germek zorunda bırakılmışlar. Burada beynimin yandığı bir durum var. Bir savaş var ve seninde bir ordun var. Senin yanında olan insanlar var ve sırf ten renklerinden dolayı sen onları kendi içinde hor görüp, aşağılayıp, miden bulanarak ve nefret ile bakarak dışlıyorsun. Mesela filmi durdurduğum noktalardan biri buydu. Nasıl olabilir? Ben cidden anlamıyorum bu durumu. Hatta orada kadınlara kızıp karakterlerle kavga ettim. Kızım ne işiniz var sizin orada, bunlara değer mi diye. Ama tabii bu aynı zamanda bir kimlik savaşı. Onlar orada sadece dünyalar arası bir savaş içerisinde değiller, kendi vatanları içinde bir "Kimlik Savaşı"ındalar. 6888'cı Tabur, askerlere ve ailelere ulaşamayan 17 milyon mektubu 6 ay gibi bir süreç içerisinde ulaşımını sağlamak ile görevlendirilirler. Tabii ki bu göreve "yapamayacaklarını" düşünülerek getirilirler. Başlarında Binbaşı Charity Adams vardır. Müthiş bir komutan. Hırslı, asla pes etmeyen, eğilmeyen bükülmeyen, bütün zorluklar karşısında dimdik duran bir kadın komutan. (Adams'ı Kerry Washington canlandırmış. Müthiş oynamış. Hayranlıkla izledim.) Posta dağıtımının önüne sürekli taş koyan "beyaz ordu", bir gün başlarına beyaz bir vaiz getirecek kadar da cüretkâr olmuş. Yine filmi durdurduğum noktalardan biri; bir vaaz sahnesi var ki, sinirden delirdim. Kendini Tanrı sanan kendini bilmez adam, kalkıp oradaki başta komutanları olmak üzere bütün kadınları "din kisvesi" altında aşağılayıp, yargılama cüretini gösteriyor. Gerçekten inanılmazdı. Ama komutan çok güzel had bildirdi orada bir rahatladım 🤭. Neyse konumuza dönelim. Bu kadınlar, alkışı hak eden zekaları ile bir posta düzenleme yolu bulup, 17 milyon mektubu 90 gün gibi rekor bir sürede hem askerlere hem de ailelerine ulaştırmayı başarmışlar. Böylelikle askerinlerin moral ve motivasyonlarının yerine gelmesindeki en büyük etkeni oynamışlar. Sonrasında bunun yeterince tebriğini ve alkışını görmüşler mi, orası tartışmalı. Ancak 27 Nisan 2023 de, Amerikan Üstlerinden birinin adı Ford Gregg Adams olarak değiştirilmiş. Bu da Charity Adams'ı ABD tarihinde bu onura layık görülmüş tek siyahi kadın yapıyor. Ama dikkatinizi çekerim, olay 1943 de yaşanıyor bu onur 2023 de veriliyor. Seksen yıl sonra 👏🏼👏🏼👏🏼. Toparlamak gerekirse; yine çok güzel bir Tyler Perry draması ile karşı karşıyayız. Gerek senaryosu, gerek sinematografisi, gerek oyuncuları ile gayet başarılı bir film olmuş. Her ne kadar Amerika'nın kendini övdüğü filmleri sevmiyorsam bir o kadar da eleştirildiği filmleri seviyorum. Bazen çuvaldızı batırmak gerekiyor. Ki bu bence her ülke için de geçerli. O zaman çok daha samimi ve gerçekçi oluyor. Derdi olan bir film, izlemenizi tavsiye ederim. Keyifli seyirler.. Sevgi ile kalın...

sufle55 8 months ago

Cabrini

Alejandro Monteverde

1 Gönderi

"1889 New York'undayız. Küçük bir çocuk , boyundan büyük bir el arabasıyla ölmek üzere olan annesini taşıyarak, hastane hastane dolaşmakta ve annesini tedavi etmeleri için yalvarmakta. Ne yazık ki hiç bir hastane onları kabul etmez, çünki anne ve oğlu İtalyan…devamı

sufle55 8 months ago

Günahkarlar

Ryan Coogler

63 Gönderi

1932 yılının yazında, Clarksdale, Mississippi sokaklarında, iki kardeş herkesin dikkatini çekmektedir : Smoke ve Stack Moore. Chicago'da yeraltı dünyasına ait geçmişlerini geride bırakıp, yeni bir başlangıç yapma umuduyla, doğdukları topraklara geri dönmüşlerdir. Kardeşler, eski bir kereste fabrikasını satın alarak bir…devamı1932 yılının yazında, Clarksdale, Mississippi sokaklarında, iki kardeş herkesin dikkatini çekmektedir : Smoke ve Stack Moore. Chicago'da yeraltı dünyasına ait geçmişlerini geride bırakıp, yeni bir başlangıç yapma umuduyla, doğdukları topraklara geri dönmüşlerdir. Kardeşler, eski bir kereste fabrikasını satın alarak bir juke joint açmaya karar verirler. Bu mekan, sadece müzik ve dansın değil, aynı zamanda ait okdukları zenci topluluğun bir araya geldiği bir yer olacaktır. Ancak, kasabanın derinliklerinde, karanlık bir güç uyanmaktadır.." Ryan Coogler'ın yönetmenliğini üstlendiği "Sinners", 2025 yılının en dikkat çekici yapımlarından biri olarak sinema dünyasında yerini aldı. Film, sadece bir korku hikayesi değil, aynı zamanda 1930'ların Amerika'sında Afro-Amerikan kültürünün, blues müziğinin ve toplumsal dinamiklerin derinlemesine bir portresini sunuyor. Coogler, filmi Ultra Panavision 70 ve IMAX 65mm formatlarında çekerek, izleyiciyi adeta 1930'ların Clarksdale'ine taşıyor. Bu büyük formatlar, geniş manzaraları ve detaylı sahneleriyle, dönemin atmosferini ve karakterlerin iç dünyalarını etkileyici bir şekilde yansıtıyor. Filmin müzikleri, Coogler'ın uzun süreli iş birliği yaptığı Ludwig Göransson tarafından bestelenmiş. 1932 model bir Dobro Cyclops rezonatör gitarı kullanılarak kaydedilen parçalar, blues müziğinin ne kadar mükemmel olduğunu hatırlatıyor.. Michael B. Jordan, Smoke ve Stack karakterleriyle çift rol üstlenerek, oyunculuk yeteneğini bir kez daha kanıtlıyor. İkiz kardeşlerin farklı kişiliklerini ve içsel çatışmalarını başarıyla yansıtıyor. Hailee Steinfeld, Jack O’Connell, Wunmi Mosaku ve Delroy Lindo gibi oyuncular da performanslarıyla filme derinlik katıyor. Daha önce de bahsettiğim gibi, sadece bir korku filmi değil, aynı zamanda müziğin, kültürün ve tarihin iç içe geçtiği bir yapım olmasından dolayı ; herkese farklı bir yönüyle hitap edeceğini tahmin ediyorum. İyi seyirler..

sufle55 9 months ago

Bir Salyangozun Anıları

Adam Elliot

45 Gönderi

Yangın, ölüm, tutuklama, gözaltı ve umutsuzlukla geçen son günlerde nefes almak bile zor geliyorken, biraz olsun canlanmak için Adam Elliot’ın stop-motion filminin karşısına geçtim. Kendime kocaman bir aferin; zira karanlık bir atmosferde geçmesine rağmen dozunda bir komediyle iyimserlik ve umut…devamıYangın, ölüm, tutuklama, gözaltı ve umutsuzlukla geçen son günlerde nefes almak bile zor geliyorken, biraz olsun canlanmak için Adam Elliot’ın stop-motion filminin karşısına geçtim. Kendime kocaman bir aferin; zira karanlık bir atmosferde geçmesine rağmen dozunda bir komediyle iyimserlik ve umut aşılayan, son derece sürükleyici bu görsel şölen amacına ulaştı. 1970’ler Avustralyasında yarık dudakla doğan (tavşan dudak) Grace Pudel (Sarah Snook/1987) ve ikizi Gilbert Pudel (Kodi Smit-McPhee/1996), annelerinin erken ölümü sonrasında eskiden hokkabaz olan felçli ve alkolik babaları Percy Pudel (Dominique Pinon/1955) ile fakir ama mutlu sayılabilecek bir yaşam sürmektedir. Baba Percy de ölünce, birbirinden çok uzakta yaşayan iki farklı koruyucu aileye verilen Grace ile Gilbert özlem çukurunda debelenmeye başlar. Grace, açık fikirli, ancak kendisine içten ilgi ve sevgi gösteremeyen bir ailede, daha önceleri başlayan salyangozlar ve yeni gelişen kleptomani takıntısıyla kendini bir fanusa (Grace’in ilk salyangozu Sylvia, adını Sırça Fanus’un yazarı Sylvia Plath’den alır) kapatırken; aşırı muhafazakar, çocukları sömüren, dinci, berbat bir aileye düşen Gilbert, en büyük tutkusu olan ateşin bile yasaklandığı, baskıcı Ruth’a (Magda Szubanski/1961) inatla direnerek ayakta kalmaya çalıştığı çiftlikten kaçarak Grace’e kavuşmayı hayal etmektedir. Grace’in yaşamına dahil olan Pinky (Jackie Weaver/1947) ona farklı pencereler açarken, çıkış yolu bulmaya çabalayan Gilbert amacını gerçekleştirebilecek midir? “Hayat ancak geriye doğru anlaşılabilir; ama ileriye doğru yaşamak zorundayız.” Filozof Kierkegaard’ın bu sözü, filmin en renkli ve güçlü karakteri, feleğin çemberinden geçtiği halde iyimserliği ve umudu elden bırakmayan, bağımsız ruhlu, yardımsever Pinky’nin dudaklarından dökülüyor. Dökülmekle kalmıyor; onun yaşamında vücut da buluyor. Gilbert’ın dirençli inadı, Grace’in iyiliğiyle yeniden hayat bulan hakim James’in (Eric Bana/1968) yardım zincirine dahil olması da Grace’in gücünü çoğaltıyor. Bu noktada senaryoyu yazan, filmi yöneten ve aynı zamanda yapımcılarından biri olan Avustralyalı Adam Elliot’dan bahsetmem gerek. Babası akrobat bir palyaço, annesi kuaför olan Elliot, kalıtsal tremor hastalığına (vücudun istemsizce titremesi ve/veya sallanması) sahip. Veteriner olmayı istiyor, ancak notları iyi olmadığından üniversiteye gidemiyor. Oyunculukta başarılı; tremor hastalığına rağmen Victoria Sanat Koleji’nde animasyon konusunda uzmanlaşıyor (hatta bu hastalık onun çalışmalarında farklılaşmasına bile yarıyor). İlk kısa filmi “Uncle” (1996) ile dikkatleri çekip ödülleri topluyor. Sonrasında çektiği uzun metraj animasyonların içinde en beğenileni “Mary and Max” (2009) oluyor. Yazılanlara bakılırsa, Memoir of A Snail en iyi işi. Kil malzemeli animasyon ve biyografi kelimelerini (genellikle biyografik ya da otobiyografik anlatı şeklini kullanıyor) birleştirip “Clayography” kelimesini türetmiş ve bu isimle bir şirket kurmuş. Her şeyin el emeğiyle kotarıldığı filmler yapıyor. Memoir of A Snail de tamamen el yapımı minyatür nesneler ve karakterlerle çekilmiş, dijital görüntünün kullanılmadığı bir film. Öyle ki, filmi izlerken karakterler ya da nesneler üzerindeki parmak izlerini ve fırça darbelerini görmek mümkün. Dolayısıyla filmin yapımı beş yıldan uzun bir süreye yayılmış. Seslendirme çok başarılı. Pinky’nin ikinci kocası Bill’i seslendiren Nick Cave (1957) dahil, neredeyse tamamı Avustralyalı oyuncularla kotarılan (sadece Fransız baba Percy’i Fransız Dominique Pinon seslendiriyor) filmin çocuklar için uygun olmadığını söylemekte yarar var (bence 15+.) .. 😉