(@) - Raf

İbrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü putların boyunları kırıldı İbrahim güneşi evime sokan kim Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri buhtunnasır put yaptı ben ki zamansız bahçeleri kucakladım güzeller…devamı

sufle55 10 months ago

Caligola

Tinto Brass

13 Gönderi

Çocuklarınızı uzak tutun. Aşırı şiddet ve seks sahnesi içeriyor. Mideniz kaldırmayabilir. Giyinik oyuncu yok desem yeridir.) Cengiz Çevik hoca’nın Seneca ile ilgili bir videosu sayesinde bu filmden haberim oldu. “Pornografik ama orada anlatılanlar gerçek” dedi. Tarih videoları sayesinde epeyce fikir…devamı

sufle55 10 months ago

Maria

Pablo Larraín

16 Gönderi

Maria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena…devamıMaria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena halde. Kapadokya’da çekilen Medea filmi nedeniyle çokça ilgimi çeken Maria Callas’ı Pablo Larrain’in nasıl işlediğini merak ediyordum. Yönetmenin Jackie Kennedy’i anlatan Jackie (2016) ve Lady Diana’yı anlatan Spencer (2021) filmlerini daha önce izlemiştim (hatta Jackie’yi burada yazdım). Beklentim yüksek olmasa da belli bir çıtada salınmaktaydı. Bu üç filmde de bu kadınların önemli iki ortak noktası var; birincisi aşırı ünlü olmaları, ikincisi ise içinde debelendikleri ciddi ruhsal bunalımların büyük oranda “narsist ve ünlü erkek” kaynaklı olması. İçlerinde en çok hangisine ciğerim yandı diye soracak olursanız elbette Lady Di. Maria Callas da ona çok yakın bir noktada duruyor ama. En büyük soprano ilan edilmesi, narsist adam Aristotle Onassis ile yaşadığı aşkın yarattığı skandal, sonra Onassis’in dönemin en ünlüsü diye Jackie Kennedy’i tavlayıp (hem de Maria Callas’a çektiği numaranın aynısıyla) onunla evlenmesi (Jackie, Maria’nın öcünü almış bir nevi; tüm kumpaslara rağmen Onassis’den boşanmamayı başararak Onassis’in ölümünden sonra yine mücadeleyle 26 milyon dolarlık bir servete konmuş) sonrasında yaşadığı bunalımla sesini kaybetmesi ve sahneyi bırakmak zorunda kalması, nöromusküler bir hastalığı olduğu halde “deli” diye yaftalanıp antidepresanlar ve uyuşturucular havuzuna itilmesi (ki bunda Onassis’in de dahli var) muhteşem sesine, yeteneğine ve azmine rağmen yalnızlığın en keskin halini yaşayıp ölmesi... Konuyla ilgili olanlar hatırlar, Lyndsy Spence’in yazdığı “Cast a Diva: The Hidden Life of Maria Callas” (2021) kitabı yayınlandığında kitaptaki çok ilginç ayrıntılar her yerde yazılır olmuştu. Callas’ın gençliğinde annesi tarafından İtalyan ve Alman askerlere pazarlanması, Onassis tarafından cinsel tacize ve psikolojik şiddete uğraması (zayıf kadın seven Onassis için 35 kg vermesi; ancak filmde bu zayıflama işi Onassis’den önce olmuş gibi veriliyor), kocası tarafından parasal olarak sömürülmesi, ailesiyle sorunlu ilişkileri vb. Bu bilgiler yakın zaman önce arşivlerden çıkan Maria Callas imzalı mektuplardan. Filmde bu konulara kısmen yer verilmiş. Onassis filmde fazla görünmüyor (neyse ki) ama ağırlığı tüm filme yayılıyor. Callas’ın Medea’nın çekimleri için geldiği Kapadokya’da yaşadıkları bile nasıl bir kafesin içinde yaşadığını gösteriyor. Okuduğumda dehşete düşmüştüm; valisinden gazetecisine, otelcisinden yerel halka kadar etrafındaki meraklı halkası kadına bir gram nefes aldırmamış. Mete Akyol’un bir kısmı hayli abartılı (ve bence gerçek dışı olma ihtimali yüksek) ifadeler içeren yazı dizisi tüm kepazeliği özetliyor. Merak ederseniz gazete arşivlerinde var. Bu konuda minnoş bir görsel-yazı hazırlayıp web siteme eklemiştim iki yıl kadar önce. Filmde Callas’ın müzik yaşamı daha geri planda. Yönetmen, olan bitenlerin Callas’da bıraktığı “duyguyu ve yıkımı” işlemeyi tercih etmiş. Angeline Jolie, Callas olabilmek için epey çabalamış; 7 ay opera şarkıcılığı dersi almış mesela. Callas’tan da zayıf bedeninin en vurgulu yeri olan gözleri ve dolgulu dudaklarıyla duyguyu yer yer izleyiciye geçirmeyi başarsa da, Callas’ın fotoğraflarına baktığımda yüzünde gördüğüm derin hüznü verememiş. Haluk Bilginer şahane Onassis olmuş bence. Özellikle, “ben çirkin ama zengin bir adamım” repliğini farklı vurgularla söylediği sahnelerde yeterince gıcık ediyor insanı. Konuya ilgi duymayanlar ve Callas hakkında bilgi sahibi olmayanlar için sıkıcı ve anlamsız gelebilecek bir film. Hele ki bu sıcaklarda...

sufle55 10 months ago

6888. Tabur

Tyler Perry

8 Gönderi

İkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni…devamıİkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni çok etkileyebiliyor. Bu film de onlardan biri oldu. 1943'de İkinci Dünya Savaşı sırasında, 6888.inci Tabur tamamı 865 siyahi kadından oluşan tek ordu birliğidir. Birer Amerika vatandaşı olarak, ülkelerini korumak için her ordu mensubu gibi kendilerini savaşmaya adamış güçlü kadınlar birliği... Ne yazık ki; siyahi oldukları için ordu içerisinde türlü aşağılanmalara, tacizlere ve zorluklara göğüs germek zorunda bırakılmışlar. Burada beynimin yandığı bir durum var. Bir savaş var ve seninde bir ordun var. Senin yanında olan insanlar var ve sırf ten renklerinden dolayı sen onları kendi içinde hor görüp, aşağılayıp, miden bulanarak ve nefret ile bakarak dışlıyorsun. Mesela filmi durdurduğum noktalardan biri buydu. Nasıl olabilir? Ben cidden anlamıyorum bu durumu. Hatta orada kadınlara kızıp karakterlerle kavga ettim. Kızım ne işiniz var sizin orada, bunlara değer mi diye. Ama tabii bu aynı zamanda bir kimlik savaşı. Onlar orada sadece dünyalar arası bir savaş içerisinde değiller, kendi vatanları içinde bir "Kimlik Savaşı"ındalar. 6888'cı Tabur, askerlere ve ailelere ulaşamayan 17 milyon mektubu 6 ay gibi bir süreç içerisinde ulaşımını sağlamak ile görevlendirilirler. Tabii ki bu göreve "yapamayacaklarını" düşünülerek getirilirler. Başlarında Binbaşı Charity Adams vardır. Müthiş bir komutan. Hırslı, asla pes etmeyen, eğilmeyen bükülmeyen, bütün zorluklar karşısında dimdik duran bir kadın komutan. (Adams'ı Kerry Washington canlandırmış. Müthiş oynamış. Hayranlıkla izledim.) Posta dağıtımının önüne sürekli taş koyan "beyaz ordu", bir gün başlarına beyaz bir vaiz getirecek kadar da cüretkâr olmuş. Yine filmi durdurduğum noktalardan biri; bir vaaz sahnesi var ki, sinirden delirdim. Kendini Tanrı sanan kendini bilmez adam, kalkıp oradaki başta komutanları olmak üzere bütün kadınları "din kisvesi" altında aşağılayıp, yargılama cüretini gösteriyor. Gerçekten inanılmazdı. Ama komutan çok güzel had bildirdi orada bir rahatladım 🤭. Neyse konumuza dönelim. Bu kadınlar, alkışı hak eden zekaları ile bir posta düzenleme yolu bulup, 17 milyon mektubu 90 gün gibi rekor bir sürede hem askerlere hem de ailelerine ulaştırmayı başarmışlar. Böylelikle askerinlerin moral ve motivasyonlarının yerine gelmesindeki en büyük etkeni oynamışlar. Sonrasında bunun yeterince tebriğini ve alkışını görmüşler mi, orası tartışmalı. Ancak 27 Nisan 2023 de, Amerikan Üstlerinden birinin adı Ford Gregg Adams olarak değiştirilmiş. Bu da Charity Adams'ı ABD tarihinde bu onura layık görülmüş tek siyahi kadın yapıyor. Ama dikkatinizi çekerim, olay 1943 de yaşanıyor bu onur 2023 de veriliyor. Seksen yıl sonra 👏🏼👏🏼👏🏼. Toparlamak gerekirse; yine çok güzel bir Tyler Perry draması ile karşı karşıyayız. Gerek senaryosu, gerek sinematografisi, gerek oyuncuları ile gayet başarılı bir film olmuş. Her ne kadar Amerika'nın kendini övdüğü filmleri sevmiyorsam bir o kadar da eleştirildiği filmleri seviyorum. Bazen çuvaldızı batırmak gerekiyor. Ki bu bence her ülke için de geçerli. O zaman çok daha samimi ve gerçekçi oluyor. Derdi olan bir film, izlemenizi tavsiye ederim. Keyifli seyirler.. Sevgi ile kalın...

sufle55 10 months ago

Cabrini

Alejandro Monteverde

1 Gönderi

"1889 New York'undayız. Küçük bir çocuk , boyundan büyük bir el arabasıyla ölmek üzere olan annesini taşıyarak, hastane hastane dolaşmakta ve annesini tedavi etmeleri için yalvarmakta. Ne yazık ki hiç bir hastane onları kabul etmez, çünki anne ve oğlu İtalyan…devamı

sufle55 10 months ago

Günahkarlar

Ryan Coogler

67 Gönderi

1932 yılının yazında, Clarksdale, Mississippi sokaklarında, iki kardeş herkesin dikkatini çekmektedir : Smoke ve Stack Moore. Chicago'da yeraltı dünyasına ait geçmişlerini geride bırakıp, yeni bir başlangıç yapma umuduyla, doğdukları topraklara geri dönmüşlerdir. Kardeşler, eski bir kereste fabrikasını satın alarak bir…devamı1932 yılının yazında, Clarksdale, Mississippi sokaklarında, iki kardeş herkesin dikkatini çekmektedir : Smoke ve Stack Moore. Chicago'da yeraltı dünyasına ait geçmişlerini geride bırakıp, yeni bir başlangıç yapma umuduyla, doğdukları topraklara geri dönmüşlerdir. Kardeşler, eski bir kereste fabrikasını satın alarak bir juke joint açmaya karar verirler. Bu mekan, sadece müzik ve dansın değil, aynı zamanda ait okdukları zenci topluluğun bir araya geldiği bir yer olacaktır. Ancak, kasabanın derinliklerinde, karanlık bir güç uyanmaktadır.." Ryan Coogler'ın yönetmenliğini üstlendiği "Sinners", 2025 yılının en dikkat çekici yapımlarından biri olarak sinema dünyasında yerini aldı. Film, sadece bir korku hikayesi değil, aynı zamanda 1930'ların Amerika'sında Afro-Amerikan kültürünün, blues müziğinin ve toplumsal dinamiklerin derinlemesine bir portresini sunuyor. Coogler, filmi Ultra Panavision 70 ve IMAX 65mm formatlarında çekerek, izleyiciyi adeta 1930'ların Clarksdale'ine taşıyor. Bu büyük formatlar, geniş manzaraları ve detaylı sahneleriyle, dönemin atmosferini ve karakterlerin iç dünyalarını etkileyici bir şekilde yansıtıyor. Filmin müzikleri, Coogler'ın uzun süreli iş birliği yaptığı Ludwig Göransson tarafından bestelenmiş. 1932 model bir Dobro Cyclops rezonatör gitarı kullanılarak kaydedilen parçalar, blues müziğinin ne kadar mükemmel olduğunu hatırlatıyor.. Michael B. Jordan, Smoke ve Stack karakterleriyle çift rol üstlenerek, oyunculuk yeteneğini bir kez daha kanıtlıyor. İkiz kardeşlerin farklı kişiliklerini ve içsel çatışmalarını başarıyla yansıtıyor. Hailee Steinfeld, Jack O’Connell, Wunmi Mosaku ve Delroy Lindo gibi oyuncular da performanslarıyla filme derinlik katıyor. Daha önce de bahsettiğim gibi, sadece bir korku filmi değil, aynı zamanda müziğin, kültürün ve tarihin iç içe geçtiği bir yapım olmasından dolayı ; herkese farklı bir yönüyle hitap edeceğini tahmin ediyorum. İyi seyirler..

sufle55 11 months ago

Bir Salyangozun Anıları

Adam Elliot

45 Gönderi

Yangın, ölüm, tutuklama, gözaltı ve umutsuzlukla geçen son günlerde nefes almak bile zor geliyorken, biraz olsun canlanmak için Adam Elliot’ın stop-motion filminin karşısına geçtim. Kendime kocaman bir aferin; zira karanlık bir atmosferde geçmesine rağmen dozunda bir komediyle iyimserlik ve umut…devamıYangın, ölüm, tutuklama, gözaltı ve umutsuzlukla geçen son günlerde nefes almak bile zor geliyorken, biraz olsun canlanmak için Adam Elliot’ın stop-motion filminin karşısına geçtim. Kendime kocaman bir aferin; zira karanlık bir atmosferde geçmesine rağmen dozunda bir komediyle iyimserlik ve umut aşılayan, son derece sürükleyici bu görsel şölen amacına ulaştı. 1970’ler Avustralyasında yarık dudakla doğan (tavşan dudak) Grace Pudel (Sarah Snook/1987) ve ikizi Gilbert Pudel (Kodi Smit-McPhee/1996), annelerinin erken ölümü sonrasında eskiden hokkabaz olan felçli ve alkolik babaları Percy Pudel (Dominique Pinon/1955) ile fakir ama mutlu sayılabilecek bir yaşam sürmektedir. Baba Percy de ölünce, birbirinden çok uzakta yaşayan iki farklı koruyucu aileye verilen Grace ile Gilbert özlem çukurunda debelenmeye başlar. Grace, açık fikirli, ancak kendisine içten ilgi ve sevgi gösteremeyen bir ailede, daha önceleri başlayan salyangozlar ve yeni gelişen kleptomani takıntısıyla kendini bir fanusa (Grace’in ilk salyangozu Sylvia, adını Sırça Fanus’un yazarı Sylvia Plath’den alır) kapatırken; aşırı muhafazakar, çocukları sömüren, dinci, berbat bir aileye düşen Gilbert, en büyük tutkusu olan ateşin bile yasaklandığı, baskıcı Ruth’a (Magda Szubanski/1961) inatla direnerek ayakta kalmaya çalıştığı çiftlikten kaçarak Grace’e kavuşmayı hayal etmektedir. Grace’in yaşamına dahil olan Pinky (Jackie Weaver/1947) ona farklı pencereler açarken, çıkış yolu bulmaya çabalayan Gilbert amacını gerçekleştirebilecek midir? “Hayat ancak geriye doğru anlaşılabilir; ama ileriye doğru yaşamak zorundayız.” Filozof Kierkegaard’ın bu sözü, filmin en renkli ve güçlü karakteri, feleğin çemberinden geçtiği halde iyimserliği ve umudu elden bırakmayan, bağımsız ruhlu, yardımsever Pinky’nin dudaklarından dökülüyor. Dökülmekle kalmıyor; onun yaşamında vücut da buluyor. Gilbert’ın dirençli inadı, Grace’in iyiliğiyle yeniden hayat bulan hakim James’in (Eric Bana/1968) yardım zincirine dahil olması da Grace’in gücünü çoğaltıyor. Bu noktada senaryoyu yazan, filmi yöneten ve aynı zamanda yapımcılarından biri olan Avustralyalı Adam Elliot’dan bahsetmem gerek. Babası akrobat bir palyaço, annesi kuaför olan Elliot, kalıtsal tremor hastalığına (vücudun istemsizce titremesi ve/veya sallanması) sahip. Veteriner olmayı istiyor, ancak notları iyi olmadığından üniversiteye gidemiyor. Oyunculukta başarılı; tremor hastalığına rağmen Victoria Sanat Koleji’nde animasyon konusunda uzmanlaşıyor (hatta bu hastalık onun çalışmalarında farklılaşmasına bile yarıyor). İlk kısa filmi “Uncle” (1996) ile dikkatleri çekip ödülleri topluyor. Sonrasında çektiği uzun metraj animasyonların içinde en beğenileni “Mary and Max” (2009) oluyor. Yazılanlara bakılırsa, Memoir of A Snail en iyi işi. Kil malzemeli animasyon ve biyografi kelimelerini (genellikle biyografik ya da otobiyografik anlatı şeklini kullanıyor) birleştirip “Clayography” kelimesini türetmiş ve bu isimle bir şirket kurmuş. Her şeyin el emeğiyle kotarıldığı filmler yapıyor. Memoir of A Snail de tamamen el yapımı minyatür nesneler ve karakterlerle çekilmiş, dijital görüntünün kullanılmadığı bir film. Öyle ki, filmi izlerken karakterler ya da nesneler üzerindeki parmak izlerini ve fırça darbelerini görmek mümkün. Dolayısıyla filmin yapımı beş yıldan uzun bir süreye yayılmış. Seslendirme çok başarılı. Pinky’nin ikinci kocası Bill’i seslendiren Nick Cave (1957) dahil, neredeyse tamamı Avustralyalı oyuncularla kotarılan (sadece Fransız baba Percy’i Fransız Dominique Pinon seslendiriyor) filmin çocuklar için uygun olmadığını söylemekte yarar var (bence 15+.) .. 😉

sufle55 11 months ago

Mary ve Max

Adam Elliot

118 Gönderi

Adam Elliot’ın 2024 yapımı stop-motion filmi “Memoir of A Snail” sonrasında “Mary and Max”i de izlemek kaçınılmaz oldu. Aşırı çalıştığım yıllarda izleyemediklerim maalesef uzunca bir liste oluşturuyor. Öyküsünü gerçek hayattan alan bu acı-tatlı film o listeye bile girememiş, utanarak itiraf…devamıAdam Elliot’ın 2024 yapımı stop-motion filmi “Memoir of A Snail” sonrasında “Mary and Max”i de izlemek kaçınılmaz oldu. Aşırı çalıştığım yıllarda izleyemediklerim maalesef uzunca bir liste oluşturuyor. Öyküsünü gerçek hayattan alan bu acı-tatlı film o listeye bile girememiş, utanarak itiraf ediyorum. Öykümüz 1976 yılında Avustralya’da başlıyor. Alkolik, kleptoman ve sevgisiz bir anneyle ilgisiz bir babanın, ailesi kadar çevresinden de zorbalık gören, beğenilmeyen, hayal gücü ve iç dünyası zengin 8 yaşındaki kızı Mary Daisy Dinkle (Çocuk Daisy: Bethany Whitmore/1999, Yetişkin Daisy: Toni Collette/1972), o kadar yalnız ve arkadaşsızdır ki çareyi mektup arkadaşlığında bulur. Ancak, telefon rehberinden tesadüfi olarak seçtiği mektup arkadaşı Max Jerry Horovitz (Philip Seymour Hoffman/1967-2014), 44 yaşında, asberger sendromlu, derdi dağları aşmış ve New York’ta yalnız yaşayan bir obezdir. Naif dostlukları, Max’in ruhsal krizleri ve akıl hastanesinde geçirdiği dönemlerle, Mary’nin Max’i üzdüğü için bunalıma girdiği ve aşkla evlendiği Damien (Eric Bana/1968) tarafından terk edilmesiyle mutsuzluğunun derinleştiği dönemlerde kesintiye uğrasa da ikisinin de yaşamına mutluluk, güzellik ve anlam katar. Anlatıcı (Barry Humphries) tarafından bize aktarılan bu dostluk öyküsü yürekleri ısıttığı kadar acı da veriyor. Memoir of A Snail filminde olduğu gibi din, politika, kapitalizm, kişisel ve toplumsal açmazlar gibi bıçak sırtı konulara kendine has ironik üslubuyla dalmaktan çekinmeyen yönetmenimiz, oldukça trajik bir sonla biten hikayeye yine umut dolu bir yorum yapmaktan geri durmuyor. Sevgi ve dostluk varsa yaşam da var. Her iki filmi de peşpeşe izlemiş biri olarak Mary and Max’in senaryosunu ve kurgusunu daha çok sevdiğimi söylemeliyim. Kalbimdeki ince sızılardan biri olan Philip Seymour Hoffman ile o yıllarda hemen hemen hikayedeki Mary yaşlarında olan Bethany Whitmore’un enfes seslendirmesini de bu beğeniye eklemek gerek. Buna karşılık, Memoir of A Snail filmi görsellik ve anlatım gücü açısından daha zengin; seslendirmelerse mükemmel. İkisini de izlememiş olanlar için yönetmeni iyi kavrayabilmek adına önce Mary and Max’i izlemelerini öneriyorum.

sufle55 11 months ago

Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri

Murat Firatoglu

18 Gönderi

Coğrafyadan kaçamamanın, ona tutsak kalmanın filmi. Coğrafyanın sana verdiklerini veya dayattıklarını ister istemez üzerine öyle bir giyinmişsindir ki farklı gelecek hayalini kurmak bile trajikomik sonuçlara yol açabilir. O elbiseyi çıkarmak için tek çaren tepeden tırnağa kendine format atmaktır ki çok…devamıCoğrafyadan kaçamamanın, ona tutsak kalmanın filmi. Coğrafyanın sana verdiklerini veya dayattıklarını ister istemez üzerine öyle bir giyinmişsindir ki farklı gelecek hayalini kurmak bile trajikomik sonuçlara yol açabilir. O elbiseyi çıkarmak için tek çaren tepeden tırnağa kendine format atmaktır ki çok zordur ve bedeli de ağırdır. O bedeli ödemeye hazır değilsen davul zurnayla ilan ettiğin hayalini bir düğünde hızlı halay çekerek noktalayıp gerçeklerle yüzleşmen an meselesidir. Siverekli Eyüp de bir zamanlar farklı bir hayat için İzmir’e gitmiş, ancak borç batağına saplanınca, eşi ve üç çocuğuyla Siverek’teki hasta anasının yanına sığınıp domates kurutma işçisi olmuştur. Yevmiyesini alamayan, kötü koşullarda çalışan ve bunu içine hiç sindiremeyen Eyüp, ustabaşı Hemme ile fena halde takışıp üzerine bir de küfrü yiyince bıçak kemiğe dayanır. Tabancasını beline takıp Hemme’yi öldürmek üzere yola çıkar. Upuzun ve sıcaktan kavrulan o yaz gününde Eyüp’ün karşısına çıkan insanlar ona kendisini, geçmişini hatırlatacak, geleceğinin çıkışsızlığını da hissettirecektir. Filmin yönetmeni, başrol oyuncusu ve yapımcısı Murat Fıratoğlu (1983), Siverek’te büyümüş, Diyarbakır’da hukuk okuyup avukat olmuş, ancak sonradan rotayı sinemaya kırmış ve çektiği ilk uzun metrajlı film olan “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri” ile hatırı sayılır ödüller almış bir sinemacı. Memleketinin sokaklarında, kırlarında, evlerinde iyi diyaloglar ve anlatım gücü yüksek sahnelerle çektiği filminde ailesi, arkadaşları, Siverek halkı rol almış. Dolayısıyla filmin gerçeklik duygusu çok kuvvetli. Eyüp o upuzun günü yaşarken biz de onun yanındayız; öfkesine, çaresizliğine, ezikliğine, mutsuzluğuna ortağız... Filmi izlerken Murat Fıratoğlu’nun sinemaya duyduğu masum inancı ve heyecanı o kadar derinden hissettim ki, ilk dakikalarda sesteki sorunu (Eyüp’ün konuşması anlaşılmıyor), oyuncuların yer yer ve doğal olarak fazla amatör kalan oyunculukları bana hiç batmadı. Jenerikte domates işçilerinden parkta oyun oynayan çocuklara kadar herkese teşekkür etmesine de bayıldım. “Filmimde Siverek halkının emeği çok” vurgusunu her fırsatta dile getirmiş. Murat Fıratoğlu’nun sonraki filmlerini heyecanla bekliyor olacağım.

sufle55 11 months ago

Garfield on the Town

Phil Roman

1 Gönderi

Garfield, dünyanın en yaygın ve en çok izlenen serisi olarak Guinness rekorunu elinde bulundurmaktadır. 19 Haziran 1978’den beri yayında olan çizgi bant serisinin ulaştığı popülarite, “Garfield”ın geride kalan 45 yıllık süre içerisinde çeşitli televizyon dizilerinin, animasyon tarzındaki özel televizyon programlarının,…devamı