(@) - Raf

ULUS BAKER .. 📝 7 Dil Bilen, Türk Filozof.. 10 yıldır aralıksız okuduğum, okumaktan öte aşık olduğum bir dahiden bahsedeceğim... ULUS BAKER... Düşüncelerime yön veren yüce bir Türk filozof... Bir dahi, yazar, eleştirmen, sosyolog, çevirmen, ODTÜ öğretim üyesi… 7 dili…devamıULUS BAKER .. 📝 7 Dil Bilen, Türk Filozof.. 10 yıldır aralıksız okuduğum, okumaktan öte aşık olduğum bir dahiden bahsedeceğim... ULUS BAKER... Düşüncelerime yön veren yüce bir Türk filozof... Bir dahi, yazar, eleştirmen, sosyolog, çevirmen, ODTÜ öğretim üyesi… 7 dili anadili gibi bilirdi. Muhteşem bir Türkçesi vardı... ODTÜ Sosyoloji Bölümünden mezun olduktan sonra aynı üniversitede öğretim üyesi olarak dersler vermeye başladı. Fransız, Alman, İtalyan ve Rus öğrencilerinden sorularını kendi dillerinde sormalarını ister ve o dillerde cevap verirdi. Sosyoloji, Felsefe, Sinema, Tarih, Müzik ve Matematik alanlarında olağanüstü bir bilgi birikimi ve anlatım gücüne sahipti.. Sinema üzerine yaptığı eleştiriler halen Avrupa Üniversitelerinde ders olarak okutulmakta... Deleuze, Hegel, Spinoza’dan çeviriler yaptı. Spinoza’yı o kadar çok okudum ki ondan sonunda beni de Spinozacı etti. Saçı başı dağınıktı. Yakın dostları uyarmasa günlerce duş almazdı. Kıyafet alırken beden numarasına bakmazdı. Aynı kazağı yıllarca giydi. Dirsekleri delik olurdu. Pantolonu kendine daima bol gelirdi. Sokaklarda yatan şarapçılardan hiç farkı yoktu. Bu dünyaya ait hiçbir şeye önem vermedi. Gözlüğünün bir camı düştüğünde ‘’Yahu Ulus gözlüğünün camı düşmüş değiştirsene’’ diyenlere ‘’O benim sağlam gözüm zaten niye değiştireyim ki’’ dedi ve yıllarca tek camlı gözlükle yaşadı... Derslerini ciddiyetle dinleyen öğrencilerin dikkati, Ulus hoca gözünü kırık yerden ovuşturunca bozulurdu. Sonra gözlüğü düştü ve ortadan kırıldı. Yenisini almadı selobantla tutturdu. Yamuk gözlükle yaşadı bir süre. Sinüziti vardı. Yağmurlu havaları sevmezdi. İki kedisi vardı. İkisinin ismini de ‘’Spinoza’’koymuştu. Sakin ve mütevaziydi. Yemeği biri hatırlatırsa yer, kahveyi elinden düşürmezdi. Sürekli votka ve samsun 216 içerdi. Bir ders boyunca bir paket sigara bitirdiği olurdu. Kahvaltısı biraydı... Fakat bu adam konuşmaya başladıktan sonra profesörler dahil herkes susardı. Psikanalizin teorik, mantıksal, epistemolojik açmazlarını onun kadar başarılı hiç kimse betimleyemedi. 10 yıldır Youtube’daki seminerlerini izlerim. Felsefeye azıcık merakınız varsa her şeyi bırakıp izleyin. Sizi alıp uzun bir süre geri gelemeyeceğiniz bir yere götürecek. Pantolon kemeri yerine ip bağlardı ama ODTÜ kütüphanesinin kokusu üzerine sinmişti resmen. Okunması gereken her şeyi okumuştu... Ulus Baker’i bu ülkeden çıkarırsan Sosyoloji ve Felsefe çöker. Bandista isimli müzik grubu adına şarkı yaptı; ‘’Her Şeyin Şarkısı’’… Annesi Kıbrıs'lı şair Pembe Marmara’yı kanserden kaybetti. Ruh bilimci babası Sedat Baker evli sevgilisinin kocası tarafından bir otel lokantasında öldürüldü. Ulus çocukken Kıbrıs’ta savaş vardı. Evleri tarandı, babası rehin alındı. Bütün bu bunalımlardanmıdır bilinmez, elinden kadehi asla düşürmedi. 2007 Temmuz'unun bulutlu bir sabahında 47 yaşında toprağa kavuştu. Dahi bedeni alkole daha fazla dayanamamıştı. Kıbrıs Lefkoşa’da mezarı var, gidin bir bakın mezarına. Kendisi gibi sade bir mezarın üstünde votka şişeleri, şiirler, samsun 216 paketleri, albüm kapakları, kitaplar, penalar daha neler neler… Giderken bir isteği vardı ; ‘’Hüzün geriye kalandır, biraz Blues dinleyin benim için’’ dedi… Dinliyorum… Hangi dinin cennetindeysen selam olsun Ulus hocam. Seni unutturmayacağım… Siyaset denen illetle kirlenmiş ülkemde bu adamlar unutulurken beyni pislik çuvalından farksız dalkavuklar saatlerce ekranları, meydanları ve zihnimizi kirletiyor.

sufle55 1 year ago

Sieranevada

Cristi Puiu

3 Gönderi

Rumen yönetmen Cristi Puiu’nun yazıp yönettiği, modern Romanya toplumuna dair keskin bir gözlem sunan Romanya dram filmi, Romanya Oscar adayı olmuş. Film, bir ailenin ölen babalarının anısına düzenlediği geleneksel bir toplantı için bir araya gelmesini konu alır. Ancak bu toplantı,…devamı

sufle55 1 year ago

One Hundred Years of Solitude

Santiago Espinosa-Aristizabal

15 Gönderi

Biir zamanlar, sarp dağların koynunda gizlenen, kuş uçmaz kervan geçmez bir vadide Macondo adında bir köy yükselirdi. Bu köy, sonsuz bir yalnızlık döngüsüne mahkûm olmuş Buendia ailesinin efsanevi tarihine beşiklik etti. Ne geçmişten kaçabilen ne de geleceği değiştirebilen bu aile,…devamıBiir zamanlar, sarp dağların koynunda gizlenen, kuş uçmaz kervan geçmez bir vadide Macondo adında bir köy yükselirdi. Bu köy, sonsuz bir yalnızlık döngüsüne mahkûm olmuş Buendia ailesinin efsanevi tarihine beşiklik etti. Ne geçmişten kaçabilen ne de geleceği değiştirebilen bu aile, insan olmanın çetrefilli çelişkileri arasında salınarak zamanın amansız akışında kayboldu. Köyün kurucusu Jose Arcadio Buendia, göklerin sırrını çözmeye, yıldızları avuçlarında tutmaya çalışan bir düş gezginiydi. Onun gözlerinde büyü, bilimle kol kola yürür, mucizeyle delilik arasındaki o ince çizgide bir hayat inşa edilirdi. Ancak kader, onun aklını dahi bir rüyanın girdabına teslim etti; sonunda, yalnızlıkla mühürlenmiş bir deliliğin karanlık sularında kaybolup gitti. Ailenin gerçek omurgası ise Ursula idi. Sabırlı elleriyle yalnızca ekmeği değil, ailenin parçalanan kaderini de yoğurmaya çalıştı. Her ne kadar yıllar onu yorsa da, o, Buendía ailesinin ağır yükünü sırtlanan sessiz kahramandı. Ancak kader, bir döngüyü başka bir döngüye bağlarken, Buendia soyunun adeta genlerine işlenmiş laneti iş başındaydı: Aynı isimler, aynı hatalar, aynı acılar… Yalnızlık, adeta bu ailenin damarlarında akan bir kan, aldıkları her nefeste içlerine dolan bir yazgı oldu. Macondo'nun yitik zamanlarına ışık tutan Melquiades, ölümsüz bir çingene ve gizemli bir kâhindi. Onun arkada bıraktığı şifreli yazılar, hem ailenin tarihini hem de sonunu içine hapsediyordu. Ama o yazılar, yalnızca soyun son torunu Aureliano tarafından anlaşılabilecek bir sırrı barındırıyordu. Ve bu sır, aile için dönüşü olmayan bir sona açılan kapıydı. Yıllar geçtikçe Macondo da Buendia ailesi gibi çürümeye yüz tuttu. Altın çağını yaşamış bu köy, doğanın sessiz gazabıyla sararıp soldu, unutuşun kanatları altında yavaşça silindi. Sonunda, Buendia ailesinden yalnızca Aureliano kaldı. Aile geçmişini ve kaderini çözmeye çalışırken, yazıların son cümlesiyle dehşetle yüzleşti: Buendía soyunun varlığı, başlangıçtan beri sona yazgılıydı. Ve kasırga, onların hikâyesini tarihten bir daha hatırlanmamak üzere sildi. Macondo, son gününde, yıllar boyu taşımış olduğu yalnızlığı bir kasırga gibi göğe savurup kendi içine çöktü. Hiçbir iz kalmadı geride; ne bir ad, ne bir taş, ne bir hatıra. Buendía ailesi ve Macondo’nun hikâyesi, evrenin sonsuz boşluğunda yankılanan silik bir sese dönüşse de, verdiği mesaj anlamlıydı. İnsanlık, yalnızlığın pençesinde bir döngüden diğerine savrulurken, geçmişle yüzleşmeden, kaderin ağırlığından kurtulamaz. Tarihin ve hayatın döngüselliği içinde, her şey bir gün silinir. Ancak unutulmaz olan, bu döngüyü anlamak ve ona direnerek kendine özgü bir anlam yaratmaktır. Dünya edebiyatının en iyi romanlarından biri olarak kabul edilen, Nobel Edebiyat Ödüllü Kolombiyalı yazar Gabriel Garcia Marquez'in "Yüzyıllık Yalnızlık" isimli başyapıtı Netflix'de dizi olarak yayınlanıyor. Ben çok başarılı buldum.Romana yakışmış. İzlemeyenlere tavsiye edilir.

sufle55 1 year ago

Çocukların Treni

Cristina Comencini

22 Gönderi

İlk cümle; "Çoook güzel." Öncelikle filmin konusundan bahsedeyim. Viola Ardone'nin kitabından uyarlanan film; Italya'da ünlü olmuş Maestro Amerigo'nun çocukluk anıları.. 2.Dünya Savaşı sonrası, 1946 Napoli'sinde yaşayan bir anne ve oğlunun hikayesi. Savaş sonrası Güney İtalya'da yoksulluk, kıtlık ve yıkım hakim.…devamıİlk cümle; "Çoook güzel." Öncelikle filmin konusundan bahsedeyim. Viola Ardone'nin kitabından uyarlanan film; Italya'da ünlü olmuş Maestro Amerigo'nun çocukluk anıları.. 2.Dünya Savaşı sonrası, 1946 Napoli'sinde yaşayan bir anne ve oğlunun hikayesi. Savaş sonrası Güney İtalya'da yoksulluk, kıtlık ve yıkım hakim. Koministlerin önderliğinde Mutluluk Treni olarak adlandırılan (Çocukların Treni) bir proje başlatılır. Aileler çocuklarını, daha iyi bir yaşam ve öğreni becerileri elde etsinler diye bir süreliğine savaştan çok etkilenmemiş Kuzey İtalya'daki kominist ailelerin yanlarına gönderirler. Tabii Güney İtalya'da buna karşı çıkan ve aslında çocukların Kuzey İtalya'ya değil, başka yerlere gönderilip orada onlardan sabun yapıp, gaz odasına tıkıp, ellerini kesip, hatta onları yiyeceklerini söyleyen gruplar vardır. Bu söylemler zaten savaşın ortasında yaşayan çocuklara daha çok korku salıp, travma yaşatır. Antonietta'nın oğlu Amerigo'da o çocuklardan biridir. Tren ile Kuzey İtalya'ya gidip, tek başına kalan mutsuz ve çocuk bakımından anlamayan Dema ile kalmak zorunda kalır. Ve bütün hikaye Amerigo'nun çocuk perspektifinden anlatılır. Amerigo'nun savaş içinde keşfettiği sanat aşkı mı yoksa anne sevgisi mi ağır basacak? Anlatım dili müthiş etkileyici bir film. Bir kere en çarpıcı olan filmi tamamen çocukların bakış açısından izliyor olmamız. Finale baktığımız da ortada tam anlamıyla bir yanlış yok. Çocuğun gözünden baktığınızda da doğru diyorsunuz, annenin gözünden baktığınızda da doğru diyorsunuz. Filmde gözüme çarpıp beni etkileyen, çok ince düşünülmüş detaylar var. Mesela; filmin başında sokağa bir bomba atılıyor. Her taraf toz duman, bembeyaz bir duman kaplıyor ve Antonietta o gözgözü görmeyen beyaz dumanın içinde Amerigo'yu arıyor ve sonunda birbirlerini buluyorlar. Daha sonra Kuzey İtalya'da iken Amerigo, geldiğinin ertesi günü çiftlikte Dema ile dışarı çıkmak için kapıya yöneliyor ve büyük bir korku ile geri sıçrıyor. Sabah sisi her yeri bembayaz kaplamış. Bomba atıldığını sanıyor. Filmde bunlar iyi bunlar kötü diye tam bir ayırım yapılmamış. Yeri geldi mi çuvaldızı kendilerine batırmaktan hiç çekinmemişler. Evet koministler çok iyiler, çocuklarla çok iyi ilgilenip onları gerçekten seviyor ve travmalarına merhem olmaya çalışıyorlar. Bundan Amerigo da etkileniyor tabii ki ve boynuna kırmızı bir fular bağlayıp kominist olmaya karar veriyor. 1 Mayıs eğlencesinde Dema ve kominist bir adamın sahne arkasında bir konuşmasına şahit oluyor. Dema kadınlarında sahneye çıkıp konuşma hakkının olduğunu savunuyor. Erkekler kadar kendilerininde savaşta aktif yer aldıklarını, yeri geldiğinde düşmana bomba bile atmaktan çekinmediklerini ve sahnede yer almak istediklerini ısrar edince, adam ona tokat atıyor. Amerigo bunu görünce boyundaki fuları çıkarıp kominist olmaktan vazgeçiyor. Ve daha birkaç çocuk ruhu ile işlenmiş etkileyici sahneler serpiştirilmiş senaryoya. Filmin sinematografisi çok yüksek. Muhteşem resimler izliyoruz zaman zaman. Işık ve renk geçişleri dramaya hizmet ediyor ve çok ustalıkla işlenmiş. Oyuncular ve sunulan atmosfer çok iyi. Reji, çocuk dünyası ile empati yapmamızı sağlıyor. Bir yetişkin olarak ara ara bana kendimi sorgulatıp, yüreğimi parçaladı diyebilirim. Resmen üzerimde bir farkındalık yarattı. Yaşanan olay yetişkin için önemsiz bir durumken, çocuğun gözünde aslında ne kadar önemli olabileceğini ve onun masum, ince ruhunu nasıl yaralayabileceğini gösterdi. Bazen çocuğa kızdık, bazen anneye. Ama sonunda ikisininde gözünden bakınca, "Yahu ikisi de kendince haklı" dedik. Bu da filmin güzel yanlarından biri. Asla ajite etmeyen bir duygusallığa sahip film. Sanki üzücü veya ürkütücü bir olay yaşandığında çocuğun eline elma şekerini verip, ruh halini yumuşatıp ilerliyor drama grafiği. Her ne kadar koministlerden bahsedilse de çok fazla siyasi atıfta bulunmuyor film, dediğim gibi odak noktamız çocuklar ve onların dünyasında ne kadar siyaset varsa o kadarı işlenmiş. Yönetmen Cristina Comencini, zaten sinema dünyasına yabancı değil, içine doğmuş. Bu durumda zaten rejisindeki sağlamlığa ve kaliteye yansıyor. Ünlü yönetmen Luigi Comencini'nin kızı. Kızkardeşi Francesca Comencini'de Politik İtalyan sinemasının iyi yönetmenlerinden biri. Hatta bu filmin senaryo kadrosunda Cristina'nın kendisi ile birlikte Francesca'nın oyuncu olan kızı Camille'de var. Tamamen sanat ile yoğrulmuş, babalarının izinden giden bir aile. Eh böyle bir aileden de kötü film çıkmaz diyor insan. Cristina aynı zamanda da kitap yazarı. Hatta "Italya'da bir Türk Sevdim" kitabının yazarı. Ve de ekonomi mezunu. Ben filmi inanılmaz beğendim. Beni çok etkiledi. Çoook sevdim. Size de izlemenizi tavsiye ederim.

sufle55 1 year ago

Git Kendini Çok Sevdirmeden

Tuna Kiremitçi

4 Gönderi

Yazarlar bazen sorulur “Neden yazıyorsunuz?” diye. Kimse sormazsa onlar kendilerine sorarlar. Daha tehlikesiz işler varken kim bilir hangi dürtüyle kaleme sarılmışlardır. Daktiloya ya da bilgisayar klavyesine. Bakınız Marquez’in yanıtı nasıl da sevecen: “Dostlarım beni daha çok sevsin diye yazıyorum.” Oysa…devamıYazarlar bazen sorulur “Neden yazıyorsunuz?” diye. Kimse sormazsa onlar kendilerine sorarlar. Daha tehlikesiz işler varken kim bilir hangi dürtüyle kaleme sarılmışlardır. Daktiloya ya da bilgisayar klavyesine. Bakınız Marquez’in yanıtı nasıl da sevecen: “Dostlarım beni daha çok sevsin diye yazıyorum.” Oysa Samuel Beckett çok daha net: “Yazıyorum çünkü hayatta başka bir boka yaramıyorum.” Milan Kundera “Kimsenin söylemediğini söylemek zorunda olduğumuz için yazıyorum” diyerek giriyor topa. “Kimsenin söylemediğini söylemek, herkesin söylediğinin tersini söylemek anlamına gelir. Demek ki, yazmak tersini söylemek zevkidir.” Bilimkurgunun babası Isaac Asimov “Hangi nedenle nefes alıyorsam o sebeple yazıyorum” yanıtıyla eli yükseltiyor. “Çünkü yazma uğraşım olmasa sanırım ölürüm.” Umberto Eco genelde olduğu gibi babacan. “Çocuklarım büyümüştü, artık kime öykü anlatacağımı bilemiyordum.” Mısır’ın Nobelli romancısı Necip Mahfuz ise netameli. “Zevk için, karanlık gücü hoşnut etmek için ya da bir ağırlıktan kurtulma arzusu olarak da görebiliriz bunu. Yazmak ve yaşamak arasında ayrım yap deseler bir cevap veremem.” Şiirimizin büyük ustası Murathan Mungan “Yazıyorum ve bilmiyorum…” diyor. “Tek bildiğim, bunun iyi geldiği.” Edebiyata “Vadideki Zambak” başyapıtını hediye etmiş Balzac belki de en harbice yanıtlayanlardan. “Zengin ve ünlü olmak için.” Bu satırların yazarına sorarsanız, yıllar içinde bulduğu bir yanıt var. “Kendimle iletişim kurabilmek için.” İstiyorum ki bilinçaltımın karanlık dehlizler, kuytu odalar ve sonu görünmeyen koridorlarla dolu derinliği gözümde bir nebze aydınlansın. Bu deneyi sadece yazarken yapabiliyorum. Bazen bir kapının açıldığını, oradan kendi içime girdiğimi hissediyorum. Bunun heyecanı yazma tutkumu diri tutuyor. Madem tunaloji yolcususun, sen de sor kendine. Ama acele etme. Çünkü bazı şiirler gibi, asıl yanıtlar da bekler bazı yaşları.

sufle55 1 year ago

Dahomey

Mati Diop

3 Gönderi

Mati Diop’un, Dahomey’i bir eve dönüş öyküsü… 1892 yılında Fransız sömürge kuvvetleri Afrika’daki Dahomey Krallığı’ndan yaklaşık 7000 sanat eseri yağmalamış. Belgesel, bunlardan 26 tanesinin 2021 Kasım ayında bugünkü Benin Cumhuriyeti’ne geri gönderilmesini konu alıyor. Büyük boyutlu eserlerin dikkatle kutulanması, kargolanması,…devamıMati Diop’un, Dahomey’i bir eve dönüş öyküsü… 1892 yılında Fransız sömürge kuvvetleri Afrika’daki Dahomey Krallığı’ndan yaklaşık 7000 sanat eseri yağmalamış. Belgesel, bunlardan 26 tanesinin 2021 Kasım ayında bugünkü Benin Cumhuriyeti’ne geri gönderilmesini konu alıyor. Büyük boyutlu eserlerin dikkatle kutulanması, kargolanması, sergilenecekleri müzenin restorasyonu, kutuların açılıp içindekilerin sınıflandırılması gibi işlemlerin arasında birden 26 numaralı eser dile geliyor! Kral Ghezo’nun gaipten gelen sesini duyuyoruz. Bir daha gün yüzü göremeyeceğini sanan Ghezo’nun tüyler ürperten sesi Belgeselde anlatılan olaydan bir yıl sonra vizyona giren Gina Prince-Bythewood imzalı Kadın Kral filmiyle bütün dünya Dahomey Krallığı’nı ve Ghezo’yu tanıdı. Tabii daha çok kadınlardan oluşan Agojie ordusunu ve kurmaca bir karakter olan ordu komutanı / kadın kralı… Mati Diop, yağmalanan sanat eserlerinin eve dönüşünün yarattığı etkiyi enine boyuna irdeliyor: Adeta milli bayram havası esiyor Benin’de! Halk sokaklarda geleneksel giysileriyle şarkılar söyleyip dans ediyor, bayrak sallıyor, sergi açılışına göz kamaştırıcı resmi giysileriyle önemli şahsiyetler katılıyor… Toplumun tüm kesimlerinde haklı bir gurur ve sevinç var… Diop’un bütün olan bitene mesafesini koruyan gözlemsel belgeseli Abomey-Calavi Ünivesitesi’nde düzenlenen bir açık oturumla doruğa ulaşıyor. Heyecanlı gençler bu olayın bütün boyutlarını tartışıyor. Son derece çarpıcı belirlemelerde bulunuyorlar. Biri 7000 eserden sadece 26’sının geri verildiğinin altını çiziyor, bir başkası ne olursa olsun bu eserlerin sergilenmesinin kültürleriyle, kimlikleriyle bağ kurmasına hizmet ettiğini söylüyor; hala sömürgecilerin diliyle (Fransızca) konuştuklarını söyleyen bir öğrenci kültür ve kimlik meselesine noktayı koyuyor. Dahomey iyi sinema yapmak için ille de kurmacanın dolambaçlı yollarından geçmek gerekmediğini gösteren, içerikteki ‘temiz’liğini biçimine aktaran bir film.”

sufle55 1 year ago

Anora

Sean Baker

65 Gönderi

Normalde “çok güldüm, çok komik sahneler vardı, keyifle izledim “ deyip geçeceğim bir filmi, bu kadar büyük bir övgü yağmuruna tutulduğu için mecburen ütü tahtasına yatırıyorum. Florida Projesi ile tanıdığımız yönetmen Sean Baker’ın son filmi. Bu filmle yönetmen Cannes’da Altın…devamıNormalde “çok güldüm, çok komik sahneler vardı, keyifle izledim “ deyip geçeceğim bir filmi, bu kadar büyük bir övgü yağmuruna tutulduğu için mecburen ütü tahtasına yatırıyorum. Florida Projesi ile tanıdığımız yönetmen Sean Baker’ın son filmi. Bu filmle yönetmen Cannes’da Altın Palmiye’yi kazandı.( İkinci fotoğraf) Anora en iyi film, en iyi yönetmen, en iyi kadın oyuncu, en iyi senaryo ve en iyi erkek oyuncuda Altın Küre adayı. Dolayısıyla Oscar yolcusu. Cidden şaşkınım. Tamam filmin başrol oyuncusu Mikey Madison olağanüstü, diğer oyunculuklar da iyi ve seyretmesi çok keyifli ama… Kesinlikle bir başyapıt değil. Senaryoda ciddi karışıklık var, film ne anlatmak istiyor belli değil. Herkesin pek bayıldığı şu “seks işçisi genç sevimli kadın / aşırı zengin yakışıklı oğlan hikayesi” yine karşımızda. Filmin başlarında Anora’ ın iş hayatından (!) bol bol görüntüler, sonra zengin, sorumsuz ve şapşal görünümlü Rus oğlanın ortaya çıkışı (Tam Borat tipli bir şey), sonra ani bir Vegas düğünü, sonra durumu öğrenen Rus oligark babanın kuduruşu, bizimkilerin üstüne sakar bir gangster takımını salışı, evde bir sürü acayip komik itiş kakış sahnesi, sonra evliliğin bitişi ve son sahnede, piç edilmiş bir duygusallık. Ve son. Filmin ne anlattığı belli değil. Mickey Madison çok iyi oynuyor ama Anora karikatür gibi. Tüm karakterler karikatür gibi. Bir de film üstünden on ton feminizm yazıları döktürenler olmuş. Anora esasen zengin oğlan kekledim, asla bırakmam diyen yırtıcı, tatlı, güçlü bir fahişe. Nikah yüzüğüne aşırı önem veriyor falan.. Rus oğlanı seviyor mu? Yoo. Rus oğlan da bunu sevmiyor. Kafalar kıyakken yapılmış bir evlilik sadece. Sırf komedi kısmında tutulsa film şahane olurmuş. Ama yok! Uzun uzun sex club sahneleri, Vegas sahneleri… Filmin ortalık yerinde, şaşkın gangsterlerden birinin kıza abayı yaktığını görüyoruz. Acaba buradan tatlı bir hikaye çıkar mı derken… Maalesef çıkmıyor. Anora burnunun dibindeki gerçek aşkı algılayamıyor. Giden yüzüğüne ağlıyor..

sufle55 1 year ago

Kuşlar da Gitti

Yaşar Kemal

16 Gönderi

Şu koskocaman şehrin sokaklarında dolaşanların yüzlerine bakın… Yüz mü bunlar! Sararmış, uzamış… Gülmeyi unutmuş… Bu yüzler sevinci unutmuş. Sevmeyi unutmuş. Şöyle yürek dolusu, can dolusu, kucak dolusu sevmeyi unutmuş. Ağız dolusu öpmeyi unutmuş bunlar. Şöyle sağlıklı, kütür kütür öpmeyi unutmuşlar.…devamı

sufle55 1 year ago

Döşek

Katai Tayama

2 Gönderi

Katai Tayama'nın kendi yaşamından derin izler sakladığı bu romanı bir "itiraf romanıdır." Konu: Kahramanımız bir yayınevinde yarı zamanlı çalışan evli ve üç çocuk babası, yazar Tokio'dur. Tokio, öğrencisi Yoshiko Yokoyama'ya karşı yoğun duygular beslemeye başlar. Yoshiko ise Tokio'nun duygularından bihaber…devamı

sufle55 1 year ago

Tutunamayanlar

Oğuz Atay

151 Gönderi

“Oğuz Atay”ın Anısına... Edebiyat dünyasının en güzel, yakışıklı abilerinden, O... Onunla tanışan herkesin hayatına bir iz bırakmayı başaran bir güzel adam, O... İnsanın düşünce dünyasını karıştıran yazardır, O... 13 Aralık (1977) O’nun ölüm yıldönümü... ‘Tutunamayanlar’la insanı anlattı; ‘Tehlikeli Oyunlar’la izlerini…devamı“Oğuz Atay”ın Anısına... Edebiyat dünyasının en güzel, yakışıklı abilerinden, O... Onunla tanışan herkesin hayatına bir iz bırakmayı başaran bir güzel adam, O... İnsanın düşünce dünyasını karıştıran yazardır, O... 13 Aralık (1977) O’nun ölüm yıldönümü... ‘Tutunamayanlar’la insanı anlattı; ‘Tehlikeli Oyunlar’la izlerini sürdük hayatın; ‘Korkuyu Beklerken’le yüreğimiz hüzünle çarptı durmadan... İyi ki hayatımızdan geçtin, iyi ki hayatımızda yer ettin Oğuz Atay... Hiç Oğuz Atay okumamışlar... Olric'i yaratan mühendisi, zamanında ‘Tehlikeli Oyunlar’ oynamak isteyen büyük yazarı okumamışlar... Yerinizde olmak, onunla yeniden tanışmak, kitaplarını ilk defa okumak çok isterdim... Anlaşılamamayı, onun verdiği hüznü, içindeki 'büyük ve güzel şeyler'in hasretini ve tüm anlaşılamayanları anlattığını tekrar tekrar okumak isterdim... Okuyun hiç okumamış olanlar, “Canım insan” diyerek okuyun... “- Herkes geçer diyor. Geçer mi olric? Herkes ne bilir acımı. Herkes ne bilsin acımızı. Yaşar gibi yapmaktan, özlemez gibi yapmaktan, iyiymiş gibi yapmaktan, nefes alıp onu içimde tutmaktan ve o nefeste boğulmaktan sıkıldım. Ki nefessizlikten değil, nefesten boğulmaktır marifetimiz olric. - Evet efendimiz. - Bana katıldığını bilmek güzel. Arada ses vermen güzel. İçimin sesi de olmasa ölürüm yalnızlıktan.” “Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın. Sussan; acıtır, konuşsan; kanatır.” “Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor, anlıyor musun?" “Yalnızlığına iyi bak, sahip çık. Kaç kişinin emeği var onda kim bilir.” “Çocukluğun biteceğini bilseydim, her ne pahasına olursa olsun oynardım; ben de hiç olmazsa ihanet ederdim...haini oynardım, korkağı oynardım, fakat oynardım; kimse beni sahneden çıkaramazdı. Büyüyünce bu rolleri oynamak pek hoş olmuyordu.” “Çok yükseğe çıkamam, bende yükseklik korkusu var ve kimseyi yarı yolda bırakamam, bende 'alçaklık korkusu' var.” "Ne zaman hayata tutunmaya çalışsak, hep mahrem yerleri geldi elimize.” “Bırakın bu ayakları, kaçınız çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsak güya hepiniz âşıktınız.” "Neden yalnızlıktan şikâyetçidir ki insan. Ne yani, mutlu olması için bir sevgiliye mi muhtaçtır her zaman..." “Durup bir yerlerde çay içelim olric, Lüks arabaların şımartılmadığı bir yer olsun...” “Gözleriniz çok ses çıkarıyor, albayım.” "Kelimeler, kelimeler albayım bazı anlamlara gelmiyor." “Kendime şişman neşesi istiyorum. Üstüme bol gelebilir, olsun. Dökümlü durur, serin tutar... Kim bilir...” “Güçlü olmak artık beni yoruyor olric, herkese karşı dimdik olmak. Arkasında durmak attığım her adımın, yoruyor...” "İnsan seviyorsa kaybetmekten korkar. Kıskançlık da bir kaybetme korkusudur. Kıskanmıyorsa eğer, yeterince sevmiyordur." “Hayır olric. Yüreğinde bir yer açıp oraya oturttuğun her kimse, seninle birlikte gider her yere..." “Ver elini olric... Aşk’ın bizi bıraktığı sahilden başlayıp bırakalım içimizdeki tüm gereksiz cam kırıklarını...” “İnsan çok sevdiği halde neden her defasında terkedilir? Ve beklenenler, neden hep vazgeçildikten sonra gelir?” “Ki buralarda bilmem hangi uykunun hangi köşesinde… Beklemedeyim hiç gelmeyecek olanı...” “Dağılın! Kukla oynatmıyoruz burada. Acı çekiyoruz.” "Sürekli başkalarının kötülüğünden söz ederek kendini iyi kılamazsın!" “Başkalarının yanlışlarını silmeye çalıştım, mürekkeple yazılmışlar oysa. Ben kurşun kalem silgisiydim, azaldığımla kaldım...” “Nedensiz ve sebepsiz sevdim seni. Çünkü bir sebebi olsa, aşk olmazdı bunun ismi...” “Artık gelecek planlarımı hayattan gizli yapıyorum. Sanki hayat, işini gücünü bırakıp planlarımı bozmak için herşeyi yapıyor.” “Hayat bu işte: Kanatlanıp uçmak isterken, dört duvar arasında hapsolursun. Yaşamak için bir neden ararken, ölmek için bulursun...” “Öyle çok kuş girmiş ki kafese, kafesin dışında kalanlar kendilerini tutsak ve yalnız hissetmeye başlamışlar.” “İstediğin kadar uzağa git; hep aynı gökyüzünü paylaşacağız.” “-Yağmur yağıyor olric. Islanıyor etraf. Ağlasak kimse anlamaz değil mi? - Anlamaz efendimiz.” * * * Son gecesi şöyledir Oğuz Atay'ın: Bir dostlarının evindedirler. Oğuz Atay bir ara banyoya gider. Bir süre çıkmaz. Bir sessizlik olur. Dostları merak edip seslenirler “Nasılsın Oğuz?” diye. Oğuz Atay, “Sevinmeyin, daha ölmedim.” karşılığını verir banyodan. Sonra yine bir sessizlik olur ve yine bir merak başlar. Dostları banyoya koşarlar, “Nasılsın Oğuz?” diye seslenirler. Bu defa ölmüştür. “Sevinmeyin, daha ölmedim.” Oğuz Atay'ın son sözleridir. 43 yaşında da ölünür mü be üstad! Oğuz Atay’ın anısına saygıyla .. 🙏