Ne kadar çabalasamda olmuyor yorgunum ama pes edemem tek destekçim kendimim. Nereye ait olduğumu bilmiyorum bir yaprak gibi oradan oraya savruluyorum...Neden hiçbir ağaç beni gölgesinde korumadı? Ne eksiğim vardı diğer yapraklardan?
Ne huzur değerdi ruhuma ne de tebessüm dudaklarıma Okyanusu aşacak hüznü göz yaşları Ve ilerleyen saniyeler aleyhime ilerler kemiklerimi ezip geçen dakikalar Sonunda öldüren saatler ve günler Ama hayır yaşıyorum bütünyle,zamansız
Solmayı bekleyen bir gül gibi solmayı bekledim hayatım boyunca bir köşede Güneşsiz... Yalnız... Köksüz... Dikenlerim değdi gövdeme Kanıyorum aynı yaradan..