▪︎ Fırtınalar kar gibi sonsuz değildir. ▪︎ ...emin olmazsın, şuurunu kaybetmiş birinin beyninin içinde olup bitenleri asla bilemezsin diyor... ▪︎ Hâlâ mektup geliyor sana, açıyorum onları. Günün birinde belki seni çılgınca seven bir âşığının mektubu çıkacak karşıma. Sana bozulmayacağımı düşünüyorum, hatta belki onunla tanışmak, ona senden bahsetmek isteyeceğim. ▪︎ ... en aşağıdaydın, filmlerin sonundaki yazılarda yapımcının isminin olduğu yerde. ▪︎ ...beni en çok, "hatırlıyor musun?" diye sorabileceğim kimsenin kalmayacağı gün korkutuyor. ▪︎ Uzağı iyi gördüğünü unutmadım. ▪︎ Benim komodinim başlanmış ama asla sonuna kadar okunmayacak kitaplarla dolu. Sen yazara sonuna kadar bir şans vermekten yana olduğunu söylerdin. Dört yüz elli sıkıcı sayfadan sonra, son sayfaların sürükleyici geçeceğini düşünürdün. Yazarlar senin gibi bir okurları olduğu için şanslıydılar. ▪︎ Sen benim müziğimin basso continuosusun* (*sürekli bas). Basso continuonun hiç kesilmediğini, bütün parça boyunca devam ettiğini biliyorsun. Sen neden kesildin? ▪︎ ... Ekranımda korkunç bir yazı belirdi: "Sylvie'yi silmek mi istiyorsunuz"... Muhakkak bir gün, daima yeni numaralar icat eden Madam SRF çöp kutusunun yerine kapağı kapanan bir tabut koymayı akıl edecektir. ▪︎ "Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli." ▪︎ Büyük bir acıdan sonra insanın daha önce her şey hep çok iyiydi diye düşünme eğilimi vardır. Her şey hep çok iyi değildi, daha iyiydi sadece. ▪︎ Benim hakkımda bir küçük düşünce kalmış mıdır diye şapkaların içlerine baktım. ▪︎ Karıma mektup yazıp ondan para istemeyi de, promosyonlarınızdan faydalanmasını istemeyi de kesin artık. Öldü o. Gazetede yazdı. ▪︎ Seni hak ediyor muydum? Sen benim en iyi tarafımdın, umarım ben de senin en büyük kusurun olmamışımdır. ▪︎ Haber kipinin hikayesinden nefret ediyorum. Hatta bazen şimdiki zamanı sevmediğim de oluyor. ▪︎ Seninle ilgili çok miktarda hatıra kuşatıyor etrafımı, fırtına öncesi çıkan bir sinek bulutu gibi. Gözlerime, kulaklarıma, burnuma giriyorlar, kurtulmaya çalışıyorum ama yapışıyorlar...Ölüyken canlıyken olduğundan daha yapışkansın.
Tüm Gönderiler
"Çok tuhaf, insanlar büyük bir mutsuzluk yaşayanlara mutluluktan bahsedemiyor. Anlamıyorum. Aslında tam da büyük bir mutsuzluk halinde mutluluk dileklerine ihtiyaç vardır; hâlihazırda mutlu olanların ihtiyacı yoktur. Mutsuz olduğunuzda, sanki herkes öyle kalmanızı diliyor. Sonsuza kadar."
• "Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli." • Kitaplarda, yazar ne isterse o olur, patron odur, hayat öyle değildir. • İyi bir hatıra iyi bir şarap gibidir, yalmz izlememek gerekir. • Seni bulmak, ismini okumak kolay olmadı, en aşağıdaydın, filmlerin sonundaki yazılarda yapımcının isminin olduğu yerde. • Deniz beyaz, gök siyah. • Her şey hep çok iyi degildi, daha iyiydi sadece. • Canım şato filan istemiyor, kraliçemi kaybetmişim ben. Sıkılan ihtiyar bir kralım. Altınlarım hiçbir işe yaramıyor. Cömert olsaydım, fakirlere verirdim. • Güllere bakıyorum, hayat bana daha kolay görünüyor. Soldugu zaman ne yapacağım?
'Artık dulum. Slyvie öldü. Çok üzücü. Artık indirimli satışlara birlikte gidemeyeceğiz.' Eşinden önce ölmek isteyen bir adam Fournier. Peki, ya eşi ondan önce davranırsa? Bu kitabında Fournier’in dilinden vefat eden eşi Slyvie’yi ve birlikte geçirdiği anılarını dinliyoruz. Slyvie’nin anılarıylada kendisini… Aslında eşini anlatırken ki duygularında okurunu mutlu anlarına eşlik ettirirken pişmanlıklarını yazmaktandan uzak durmuyor. Eşine olan sevgisini uyumsuzluklarının içinden sıyırırken, bazen deliliğe vuran hüznünü de o kısacık cümleleriyle ruhunuza işlemeyi nasıl başarıyor? Hiç bilmiyorum.❤️ Bu bir yas kitabı. Her ne kadar yazar kendi hayatını anlatsada kitaplarında, aslında yaşamın kendisini anlatıyor. Yazarın hayatı deyip geçmeyin ve şans verin.😉 Çünkü onun hayatının içinde olurken seçilmiş kelimeleriyle ‘Hayat’ın kendisini kalbe dokunduruyor. Bir çırpıda biterken iz bırakıyor. Fournier kitaplarını seviyorum. Benden tavsiye. Sevgilerimle🍀
Dul, yazarın 40 yıllık eşinin ölümü üzerine onunla ilgili hissettiklerini, anılarını, hayatlarını kendiyle konuşuyormuş gibi yazıyor. Ben öyle yaptığımdan mıdır bilmiyorum ama sanki yazar defteri eline almış 'eğer hayatta olsaydı' eşiyle konuşmak istediği şeyleri gün gün yazmış gibi hissettirdi. Yas sürecinde olan insanların bol bol kendini bulacağı, bunları hissetmekle yalnız değilmişim diyeceği cümleler var kitapta. Mutlu ve her şeyi doya doya yaşadıkları hayatın ardından tek başına, yaşadıkları güzel şeylerden bahsediyor yazar. Dili inanılmaz sade, sayfalar uzun uzadıya cümlelerle dolu değil. Kısa ama düşündürücü cümleler.. Kitabı bitirip kenara bırakınca yas sürecinin ne kadar evrensel benzerlikte olduğunu gördüm. Kaybettiğimiz sevdiklerimizin yaşı, cinsiyeti, yakınlığı ne olursa olsun insan kendini ifade edemediği bir boşluğun içinde buluyor. Sanki dünyada yapayalnızmış gibi, hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmayacağını hissediyor ve bu hisle mücadele etmeye çalışıyor. Eğer bir yas süreci içindeyseniz bol bol kendinizi, hislerinizi bulacağınız cümlelerle dolu olan bu kitabı okumanızı öneririm.
Neşeli olmak nezaket gereğidir. ( Voltaire ) . . En korkuncu tek başıma ölecek olmam. Beni rahatlatmak, elimi tutmak, gözlerimi kapamak için yanımda olmayacaksın. Bir yandan da, bütün bunlardan kurtulduğuna seviniyorum. Sen en azından, hiç dul olmayacaksın. . . Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım... Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. . . Artık her sabah yalnız uyanıyorum. Uyanır uyanmaz aklıma gelmiyor öldüğün, sanki her sabah tekrar ölüyorsun. . . Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum, özellikle el çantanı gördüğümde. Eve her girdiğimde ve onu antredeki bir sandalyenin üstünde gördüğümde, senin evde olduğunu anlar, rahatlardım. Artık, çantan hep orada ama sen yoksun. Garcia Marquez yazmıştı: '' Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli.'' . . Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. . . ...senin yerin boştu ama senden çok bahsettik. Yves bana yemek boyunca senin de yanımızda olduğunu söyledi. Mozart'ı üşündüm, müziğin peşinden gelen sessizlik yine Mozart'tır. . . Her zamanki üzücü kural: Dün gözlüğümü kaybettim. . . Neden gittin? Saçma bir soru. Sen seçmedin. Sana seçme hakkı verilseydi, eminim kalırdın. . . Devamlı akan su durduğunda serinliği özlenir, yanan ışık söndüğünde aydınlık özlenir ve insan karısını kaybettiğinde de onu ne kadar çok sevdiğini anlar. Anlayabilmek için en kötüsünün başa gelmesini beklemek ne acı. Neden mutluluğu, anca çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz? Sen gitmeden önce mutlu muydum? Büyük Br acıdan sonra insanın daha önce her şey hep çok iyiydi diye düşünme eğilimi vardır. Her şey hep çok iyi değildi, daha iyiydi sadece. . . Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. . . Ölmemliydin, bu kesinlikle bir hata olmalı. Hayatı çok severdin, hayatın tatlarını çok severdin. Artık istiridye yiyemeyeceğini, beyaz şarap içemeyeceğini düşünmek beni üzüyor. Diktiğin filizlerde açan gülleri bir daha göremeyecksin, güneşte yanamayacaksın. Bitpazarından iyi bir parça düşürmenin tadına varamayacaksın. Güzel bir kitap okuduktan sonra uyumanın zevkini yaşamayacaksın. Ve bir daha uyanma keyfini yaşayamayacaksın. Bense bu zevkleri yeniden almaya başlıyorum ve neredeyse vicdan azabı duyuyorum. . . 12 kasımdan beri günler daha uzun. Senin küllerini toplayıp büyük bir kum saatine doldurmalı, sana bakarak zamanı geçirmeliydim. . . Evi satmak isteyip istemediğimi bilmiyorum. Biraz senin eserin orası. Onu sürdürecek cesareti bulacak mıyım? Tatilimiz hüzünlü geçmedi, burası çok güzel. Güzel şeyler asla büsbütün hüzünlü olmazlar. Beni ''şeylerin güzelliği içinde'' bıraktın, şairin dediği gibi. Ayakta kalmayı başarmalıyım. . . Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.. Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım...
- 21.11.2024 - Jean Louis Fournier, Fransız bir yazardır. Kendisinin “Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam” ve “Dul” isimli kitaplarını okumayı istiyordum. Sonunda bugün Dul isimli kitabını okudum. Kendisi bu kitabını, eşi öldükten sonra anılarını yad etmek ve unutulmayacak bir hatıra bırakmak için yazmış. Kitabın yazım dili anlaşılır ve gayet güzeldi fakat cümlelerinde ısınamadığım bir şey vardı sanki. Bazı cümlelerinde kara mizah ve ego hissediliyor gibiydi. Ama sonuçta bir insanın sevdiğini kaybetmesi üzerine yazdığı bu kitapta çok kusur aramak istemiyorum. Her ne dille yazarsan yazsın eminim ki acı verici olmuştur. İnsan, sevdiğini kaybettiği düşündüğünde bile acı çekiyor. Kitap 116 sayfaydı bu yüzden rahatlıkla okunuyor, sadece yas sürecindeyseniz tetikletici olabilir. “Gittiğinden beri yedi milyon kırk sekiz bin sekiz yüze kadar saydım. Bu kadar zamanda saklanabilmiş olmalısın. Her tarafı arıyorum. Bulamıyorum, ümidimi kaybediyorum. Saklambaç oynamak çok uzun sürüyor. Tamam, hadi kazandın, çık artık saklandığın yerden. Artık oynamak istemiyorum. Çık neredeysen, kazandın. Çık ne olur, kaybettim, her şeyi kaybettim.” “Sen benim en iyi tarafımdın, umarım ben de senin en büyük kusurun olmamışımdır.” “Saatini buldum, sana aldığım saat. Hâlâ çalışıyor, keşke o dursaydı.” “Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?” “Küçük şapkalarına baktıkça sonsuz bir hüzünle, bozulan, kuruyan beynini düşünüyorum. Sonsuza değin söndü. Bir daha beni hiç düşünemeyeceksin… Benim hakkımda bir küçük düşünce kalmış mıdır diye şapkalarının içlerine baktım.” Puanım: 5/10
Gittiğinden beri yedi milyon kırk sekiz bin sekiz yüze kadar saydım. Bu kadar zamanda saklanabilmiş olmalısın. Her tarafı arıyorum. Bulamıyorum, ümidimi kaybediyorum. Saklambaç oynamak çok uzun sürüyor. Tamam, hadi, kazandın, çık artık saklandığın yerden. Artık oynamak istemiyorum. Çık neredeysen, kazandın. Çık ne olur, kaybettim, her şeyi kaybettim.
📌"İlkbahar geldiğinde çok sarsıldım, sen çoktan gitmiştin. Kışı geçirmemiştin. Baharın hiç gelmemesini, bir daha bahar olmamasını, bir daha yaz olmamasını diledim bir an. Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yas tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi." Sözleri eşliğinde vefat eden eşinin özlemini çeken bir adamın sözleri... Bu sözler bana funda ablamdan şu dizeleri aklıma getirdi; Sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim Acıya duvar gibi durmayı öğrendim Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi Köksüz bağsız durmayı öğrendim Veya renkler vardı gülfem, sesler vardı da diyebiliriz... Bu eserimiz de ise yazarımız 40 yıllık evliliğinin ardından eşini kaybetmesi üzerine hislerini kaleme almış. Geçmişe dayalı anıların etkilerini, onun kıyafetlerini, onun severek yaptığı işleri ne denli bir özlemle hatırlıyor bunları okuyoruz. Aslında çok basit görünen olaylarda bile ne denli bir etkinin olduğunu hatırlamış sevgili yazarımız. 📌"Gittiğinden beri yedi milyon kırk sekiz bin sekiz yüze kadar saydım. Bu kadar zamanda saklanabilmiş olmalısın. Her tarafı arıyorum. Bulamıyorum, ümidimi kaybediyorum. Saklambaç oynamak çok uzun sürüyor. Tamam, hadi, kazandın, çık artık saklandığın yerden. Artık oynamak istemiyorum. Çık neredeysen, kazandın. Çık ne olur, kaybettim, her şeyi kaybettim." Sözleri eşliğinde eşinin son vedasına sitem yükleyen bir eş olmuş Jean Louis bey. Bekleseydin ve beraber gitseydik demiş... İlk buluşmamız da olduğu gibi seni yalnız bırakmazdım demiş... Neler demiş neler... Dünkü esere nazaran bu eseri çok daha fazla sevdim. Bu duyguları en son Sabahattin Ali Bey'in eşine yazdığı mektupları okurken tatmıştım. Bu eser az ama öz yazılarla onu bile geçmeyi başardı. Hayallerimden birisi yaşlılığımda ve evliliğimin ilerleyen yıllarında eşime dönerek "Bey ne çabuk geçti değil mi? Koskoca 40 yılı birlikte devirdik..." Bu cümleyi kurabilmek. Evliliğin ilk yıllarında da acı türk kahvelerini ona içirerek "40 yılı nasıl kitledim ama" diyebilmek. Ve yazarımız ve eşi bunu başarabilmiş bir çift. 40 yıllık bir evlilik... Acısıyla, tatlısıyla, mutluluğuyla ve bazen de göz yaşlarıyla geçirilmiş bir koca 40 yıl. Hayatın doğru insan ile paylaşımı sonucu ne kadar güzel geçtiğini gösterdi bu eser bana. Yardımlaşmak ve bir şeyleri paylaşmak genel olarak çok güzelken hayatı sevilen ve sevdiğimiz insan ile paylaşarak geçirmek çok daha güzel ve zevkli bir şey olmalı. Yeri gelince onunla acını paylaşmak, yeri gelince derdini, yeri gelince mutluluğunu ve hatta bazen yeri gelince de sinirli olduğun hallerde seni yatıştırmasını paylaşmak... Evett bu etkenler her ne kadar güzel ve hoş olsa da bu eserin acı bir tarafı da var. Yol arkadaşını kaybetmek ve yitirmek... Ardından gelen günlerce aylarca ve hatta yıllarca sürdürecek olan yas süreci... Ne demiş şair; Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz? Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum. Yazar kendisinin hüznü az olan şeylerde ağladığını söylese de ben onun yüreğinden akan yaşları kendi yüreğim de hissedebildim. Sonuç olarak herkesin gömdüğü bir şeyler vardır bu hayatta. Bir insan olmasına gerek yoktur bazen. Canım Aliye Ruhum Filiz eserini beğenenler bu eseri de beğenirler. Romantik eserleri beğenenlerin de beğeneceği bir eser. Anlatı sevenlerin de beğeneceği bir eser olur. Zaten kısa da. Bir oturuşta biter. Okuyun, okutturun diyerek sözlerime son veriyorum. Kitapla kalın. ✨ 📌Cesaretliydi. Bana, kimsenin beğenmediği bana, kırk yıl dayandı. Birbirimizi tamamlıyorduk. Benim eksilerim, onunsa artıları vardı. İyimserle kötümserin buluşmasıydı bu. 📌Eşyanın güzelinden anlayan o, niye beni seçmişti? Ben ki, hiçbir özgün üslubu olmayan, 20. yüzyıla ait kaba saba, kendi kendine düz duramayan, eğri bacaklı, bir bacağı diğerine göre kısa, sıradan bir eşyayım. O ise benim kısa bacağımın altına sıkıştırılan takoz olarak beni ayakta tuttu, onun sayesinde dik durabildim. O benim pasımı aldı, beni temizledi, beni parlattı. Buna karşılık onu güldürdüm. Ağlattım da ama. 📌Deniz beyaz, gök siyah. Yelkenleri indirdim, kamaranın dibine çömeldim, başımı ellerimin arasına aldım. Ortalığın yatışmasını bekliyorum. İyimserim, yatışacağına inanıyorum. Fırtınalar, kar gibi sonsuz değildir. 📌Bir kedi alacağım. Şimdi sen Ürkek'le buluştun, benim okşayacak kimsem yok, ne kedim, ne kadınım. Ürkek ve Sylvie, benim sevgili iki varlığım, artık yok. 📌Seni benim vücudumdan kesip aldılar, beni uyuşturmadan. Yarımı benden aldılar, en güzel yarımı. Yeniden çık diye senin parfümünle suluyorum kendimi. 📌Bir kitap var ki, henüz bitirmemişsin, ne yazık ki bitiremeyeceksin de. Ona devam etmek istiyorum. Senin yerine okuyacağım. 📌Altmışlarında bir kadından aldığım mektubu hatırlıyorum, evliliğinin başından beri sürekli kocasıyla kavga etmiş, ama son zamanlarda artık etmiyorlarmış. Çok endişeliydi. Ateş tamamen sönmüş, hat kopmuştu. Bizde böyle olmadı, daima birbirimize söyleyecek şeylerimiz oldu, her zaman güzel şeyler değildi ama elektrik akmaya devam ediyordu, hat kesilmemişti. 📌Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz? 📌Sen şimdi tartıya gelmez bir haldesin. Bir mektup tartısının ibaresini bile kıpırdatamazsın. Ağırlıksız bir şeysin, bulut gibi, buğu gibi, koku gibi, hatıra gibi hafifsin... 📌Sen benim en iyi tarafımdın, umarım ben de senin en büyük kusurun olmamışımdır. 📌Bize hayatı bir günlük bir şey gibi sunan bu zalim zaman. 📌Güzel şeyler asla büsbütün hüzünlü olmazlar. Beni "şeylerin güzelliği içinde" bıraktın, şairin dediği gibi. Ayakta kalmayı başarmalıyım.
"Umarım güzel bir hayat yaşamışsındır. Güzel bir meslekle iştigal ettin, çok arkadaşın oldu, birçok güzel kitap okudun, güzel evlerin oldu, güzel elbiselerin oldu, güzel belgeseller çekme imkânı buldun, çok tatlı güzel kedilerin oldu ve pek de tatlı olmayan ben vardım bir de. Keyfini çok kaçırmadığımı umarım. Asla yaşlanmayacaksın, asla o çok korktuğun Alzheimer'a yakalanmayacaksın, en güzel halinle, kıvrılarak düşen bir yaprak gibi gittin. Paraşütçüler yere inerken takla atarlar, ama sen göğe yükselmeden önce yaptın bunu. Biraz daha sabredebilirdin, birlikte gidebilirdik. Dünyanın sonuna çok zaman kalmadığını söylüyorlar." (Sayfa 27) Fransız yazar Jean-Louis Fournier'in 2011 yılında yazdığı drama anlatısı. Ölen eşi üzerine yazdığı eser, önceki kitaplarında olduğu gibi mizah ve dramayı birleştirerek etkileyici bir yapıt yaratmış. Sürekli olarak utangaç olduğunu, kusurları olmasına rağmen eşinin kendisini çok sevdiğini anlatıyor. Birlikte ölmek istediğini ya da önce kendisinin ölmesi gerektiğini vurguluyor. Yalnızlık korkusunun yarattığı endişe onu üzüyor. Fournier severlerin okuması gereken bir eser.








