Toplum olarak el birliğiyle kadına ne yaptığımıza bir bakın. Duygularını, isteklerini, hayallerini, arzularını yok sayıp yalnızca bir et parçası olarak gören bakışı, bu çürümüş zihniyeti gözler önüne seren bir film. 80'lerdeki bakışı yansıtması ve aradan 45 yıl geçmesine rağmen hiçbir şeyin değişmemesi çürümüşlüğün utanç verici bir delili. İzlenmeli.
Tüm Gönderiler
"İnsan sevebileceği birini buluncaya kadar kaç kişiyi sevdiğini zannediyor..."
"İnsan sevebileceği birini buluncaya kadar kaç kişiyi sevdiğini zannediyor. Türlüsünü gördüm. Bir ikisi erkekten bana aşıktı. Çoğu numaracıydı. Sonunda bir kadından hepsi aynı şeyi istiyor. Yalnızım!.." ● Biraz abartılı bulduğum sahneleri olsa da güzeldi, bir kadının yalnızlığı, mutsuzluğu iyi işlenmişti ki bu kadının Türkan Şoray olması da bence çok yerinde bir seçim olmuş. Sonu biraz belirsiz gibiydi ama bilemedim...
Türkan şoray filmlerini izlerken o kadar alışmışım ki Bingo düzenlerim kendime ancak bu eser için bingo düzenledim VE HIÇBIRINI ISARETLEYEMEDIM genelde çoğu türkan şoray filmi aynı olur. Kız çirkindir, güzelleşir. Ya da oğlan zengindir falan. Kız kendini oğlana bırakır ve kızın babası önce döver sonra Kız kendini yaşamsallaştırınca affeder. GERÇEKTEN BU KONUNUN OLDUGU 4 5 FILM VAR. Ve sonra Mine filmi, hepsinden farklı. Kadın için toplumun baskısı üzerine öyle gitmişler ki hem çok basit anlatmışlar, hem çok iyi oynamışlar efsane olmuş. Valla bu dönemde olsa Netflixe milyonlara satarsın bu filmi o derece.
Bunlara direnmezsen en küçük özgürlüklerini, en masum isteklerini bile alırlar elinden. Soluk bile aldırmazlar insana.
Mine Bazı filmler vardır, bir hikâye anlatmaktan çok bir ruh hali yaratır. Mine, tam da böyle bir film… Atıf Yılmaz’ın usta yönetmenliği, Türkan Şoray’ın ruhunu katarak canlandırdığı karakteri ve kasabanın içinde akıp giden zamanın yarattığı melankoli… Bu filmde her detay, bir duyguya dönüşüyor. Mine, kaybolmuş umutlarla dolu bir yolun yolcusudur. İçinde fırtınalar koparken, dış dünyaya yalnızca usulca yankılanan cümleleri yansır: “Gün aşırı bir tren geçiyor. Her tren gelişinde yeni bir yüz, yeni bir insan görebilecek miyim diye bekleyeceksin.” Ama ne trenler o yüzleri getirir, ne de zaman durur.“Yine de zaman geçiyor.” der, çünkü beklemek bile bir zaman alır. Atıf Yılmaz, yalnızlığı sinematik bir dille anlatan en büyük ustalardan biri. Onun kamerası, sadece karakterleri izleyiciye sunmaz; ruh hallerini, iç sıkıntılarını, çaresizliklerini de resmeder. Mine’de de tren raylarının sesi, karakterlerin içinde yankılanan sessizlikle yarışır. Türkan Şoray, Mine karakterine sadece güzelliğini değil, yılların biriktirdiği hüznü, gözlerinde taşıdığı kederi de ekliyor. Sadece repliklerinde değil, bakışlarında, suskunluklarında bile bir hikâye anlatıyor. Onun yanında, Cihan Ünal, Halil Ergün, Hümeyra gibi usta oyuncular, filmin duygu dünyasını daha da derinleştiriyor. Halil Ergün, kasabanın gölgelerinde kalan bir adam olarak Mine’nin hikâyesine sessizce dahil olurken, Hümeyra’nın varlığı filmin gerçekçiliğini pekiştiriyor. Film, sadece bir kadının hikâyesini anlatmıyor. O kasabada yaşayan herkesin içinde taşıdığı hayal kırıklıkları, umut kırıntıları ve kabullenilmiş yalnızlıkları da perdeye yansıyor. Mine, bir yolculuğa çıkmaktan çok, bir yolculuğun içinde kaybolmayı anlatıyor. Raylar boyunca süzülen trenler, Mine’nin de hayatını belirler. Gelen her tren, yeni bir ihtimal, bir umut gibi görünse de, aslında değişmeyen bir döngünün parçasıdır. İnsan bazen bir yere varmak için değil, sadece gitmek için gitmek ister. Ama gidemediğinde, beklemek de bir yolculuk olur… İşte Mine, tam da bu yolculuğun, bekleyişin ve sessiz çığlıkların filmi.
Atıf Yılmaz’ın bir kere daha ne kadar büyük ve cesur bir yönetmen olduğunu gördüğüm muazzam iş. Mine’yi izlerken eril bakışı, erkekliği, erkekliğin getirdiği kodları bir kere daha bu şekilde görmek inanılmaz rahatsız ediciydi ama gerçekti. Aradan geçen 42 sene maalesef toplumumuzda büyük bir dönüşme getirmedi, tam tersine taciz, tecavüz ve cinayetler son yıllarda zirve noktasına gelmiş durumda. Türkan Şoray, Mine karakteriyle öyle özel şeyler söylüyor ki. Kendi iç sesini dışardan duymak, kadının sinemada isyanını görmek, inanılmaz yenilikçi. İşte bu yüzden Atıf Yılmaz, Atıf Yılmaz. Cahit Berkay’ın unutulmaz şarkısı, Cihan Ünal’ın farklı bir erkeklik temsili, Hümeyra’nın güçlü ve dik duruşu, hepsi şahane yerleştirmeler olmuş. Ne söylesem az, her kadının, hatta her erkeğin izlemesi gereken, empatiyle yaklaşması gereken bir yapıt. İyi seyirler. “Sevgiyle bakmaktan korktukları için düşmanca yaklaşıyorlar. Kendi işlerine gelen bir namus anlayışları adına namussuzluk ediyorlar. İyi, güzel, doğru ne varsa kirletmek, yok etmek istiyorlar. Boş amaçsız bir tatmin işte. Öfkeden çok merhamet duyuyorum, anlıyor musunuz?”
Ben hem etkilendim ve gerildim gayet başarılı bi film,türkan şoray kanunlarının yerle yeksan olduğu bi yapım,film başarılı ve gayet güzel umarım sizde izler beğenirsiniz,iyi seyirler
"İnsan sevebileceği birini buluncaya kadar kaç kişiyi sevdiğini zannediyor? Türlüsünü gördüm. Bir ikisi bana hakikaten aşıktı, çoğu numaracıydı. Neticede bir kadından hepsi aynı şeyi istiyor. Yalnızım... Düşünürseniz ne var hayatımda benim? Biriyle konuşmak arkadaşlık etmek istesem olmuyor. Yoruldum artık. Düşünmek bile istemiyorum..." İlhanın yazdığı bu sözler beni çok etkiledi. Film istemediği biriyle evlendirilmiş hayatında hiçbir şeyi seçme hakkı sunulmamış ve güzelliği yüzünden hep kötü gözle bakılmış bir kadını anlatıyor. Toplumda kadının gördüğü psikolojik şiddeti çok iyi yansıtmış. Mine' nin hikayesini izlemek canımı acıtsa da bir kadının kaderini kendisinin belirlemesini izlemek çok hoştu.
Birkaç yıl önce Malena'yı izlemiştim. Çok sonralarda Mine filminden esinlenildiğini duydum. Ne kadarı doğru bilmiyorum fakat Monica Belluci'nin güzelliğiyle yarışır Türkan Şoray. Klasik küçük bir kasabada kendisiyle zıt bir dış görünüşe ve karaktere sahip bir istasyon memuru ile evli Mine. Annesi kendisinden küçük biriyle evlenip Mine'yi babasına bırakmış ve babası da daha Mine liseyi bitirmeden kendi arkadaşıyla evlendirmiş Mine'yi. Kasabada nam salan güzelliğiyle her erkeğin elde etmek istediği fakat elde edemeyince çamur atıp iz bırakmak isteyeceği türden. Aynı şekile Zorba filminde de dul kadına aynı şekilde ağızlarından salyalar akacak şekilde bakan erkekler ve kıskanç kadınlarla dolu etrafı. Tek arkadaşı Öğretmen hanım olan(Hümeyra) zarafeti ve kasaba serserilerine olan dik duruşu ile kendini ortaya koymuş ve bir nevi Mine'nin bu lanet yerden kurtulmasını sağlamıştır. Kaderinin kötü biteceği düşüncesindeyken yazar ile birlikte herkese ve her şeye rağmen el ele yürüyerek o laçka yerden kurtulmuşlardır. Hümeyra'nın zarafeti ve sesinin naifliği ayrı bir seviyedeydi ayrıca. Ve son olarak hala kadınların dışarıda gezerken bu devirde bile üzerinde gezen gözler ve iğrenç düşüncelere maruz kalması hiçbir zaman eksik olmamıştır.









