Reyhan (@uninvited13th)

Merhabalar,bu inceleme biraz uzun olacak. Kendi analizlerim ve karakter kişiliklerini çözümleme doğrultusunda ele alacağım. (Spoiler içeriyor) Gone Girl (Kayıp Kız), kitabı sadece psikolojik gerilim türünde bir roman değildir. Aynı zamanda "çoğu durumda erkek suçludur" kalıbını kıran ve okuyucuyu ters köşe…devamıMerhabalar,bu inceleme biraz uzun olacak. Kendi analizlerim ve karakter kişiliklerini çözümleme doğrultusunda ele alacağım. (Spoiler içeriyor) Gone Girl (Kayıp Kız), kitabı sadece psikolojik gerilim türünde bir roman değildir. Aynı zamanda "çoğu durumda erkek suçludur" kalıbını kıran ve okuyucuyu ters köşe ederek,güven duygumuzla oynayan bir eserdir. Yani kitap boyunca kime güveneceğimizi bilemeyiz. Roman yüzeysel olarak bakıldığında,kaybolan bir eş ile onu arayan kocasını ele alır. Ancak içeriğine mercek tuttuğumuzda daha katmanlı bir yapı barındırdığını görürüz. Evliliğin iç yüzü,kişilerin kimlik sorunları,medyanın gücü ve toplumsal normların baskısı,kitabın özünü oluşturur. 📍Konunun Kısa Özeti Roman,ana karakterlerimiz Amy Elliott Dunne ve Nick Dunne isimli evli bir çiftin etrafında dönüyor. Amy'nin kaybolması ve polisin bu kayıp vakasını araştırması ile olaylar gelişiyor. Bu süreçte biz okuyucular,hem Nick'in ağzından hem de Amy'nin günlüklerinden okuyarak ilerliyoruz. Yani ben-anlatıcı değil çoklu anlatım söz konusu. İlk kayıp vakası olarak görünen bu olay giderek karmaşık bir hal alıyor ve beynimiz kurcalanmaya başlıyor. Bu olay medyaya taşınarak bireysel bir dava olmaktan çıkıyor ve insanların bütün nefretini,düşüncelerini dökebileceği bir gündem konusu haline dönüşüyor. Amy'ye neler oldu düşüncesi,bütün okları bir anda Nick'e yöneltiyor. Nick,karısı kaybolduğundan beri tepkisiz hatta umursamaz bir tavır sergilemiş ve doğal olarak bu insanların gözüne batmaya başlamıştır. Bu durum akıllarda bir soru işareti bırakıyor çünkü toplumun Nick'ten beklediği davranış ve tepkiler bunlar değildir. Amy bir cinayete kurban gitmiş,belki kaçırılmış hatta daha kötüsü ise bir yerde tutsak ve işkence görüyor olabilir. Ancak bunların hiçbiri değil. Amy intihar etmiyor,ama Amy'nin katili Amy. İşte tam burada düğümleniyoruz. Okuyucuları manipüle eden bir kitap ile karşı karşıyayız. Amy kocası Nick'den intikam almak için sahte bir cinayet kurguluyor ve o kadar kusursuz bir şekilde yapıyor ki,polis Nick'in karısını öldürdüğünü düşünüyor. 👥Karakter Analizleri ▫️Amy Elliott Dunne Oldukça zeki,manipülatif,patolojik bir yalancı ve narsistik bir karakter. Duygusal zekâsı gelişmiş bir birey ve etrafındaki herkesi okuyabilen bir insan sarrafı gibi hareket etmekte. Onun bu özelliği, başkalarını manipüle ederken onların zayıf noktalarından vurmasını sağlıyor. Toplumun insanlardan ne beklediğini,etrafındaki kişilerin hangi düşünce kalıpları ile hareket ettiğini analiz ediyor ve maskesini "onlardan biri" olarak göstererek tüm gücü kendi tarafına çekiyor. İnsanlar,kendi düşüncesiyle aynı fikirde ve savunmada olan diğer kişileri daha sempatik ve yakın bulurlar,işte Amy'nin yaptığı ise tam olarak bu. Kitapta,intikamcı ve hesapçı biri olduğunu görüyoruz,istediğini almadan durmayan ve süreci aceleye getirmektense disiplinli bir şekilde ilerlemeyi seçen bir düşünce sistemi ile hareket ediyor. Kısa vadeli sonuçlar yerine uzun vadeli sonuçlara odaklanarak daha büyük bir zafere oynuyor. Günlüğünde insanların sabırsız ve aceleci davranışlarına küçümseyici yaklaşmasından çıkarıyoruz bunu. Hata yapma lüksünü bile en ince ayrıntısına kadar düşünerek azaltmak istemesini, "have a backup plan for a backup plan" sözü ile anlayabiliyoruz. Amy,sürekli kimlik değiştirerek,kendini karşısındaki insana göre maskeliyor. Bu durum Amy'nin gerçek yüzünü görmeyi zorlaştıran ve süreci daha da karmaşık hale getiren bir unsur. En belirgin narsistik özelliği ise Nick'i kendi uzantısı gibi görmesi. Nick onun için bir insan değil. Amy'nin istediği,arzuladığı ve kolayca parmaklarında oynatabileceği bir kukla. Özellikle kitabın son kısımlarında kelime oyunları ile Nick'in kendi babasına benzediğini söyleyerek manipüle ediyor,böylelikle Nick'in bilinçaltında şu ses yankılanıyor; "Amy benim tek kurtuluşum ve o olmazsa ben bir hiçim. Kendimi kanıtlamak zorundayım." Nick bütün red flagleri halı altına süpürerek,kendisini doğacak çocuğuna iyi bir baba olduğunu kanıtlamak için Amy ile evliliğine devam ediyor. Ancak Amy bunlar ile sınırlı değil,kendisi psikopatik davranışlar sergilemekte. Kitapta asıl planını, "Kendimi ölümcül olmayan bir bölgemden silah ile vuracaktım." diye bahsederken,kendisinin ne kadar ileri gidebileceğini görüyoruz (ki zaten gidiyor). İşin en korkunç tarafı ise bütün bunları soğukkanlılık ile yaparken zevk alması. Bu bir kadının,aldatan kocasından aldığı intikam değil. Kişilik bozukluğu olağanüstü seviyedeki bir bireyin, kendine alan yaratarak,yaptıklarını "aldatma bahanesine karşılık intikam" olarak kullanması. Tek sorunun aldatma olmadığını ise geçmişine baktığımızda görüyoruz. Her fırsatta yalan söyleyerek gerçekleri çarpıtması ve yalanlarını bir senaryo ile destekleyerek insanlara sunması. Örnek gösterilecek olursa bunu en belirgin Desi ile olan ilişkisinde görüyoruz. Amy,Desi'nin hayalindeki kadın rolünü oynuyor, (kitaba baktığımızda Desi karakteri de sağlıklı bir kişilik değil) savunmasız,yardıma muhtaç ve her daim kurtarılmayı bekleyen yaralı prensesi. Çünkü Desi'nin kendisini beyaz atlı bir prens olarak gördüğünü ve onu kontrol etmenin tek yolunun bu olduğunu vurguluyor. Desi'ye,babası tarafından te**vüz edildiğini,Nick'in onu şiddete maruz bıraktığını ve yıllarca işkence ettiği yalanını söylüyor. Kitabın sonlarına doğru Nick'e geri dönmek isteyen Amy, gözünü kırpmadan Desi'yi öldürüyor ve kaçırılıp tutsak olduğu yerden kaçan kahraman kadın olarak,gerçekliği bir kez daha çarpıtıyor. Amy'nin her bir adımda planlı ve kararlı olması,ne istediğini bilen ve bu uğurda kendine ve başkalarına zarar vermekten çekinmeyen tavrı,bizlere gizemli ve çekici geliyor. Sanki içimizdeki bir güç, kendisini aynada görmüşcesine büyüleniyor. Bu,aslında çoğu insanın bastırdığı gölge tarafını temsil ediyor. (Bu gölge konusuna birazdan başka başlık altında bahsedeceğim.) ▫️Nick Dunne Amy kadar olmasa bile yine de kendi davranışlarına bakıldığında sağlıksız bir kişilik. Duygularını dışa vuramayan ve empatiden yoksun bir izlenim bırakan Nick'in iç dünyası, bunun aksini kanıtlamıyor. Nick kendi karanlık yönleri ile yüzleşmektense onları sürekli bastıran ve içsel çatışmalar yaşayan birisi. Karısına karşı sadaktsiz davranarak aldatıyor. Bu durum Nick'in maskelenmiş erkeklik krizinin dışavurumudur. İçsel olarak zayıf hisseden ve güçlü gözükmeyi arzulayan bir yönü vardır,ancak bu yönünü Amy bastırmaktadır zira Amy üzerinde bir kontrol sağlayamaz ve dahası onun kontrolündedir. Kendini yetersiz ve eksik hissetmesi onu bu boşluğu dolduracak şeyler aramaya iter. Nick kendisinden daha genç,ve güçlü rolünü oynayabileceği daha "kolay" (tabiri caizse) bir kız seçerek Amy'yi aldatır. Bu aldatma her ne kadar fiziksel olsa bile Nick'in içsel olarak tatmin olmak istemesiyle ilgili bir durumdur. Kendisi Pasif-agresif davranışlar gösterir,Amy ile olan evlilik sorunlarını çözmek ya da anlatmak yerine,aldatma ve uzaklaşma gibi dolaylı yollara başvurur. Nick aynı zamanda baba sorunları yaşamaktadır ve bu,onun hayatı boyunca taşıdığı bir travmadır. Babasına dönüşmek istemez ve her seferinde bunun aksini kanıtlama çabasına girer. Bunun sebebi ise babasının tüm kadınlardan ve Nick'in annesinden nefret etmesidir,bu sevgisizlik durumunu çocuklarına da yansıtarak,Go ve Nick'i zorlu bir çocukluk sürecine sokar. Ancak bu bir geri tepme etkisi yaratır,Nick kendisine yalan söyler ve iyi biri olduğuna inanır,hatalarını inkâr etme eğilimindedir. Nick'in tüm bu içsel çatışmaları sessizdir ve yüzeye yansımaz,bu durum Amy'nin kaybolması ile birleşince akıllara şu soru gelir ; "Karısı kaybolmasına rağmen bu kadar tepkisiz ve soğukkanlı olmasının sebebi nedir? Yoksa karısını öldürmüş olabilir mi?" işte bu nokta can alıcıdır. Amy zaten Nick'i çözümlemiştir ve bir cinayet suçunun onu üstünde kalacağına emindir. Çünkü toplumun beklentileri vardır ve onları karşılamazsanız suçlanır,dışlanırsınız. Nick toplumun ve medya'nın beklentilerini karşılamadığı için suçlu bulunur ve kendisine karşı olan nefret giderek büyümektedir. Ne kendine ne eşine karşı dürüsttür çünkü erkeklik kimliği,toplumun ondan beklediği eş rolü ve Amy'nin beklentileri arasında sıkışmış bir vaziyettedir. ▫️Desi Collings Amy'nin lise yıllarından eski sevgilisidir. İlk bakışta gayet maskülen hatta iyi bir görünüm sergiler. Ancak onun Amy ile ilişkisi bazı sorunların alarmını verir. Desi'nin ilgisi ilk başta aşk gibi görünse de,aşk kılığına girmiş bir takıntı/bağlanma sorunudur. Amy'yi kurtarma rolünü üstlenmek ve kontrol etmek ister. Bu kibar,zengin ve kültürlü görünümün altında başka bir şey vardır. Mükemmeliyetçilik ve aşırı kontrol duygusu. Desi, Amy'yi kurtarır ancak kurtardıktan sonra görüyoruz ki,gözlerini ondan ayırmaz,her hareketini gözlemler ve kıyafetlerine kadar karışmaya başlar. Amy,kendisinden para istediğinde,zengin olmasına rağmen sadece 20 dolar vererek konuyu kapatır. Tam kontrolü sağlamaya çalışır. Ama hem kitap boyunca hem de film boyunca onun manipüle etmediğini ve aksine yardım etmeye çalıştığını düşünürüz. Ancak bütün bunları manipülatif ve pasif-agresif bir şekilde yapar. Kesinlikle zorlama olmayan ve gayet kibar istekler gibi gözükür. 📍Evliliğin iç yüzü,toplumsal normlar ve medya ilişkisi Nick ve Amy'nin evliliği başlangıçta mükemmel gözükür. Çünkü karşıdaki kişinin onları beğenmesi için her iki taraf da rol yapmaktadır. Ancak bu durum hiçbir zaman uzun sürmez,insan bir süre sonra kendi öz doğasına geri döner. İşte bu noktada karşı tarafta bir hayal kırıklığı oluşur. Evlenilen ya da arzulanılan kişinin yerini sanki başkası almıştır. İşte kimlik çatışması bu noktada baş gösterir,aşık olduğumuz evlendiğimiz kişiye ne olmuştur ? Ya da hiç var olmuş mudur? Karakterler yetmediği için yorumlarda devam edeceğim.

uninvited13th 8 months ago

Godot'yu Beklerken

Samuel Beckett

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Godot'yu beklerken ,benim okuduğum ve muhtemelen sizin de okuduğunuz (ya da okuyacağınız) en tuhaf,absürd tiyatro eserlerinden birisi.Önce kendi okuma deneyimimi paylaşacağım,sonrasında ise eser hakkında yaptığım genel araştırmaya değineceğim. ▫️Kendi deneyimim Eser,okuma süreci boyunca merak algımı canlı tutmayı başardı.Acaba sonunda ne…devamıGodot'yu beklerken ,benim okuduğum ve muhtemelen sizin de okuduğunuz (ya da okuyacağınız) en tuhaf,absürd tiyatro eserlerinden birisi.Önce kendi okuma deneyimimi paylaşacağım,sonrasında ise eser hakkında yaptığım genel araştırmaya değineceğim. ▫️Kendi deneyimim Eser,okuma süreci boyunca merak algımı canlı tutmayı başardı.Acaba sonunda ne olacak diyerek her sayfayı ayrı bir heyecanla çevirdim.Eserin sonuna geldiğimde ise,merakımı gideremedim zira ucu açık bir son ile bitti.Ancak bu eserin bizlere ne anlatmak istediğini araştırmadan önce, kendim biraz düşünmek ve yorum getirmek istedim.Okuduğum eserden ne anladım? Nasıl bir çıkarım yaptım? Öncelikle Vladimir ve Estragon arasında gelişen konuşma oldukça savruk ve tutarsız.Ancak aynı zamanda komik ve düşündürücü.Konuşmalarından yaptığım çıkarım ile Estragon'un zeka seviyesi Vladimir'e bakarak biraz daha düşük.İkisi de unutkan,kararsız ve tutarsız bir yapıya sahip.Ancak Vladimir'in anlık farkındalığı mevcut ve arada bir sorgulama sürecine çekiliyor.Ortak noktaları ise Godot'yu beklemeleri.İşte bu noktada okuyucu merak etmeye başlıyor.Godot kimdir ve bu ikisi neden onu bekliyorlar.Eserin sonunda bir cevaba varacağımızı zannediyoruz ancak eser öyle gelişmiyor.Cevabı kendimiz düşünmemiz istenmiş olacak ki,ucu açık bırakılmış.Önemli olan cevabı bulmak mı bilemeyiz ancak düşünmemek için bir sebebimiz yok.O yüzden şimdi,sizlere düşündüğüm alternatif seçeneklerden bahsedeceğim. 1-Godot kesinliliği temsil ediyor olabilir.Estragon'un unutkan olduğunu belirtmiştim.Gogo (Estragon),sürekli olarak gitmek istediğinde Vladimir ona "Gidemeyiz,Godot'yu bekliyoruz." diyerek cevap veriyor ve Estragon her seferinde "Doğru" diyerek bunu onaylıyor.Tüm konuşma içerisinde değişmeyen tek örüntü Godot'yu beklemeleri ve emin olmaları. Konuşma boyunca her şey değişiyor.Vladimir'e Albert diye seslenildiğinde cevap veriyor.Dün gözü gören Pozzo bugün kör olduğundan, Lucky'nin dün konuşurken,bugün dilsiz olduğundan bahsediyor.Didi ve Gogo "hadi gidelim" demelerine rağmen yerlerinden kıpırdamıyorlar.Ancak Godot'yu beklemeleri hiç değişmiyor.O hâlde,hayattan bir kesinlik mi bekliyoruz? Yazar bize hayatın belirsiz olduğundan mı bahsediyor? Mümkündür.Ancak hayatta hiç mi kesin olan bir unsur yoktur.Bunu düşündüğümde benim aklıma matematik geliyor.Üçgenin iç açıları kesin değil midir mesela? Belki yazar bu hayatın belirsizliğini daha edebi bir açıdan bakmamızı istiyordur.Mesela kader kavramı olabilir mi? İnsan denilen varlığın başına her an ne geleceğini bilmeden yaşaması? Ama yaşarken de hayattan bir kesinlik beklemesi? "Godot'yu beklemek" Bu örüntüyü farketmek benim için zor oldu.Konuşmaların dikkat dağıtıcı olmasından kaynaklandığını düşünüyorum.Yani yazar,en azından bana göre gerçekten çok iyi bir iş çıkarmış bu noktada.Göz önünde bulunan bir şeyi saklamayı başarabilmek ustacadır.Belki de karşıdaki kişinin algısına bağlıdır farketme unsuru (Sihirbazlar örneğini verebilirim! algımız,bizi görünen karşısında yanıltmaz zannederiz.Bu yanılgı usta bir sihirbazın karşımıza çıkana kadar devam etmesidir.Gözümüzün önünde bir sihirbazlık yapar ve biz algılayamayız.Bu duruma şaşırırız,zira algılarımıza olan güvenimizi sihirbaz kırmıştır.) .Ancak cevabın hangisi olduğu farketmeksizin ben bunu başarılı değerlendirdim. 2-Godot,umudu temsil ediyor olabilir.Eserde, Godot gelmezse,Didi ve Gogo kendilerini asmayı düşünüyorlar.Ancak Godot gelirse kurtulacaklarını belirtiyorlar(bkz. Sayfa 133). Sanki Godot adlı kişiye umut bağlamışlar,ve onun gelmesini beklemeleri bu yüzden.Biz insanlar,başkalarına bel bağladığımızda,sanki tüm hâkimiyetimizi onlara bırakmış gibi davranabiliyoruz.Onlar olmadan ilerleyemeyeceğimizi,yapamayacağımızı hissediyor ve düşünüyoruz.Elimizde kalan tek şey,zamanı bekleyerek harcamamız oluyor.Peki bu,onlarda gördüğümüz umut mudur yoksa kendi çaresizliğimiz mi? ▫️Peki eserin gerçek anlamı ne? Araştırdığım kadarıyla,Godot'un bir metafor olduğundan bahsediliyor.Bizim beklediğimiz o "şey" Godot.Bu mutluluk olabilir,para,bir kişi ya da ölüm olabilir.İnsanın hep bir bekleyişte olduğundan,belki beklediğimiz şeyin aslında hiçbir zaman gelmeyeceğinden bahsediyor.Ancak her şeye rağmen yine de beklemeye devam ediyoruz. İnsanın hayatı boyunca bir şeyleri beklediği doğru,aksi takdirde bir boşluğa düşmesi kaçınılmaz oluyor.Hayatta bir amacımız olmadığında,varoluş sorgusuna çekiliyoruz. Hayatın bir anlamı olup olmadığını ya da bizim bir amacımız olup olmadığını düşünüyoruz. İşte bu noktada hayatımıza anlam katacak olan unsur,uğruna bekleyebileceğimiz bir "şey" oluyor.Neyi,kimi neden bekliyoruz bilinmez ancak biz rahatlıyoruz. Eserde zaman kavramı bulanık,yer ve mekan belirsiz.Konuşmalar ise anlamsız.Karakterler yalın kalmış bir durumda.Peki bu eserde nedir önemli olan? Anlam.Bizim çıkardığımız anlam bu eserin özünü oluşturuyor.Her şeyin bu kadar sade kalması, bizi sadece konuşmalar üzerine düşünmeye itiyor.Sadece Vladimir ve Estragon değil,hepimiz Godot'yu bekliyoruz.

uninvited13th 8 months ago

Emanet Çocuk

Claire Keegan

20 Gönderi

Aile kavramını duyduğunuzda aklınıza ne geliyor? Sevgi dolu bir ev,güven veren ebeveynler ve aidiyet duygusu mu yoksa daha olumsuz çağrışımlar mı uyanıyor? Baskı,sevgisizlik,kontrol ve ihmal gibi kelimeler ile aileyi tanımlıyorsanız,belki bu eserde kendi çocukluğunuzu anımsayabilirsiniz. Hikâyesi sizinki ile aynı olmayabilir…devamıAile kavramını duyduğunuzda aklınıza ne geliyor? Sevgi dolu bir ev,güven veren ebeveynler ve aidiyet duygusu mu yoksa daha olumsuz çağrışımlar mı uyanıyor? Baskı,sevgisizlik,kontrol ve ihmal gibi kelimeler ile aileyi tanımlıyorsanız,belki bu eserde kendi çocukluğunuzu anımsayabilirsiniz. Hikâyesi sizinki ile aynı olmayabilir ancak tanıdık duyguları hissetmeniz mümkün. 1980'lerde İrlanda'nın kırsalında,isimsiz bir kız çocuğu,ailesi tarafından emanet olarak Kinsella çiftine veriliyor. Geçici ve yeni evine geldiğinde daha önce hiç hissetmediği duygularla tanışmaya başlıyor. Varlığından bile bihaber olduğu duygular. Küçük kızımız,ben-anlatıcı olduğu için onun gözünden bakıyoruz olaylara. Ancak cümlelerinin altında gizlenmiş bazı travmatik olaylar olduğunu görebiliriz. Kendi ailesine dair bize kesin bilgiler sunmasa bile,ailesi, bazı çıkarımlar yapabileceğimiz davranışlar sergiliyor. -İlk olarak kızın,anlatma ve düşünme biçiminde bir tuhaflık söz konusu. Çocuklar,merak duygusuyla dolu ve dünyayı yeni yeni tanımaya başlayan bireylerdir. Bu bağlamda sürekli soru sorar,keşfetmek isterler. Ancak anlatıcımız,çocuk olmasına rağmen sürekli tetiktedir. Bu güvensiz ortamda büyümüş çocukların verdiği bir tepkidir. Beyin,etrafındaki insanların ne söylediğini,ne yaptığını ve nasıl birer ruh halinde olduklarını okumaya programlanır. Böylelikle bir tehlike var ise önceden sezgilenebilir. Örnek verecek olursak,baba kişisinin sinirli olduğu anlaşılırsa,çocuk onu daha çok sinirlendirecek bir davranış yapmaktan kaçınacaktır. İşte bu şekilde azarlanmaktan ya da cezalandırılmaktan kendini korumuş olacaktır. Ancak bu durum,artık bir savunma mekanizması olarak gelişmeye devam edecektir. -Çocuklar duygularını filtresiz yaşarlar bu yüzden beden dilleri ve mikro yüz ifadeleri gayet belirgindir. Duygularını saklamayı kontrol etmeyi henüz öğrenmemişlerdir. Güldüklerinde,korktuklarında ya da üzüldüklerinde,onları yüzlerinden ve davranışlarından anlarsınız. Bizim küçük anlatıcımız ise sürekli duygularını bastırmaktadır. Onları dışavurmaktan korkmakta bu yüzden tıpkı bir yetişkin gibi duygularını saklayıp bastırmayı öğrenmiş. Bu davranışlar,sevgi dolu ve güvenli bir aile ortamında büyüyen çocukların davranışı değildir. İşte buradan,küçük kızın kendi öz ailesinin sağlıksız olduğuna dair çıkarımlar yapabiliriz. ▫️Kitaptan alıntılar ve arkasındaki muhtemel anlamlar 1-"Babam ot konusunda niye yalan söylüyor ki diye şaşırıyorum. Güzel olabilecek şeyler hakkında, tabii gerçek olsalardı, yalan söylemeye bayılıyor." (s.13) Baba motifi güven demektir,destek demektir. Yalan ise kötü ve güvensizliği sembolize eder. Bu çocuk babasının yalan söylediğini görüyor. Yani baba figürü kötü bir şey ile iç içe geçmiş durumda ve bu babaya karşı olan güvenin kırılması demektir. 2-"Babam beni teslim edip karnını da doyurduğuna göre artık sigarasını yakıp bir an önce gitmek için can atıyor. (s.15) Çocuk,babasının ona zaten mesafeli olmasına alışmış ve kabullenmiş. Bu güvensiz bir bağlanma şeklidir. Bakım veren ile çocuk arasında güvenli bir bağ oluşmadığı için çocuk güven problemleri geliştirir. Yetişkin bir birey olduğunda ise bu güvensizlik onun ilişkilerine yansır. 3-"Elleri tıpkı annemin elleri gibi ama yine de başka bir şey var; daha evvel hiç hissetmediğim, nasıl adlandırcağımı bilmediğim bir şey." (s.20) Burada kesin bir şey söyleyemeyiz ancak bir tahmin yürütebiliriz. Edna (ona bakan kadın) bu sahnede onu yıkamaktadır. Edna onu yıkarken,yumuşak davranmış,bir hassasiyet göstermiş olabilir. Çocuğun ilgi görmesi,sevgi hissetmiş olması mümkün ve ardından bu cümleyi söylemiş olabilir. Sonuçta kendi ailesinde sevgisiz ve ihmal edilmiş bir şekilde büyüyen bir çocuğun, ilk defa bu ilgi ve sevgi duygusunu hissedip,adlandıramaması gayet doğal. 4-"Üst üste derin nefesler alıyorum ki gözyaşlarımı tutabileyim." (s.22) Çocuk burada ağlayacağını hissediyor ancak bunu yapmak yerine bu duygusunu bastırıyor. Kontrol etmeye çalışıyor. Büyük ihtimal daha önce ağladığı için azarlanmış,ayıplanmış ve suçlu hissettirilmiş. Ağlama olayı ona bir utançmış gibi öğretilmiş olabilir. 5-"Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. (s.24) Bu cümlede, çocuğun aidiyet hissinin gelişmediğini görüyoruz. Kendisini değersiz hisseden ve boşlukta kalmış,ne yapacağını bilmeyen bir çocuk. Tek bildiği şey hiçlik ve terkedilme duygusu. 6-"O akşam, dizlerimin üstüne çöktürüp dua ettirir diye bekliyorum, o ise yatağa yatırıyor ve eğer istersem, tabii böyle bir alışkanlığım varsa, kısa bir dua edebileceğimi söylüyor." (s.25) Baskı ve kontrol olduğunu görüyoruz. Çocuğun isteği bu zamana kadar hep önemsiz görülmüş ya da geçiştirilmiş. Dua okumak katı bir kural haline gelmiş (Oysa dinde zorlama yoktur denir.) Ancak Edna,seçim hakkını ilk defa küçük kıza bırakıyor. İsterse okuyup okumayacağını söyleyerek,bir dayatma yapmıyor. Çocuk olmasına rağmen onun da bir birey olduğunu kabul eden ve seçimlerine saygı duyan birinin,bu yaklaşımını ilk defa deneyimliyor. 7-"Korkuyorum demek istiyorum ama demeye korkuyorum." (s.25) Az önce 4.maddede bahsettiğim ile aynı konu. Çocuk duygularını bastırıyor ve dile getiremiyor. Geçmişte dile getirdiği her duygu ya küçümsenmiş ya da suçlanmış olacak ki,çocuk bu bastırmayı bir savunma mekanizması olarak kullanıyor. 8-"Her ikisini de istemediğini biliyorum ama yine de annem bu kez bir kız mı yoksa erkek mi doğuracak diye düşünüyorum." (s.26) Annesinin bu istemsizliğini bilmesi,annesinin çocuklarına sürekli bıkmış gibi davranması,ihmal etmesi olabilir. Bir diğer tahmin ise,annesi açık açık fikrini belirtmiştir ve çocuk bu konuşmaları duymuştur. Çocuğa karşı direkt olarak söylenmese bile,çocuk bunu içselleştirmiştir ve beyninde "ben istenmeyen biriyim" diye kodlamaya başlar. Bu duruma annenin gözünden bakarsak ona hak verebiliriz belki,çünkü o zamanlar birden fazla çocuk sahibi olup hepsine bakmak,bir kadın için fazla yorucu ve yıpratıcı bir durumdu. Ancak bu, bir çocuğun kötü şartlar altında büyümesini normal gösteren bir mazeret olmamalıdır. 9-"Bir şeyleri, hissettiğim rahatlığı sona erdirecek bir şeyleri (uykuda altımı ıslatmak, büyük bir gaf yapmak, eşyaları kırmak gibi) bekleyip duruyorum, ama her geçen gün bir öncekinin neredeyse aynısı." (s.37) Çocukların çoğu konuda bilinçsiz ve meraklı olduğunu bahsetmiştik. Neyin iyi neyin kötü olduğunu ayırt edemedikleri için "kırmak,dökmek" eylemini hangi kategoriye koyacakalarını bilemezler ve bir suçluluk duygusu geliştirmemişlerdir. Anlatıcımız ise bu parantez içinde bahsettiği olaylardan birini yaşarsa tekrardan cezalandırılacağını düşünüyor (muhtemelen önceden cezalandırıldı) ve bunun tedirginliği ile yaşıyor. Fakat günler onun streslendiği ve korktuğu kadar kötü geçmiyor. Onu hataları yüzünden cezalandıran bir ortam yok. Beyin sürekli bir tehdit altında tetikte olmaya alışkın olduğu için,bu sakin ortamda afallıyor ve şaşırıyor. 10-"Kinsella'nın kucağında gittikçe ağırlaştığımı hissediyorum." +Ağır mıyım? -Tüy gibisin Çocuk. Oturmaya devam et. (s.50) Çocuk,ağır olduğunu düşünerek bir soru yöneltiyor. Oysa bu çocukların düşünebileceği veya endişelenebileceği bir durum değildir. Fakat buradan şu çıkarımı yapabiliriz,çocuk burada kendisini bir yük olarak görüyor olabilir. Belki hayatı boyunca ailesi tarafından bir yük olarak hissettirilmiş ve artık kendisi de bu duruma inanmaya başlamıştır. Başkalarına rahatsızlık vermekle ilgili endişeler geliştirmiş ve bunu kontrol altına alma çabasına girmiştir. 11-"Kinsella elimi avucuna alıyor. Elimi tutar tutmaz kendi babamın bir kez bile elimi tutmadığını fark ediyorum; bir yanım da bu hissi yaşamayayım diye Kinsella'nın elimi bırakmasını istiyor. (s.56) Burada suçluluk duygusu ile üzüntüyü görüyoruz. Babasının daha önce hiç elini tutmaması aslında sevgisini esirgediğini sembolize ediyor. Bu duyguya her ne kadar ihtiyacı olsa da ve hoşuna gitse de bir suçluluk duygusuna kapılıyor. "Babamdan başka birinden nasıl sevgi kabul edebilirim? Ben nasıl bir evladım" gibi kendini suçlayarak, kötü bir birey olarak görmeye başlıyor.Çünkü anne babanın sevgisi,toplum içinde hep kutsal görülmüş ve aşılanmıştır. Bunun aksine hareket etmek ayıplanır. (Oysa her anne baba,çocuğuna karşı iyi değildir) 12-"Aha, hayırsız evlat da buradaymış." (s.75) Bunu öz babası söylüyor. Bence buna bir açıklama yazmam gerekmiyor. 13-"Konuştuğum kişi annem ama yine de olup bitenden asla bahsetmemem gerektiğini yeterince bilecek kadar bir şeyler öğrendim,büyüdüm artık." (s.77) Bir çocuğun annesine, anlatmak istediği her şeyi anlatabilecek kadar güven duygusu olmalıdır. Eğer bunu yapmıyorsa yargılanmış,susturulmuş olma ihtimali vardır. Verdiği her bilgi,kendisini geri yaralayacak şekilde ona dönüt olarak gelmişse,söylememek en iyi seçenek olarak değerlendirilir. 14-" 'Babacığım', demeye, onu uyarmaya devam ediyorum. 'Babacığım'." Bunu öz babası olmayan ancak ona öz babasından daha çok babalık yapan John'a söylüyor. Bazen anne baba olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. Tek gereken sevgi,ilgi ve güven ortamıdır. Okuma sürecimde ,cümlelerin arkasında yatan muhtemel anlamları irdeleyip bir analiz çıkarmak istedim. Okunmasını tavsiye edeceğim güzel kısa bir eserdi. Çocukluğunda kaybolmuş hisseden her bir bireyin,bu eserde kendinden parçalar bulacağına eminim. Keyifli okumalar diliyorum

uninvited13th 10 months ago

Hunter x Hunter

Yoshihiro Togashi

49 Gönderi

-Yolculuğun tadını çıkar.Sonuna kadar.Emin ol bulacağın şey,istediğin şeyden daha önemli olacak. Evet,benim için uzun sayılabilecek bir animenin daha sonuna gelmiş bulunmaktayım.Uzun olduğu için başlamakta tereddüt ediyordum, oysa şimdi bittiği için gerçekten üzüldüğüm bir serüven olarak kaldı.Kısa sürede tüketmek yerine biraz…devamı

uninvited13th 10 months ago

Renate

Theodor Storm

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Theodor Storm'un Renate adlı novellası 1877-78 yılları arasında yazdığı,toplumsal eleştiri içeren ve 19.yüzyıl Realizm akımının bir örneğidir.Aşk,inanç ve toplum baskıları temalarını bu eserinde görüyoruz.Ek olarak Storm kilise doğmalarına karşı bir görüştedir ve akılcı bir zihniyete sahiptir.Zaten Renate eserinde bu yaklaşımı…devamıTheodor Storm'un Renate adlı novellası 1877-78 yılları arasında yazdığı,toplumsal eleştiri içeren ve 19.yüzyıl Realizm akımının bir örneğidir.Aşk,inanç ve toplum baskıları temalarını bu eserinde görüyoruz.Ek olarak Storm kilise doğmalarına karşı bir görüştedir ve akılcı bir zihniyete sahiptir.Zaten Renate eserinde bu yaklaşımı farkediliyor. Öncelikle kitabın kısa olduğundan bahsetmeliyim zaten bu bağlamda gayet akıcı ilerliyor,süslü bir dil yerine gayet sade bir anlatım ile yazılmış ve duygu yüklü olduğu söylenemez.Şahsen böyle olunca biraz sıkıcı gibi oluyor kitap,ancak verilmek istenen mesaj gayet yerinde. Kitabın İçeriği (Spoiler❗️) Kitaba anlatıcımız ile giriş yapıyoruz,kendisi doğduğu yer olan Schwabstedt isimli bir köyde gezinti yaparken, ağaçların arasında gizlenen ve ıssız duran bir çiftlik evi gözüne çarpıyor.Merakına yenik düşerek evin etrafını inceliyor,bu esnada o yakınlarda tanıdığı yaşlı bir kadına rastlıyor ve kendisine selam verdikten sonra bu çiftlik evinde kimin yaşadığını soruyor.Kadın ise bu çiftlikte şuan kimsenin yaşamadığını ve yakın zamanda yıkılacağını söylüyor. Peki bundan yüz yıl önce kimin yaşadığını merak ederek tekrar soruyor anlatıcımız,ve kadın bunun üzerine orada bir cadının yaşadığına değiniyor.Ve kısaca bu cadı hikayesini üstünkörü olarak anlatıyor.Merakı katlanan anlatıcımız daha fazla bilgi alamayarak oradan uzaklaşıyor ve bu konu sadece onun aklında yer ediniyor. Uzun yıllar sonra büyükbabasının çekmecesini karıştırırken eline bir defter geçiyor ve bu defter yıllar önce merak ettiği bu cadı hikayesinin aslını içeriyor.Kitap bundan sonra kendi anlatıcımız ile değil,defterin sahibi olan kişinin ağzı ile devam ediyor.İşte böylece hikayenin içerisine dalıyoruz. Zengin çiftçinin kızı Renate ve rahibin oğlu Josias birbirlerine aşık olan ama kavuşamayan iki genç.Köy halkı çiftçiyi sevmez ve onun büyücü olduğunu düşünür.Josias 14 yaşındayken gece vakti kiliseye uğrar ve orada kendinden geçer,uyandığında kilise kilitlenmiştir ve kendisi içeride kalmıştır.Etrafına bakarken bir melek heykeli dikkatini çeker ve o esnada içeriye giren siyah bir köpek kendisine saldırır.Heykele tırmanarak köpeğe karşı koymaya çalışırken birisi gelir ve köpeği sakinleştirir.Ancak Josias karanlıkta bunun kim olduğunu ayırt edemez ve o kişiyi bir melek zanneder.Sonradan öğrenecektir ki o melek zannettiği kişi Renate'dir. Yıllar sonra Josias üniversiteye gidiyor ve köyüne geri döndüğünde bir düğüne katılıyor.Düğünde güzel bir kız gözüne çarpar ve onun yıllar önce kendisini kurtaran meleğin yüzü olduğunu hatırlar,yanına yaklaşarak kendisini dansa kaldırmak ister.Ancak kız sert bir tavırla geri çevirir.Sonradan Renate'yi kalabalık arasında kaybeder. Sonrasında ise birbirlerine giderek aşık olurlar.Renate'nin babası bir gün kaybolur ve Renate babasını her yerde aramaya başlar.Bu esnada rahip "Tanrının yardımı ve iradesi olmadığı sürece" babasının bulunamayacağını söyler.Renate ise köy halkının ona yardım etmek istiyorsa sözlere değil,daha fazla adama ihtiyaç duyduğunu söyler.Zaten babasının kötü bir şekilde anılmasına ek olarak Renate'nin bu tavrı dindar olan köy halkına malzeme vermiş olur. Josias'ın babası,oğlunun Renate ile evlenmesine karşı çıkar ve ona bundan uzak durmasını söyler.Josias babasını dinler ve Renate'yi unutmaya çalışır.Ancak bir gün kendisi nehir kenarında otururken,bir grup genç Renate'yi cadı olduğu gerekçesi ile boğmak için nehir kenarına getirirler.Zira yakacak odun pahalı olduğu için yakamazlar.Bunu gören Josias onları durdurmak ister,onu yaralayıp kaçan grup Renate'yi geride bırakır ancak Renate son bir kez Josias'a bakarak onun kolları arasında can verir. Yıllar geçer Josias artık yaşlı bir rahiptir.Çoğu köy halkı yaşlı rahibin evini atıyla gelen genç bir kadının ziyaret ettiğini söyler.Cadının onu şifalı büyüler ile büyülediğini söylerler.Ancak bu söylentinin rahibin kulağına gitmemesine özen gösterirler zira kendisini severler.O cadının Renate olduğunu söylerler ve "Schwabstedtli Cadı" lakabı ile bu söylenti artık ölümsüzleşmiş ve akıllara sembolik olarak yerleşmiştir. Defter burada biter ve kendi anlatıcımız kalemi geri alır.Dördüncü duvarı kırarak biz okuyuculara döner ve şunu söyler: "Ama biz, şimdi hepsini okuduguna göre, sen ve ben, onun dudaklarından son nefesini alanın kim olduğunu biz daha iyi biliyoruz." ▫️Son Değerlendirme Verilmek istenen bütün mesaj son cümleye mükemmel bir şekilde yerleştirilmiş ve sorgulamamızı sağlamış.Hikayenin her iki tarafını dinlemiş olan biz okuyucular,Renate'nin aslında bir cadı olmadığını,gayet normal genç bir kız olduğunu ancak toplumun insanlara yapıştırdığı bu etiket ve değer yargıları yüzünden sönen bir hayat olduğunu görmüş olduk.Çoğu söylentinin belki aslı bile olmadığını ve bu durumun geçmişte daha vahim bir durumda olduğunu görebiliyoruz. Günümüzde artık cadı avı ya da diğer başka türlü işkenceler olmasa bile.İftira atılan,hakkında söylenti çıkarılan belki aslı bile olmayan toplumsal değer yargıları altında eziliyoruz.Geçmişte aynı durum yine vardı ancak sonuçları daha korkunç ve vahimdi.Kısa ve sade bir eser olmasına rağmen sonlarına doğru beni içine çekmeyi başarmış gayet okunmaya değer olduğunu düşündüğüm güzel bir kitaptı.Toplumun sert ve eleştirel değer yargılarına baş kaldıran bir eser olarak nitelendirebiliriz.

uninvited13th 1 year ago

Prens

Niccolo Machiavelli

8 Gönderi

Machiavelli'nin görüşü zafere giden her yolun mübah olduğu temeline dayanıyor ve Prens eseri ise bu düşüncenin bir ürünü. Bu kitap yazıldığı çağdan, günümüze kadar ahlaki açıdan çok eleştirilmiştir ve hala daha bu etkisini sürdürüyor.Hatta bazı kilise adamları bu eseri şeytanın…devamıMachiavelli'nin görüşü zafere giden her yolun mübah olduğu temeline dayanıyor ve Prens eseri ise bu düşüncenin bir ürünü. Bu kitap yazıldığı çağdan, günümüze kadar ahlaki açıdan çok eleştirilmiştir ve hala daha bu etkisini sürdürüyor.Hatta bazı kilise adamları bu eseri şeytanın bir kitabı olarak görmüşler. Ancak kitabı okuduktan sonra bu söylenen görüşlere katılmadığımı belirtmek istiyorum.Hatta Machiavelli'nin gayet iyi bir gözlemci ve insan sarrafı olduğunu düşünmekteyim.Bu ithaf eserini ortaya koyarken dalkavukluktan uzak ve gayet sade direkt bir anlatım ile *gerçekleri* dile getirmesi büyük ihtimal çoğunluğun hoşuna gitmemiş ve doğal olarak tetiklemiş.Kim tamamiyle savunmasız kalmak ister ki? Ya da birinin onun gerçek doğasını herkese ifşalamasını. Kendisi bu eserini aslında Muhteşem Lorenzo'nun oğlu Giuliano II de' Medici'ye ithaf ediyor (Papa X.Leo'nun kardeşi Giuliano'ya).Ancak Giuliano'nun ölmesi ile Lorenzo di Piero de' Medici'ye (Piero II) ithaf edilmiş.Prens'in yayınlanması ancak kendisinin ölümünden beş yıl sonra gerçekleşebilmiş.Prens'i bir çiftlikte sürgün edilmiş vaziyetteyken yazıyor ve bu ithaf mektubunun sonunda kendisinin masum olduğunu belirtiyor (Medici'lere komplo girişimi kurmakla suçlanıyor). Niccolo Machiavelli,Prensin kendi devletini,insanlarını,askerlerini iyi tanıması gerektiğinin altını çiziyor.Aslında o,bu eseriyle insanları tüm çıplaklığıyla ve vahşi doğasıyla ele almış.Herkesin bir maskesi olduğunu ve bu maskelerin altına bakılması gerektiğini belirtiyor.Ne iyiliğin bekçiliğini ne de kötülüğün bekçiliğini yapan birisi.Şartlar nasıl gerektiriyorsa,kazanç ve zafer sağlayacak yoldan bir seçim yapılması ve denge bulunması gerektiği mantığında.Kitapta ise bu durumu şu şekilde ifade etmiş: "...elinden geliyorsa iyilikten uzaklaşmaması,ama gerektiğinde de kötülükten içeri adımını atabilmesi gerekir." Maalesef ki hakikatin bu olduğuna katılmaktayım ve bu eseri şeytanın eseri olarak göremiyorum.Var mıdır ki yeryüzünde kendi çıkarını düşünmeyen,hayatı boyunca her daim erdemli yaşamış,asla yanlış yoldan sapmamış birileri? Yoktur.Çünkü bizler insanız ve bizim de bastıramadığımız önünce geçemediğimiz ne yazık ki hala içimizde bulunan ilkel,vahşi duygu ve dürtüler var.Dünyaya karşı tamamen iyi olmak kendi yıkımımız olabilir çünkü her daim kötüler,dışarıda bir kurban bekliyorlar.Sadece zalim olarak bir hayat sürmek ise,insana değil ancak bir canavara yakışık alır.İnsan iyisiyle ve kötüsüyle bu hayatta bir denge kurmaya çalışan bir canlıdır.İnsan olmanın tanımını birçok kişi yapmıştır ve sayısız derecede fazladır.Kitabın bazı kısımlarında zayıflıkları belirtirken "kadın" sembolünü kullanması rahatsız edici ancak geçmişten günümüze kadar gelen bu kadın nefreti hakkında konuşmaya başlasam sanırım ayrı bir sayfa açmak durumunda kalacağım. Ek olarak dünyaya karşı fazla iyimser olmanın bir noktadan sonra gerçeklere karşı kendimizi bile bile kör ettiği kanısındayım.Bu kitap zamanında bir prense ithaf olarak yazılmış ve rehber niteliği taşıyan bir eser,böylelikle güncelliğini günümüzde bile koruyabiliyor çünkü konusu "İnsan ve onun doğası". Yazarın bu görüşleri tartışılır,ancak dediğim gibi genel olarak doğru nokta atışları yaptığını düşündüğüm bir eserdi.

uninvited13th 1 year ago

Homo Faber

Max Frisch

2 Gönderi

"...ışıkta söneceğimi bilerek sevince dayanmak,zamana dayanmak ya da andaki sonsuzluğa.Sonsuz olmak:var olmuş olmak." Max Frisch'in 1957 yılında ortaya koyduğu ‘’Homo Faber ’’ isimli eserini türkçeye çevirdiğimizde ‘’teknik insan’’ olarak önümüze çıkıyor.İşte eserimizin konusu ise tam olarak bu.İki farklı dünya görüşü…devamı"...ışıkta söneceğimi bilerek sevince dayanmak,zamana dayanmak ya da andaki sonsuzluğa.Sonsuz olmak:var olmuş olmak." Max Frisch'in 1957 yılında ortaya koyduğu ‘’Homo Faber ’’ isimli eserini türkçeye çevirdiğimizde ‘’teknik insan’’ olarak önümüze çıkıyor.İşte eserimizin konusu ise tam olarak bu.İki farklı dünya görüşü olan insandan,daha mantıkçı olan baş karakterimizin tarafından bakarak ilerliyoruz. Baş karakterimiz olan Walter Faber,doğayı ve insan duygularını ikinci plana koyarak hayatın perspektifine olabildiğince mantıklı bakmaya çalışan,hesaplamalara,olasılıklara güvenmeyi tercih eden ve teknik dünya görüşünü benimseyen bir karakter olarak görüyoruz. Diğer bir yandan ise eski sevgilisi Hanna Landsberg,Walter karakterinin tam tersi.Sanata düşkün,insan duygularını önemseyen ve doğa ile barışık bir karakter.Hatta Walter’in bu keskin ve tabiri caizse donuk,mantıkçı karakterine ‘’Homo Faber’’ lakabını takan kişi. Roman o zamanın toplumunu eleştiren bir eser (hatta günümüz insanını yani bizleri bile bu kategoriye dahil edebilirim).İnsanın kendi ürettiği ve geliştirdiği bu teknolojiyi,doğadan üstün görmesi ve her olayı somut bir şekilde değerlendirmesi,zamane insanını donuk,duygusuz bir duruma sürüklüyor.Kadere ya da geleceğe inanmayarak tüm problemleri ‘’teknik’’ bir yaklaşım sergileyerek çözebilir miyiz ? İşte bu sorunun cevabını bu eser veriyor. ❗️Bu kısım spoiler içerir❗️ ~ Walter insanlardan uzak olmayı seven,yanında kamerası ile ‘’anları’’ yakalayıp,sonradan bakmayı tercih eden bir karakter.Bir gemi gezisinde denizden ya da gökyüzünden çok,geminin motorlarının nasıl çalıştığı ile daha ilgili.Arkadaşının ölümüne değil,yan taraftaki radyonun nereden elektrik aldığına şaşıran biri.Eser bir nevi Walter’in güncesi.Yaşadığı olayların hepsini güncesine aktarıyor ve eserin sonunda ne olduğunu bilmiyoruz.Belki kendisi hayata tutunmayı başarıp yeni dünya görüşü ile hayatına devam ediyordu belki de son cümlelerini yazarak bu dünyaya veda etmişti.Eserin sonu bu bilinmezlikten dolayı beni hafiften hüzünlendiren bir durum oldu.Zira kötü biri değildi belki ama tam yeni bir bakış açısı yakalamıştı ki…belki yakalayamadan gitmiş olması dokundurucuydu. ~ Son yorumum olarak,eserin içerisinde Walter Faber’in yavaş yavaş bir karakter değişimine uğradığını söyleyebilirim ve bunun sebebini yaşadığı olaylara bağlıyorum.En muazzam ve kusursuz planı kafanızda tamamlayıp bunu gerçek hayata dökmeye başladığınızda bile;bir dış faktör,olay ya da kader,artık ne olarak adlandırmak istiyorsanız,sizin planınızı aksatacak ya da bozacaktır çünkü hayat bilinmezliklerle ve tesadüflerle doludur.Sizin hiç hesaba bile katamayacağınız küçük sürprizlerle kapınızı tıklatır.

uninvited13th 1 year ago

Cyrano De Bergerac

Edmond Rostand

5 Gönderi

Bir gün üniversite hocam derste üstünkörü olarak "Cyrano de Bergerac" kitabından bahsetti.Kısa bir bahsetmeden bile etkilendiğimi düşünerek,kitabın kendisini okusam üzerimde nasıl bir etki oluşturabileceğini düşünmeye başladım ve en son kitabı almaya karar verdim. "Romeo ve Juliet" okumama rağmen orada uyanmayan…devamıBir gün üniversite hocam derste üstünkörü olarak "Cyrano de Bergerac" kitabından bahsetti.Kısa bir bahsetmeden bile etkilendiğimi düşünerek,kitabın kendisini okusam üzerimde nasıl bir etki oluşturabileceğini düşünmeye başladım ve en son kitabı almaya karar verdim. "Romeo ve Juliet" okumama rağmen orada uyanmayan duygular bu kitapta sular seller gibi taştı."Romeo ve Juliet" örneğini vermemin sebebi ise,onun çok okunmasına rağmen "Cyrano de Bergerac" eserinin çok köşede kalmış olduğunu düşünmemden ileri geliyor.Tabi herkesin farklı düşünceleri mevcuttur bu konuda,ancak benim düşüncem bu yönde. Şimdi kitaptan bahsedecek olursak,kapağın arka tarafında şöyle bir yazı bulunuyor "Bu tiyatro eseri,çeşitli nedenlerle toplumun kenara ittiği kişilere ve ezilenlere yakılmış bir ağıttır". ✦❘༻༺❘✦ ❗️Bu kısım Spoiler içerir❗️ Kanayan yaramız,baş karakterimiz Cyrano oldukça kabiliyetli bir kılıç ustası.Bunun yanı sıra zeki ve usta bir şair.Ancak toplum yüzünden ahlaki kaygılar yaşayan biri ve bu durum onun aldığı kararları büyük ölçüde etkiliyor.Belki etrafındaki çoğu kişiden,çoğu konuda daha iyi olmasına rağmen onu baskılayan konu dış görünüşü ve insanların bunu Cyrano'ya karşı kullanması. Öyle ki aşkını yıllarca ve gururla içinde taşımış.Etrafındakiler ısınsın diye de kendini ateşe vermiş bir karakterdir Cyrano.Christian'ı istese tek kılıç darbesiyle öldürebilecek biri,ancak tüm olanlardan habersiz Roxane için her şeye katlanmayı tercih etmiştir. Kendisini umutsuz vaka olarak gördüğü için en azından biricik sevdiğinin mutlu olmasını ister,zira Cyrano'ya göre ikisinin birlikte olması,onun dış görünüşü yüzünden imkansız olarak gözükmektedir. Ancak bilmediği tek şey vardır,Roxane artık dış görünüşe değil,ona mektuplar yazan,şiirler okuyan gölgelerin içinde saklı olan Cyrano'nun ruhuna aşık olmuştur oysa ön planda Christian vardır ve Roxane bunu bilmez.Öte yandan Christian da Roxane'i sever ancak o da rol kesmekten ve kendini saklamaktan bıkmıştır ve olduğu gibi kabul görmek ister. Tek çare artık gerçekleri ortaya dökmektir ve kararı Roxane'in vermesidir.Gerçeklerin ortaya çıkacağı an ise,olayların seyrini değiştirecek şey yaşanır ve Christian ölür.Cyrano artık bu vaziyette asla durumu itiraf edemeyeceğine karar verir ve 15 yıllık bir suskunluk dönemi başlar.15 sene sonra,kendi yazdığı mektubu okuyan Cyrano'nun sesi,Roxane'e tanıdık gelir ve aşık olduğu adamı tanır.Aşıkların birbirlerine kavuşması sadece birkaç saat sürer,zira ölüm onları ikinci defa ayırır... ✦❘༻༺❘✦ Eserin bende bir duygu uyandırması,eseri benim gözümde daha değerli kıldı.Cyrano'nun karakteri,aşkı ve hikayenin olay örgüsü (özellikle sonlara doğru) muhteşemdi.Kesinlikle okunmasını tavsiye edeceğim bir eser oldu. Çok güzel bir okuma serüveniydi benim için.Hocama bu eserden bahsettiği ve tanımamı sağladığı için teşekkür ediyorum.

uninvited13th 1 year ago

Hayvan Mezarlığı

Stephen King

34 Gönderi

Yazarla tanıştığım ilk kitap olduğunu göz önünde bulundurarak,kendi görüşlerim ile öncelikle olumsuz sonra ise olumlu bir inceleme yapacağım. 📝 Not:Her okuyucunun beklentisinin aynı olmadığını bilerek ve yazarın hangi amaçla yazdığını göz ardı ederek ilk şunları belirtmek istiyorum;Bir okuyucu olarak,eserin bende…devamıYazarla tanıştığım ilk kitap olduğunu göz önünde bulundurarak,kendi görüşlerim ile öncelikle olumsuz sonra ise olumlu bir inceleme yapacağım. 📝 Not:Her okuyucunun beklentisinin aynı olmadığını bilerek ve yazarın hangi amaçla yazdığını göz ardı ederek ilk şunları belirtmek istiyorum;Bir okuyucu olarak,eserin bende bir ''duygu'' uyandırması,benim eserde gözettiğim ilk konudur. ❌~Olumsuz yönleri~ -Yazarın elinde bir ok ve yay tuttuğunu düşünün.Oku yay'a yerleştiriyor ve yavaş yavaş geriyor.Yay o kadar geriliyor ki,bıraktığı anda rüzgarı bile delebilir.Ancak sonrasında,gerilen yay'ı gevşeterek bir atış gerçekleştriyor.Kitabı okurken beni hayal kırıklığına götüren noktadan biri bu oldu.Gerçekten büyük bir olayla sarsılacağım beklentisini yaşadım ancak umduğum gibi olmadı. -Kitap korku-gerilim temasına ait olduğu için ilk beklentim doğal olarak o duyguları hissedebilmekti (Yazar duygu uyandırmayı amaçlar ya da amaçlamaz orası tartışılır). Ancak kitap boyunca o tür duygular maalesef oluşmadı. -"Bazı" detayların gereksiz yere uzatıldığını düşündüm,"özellikle mezarlık yolunun" birden fazla kez tekrarlanması bende bıkkınlık oluşturdu.O sıkıcı yolu Louis ile sanki yürüyorum ve bitmesi için dua ediyorum gibi bir bıkkınlık vardı içimde. ✅~Olumlu Yönleri~ -Kesinlikle akıcı bir kitap olduğunu söyleyebilirim.Ufak tefek detayları atlarsak gerçekten okuyucuyu meraklandıran bir yazım tarzı var.Merak duygusunu çok iyi tetikliyor. -King'in kitaplarının film olmasının ana nedenlerinden biri bence,hayal dünyasının gerçekten geniş olması ve bunu oldukça iyi aktarabilmesi.Kurgusu iyi olan bir eser çoğunluğun beğenisini ve takdirini kazanacaktır elbet.Bu kitabın kurgusu gerçekten muhteşemdi. -Detayların sıklığı bunaltmayacak derecede iyiydi.Neden mi ? Kitabı okurken aynı zamanda detaylar ile kafamda bir görsel oluşturabildim ve olay örgüsüne daha hakim olmamı sağlayan güzel etkenlerden biriydi. ~Özet olarak~ Kesinlikle kötü bir kitap değil,ancak olayların yavaş gelişmesi ilk okuma aşamalarında sıkıyor gibi gelebilir ama sonlara doğru olaylar bir hız kazanarak gelişiyor.Bu kitaptan sonra Stephen King'in diğer kitaplarının da okunmaya değer olduğunu düşünüyorum.Kaleminden hoşlandığım bir yazar oldu kendisi.

uninvited13th 1 year ago

İvan İlyiç'in Ölümü

Lev Nikolayeviç Tolstoy

82 Gönderi

Rus edebiyatından çıkan gayet sade bir dille yazılmış,bir insanın ölümle yüzleşmesini konu edinen bir eser. Eseri güzel kılan şeylerden biri ise,bunu okuyan herkesin İvan'ı ve kendini empati yoluyla anlamaya çalışması olabilir bence.Ne de olsa ölüm İvan için kaçınılmaz olduğu gibi…devamı