(@) - Raf

Ruhu bir yarasa tarafından kemirilmiş Bruce Wayne... mutluluk ve huzur elini eteğini çekmiş ondan... Karanlıklar içinde kalmış, karabasanlarını, korkularını ev edinmiş; çığlıklarını içine bastırmış... Bir aydınlık vursa yüzüne, rahatsız olur gözleri; karanlıkların adamı olmuş Bruce Wayne. Yarasalar etrafında uçuşurken, olmaz…devamıRuhu bir yarasa tarafından kemirilmiş Bruce Wayne... mutluluk ve huzur elini eteğini çekmiş ondan... Karanlıklar içinde kalmış, karabasanlarını, korkularını ev edinmiş; çığlıklarını içine bastırmış... Bir aydınlık vursa yüzüne, rahatsız olur gözleri; karanlıkların adamı olmuş Bruce Wayne. Yarasalar etrafında uçuşurken, olmaz hiç oralı; bu yaratıklar onun yüreğinden çıkıp, göğsünden fırlıyor adetâ, hapsedilmiş korkular kanatlanıp tur atıyor yanı başında; Bruce Wayne, yarasa adam olmuş! Yoktur onun mimikleri, hep aynı ifade ile karşılar sevdiklerini. Donuk bir yüz, dümdüz bir dudak... Kaybetmek istemez sevdiklerini; en büyük korkusudur onların gitmeleri... İçi ayrılık ve hüsranla dolmuş Bruce Wayne... Yaşar korkunç bir şehir Gotham'da; bitmek bilmez haksızlıkların, dinmeyen kurşun seslerinin, kadın çığlıklarının, ölü çocukların şehri Gotham, acımasız bir cellat gibi baltasını indirir insanlara. Kötüleri dost edinmiş, kapkaranlık, katil bir şehir Gotham... Bruce Wayne... Selina Kyle'ın öpücükleri ile huzur bulan Bruce Wayne... Şehri kurtarmak, acımasızlıklara son vermek, adaleti Gotham'a getirmek isteyen Bruce Wayne... Dostu Alfred ve Gordon ile peşinden gider Riddler'in. Haklıdır Riddler; önde gelen yolsuz siyaset adamları, savcılar ve başkanlar onun en büyük düşmanıdır. Fakat uygulama yöntemi insancıl değildir, zarar verir bir şehre, can kaybına neden olur. Ne beklenir bir deliden?... Ama Batman'i vardır bu şehrin, korkmamalıdır insanlar, uzatacaktır yorgun düşen ellerini, bir tebessümle kurtaracaktır masumları. "The Batman" ustalıkla yönetilmiş, kapkaranlık bir filmdir. Her sahneye sızmış harikulade müzikleri vardır, kulaklarımızın dili vardır; doyamazlar tadına. Olmuştur Batman, Robert Pattinson; tüm hatları, depresif ve suskun hâli ile... En iyi Batman midir? Olamaz mı böyle bir şey... Aynı adamdan çıkmıştır harika görüntüler; Dune ve Batman filmlerinin. Emeğe saygı gerek, 3 saatlik bir film izliyoruz. Takdir etmek gerek Matt Reeves'ı; Batman hayranı olmayan Wolvi ve hayran olan izleyicilere karanlık, mükemmel, ağır işleyen, gerçekçi, kaliteli, upuzun bir Batman filmi yaptığı için... Dile de getirmek gerek hiç çekinmeden; Sinema dünyası Nolan'ın değildir... Gelebilir en az "The Dark Knight" kadar mükemmel filmler: "The Batman" gibi!

wolverineh 4 years ago

Arkadaşlar merhaba. Normalde burayı sıklıkla bu tür gönderiler için kullanan birisi değilim. Sizlerle filmler, diziler hakkında tartışmayı, bilgilerimizi aktarmayı, paylaşmayı seviyorum. Ama bu sene birçok şey yaşadım ve buraya bir şeyler yazmak istedim. İnsanın hayatına aniden gelen, insanı şaşkın bırakan,…devamı

wolverineh 4 years ago

Açık Kalpler

Susanne Bier

4 Gönderi

Ben böyle "Karaktersiz ve alçak" bir film izlediğimi pek de hatırlamıyorum. Evet, bir bedene bürünse hiç çekinmeden yumruk savuracağınız, dramatik bir Susanne Bier eseri... Olup bitenleri, seyircisinin duyguları ile oynayarak, tuhaf şeyler hissettirerek izletiyor film. Pek alışık olmadığımız bir durumu,…devamı

wolverineh 4 years ago

Şizofren

Wulf Dorn

12 Gönderi

Sessizlik... Kitap boyunca en çok karşılaştığım kelime bu oldu. Wulf Dorn, bu sessizliği her sayfasına yaymayı başarmış. Okuduğum cümleler çok akıcı ve bir sonraki sayfada neler olduğunu tahmin ettiren cinstendi fakat bu sessizlik öyle kuvvetli bir hâl aldı ki karakterler…devamıSessizlik... Kitap boyunca en çok karşılaştığım kelime bu oldu. Wulf Dorn, bu sessizliği her sayfasına yaymayı başarmış. Okuduğum cümleler çok akıcı ve bir sonraki sayfada neler olduğunu tahmin ettiren cinstendi fakat bu sessizlik öyle kuvvetli bir hâl aldı ki karakterler başta canlı bir vücut halindeyken aniden solup gittiler. Betimlemeler... Karakterler ve mekânları aklımızda canlandirebilmek, en az onların neler hissettiğini anlamak kadar önemlidir diye düşünüyorum romanlarda. Wulf Dorn'un kitaplarında öyle görüyorum ki bu konuda bir zayıflık var. Jan Forstner ve irtibat içinde olduğu arkadaşlarının diyalogları dışında "Şizofren" de pek de önemli bir durum yoktu adeta. Yine de bu zayıflık romanın konusunun harika oluşuna engel olmuyor ve sizdeki merak duygusunu köreltmiyor. Katil... Ya ben çok saftım ya da Wulf Dorn gerçekten çok gizemli bir havayı sayfalarında taşımayı başarmış. Okuyan herkes fark etmiştir ki birkaç isim etrafında gidip geliyorsunuz, fakat yazar bizim aklımızı çelmek adına bambaşka isimlere yönlendirmekte gecikmiyor; ne zaman "Katili buldum!" dediğimizde. Bunun dışında yan karakterlerin anlatımında da çok büyük bir titizlik görülmüyor, okuyucu daha fazla tanımak istiyor onları doğal olarak. Bu yüzden karakterleri silik bulduğumu tekrar yinelemeliyim. Psikiyatrist... Yazarın ilk romanı. Ve şahsen daha iyisi. Psikiyatrist'deki ince detayların betimi, karakterlerin okuyucunun rüyalarına girecek hareket ve tavırları; "Şizofren" de daha çok katili bulmak adına gelen merakla birlikte, eğlenceli bir maceraya dönüşüyor... Bu yüzden etkileyicilik baabında - Eğer bir korku, psikolojik, gerilim- eseri okuyorsak bir adım geride kalıyor Psikiyatrist'e göre. Heyecanlı dakikalar yaşamayı yine de es geçirtmiyor Wulf Dorn. Beğendiğimi de belirtmem gerekiyor kitabı ama kusurlu yanları yok da değildi. Okumaya devam edeceğim Wulf Dorn'u...

wolverineh 4 years ago

CODA

Sian Heder

77 Gönderi

"Hiç sağır olmamı istediğin oldu mu?" Coda... Bir sahil kasabasında, balıkçılıkla uğraşan sağır bir aile. Yalnızca kızları duymaktadır dünyayı. Üstelik şarkı söyleme yeteneği de vardır bu kızın, okulunda ailesi yüzünden madur duruma düşmektedir kimi zaman. Bu durum bağrında taş bastırır…devamı"Hiç sağır olmamı istediğin oldu mu?" Coda... Bir sahil kasabasında, balıkçılıkla uğraşan sağır bir aile. Yalnızca kızları duymaktadır dünyayı. Üstelik şarkı söyleme yeteneği de vardır bu kızın, okulunda ailesi yüzünden madur duruma düşmektedir kimi zaman. Bu durum bağrında taş bastırır genç kıza. Bir de okuldan eli yüzü düzgün, kendi halinde birisine aşık olmuştur. Genç kız müzik ile birlikte bir kuş gibi özgür hisseder kendini, yüreğindeki dolmuşluk hissi gidiverir, bir nakaratta... Ailesine de sıkı sıkıya bağlıdır o; daha önce onlarsız bir iş yapmamış, herhangi bir sorunda yanlarında bitmiş tatlı bir evlattır... Hikayesi basit, herkesin ekranlarda, kitaplarda rastladığı bir senaryoya sahip bu film; konunun işlenişi ve sıcaklığı hissettirişi ile birlikte diğer yapımlardan ayrılıyor. Sağırlık üzerinden duyar kasmak yerine, bunu kabullenip işi eğlenceli hale nasıl getiririm diye düşünmüş... Yine de kızlarının şarkı söylediğinde duyamamaları, diğer insanların mimiklerine, ifadelerine bakmaları seyircinin yüreğini burkuyor, belki de gözlerini dolduruyor... Ne detayları ile konuşulacak bir sanat filmi ne de abartılacak cinsten performanslar içeren bir film CODA... Her şeyden öte sevgiyi ilmek ilmek işlemiş ve oyuncularının yüzüne bunu müthiş bir tatlılıkla yansıtmış bir yapım... Seyircisinden istediği birtakım şeyler de var elbet... Ne de olsa abartılı bir LGBT gösterisi ya da cinsellik içeren bir yanı yoktu onun... İstediği bir şeyler vardı, verdiği sevgi dolu mesajın yanında... Neydi? Tabii ki de aile. Bu sevgi filmde kalmasın, insandan insana yayılsın. Huzuru ailemizi severek, sevdiklerimize sarılarak bulalım. Evet bu kadardı. Sadece sevgi üzerine kurulmuş, hoş bir yapımdı. Oscar adaylığını hak edip etmemesi umrunuzda bile olmamalı; oturup izleyip gülümsemeliyiz :) :)))))))))))))))) Mutluysanız iyi yürekli insanlar, mutluluğunuz bozulmasın. Wolvi evrendeki tüm pozitif enerjiyi sizlere yolluyor. Hayırlı geceler diliyorum....

wolverineh 4 years ago

Sevgililer günü arefesine özel soru. Şaka şaka... Sorum şu arkadaşlar: 1- Bir yazara iki çift laf etmek istiyorsunuz. Bu hangi yazar? Ve ona neler söylemek istiyorsunuz... Yorumlarınızı bekliyorum 😊

wolverineh 4 years ago

Kabus Sokağı

Guillermo del Toro

15 Gönderi

"Ben bunun için doğmuşum..." Del Tero filmlerinde pek rastlanılmayan bir hüsniyet görüyorum, bu eserde. Şevkli veya şenşakrak bir tutum yok elbette; tüm karakterlerde var olan ebedî bir buhran var yalnızca... Açılışında da kapanışında da aynı hava yayılıyor. İçilen sigaralar da…devamı"Ben bunun için doğmuşum..." Del Tero filmlerinde pek rastlanılmayan bir hüsniyet görüyorum, bu eserde. Şevkli veya şenşakrak bir tutum yok elbette; tüm karakterlerde var olan ebedî bir buhran var yalnızca... Açılışında da kapanışında da aynı hava yayılıyor. İçilen sigaralar da bunu destekler nitelikte. Bir karnaval alanı... Gece gerçekleşen olaylar; dinmek bilmeyen kar... Bu atmosferi aktarmayı başaran Meksikalı yönetmen del Tero için denilecek pek de bir söz yok... Ben bu film için iyi niyetli dediğimi hatırlıyorum... Evet, sahiden öyleydi; başından beri kötülüğe hizmet eden ve bu durumdan pek de rahatsız olmayan bir adamın, insanların duyguları ile oynayarak para kazanmasını izliyoruz. Yer yer karakterlerden, bu gidişatın iyiye gitmediğini, bir çeki düzen verilmesi gerektiği imasını alsa da battı balık yan gider diyerek kendini habis bir yaratığa evriltiyor başkarakterimiz. del Tero ise bizi yalnız bırakmıyor. Tüm filmlerinde kullandığı garip ve ürkütücü figürlere burada da yer veriyor. Anne karnında ölmüş bebeklerin kavanoz içerisinde yer alması bir hayli gözümüze gözümüze sunuldu, bununla kalınmayıp yine tek gözler serpiştirildi bazı sahnelere... Elbette rüya ve bilinçaltı gibi derin mi derin metaforlar ile birlikte film bir şekilde ilerleyip gitti... Diğer del Tero filmlerinde olduğu gibi, ben yine karakterleri tanıyamadım. Hepsi de gizemli ve donuk, anlaşılmayan simalardı. Kapalı bir kutu özelliği taşıması beni rahatsız ediyor şahsen, anlatısı bir hayli derin olan bir filmde karakterlerin derinlerine inememek, onlardan beni uzaklaştırıyor ve senaryoda hapis kalıyorum. Böylece yine yönetmenin işlerini pek de sevmediğimi hatırlıyorum... Bu incelemenin de bir sonu gelmeli biliyorum... Nightmare Alley, çok harika bir sona sahip; insanı hissizleştiren bir sahne... bir şeyler kafanıza dank ediyor Stanton ile birlikte... Ona acımıyorsunuz, filmin sahip olduğu hüsniyet kalbinize işliyor ve adaletin yanında yer alıyorsunuz... Nihayetinde eden buluyor... Ve öylece sonlanıyor, del Tero yazısı beliriyor.... Ben de düşünceli düşünceli ekran karşısında kalakalıyorum.

wolverineh 4 years ago

Bebek Jane'e Ne Oldu?

Robert Aldrich

4 Gönderi

"Bunca zaman arkadaş kalabilir miydik?" Çirkinliğin vücut bulmuş hali olan Jane (Bette Davis) ve izleyicilerin daha çok sempatizanı oldukları kardeş Blanche... Haksız mı seyirciler? Elbette değil. Bu iki kardeş ateş ve su gibi olmasalar da birbirleri ile hiç anlaşamazlar. Neden…devamı"Bunca zaman arkadaş kalabilir miydik?" Çirkinliğin vücut bulmuş hali olan Jane (Bette Davis) ve izleyicilerin daha çok sempatizanı oldukları kardeş Blanche... Haksız mı seyirciler? Elbette değil. Bu iki kardeş ateş ve su gibi olmasalar da birbirleri ile hiç anlaşamazlar. Neden ateş ve su gibi olamazlar? Çünkü iki kardeşin de kusurları vardır, birisini melek diğerini şeytan yapmak, polyannacılık olur. Evet... Şimdi bu iki karakteri canlandıran oyunculara kısaca değinmek istiyorum. Bette Davis (Jane) ve Joan Crawford (Blanche) gerçek hayatta da kavgalıdırlar, birbirlerine olan nefretleri öyle büyümüş ki düşmanlık ölene kadar sürüp gitmiş... Öyle ki herkes bu kavganın sebebini merak eder... Bir erkek yüzünden bu iki başarılı oyuncu birbirine girer. Franchot Tote isimli bir adamı bu ikili paylaşamaz; bir süre sonra bu durum onları sanat dünyasında herkesin önünde sonu gelmez bir çekişmeye götürür. Performans kavgası mı dersiniz, ağız dalaşı mı... İkili arasındaki kavga 1936 yılında patlak vermiştir ve pikini de "Bebek Jane'e Ne Oldu?" Filmi ile yapmıştır... Bir gün Joan Crawford dünyadan ayrılır... Kameralar Bette Davis'e çevrilir, neler hissettiği öğrenilmek istenilir. Çirkin suratlı Jane'den farkı olmayan başarılı aktris herkesin kanını donduran şu sözü eder: "Kimse ölümle ve ölüyle ilgili kötü şeyler söylememeli. Ben de iyi bir şey söyleyeceğim: Joan öldü. İyi." Biraz filmde olanlara dönelim. Davis bu esnada 54 yaşındadır ve gerçekten rolü ile gerçek hayatta oluşan nefreti arasında mükemmel bir bağlılık vardır. "İnsan yedisinde de yetmişinde de aynıdır" genellemesinden etkilenmiş olacak ki film böyle ilerliyor; bebek Jane kötü ve hasettir, büyüyünce de pek bir fark yoktur... Filmin senesine bakacak olursak 1962. Günümüzdeki korku yapımlarında bu filmden birçok iz bulabiliriz. Mesela kukla bebek birkaç sahnede karşımıza çıkar. Benim aklıma burada Annabelle geldi direkt; içim biraz ürpermedi değil. Ben senaryodan çok, oyuncuların performanslarından çok etkilendim. Davis gerçekten kendisinden nefret ettirmeyi başarmış. (Ki burda da aklıma Guguk Kuşu filmindeki hemşire geldi...). Siyah beyaz bir film ne kadar etkileyici olabilir? Tüm kusurları ile birlikte bu kadar güzel ve etkileyici olabilir.

wolverineh 4 years ago

Geçenlerde gece uyku tutmayınca bıraktım Wp'yi instagramı, rafa girdim. Dolaşırken gördüm ki bazı insanlar 1k film veya işte şu kadar küsur kitap okuyan insanları anlamıyorlarmış. Ve üstelik bu insanların "ödevleri, görevleri" yok muymuş?... İlk başta görüp yalnızca gülümsediğim bu durum,…devamıGeçenlerde gece uyku tutmayınca bıraktım Wp'yi instagramı, rafa girdim. Dolaşırken gördüm ki bazı insanlar 1k film veya işte şu kadar küsur kitap okuyan insanları anlamıyorlarmış. Ve üstelik bu insanların "ödevleri, görevleri" yok muymuş?... İlk başta görüp yalnızca gülümsediğim bu durum, şuan beni bir şeyler yazmaya itti. Konuya bir açıklık getirmek istedim kendimce... Burada kimin 1k film izlediğini, kimlerin 500 adet kitap okuduğunu vs. Elbette bilmiyorum ( Yazılarını okuduğum, bazı üyeler hariç...). Ancak bu durumun pek de garip olmadığını düşünüyorum. Neden mi? Kendimden örnek vermek istiyorum. Ben 1361 tane film izlemişim. 190 küsur da kitap okumuşum. Diziyi saymıyorum bile(!). Dışarıdan nasıl görünüyor bilmiyorum, asosyal; içine kapanık, sosyal hayatı olmayan, arkadaşsız, üniversitede verilen görevleri bile yapmayan(!), yani demek istiyorum ki evde kahvaltı yapıp sonra da günde 7 film izleyen biri olarak mı gözüküyorum, uz? 😂 Üzerime alınmadım desem de sanırım inanmazsınız, çünkü üzerime tabii ki alındım mwkskskskdk Arkadaşlar ben okumalarımı, izlemelerimi gayet düzenli bir şekilde yapıyorum. Hiçbir zaman okumalarım, izlemelerim bir insanla iletişimime veya sosyal hayatıma olumsuz yönde etki etmedi. Yani elbette gezmeyi, insanlarla tanışmayı, konuşmayı, sosyalligi seviyorum!.. Ve bunları müthiş bir istekle de yapıyorum da... Ne demeye getiriyorum... 21 yaşındayım. 1361 filmi evet izledim, küçükken de izlediğim filmleri hatırlayaraktan 2019 senesinde açtığım bu uygulamada aklıma geldikçe filmleri ekledim ve bu sayıya ulaştı. Ben dışarı da çıktım, arkadaşlarımla da gezdim, denizde de yüzdüm, tatiller de yaptım, insanlar da sevdim, aşık da oldum... Ama hani araba storysi atmadım, sigara içmedim, alkol kullanmadım, boş kavgalar etmedim, sokakta avel avel dolaşmadım... Yeri geldi günlerce film izlemedim, kitap okumadım, ulan kime hesap vericem dışarı da çıkmadım... Ama insanları böyle yargılamanın da hoş olduğunu pek sanmıyorum. Çünkü benim Minnoş kalbim buna alındı 😂. Rica ediyorum bunu başlatılmış bir savaş veya tiksinerek alınmış bir cephe olarak düşünmeyin. Açıklık getirmek istedim. Hepinize güzel günler diliyorum 😊 Sahi bu aralar rafı fazla kullanmaya başlamışım...

wolverineh 4 years ago

Merhabalar. Bugün sizlere sabitfikir dergisinin 131. sayısında karşılaştığım bir yazı hakkında soru sormak istiyorum. 1- Çok farklı kitaplar okuyoruz. Mesela kitap içerisinde "Arabaya (otomobile) bindi ve yolu tuttu." gibi marka içerikli olmayan cümleler oluyor. Bir de "BMW'ye bindi" demek var...…devamı