(@) - Raf

yasamsiz 7 months ago

1984

George Orwell

259 Gönderi

düşünün çünkü henüz yasaklanmadı.

yasamsiz 7 months ago

Martin Eden

Jack London

309 Gönderi

Spoiler içeriyor Jack London’ın Martin Eden romanı, bireyin içsel devrimini, sınıf atlamanın hayalini ve varoluşun hayal kırıklığını anlatırken; gerçekliğin dişlileri arasında un ufak olan bir adamın romanı. Bunu kabul ediyorum. Hikâye güçlüydü, karakter çizimi yerindeydi, sonu ise öylesine çarpıcıydı ki kitabın kapağını…devamı

yasamsiz 7 months ago

20 Yaşıma Mektup

Kolektif

14 Gönderi

Spoiler içeriyor 20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin…devamı20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin kendi 20 yaşlarına döndüklerinde yazacakları mektuplar… Her birinde hayat tecrübesinden süzülen bir ders, bir iz, bir dokunuş olmalıydı. Ben de bu düşünceyle büyük bir heyecanla kitaba başladım. Ama ne yazık ki kitap beklentimi karşılamadı. Evet, bazı yazarların yazıları gerçekten çok güzeldi. İçinde samimiyet vardı, okurken insanı düşündüren, kendi hayatına dönüp bakmaya zorlayan cümleler vardı. Özellikle o satırları okuduğumda gerçekten kitabın hakkını verdiğini hissettim. Öğütleri, uyarıları, içten gelen tavsiyeleri çok kıymetliydi. Bu bölümler olmasa belki kitabı tamamen yarım bırakabilirdim. Fakat işin olumsuz tarafı daha ağır basıyor. Birçok yazar sanki sadece ben de varım demek için yazmış gibi. Yazılar öylesine, sırf sayfa doldurmak için kaleme alınmış hissi veriyor. İki sayfalık boş cümleler, hiçbir detay barındırmayan, okura hiçbir şey katmayan metinler… Bazıları o kadar sıkıcıydı ki gerçekten yarım bırakmak zorunda kaldım. Çünkü okudukça bir şey öğrenemiyor, bir duyguyla baş başa kalamıyor, sadece vakit kaybettiğimi hissediyordum. Dahası, kimi yazılar neredeyse tamamen yazarın kendini tanıtmasına dönüşmüş. Hani bir özgeçmiş yazar gibi; doğdum, büyüdüm, şurada okudum, şunu yaptım… Ama ben bir yazarı tanımak istesem zaten internetten açar bakardım. Burada aradığım şey bu değildi. Aradığım şey, onların kendi 20 yaşlarına dönüp bana da yol gösterecek sözleriydi. Yani kitap, başlığında vaat ettiği amacından sapmış, hatta bir noktada tamamen başka bir şeye dönüşmüş. Sonuç olarak, 20 Yaşıma Mektup çok güzel bir fikirden doğmuş ama uygulanışta harcanmış bir kitap olmuş. İçinde çok değerli, çok dokunan satırlar yok değil, ama bütününe bakıldığında dağınık, amacından uzaklaşmış ve çoğu yerde sıkıcı bir eser çıkmış ortaya. Benim için kitabın belki üçte biri güzeldi, geri kalanı ise ya boştu ya da sıkıcıydı. Büyük bir hevesle başladığım bu kitabın bana kattıkları çok sınırlı kaldı. O yüzden puanım 10 üzerinden 4. Çok daha güzel bir eser olabilirdi, ama maalesef ki harcanmış bir konuya dönüştü.

yasamsiz 7 months ago

Ariel ve Seçme Şiirler

Sylvia Plath

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Ariel ve Seçme Şiirler’i okuduğumda sanki kitap değil de bir insanın kendi ölümüyle hesaplaşmasını izledim. Sylvia Plath kelimeleri öyle yazmış ki, şiir değil, ruh parçaları gibi. Her dizeyi okurken, onun nefesini son kez verirken duyuyormuşum gibi geldi. Bazı şiirler çok…devamıAriel ve Seçme Şiirler’i okuduğumda sanki kitap değil de bir insanın kendi ölümüyle hesaplaşmasını izledim. Sylvia Plath kelimeleri öyle yazmış ki, şiir değil, ruh parçaları gibi. Her dizeyi okurken, onun nefesini son kez verirken duyuyormuşum gibi geldi. Bazı şiirler çok sertti; özellikle babasına yazdığı satırlarda bir kız çocuğunun öfkesiyle bir kadının yıkımı birbirine karışıyordu. “Lady Lazarus” mesela, ölümü alaya alırken bile içindeki intiharı saklamıyordu. “Ariel”de atın koşusu özgürlük gibi görünse de aslında hızla yok oluşa giden bir nefesti. Onun ölümü beni en çok bu yüzden çarptı. Çünkü bu şiirleri sadece bir şairin hayal gücüyle değil, kendi hayatının en karanlık anlarından süzerek yazdığı belli. Plath için ölüm bir ihtimal değil, sürekli yanı başında duran bir hakikat. Ve biz onun satırlarını okurken, aslında kendi vedasını fısıldadığını fark ediyoruz. Bu kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir boşluk kaldı. Ne tamamen hüzün, ne de sadece hayranlık… İkisinin arasında, ağır bir yankı gibi bir şey. Sanki kendi içimdeki karanlıkla yüzleşmek zorunda bırakıldım. Plath bana şunu öğretti: bazen edebiyat bir güzellik değil, insanın kendi acısını başkasına bulaştırma biçimi. Ve ben o acıya yakalandım. O yüzden bu kitabı unutabileceğimi sanmıyorum. Bitirdiğimde elimde bir kitap değil, bir kadının ölmeden önceki son nefesleri kaldı. Bazı satırları okurken içimden sadece “işte tam burada Sylvia kendini ifşa etmiş” dedim. Mesela “Lady Lazarus” şiirinde şu dize beni yerle bir etti: “Ölmek bir sanattır, ben bunda çok iyiyim.” Ölümü bu kadar sıradanlaştırması, hatta sanki sahneye çıkar gibi anlatması beni hem ürküttü hem de büyüledi. O an anladım ki onun için intihar bir ihtimal değil, neredeyse bir yaşam biçimiydi. Bir başka yerde, “Daddy” şiirinde babasına hitap edişi içimi ezdi. O şiir boyunca bir kız çocuğunun öfkesini, kırgınlığını, korkusunu ve nefretini aynı anda duydum. “Seni öldürdüm sonunda, kara ayakkabılı baba” dediği satır, bana sadece bir babaya duyulan öfkeyi değil, kendi içindeki karanlığı öldürme çabasını da düşündürdü. Bu şiiri okurken onun yaralı çocukluğunu hissettim; ölümü belki de sadece babasının gölgesinden kaçmanın başka bir yoluydu. Ariel şiirinde ise özgürlüğün ve ölümün nasıl aynı şeye dönüştüğünü fark ettim. Atın koşusunu anlatırken bir yandan da hızla yok oluşa giden bir bedeni hissettirdi. O dizelerdeki hız, aslında hayattan kopuşun temposuydu. Beni en çok etkileyen şey buydu: Plath ölümü bir sona değil, bir tür özgürlük kapısına benzetiyordu. Bütün bu şiirleri onun ölümüyle birlikte okuyunca, her şey daha da ağır geliyor. Satırların altında gizli bir vasiyet, kelimelerin arasında duyulmaz bir vedâ var. O yüzden bu kitabı elimden bıraktığımda sadece bir şairi değil, bir kadının içsel çöküşünü taşıyor gibi hissettim. Belki de bu yüzden çok etkiledi beni; çünkü Plath acısını sadece yaşamamış, bize de bulaştırmış. Ve ben o acının içinde hem kayboldum hem de kendimi buldum.

yasamsiz 7 months ago

Emanet Çocuk

Claire Keegan

20 Gönderi

Kitap kısa ama anlattıkları, vermek istedikleri mesajlar çok güzel. Aile, aidiyet, yalnızlık… Hepsi öyle sade ama etkili bir şekilde işlenmiş ki insanı içine çekiyor. Yani okurken dokunuyor, düşündürüyor. Ama itiraf etmeliyim ki, hikaye biraz daha uzun olsaydı, karakterleri ve olayları…devamı

yasamsiz 7 months ago

Bulantı

Jean-Paul Sartre

50 Gönderi

Bu kitap, lisede okuduğum ve elimden düşürmediğim nadir eserlerden biri. Jean-Paul Sartre’ın Bulantı kitabı, okuduğum ilk andan itibaren beni içine çekti ve her kelimenin altını çizmeden geçemedim; neredeyse her sayfada bir not bıraktım, düşündüğüm şeyleri yazdım. Hatta psikoloğuma da gösterdim,…devamı

yasamsiz 7 months ago

Beyaz Leke

Aslı Arslan

24 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabı genel olarak sürükleyici ve etkileyici bulsam da bazı mantık hataları göze çarpıyor. Eftelya, tamamen baskıcı ve tehlikeli bir sistemde babasının avukatı olarak son derece rahat hareket edebiliyor; bu gerçekçi değil. Hakimi öldürdüğü sahne ise mantık dışı; bir insanın ilk…devamı

yasamsiz 7 months ago

Dansa Davet

Jean Teule

42 Gönderi

Spoiler içeriyor Jean Teulé’nin Dansa Davet kitabını okurken bir hikâye değil, bir çöküş yaşadım. Kitapta anlatılan sadece bir dans değil; Strasbourg’un tozlu sokaklarında açlık, yoksulluk ve çaresizlik içinde yaşayan insanların çırpınışı, ölüme yürüyüşü var. Teulé bunu süslemeden, doğrudan anlatıyor. Cümleler kısa ve…devamı

yasamsiz 7 months ago

Dorian Gray’in Portresi

Oscar Wilde

150 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, karakterlerin taşıdığı semboller oldu. Her biri insan ruhunun farklı bir yönünü temsil ediyordu: Basil masumiyeti, Dorian güzelliğin yozlaşmış cazibesini, Lord Henry ise zehirli fikirlerin en sofistike hâlini. Basil Hallward, bu hikâyedeki en saf…devamıBu kitapta beni en çok etkileyen şey, karakterlerin taşıdığı semboller oldu. Her biri insan ruhunun farklı bir yönünü temsil ediyordu: Basil masumiyeti, Dorian güzelliğin yozlaşmış cazibesini, Lord Henry ise zehirli fikirlerin en sofistike hâlini. Basil Hallward, bu hikâyedeki en saf karakterdi. O, Dorian’a bir insan olarak değil, bir sanat eseri gibi bakıyordu; onda güzelliğin ilahi bir parçasını görüyordu. Basil’in Dorian’a duyduğu hayranlık neredeyse bir dua gibiydi; içinde hiçbir kötülük, hiçbir çıkar yoktu. Dorian’ın portresini çizerken yaşadığı o tutku, aslında hem bir sanatçının hem bir dostun en samimi hâliydi. Ve bu yüzden, Dorian’ın Basil’i hayatından itişi, bana göre kitabın en trajik kırılma noktasıydı. Çünkü Basil, Dorian’a gerçek dost olabilen tek insandı. Onun ölümünü okurken sadece üzülmedim; içimde bir öfke hissettim. Ve Lord Henry… Ona dair duygularım başından sonuna kadar öfke ile hayranlık arasında gidip geldi. Çünkü bir insanın kelimelerle bu kadar tehlikeli olabileceğini, bir hayatı sadece cümlelerle mahvedebileceğini bu romanda gördüm. Henry, başından beri hiçbir şeye inanmayan, ama herkese bir şeyler inandırmaya çalışan bir adamdı. Ahlakı, vicdanı, sevgiyi küçümsüyordu. Ona göre hayat, sadece haz ve deneyimlerden ibaretti. Bu düşünceyi Dorian’a öyle ustaca fısıldadı ki Dorian, Basil’in temsil ettiği masumiyeti bir kenara atıp Henry’nin zehirli düşüncelerine sarıldı. Henry, kendi hayatında hiçbir risk almayan ama başkalarının hayatını riske atan bir kukla ustasıydı. Kitap boyunca Dorian’ın değişimini izlerken asıl şeytani olanın portrede değil, Henry’nin fikirlerinde saklı olduğunu düşündüm. O fikirler, Dorian’ın gençliğini lanetleyen, onu sürekli daha fazlasını aramaya zorlayan bir zehirdi. Bu yüzden Henry’ye nefret ettim. Çünkü o, hiçbir şey yapmadı ama her şeyi bozdu. Romanın sonunda, Dorian’ın çöküşü bana şunu hatırlattı: İnsan bazen kötülüğü kendi elleriyle seçmez; ona süslü cümlelerle, zekice felsefelerle ikram edilir. Oscar Wilde, güzelliğin cazibesini, hazcılığın tehlikesini ve fikirlerin gücünü öyle ustaca işlemiş ki kitap bittiğinde hem büyülenmiş hem de rahatsız olmuş hissettim. Basil için derin bir üzüntü, Henry için derin bir öfke, Dorian içinse hem acıma hem nefretle doluydum. Bu romanı çok sevdim. Çünkü sadece bir hikâye anlatmadı; beni düşündürdü, sorgulattı ve hatta kızdırdı. Bence Wilde’ın asıl başarısı da burada: Okurunu hem mest eden hem de rahatsız eden bir eser yaratmak.

yasamsiz 7 months ago

Tespih Ağacının Gölgesinde

Harper Lee

1 Gönderi

bu ülkede beni korkutan tek şey şu: devlet bir gün öyle bir canavarlaşacak ki, en küçük bireyler ayaklar altında ezilecek ve artık yaşamanın hiçbir değeri kalmayacak.