(@) - Raf

Spoiler içeriyor Hakan Günday’ın Az romanı, kadına yönelik şiddet, çocuk istismarı, pedofili, çocuk işçilik ve madde bağımlılığı gibi oldukça ağır toplumsal meseleleri merkeze alarak ilerleyen, okuru sürekli rahatsız eden ama aynı zamanda düşünmeye zorlayan bir eser. Günday’ın sert, karanlık ve sınırları zorlayan…devamıHakan Günday’ın Az romanı, kadına yönelik şiddet, çocuk istismarı, pedofili, çocuk işçilik ve madde bağımlılığı gibi oldukça ağır toplumsal meseleleri merkeze alarak ilerleyen, okuru sürekli rahatsız eden ama aynı zamanda düşünmeye zorlayan bir eser. Günday’ın sert, karanlık ve sınırları zorlayan anlatımına aşinaydım. Ama “Az” bende farklı bir yer açtı. Aynı yazarın kaleminden çıkmasına rağmen daha derin, daha sakin ama çok daha içe işleyen bir etki bıraktığını söyleyebilirim. Bu yüzden kitabı ayrıca beğendiğimi de belirtmem gerekiyor. İlk bölümde Derdâ ile tanışıyoruz. Hikâye daha en başından bir çocuğun hayatının kendi elinden nasıl alındığını göstererek başlıyor. Henüz 11 yaşında olan Derdâ, bir olayın ardından ailesi tarafından yatılı okuldan alınıyor ve ardından bir tarikata veriliyor. Burada en çarpıcı nokta, bunun bir kurtuluş ya da koruma gibi sunulması ama aslında tamamen bir teslimiyet olması. Ailenin ekonomik ve psikolojik çıkmazlarıyla birlikte çocuk, kendi hayatına dair hiçbir söz hakkı olmadan evlilik ve tarikat düzeni içine sürükleniyor. Sonrasında Londra’ya uzanan bu yolculuk, onun için bir özgürlük değil; sadece farklı bir tür kapanış oluyor. İkinci bölümde ise Derda karakteriyle karşılaşıyoruz. Mezarlıkta büyüyen bir çocuk. Daha ilk anda bile normal bir çocukluk ihtimalinin ortadan kalktığı bir hayat. Babasının cezaevinde olması, annesinin ölümüyle birlikte tamamen yalnız kalması ve mezarlığı hem ev hem de yaşam alanı olarak benimsemesi, onun dünyasını tamamen farklı bir noktaya taşıyor. Derda’nın hayatı aslında yaşayanlarla değil, ölülerle kurulan bir düzen gibi ilerliyor. Bu da onun ruh halini giderek daha içe kapanık ve kopuk bir hale getiriyor. Derda’nın hayatındaki önemli kırılmalardan biri Tutunamayanlar ile karşılaşması. Bu karşılaşma klâsik bir değişim anı gibi değil; daha çok kendi iç dünyasının dışarıdan yazılmış bir versiyonuyla yüzleşmesi gibi. Orada bulduğu şey bir hikâye değil, kendi dağınıklığının dili oluyor. Üçüncü bölümde ise bu iki karakterin yollarının kesişmesi anlatılıyor. Bu karşılaşma, romanın en kritik noktası çünkü burada ne klasik bir kurtuluş var ne de romantize edilmiş bir birleşme. Sadece iki farklı travmanın aynı eksiklikte birbirini fark etmesi var. Bu yüzden romanın dili burada daha da sadeleşiyor, ama etkisi daha da ağırlaşıyor. Kitabın adı Az aslında sadece bir kelime değil. Metin boyunca sürekli bir anlam genişlemesi yaşıyor. Az; eksiklik gibi görünse de, roman içinde neredeyse her şeyin özeti haline geliyor. İnsanların ilişkileri, yaşadıkları acılar, kurulamayan bağlar. Hepsi bir şekilde az üzerinden okunabiliyor. A ile Z arasındaki mesafe de burada sembolik bir anlam kazanıyor; başlangıç ve son arasında kalan her şeyin toplamı gibi. Romanın en güçlü yanlarından biri de Hakan Günday’ın anlatım dili. Şiddeti sadece olay olarak vermiyor; onu sistemin içine yerleştiriyor. Özellikle çocuk yaşta evlendirilen karakterler, istismar, bağımlılık ve yoksulluk gibi temalar sadece konu olarak değil, karakterlerin hayatını şekillendiren temel gerçeklikler olarak işleniyor. Bu da metni daha sert ama aynı zamanda daha gerçekçi yapıyor. Genel olarak baktığımda Az, Günday’ın karanlık evrenini tamamen terk etmeden daha insani bir noktaya taşıdığı bir roman gibi geldi bana. Daha önceki sertliğini koruyor ama bu kez o sertliğin içinde bir duygu kırılması da var. Bu yüzden okurken hem zorlayan hem de bırakmak istemediğim bir kitap oldu. Benim için Az beğendiğim, etkisinden kolay çıkamayacağım bir roman oldu.

yasamsiz 2 months ago

ve kafam il olma izni alabilecek kadar kalabalıktı.*

yasamsiz 2 months ago

bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör, pis, zehirli bir kuyuya. boğuluyorum, ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. sevdiklerim yabancılaşıyor. Kitaplar tuğla oluveriyor birden.

yasamsiz 3 months ago

Raven Suikastçısı

Selin Solaris

2 Gönderi

İlk izlenimim maalesef çok iyi olmadı.Yaklaşık 50 sayfa okudum ama anlatım tarzına bir türlü alışamadım. Türkçe yazılmış olmasına rağmen çeviri kitap okuyormuşum gibi hissettirdi. Cümleler bana çok garip geldi; bazen anlam bozukluğu varmış gibi hissettim ve kimin konuştuğunu anlamak için…devamı

yasamsiz 3 months ago

karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında. öyle yoruldum ki, yoruldum dünyayı tanımaktan. saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda. acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman, acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim. ve şimdi, birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.*

yasamsiz 3 months ago

Dul Ölümsüz Eş Arıyor

Jean-Louis Fournier

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Yazar eşini kaybettikten sonra yazdığı; yalnızlık, yaşlılık, ölüm korkusu ve yeniden bir hayat arkadaşı arama fikri etrafında şekillenen bir kitap. Yazar bu kitapta hem kara mizahı hem de kendi iç dünyasını aynı anda kullanıyor. Yer yer komik, yer yer rahatsız…devamıYazar eşini kaybettikten sonra yazdığı; yalnızlık, yaşlılık, ölüm korkusu ve yeniden bir hayat arkadaşı arama fikri etrafında şekillenen bir kitap. Yazar bu kitapta hem kara mizahı hem de kendi iç dünyasını aynı anda kullanıyor. Yer yer komik, yer yer rahatsız edici, yer yer de oldukça hüzünlü bir anlatımı var. Özellikle yaş ilerledikçe insanın yalnızlıkla kurduğu ilişkiyi ve kaybetme korkusunu çok açık bir şekilde anlatıyor. Jean-Louis Fournier’in kitaplarında beni en çok etkileyen şey, acıyı çok sade ama çok sert bir yerden anlatabilmesi oldu ve kitaplarını gerçekten severek okumuştum. Yazarın o buruk mizahı, insanın içine işleyen cümleleri ve hayatın en ağır taraflarını bile sade bir dille anlatabilmesi bence onu farklı yapan şeylerden biri. Ayrıca kitaplarının kısa oluşu da büyük bir avantaj. Uzun uzun anlatımlardan sıkılan ya da kalın kitapları okumakta zorlanan biriyseniz Jean-Louis Fournier kitapları çok rahat okunuyor. Bölümler kısa, dili akıcı ve anlatımı yormuyor. Zaten çoğu kitabı böyle küçük küçük ama etkili cümlelerden oluşuyor. Bu kitaba gelirsem ben aslında büyük bir beklentiyle başladım. Çünkü yazarın diğer kitaplarında hissettiğim o duyguyu bunda da yaşayacağımı düşünüyordum. Fakat bu kitabı okuduğum dönem benim için çok kötü bir zamana denk geldi. Kedim rahatsızlanmıştı ve ben onun başında beklerken biraz olsun kafam dağılsın diye bu kitabı okuyordum. Açıkçası bana bu kadar kötü geleceğini hiç düşünmemiştim. Kitabın bir yerinde geçen şu cümle beni gerçekten derinden yaralamıştı: “Ben hep başkalarının ölümünden korkarak yaşadım; annemin, eşimin, kedimin…” O an o cümleyi okuyunca sanki içimde korktuğum şeyle yüzleşmiş gibi hissettim. Altını çizmiştim hatta. Sonrasında kaybı yaşayıp dönüp o satırı tekrar düşünmek çok tuhaf bir his bıraktı bende. Bazı cümleler vardır, okuduğun an sadece cümle olmaktan çıkar; yaşadığın bir şeye dönüşür. Bu kitap benim için biraz öyle kaldı. Ama kitabın geneline baktığımda, ne yazık ki diğer kitapları kadar sevemedim. Evet, güzel alıntılar vardı. Hatta bazı satırlar gerçekten insanı durdurup düşündürüyor. Fakat onun dışında anlatılan şeyler bana çok geçmedi. Yer yer konusunu garipsedim, ilerleyen sayfalarda bazı düşünceler ve olaylar da pek hoşuma gitmedi. Sanırım beklentim fazla yüksekti ve bu yüzden kitap bende beklediğim etkiyi bırakmadı. Jean-Louis Fournier’in o insanın içine sessizce oturan hüznünü bu kitapta tam hissedemedim. Yine de tamamen kötü bir kitap diyemem. Okunur mu? Evet, okunur. Özellikle kısa sürede bitecek, düşündüren ama ağır olmayan bir kitap arayan biri için uygun olabilir. Fakat benim için yazarın en iyi kitapları arasına kesinlikle girmedi. Biraz daha mesafeli kaldığım bir kitabı oldu. Yine de kitap konusunda kesin konuşmayı çok doğru bulmuyorum. Çünkü herkesin bir kitaptan aldığı his farklı oluyor. Benim sevemediğim bir kitabı bir başkası çok derinden hissedebilir. Bu yüzden önerir miyim sorusuna net bir evet ya da hayır diyemem. Bence en doğrusu kitabın konusuna ve anlatım tarzına bakıp öyle karar vermek. Çünkü bazı kitaplar tam olarak doğru zamanda, doğru ruh haliyle okununca anlam kazanıyor.

yasamsiz 5 months ago

Tuhaf Resimler

Uketsu

14 Gönderi

Spoiler içeriyor benim için gerçekten farklı bir okuma deneyimi oldu. Kitap, birbirinden bağımsız gibi görünen ama ilerledikçe gizli bir şekilde birbirine bağlanan dört hikâyeden oluşuyor. Her hikâyede karşımıza çıkan garip bir çizim var ve bu çizimler basit eskizler gibi görünse de aslında…devamı

yasamsiz 5 months ago

Kardeşini Doğurmak

Büşra Sanay

22 Gönderi

Spoiler içeriyor Kardeşini Doğurmak kitabını okuduktan sonra gerçekten uzun süre etkisinden çıkamadım. Çünkü bu kitap bir roman değil; gazeteci Büşra Sanay’ın yaptığı araştırmalara, mağdur tanıklıklarına ve uzman görüşlerine dayanan gerçek bir çalışma. Okurken insanın içinin sıkılmasının sebebi de bu zaten: anlatılanların kurgu…devamıKardeşini Doğurmak kitabını okuduktan sonra gerçekten uzun süre etkisinden çıkamadım. Çünkü bu kitap bir roman değil; gazeteci Büşra Sanay’ın yaptığı araştırmalara, mağdur tanıklıklarına ve uzman görüşlerine dayanan gerçek bir çalışma. Okurken insanın içinin sıkılmasının sebebi de bu zaten: anlatılanların kurgu olmadığını bilmek. Bazı sayfalarda gerçekten durup düşünmek zorunda kaldım. Normalde bir kitabı birkaç günde bitirebilirim ama bu kitabı okumak benim için kolay olmadı; bazı yerlerde ara vermem gerekti. Çünkü okurken ister istemez “Bunları yaşayan insanlar şimdi neredeler? Bu kadar ağır şeylerden sonra hayatlarına nasıl devam ettiler?” diye düşünüyorsun. İnsan en yakınına bile güvenemeyecekse kime güvenecek sorusu da kitabı okurken sürekli aklıma geldi. Kitap yapısı açısından da farklı bir çalışma. Yazar önce kendi neden bu konuyu araştırmaya başladığını anlatıyor, sonra mağdurların hikâyelerine ve tanıklıklarına yer veriyor. Bunun yanında psikologlarla, öğretmenlerle, avukatlarla ve farklı uzmanlarla yapılan görüşmeler de kitapta önemli bir yer tutuyor. Yani sadece bireysel hikâyeler değil, olayın psikolojik ve toplumsal yönü de anlatılıyor. Kitabın bazı bölümlerinde anket sonuçları ve araştırma verileri de yer alıyor. Bu yüzden kitap yalnızca duygusal bir anlatı değil, aynı zamanda araştırmaya dayanan bir çalışma gibi ilerliyor. Bu da kitabın etkisini daha güçlü hâle getiriyor çünkü okur sadece bir hikâye okumuyor, aynı zamanda toplumun bir gerçeğiyle yüzleşiyor. Benim için kitabın en çarpıcı taraflarından biri şu oldu: Biz çocuklara hep yabancılardan uzak durmaları gerektiğini söyleriz. Tanımadıkları insanlardan bir şey almamalarını, dikkatli olmalarını öğretiriz. Ama bu kitapta anlatılan birçok olayda zarar veren kişi yabancı biri değil; aile içinden biri oluyor. Bu gerçek insanı daha da sarsıyor. Çünkü çocuk için en güvenli olması gereken yer olan aile ortamı bazen tam tersine dönüşebiliyor. Kitabı okurken en çok düşündüren şeylerden biri de buydu. Bu durum sadece bireysel bir suç değil, aynı zamanda toplumun konuşmaktan kaçtığı bir problem gibi görünüyor. Kitap aynı zamanda insanların neden bu konuları konuşmakta zorlandığını da anlatıyor. Utanç, korku, baskı ve aileyi koruma düşüncesi gibi sebepler yüzünden birçok olay uzun süre gizli kalabiliyor. Bazen mağdurlar yıllarca susmak zorunda kalıyor, bazen de çevredeki insanlar bir şeylerin yanlış olduğunu fark etse bile müdahale etmiyor. Yazar bu noktada toplumun sessizliğini de eleştiriyor. Çünkü konuşulmayan ve üstü örtülen sorunlar ortadan kaybolmuyor, sadece görünmez hâle geliyor. Eleştirel açıdan baktığımda kitabın en güçlü tarafı gerçek tanıklıklara dayanması ve konuyu farklı yönleriyle ele alması. Yazar yalnızca olayları anlatmakla kalmıyor; psikolojik, hukuki ve toplumsal boyutlarını da inceliyor. Bu yüzden kitap okuru rahatsız eden ama aynı zamanda düşündüren bir etki bırakıyor. Bence bu kitabın amacı da tam olarak bu: insanları rahatsız ederek farkındalık yaratmak. Çünkü bazı gerçekleri görmezden gelmek kolay ama onları konuşmak ve anlamaya çalışmak çok daha zor. Genel olarak benim için Kardeşini Doğurmak, sadece okunup geçilecek bir kitap olmadı. Okuduktan sonra insanın aklında uzun süre kalan, birçok soruyu düşündüren bir kitap oldu. Bu yüzden Büşra Sanay’ın böyle bir araştırma yapıp bu kitabı yazmasını önemli buluyorum. Çünkü bazı konular konuşulmadıkça yok olmuyor; tam tersine sessizlik içinde büyüyebiliyor. Bu kitap da tam olarak bu sessizliğin kırılması gerektiğini hatırlatan, ağır ama gerekli bir çalışma gibi geliyor bana.

yasamsiz 6 months ago

Bir Psikiyatristin Gizli Defteri

Gary Small, Gigi Vorgan

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir psikiyatrist tarafından kaleme alınan ve 15 bölümden oluşan bu kitap, farklı psikiyatrik vakaları merkeze alarak ilerliyor. Her bölümde ayrı bir danışanın hikâyesi anlatılıyor; çocukluk travmaları, kaygı bozuklukları, kişilik bozuklukları, takıntılar, depresyon, psikotik süreçler ve toplum içinde fark edilmeyen birçok…devamıBir psikiyatrist tarafından kaleme alınan ve 15 bölümden oluşan bu kitap, farklı psikiyatrik vakaları merkeze alarak ilerliyor. Her bölümde ayrı bir danışanın hikâyesi anlatılıyor; çocukluk travmaları, kaygı bozuklukları, kişilik bozuklukları, takıntılar, depresyon, psikotik süreçler ve toplum içinde fark edilmeyen birçok ruhsal rahatsızlık detaylı bir şekilde ele alınıyor. Yazar yalnızca hastalıkların tanımını yapmakla kalmıyor; o tanının arkasındaki insanı, ailesini, geçmişini ve yaşadığı kırılmaları da anlatıyor. Bu yönüyle kitap kuru bir akademik metin değil; vaka anlatımları üzerinden hem öğretici hem de insani bir anlatı sunuyor. Kitapta bazı bölümlerde, hastaların terapi sürecindeki ilerleyişini, doktor–danışan ilişkisinin nasıl şekillendiğini ve bir ruhsal hastalığın yalnızca bireyi değil, tüm aile sistemini nasıl etkilediğini görüyoruz. Özellikle toplum baskısının, aile inkârının ve “etiketleme” korkusunun birçok vakada süreci zorlaştırdığı açıkça gösteriliyor. Bazı ailelerin “Benim çocuğum deli değil” diyerek tedaviye direnmesi, ruh sağlığına dair önyargıların ne kadar güçlü olduğunu ortaya koyuyor. Yazar aslında bir yandan vakaları anlatırken bir yandan da toplumun ruh sağlığına bakışını eleştiriyor ve psikolojik destek almanın bir zayıflık değil, ihtiyaç olduğunu vurguluyor. Kitabı genel olarak beğendim. Hem dili akıcıydı hem de anlatılan vakalar gerçekten merak uyandırıcıydı. Bazı hastalıkları okurken şaşırdım; insan zihninin bu kadar karmaşık ve derin olabileceğini görmek beni etkiledi. Her bölümde farklı bir hayatın içine girmek, empati kurmak ve olaylara başka bir açıdan bakmak benim için oldukça öğreticiydi. Ayrıca bu kitabı okuma isteğim biraz da kişisel bir yerden geldi. Ben de bir dönem psikoloğa gittim ve bu süreçte toplumdaki önyargıları birebir deneyimledim. “Psikoloğa mı gidiyorsun?”, “Deli misin sen?” gibi söylemler hâlâ çok yaygın. Oysa yardım istemek cesaret gerektirir. Bu yüzden kitapta anlatılan vakaları okurken yalnızca bir okur olarak değil, bu süreci yaşamış biri olarak da okudum. Kendimi bazı satırlarda daha çok anladım, bazı yerlerde ise toplumun bakış açısını yeniden sorguladım. Eğer ruh sağlığına ilgi duyuyorsanız, farklı hasta vakalarını merak ediyorsanız ve insan zihninin derinliklerine dair gerçek hikâyeler okumak istiyorsanız bu kitap sizi etkileyebilir. Hem bilgilendirici hem de düşündürücü bir eser.

yasamsiz 6 months ago

Annem Öldü mü

Vigdis Hjorth

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu sefer değişik bir kitapla daha geldim; eğer farklı kitaplar okumak istiyorsanız, biraz da kendimi görmek istiyorum diyorsanız bu kitabı seveceğinize eminim. Annem Öldü mü, anne ile kız çocuğu arasındaki bağın zamanla nasıl sessizliğe, mesafeye ve kopukluğa dönüşebileceğini anlatıyor. Kitabın…devamı