(@) - Raf

Spoiler içeriyor Uzun zamandır okumak istiyordum. Kapağı, adı ve hikâye başlıkları hep aklımın bir köşesindeydi. Normalde PDF kitap okumayı çok sevmem ama Deli Kadın Hikâyeleri’ni o kadar merak ediyordum ki artık dayanamayıp PDF olarak okumayı seçtim. İyi ki de okumuşum. Bir günde…devamıUzun zamandır okumak istiyordum. Kapağı, adı ve hikâye başlıkları hep aklımın bir köşesindeydi. Normalde PDF kitap okumayı çok sevmem ama Deli Kadın Hikâyeleri’ni o kadar merak ediyordum ki artık dayanamayıp PDF olarak okumayı seçtim. İyi ki de okumuşum. Bir günde bitirdim çünkü hem dili akıcıydı hem de insanı içine çeken, bırakmak istemediğin bir havası vardı. Mine Söğüt’ü ilk kez bu kitapla okudum ve kalemi gerçekten çok hoşuma gitti; sert ama abartısız, kısa ama etkisi uzun cümleler kuruyor. Kitap toplamda 21 öyküden oluşuyor. Her öyküde başka bir kadının hayatına, iç dünyasına ve yaşadıklarına tanık oluyoruz. Kimi bir kayıpla baş etmeye çalışıyor, kimi hayatta tutunacak bir yer arıyor, kimi yaşadığı şeyler yüzünden içten içe parçalanıyor. Hikâyeler farklı gibi görünse de hepsi aynı duyguda birleşiyor: yalnız bırakılmışlık. Deli denilen kadınların aslında deli olmadığını, yaşadıkları yüzünden bu noktaya sürüklendiklerini düşündürdü. Kitabın verdiği toplumsal mesajlar bence çok güçlü. Sadece erkekten kadına uygulanan baskı ya da şiddet değil, kadının kadına uyguladığı yargılayıcı, kırıcı tavırlar da açıkça hissediliyor. Bu yönüyle kitap, bugünkü toplumla çok bağlantılı. Okurken bu anlatılanlar geçmişte kalmış demiyorsun; tam tersine, hâlâ yaşadığımız şeyler gibi geliyor. Görmezden gelinen sorunlar, suskunluklar ve alışılmışlık hissi öykülerin arka planında sürekli var. Mine Söğüt acıyı süslemiyor, dramatize etmiyor; olduğu gibi bırakıyor ve bu yüzden daha çok etkiliyor. Metinlerin arasına serpiştirilen kısa alıntılar ve görsel detaylar da kitabın havasını güçlendiriyor, okurken durup düşünmeye zorluyor. Özellikle birkaç bölüm beni diğerlerinden daha fazla etkiledi. Annemin O Harikulade Saçları, anne–kız ilişkisini güzellik ve kader üzerinden ele alırken, anneden kıza geçen görünmez yaraları ve kadın olmanın çok erken yaşta başlayan ağırlığını hissettiriyor. İçinde Ateşe Yakın Bir Şey Olan Kadın, toplumdan dışlanmış, “deli” olarak etiketlenmiş bir kadının yalnızlığını ve bastırılmış öfkesini anlatıyor; içindeki ateş hem yaşama tutunma isteğini hem de onu yakan acıyı simgeliyor. Naz Neden Derine Gömmemiş Kediyi?, bir çocuğun yaşadığı travmayı nasıl normalleştirdiğini ve kimsenin fark etmediği bir suçluluk duygusunun nasıl büyüdüğünü çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Maharetli Pembe El ise bir annenin kendi bedeninden korkmasını, annelik, suçluluk ve delilik sınırında verdiği sessiz mücadeleyi anlatıyor. Hem farklı bir bakış açısı kattı hem de uzun süre zihnimde kaldı. Kadın hikâyeleriyle, toplumsal yüzleşmelerle ilgilenen herkese gönül rahatlığıyla öneririm.

yasamsiz 6 months ago

Bahçıvan ve Ölüm

Georgi Gospodinov

38 Gönderi

Spoiler içeriyor Bahçıvan ve Ölüm’ü okurken, yaşadıklarımı birebir okuduğumu düşünmedim; ama kitap beni, farkında olmadan, çok tanıdık bir zaman dilimine geri sürükledi. Bazı sahneler değil belki, ama bazı duruşlar, bazı sessizlikler, bazı cümle araları… Hepsi bana, dedemin hastalığı dönemini anımsattı. Okudukça bir…devamıBahçıvan ve Ölüm’ü okurken, yaşadıklarımı birebir okuduğumu düşünmedim; ama kitap beni, farkında olmadan, çok tanıdık bir zaman dilimine geri sürükledi. Bazı sahneler değil belki, ama bazı duruşlar, bazı sessizlikler, bazı cümle araları… Hepsi bana, dedemin hastalığı dönemini anımsattı. Okudukça bir hikâyeye tanıklık etmekten çok, kendi geçmişimde dolaşıyor gibiydim. Bu kitabı okurken sık sık aynı hisse kapıldım: Sanki anlatılanlar benim ağzımdan değil, annemin ağzından dökülüyordu. O dönemi onun gözünden, onun taşıdığı yerden okuyormuşum gibiydi. Bu his beni özellikle sarstı. Çünkü ben o günlerde daha çok izleyen, duyan ama tam olarak adlandıramayan bir yerdeydim. Kitap sayesinde, o suskunluğun ne kadar ağır bir yük olduğunu daha net hissettim. Bahçıvan ve Ölüm, acıyı doğrudan göstermiyor; onu etrafından dolanarak anlatıyor. Hastalığın kendisi değil, hastalıkla yaşamak zorunda kalmanın yarattığı yorgunluk ön planda. Zamanın uzaması, gecelerin ağırlaşması, evin yavaş yavaş bir bakım alanına dönüşmesi… Bu anlatım biçimi, beni tekrar o dönemin içine çekti. Evde kalmak isteyen bir insanın yanında olmanın ne kadar zor bir sorumluluk olduğunu düşündürdü bana. Hem onu korumaya çalışmak, hem de onun acısına tanıklık etmek. Okurken çok üzüldüm. Çünkü kitap, bende yalnızca hüzün yaratmadı; bir geri dönüş hissi yarattı. Bazı sayfalarda durup kitabı kapattım. Okumaya devam etmek istedim ama aynı zamanda istemedim. Çünkü her ilerleyişte, bastırdığımı sandığım anılar biraz daha yüzeye çıkıyordu. O dönemlerin gerçekten geride kaldığını sanıyordum; ama kitap bana, onların sadece sessizleştiğini gösterdi. Kitabın en çarpıcı yanlarından biri, bakım verenlerin yaşadığı görünmez tükenişi çok sakin bir dille hissettirmesi. Kimse yüksek sesle şikâyet etmiyor. Kimse “artık yapamıyorum” demiyor. Ama her satırda bir yorgunluk var. Bu yorgunluk, beni anneme götürdü. O dönemde onun taşıdığı yükü, belki de ilk kez bu kadar net düşündüm. Söylenmeyen cümleleri, bastırılan korkuları, “daha fazlasını yapabilir miydim” sorusunu. Kitapta anlatılan baba figürüyle dedemi birebir özdeşleştirmedim. Ama o figür, bana dedemin duruşunu, hayata karşı sessizliğini, hastalıkla kurduğu mesafeli ilişkiyi hatırlattı. Hastanelerden duyulan rahatsızlık, evde kalma isteği, acının insanı içten içe eritmesi… Bunlar kitapta doğrudan yaşanmasa da, metnin ruhu beni bu düşüncelere itti. Bahçıvan figürü, bana bu noktada çok anlamlı geldi. Sabırlı, sessiz, toprağı tanıyan bir hayat anlayışı. Ölüm ise bu düzenin karşısında, bağırmadan gelen bir gerçeklik. Kitap, ölümü ne kutsuyor ne de lanetliyor. Sadece onunla yaşamak zorunda kalan insanların hâlini gösteriyor. Bu dingin ama sert anlatım, beni derinden etkiledi. Bahçıvan ve Ölüm’ü okurken hissettiğim şey, sadece üzüntü değildi. Bir ağırlıktı. Yeniden hatırlamanın ağırlığı. Geçmişle istemeden kurulan bir temasın ağırlığı. Okuma süreci benim için kolay olmadı; ama bu zorluğun kitabın gücünden geldiğini düşünüyorum. Çünkü bazı kitaplar seni rahatlatmak için yazılmaz. Seni sarsmak, seni düşündürmek, seni kendi hikâyene yaklaştırmak için yazılır. Kitap da benim için tam olarak bunu yaptı. Bana birebir yaşadıklarımı anlatmadı; ama o yaşadıklarımın duygusunu geri verdi. Okurken tekrar o dönemlere gittim. Aynı sessizliğin içine girdim. Aynı çaresizliği hatırladım. Bu yüzden Bahçıvan ve Ölüm, benim için sadece beğendiğim bir kitap değil; okurken canımı acıtan, ama gerçeğine sadık kalan bir metin oldu.

yasamsiz 8 months ago

Martı Jonathan Livingston

Richard Bach

117 Gönderi

Spoiler içeriyor Daha kitabı elime aldığımda ön kapakta yazan “Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?” cümlesi beni doğrudan yakaladı, çünkü bugün gerçekten de en zor olan şey bir insana özgür olduğunu hatırlatmak; arka kapak yazısında geçen cehaleti…devamıDaha kitabı elime aldığımda ön kapakta yazan “Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?” cümlesi beni doğrudan yakaladı, çünkü bugün gerçekten de en zor olan şey bir insana özgür olduğunu hatırlatmak; arka kapak yazısında geçen cehaleti kırma, yeteneklerini kullanma, kendini bulma ve özgür olma vurgusu ise kitabın ruhunu çok net özetliyor. Kısaca konusuna bakarsak, Jonathan Livingston sıradan bir martı değil; sürünün koyduğu sınırları kabul etmeyen, uçmayı sadece hayatta kalmak için değil kendini gerçekleştirmek için isteyen bir martı ve tam da bu yüzden cezalandırılıyor, dışlanıyor, susturuluyor. Bu noktada kitap benim için tamamen politik bir anlam kazanıyor, çünkü sorun Jonathan’ın ne düşündüğü değil, düşünmesi; sorun uçmak istemesi değil, itaat etmemesi. Günümüz dünyasında da özellikle genç bireylerin kendi özgürlüğünü aradığında karşılaştığı şey tam olarak bu: “özgürsün” deniliyor ama farklı bir fikir söylediğinde, sistemi eleştirdiğinde, çizilen sınırların dışına çıktığında hemen susturuluyorsun. Kitap bana göre, özgürlüğü savunduğunu iddia eden ama eleştiriyi tehdit olarak gören sistemleri çok sade ama çok sert bir şekilde eleştiriyor; sürü düzeni, çoğunluğun konforunu korumak için bireyi feda eden yapıyı temsil ediyor. Jonathan’ın yaşadığı dışlanma, bugün farklı düşünen insanların marjinalleştirilmesine, yalnız bırakılmasına ve cezalandırılmasına bire bir karşılık geliyor. Yazarın dili sade, akıcı ve yormayan bir dil; felsefi olmasına rağmen öğretici ya da üstten bakan bir anlatımı yok, bu kitapla yazarı ilk kez tanımış olmama rağmen anlatımını çok etkileyici buldum. Kitabın içindeki çizimler metni bölmeden destekliyor ve okuma deneyimini daha da akıcı hâle getiriyor. Ama benim için bu kitabı asıl güçlü yapan şey, günümüz sistemine bu kadar net bir ayna tutması; Jonathan Livingston Martı bana bir hikâye değil, özgürlüğün neden bu kadar zor kabul edildiğini, neden farklı olanın cezalandırıldığını ve neden sorgulamanın hâlâ bu kadar tehlikeli görüldüğünü anlatan güçlü bir metafor gibi geldi ve bu yüzden kendimi bu kitaba, verdiği mesaja ve anlattığı düşünceye çok yakın hissettim. Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın rn zor işi?

yasamsiz 8 months ago

Gece ve Sonra

Claire Daverley

8 Gönderi

Spoiler içeriyor Spoiler içerir Kitaba 7 puan verdim ve bunun en büyük sebebi kadın karakteri olan Rosie. Açıkçası, böyle bir karaktere tahammül etmek gerçekten sinir sistemi güçlü insanların harcı. Benim için değil. Ne okurken sakin kalabildim ne de davranışlarını mantıklı bir yere…devamıSpoiler içerir Kitaba 7 puan verdim ve bunun en büyük sebebi kadın karakteri olan Rosie. Açıkçası, böyle bir karaktere tahammül etmek gerçekten sinir sistemi güçlü insanların harcı. Benim için değil. Ne okurken sakin kalabildim ne de davranışlarını mantıklı bir yere oturtabildim. O yüzden dürüst olayım: Puandan kırdığım her şey tamamen Rosie yüzündendi. Kitabın konusundan kısaca bahsetmem gerekirse Gece ve Sonra, küçüklüklerinden beri yaralarını birbirlerine gösteren iki gencin, Will ile Rosie’nin yıllara yayılan gelgitli ilişkisini anlatıyor. Rosie; travmaları, kayıpları ve kararsızlıklarıyla ne hissettiğini çözemeyen, sürekli kaçan bir karakterken, Will her defasında onu yeniden bulan, bekleyen ve ona tutunmaya çalışan taraf. Hikâye Rosie’nin ailesindeki trajediler, Will’in zor geçen çocukluğu, lisede başlayan bağları ve yıllar sonra yollarının yeniden kesişmesi üzerine kurulu. İki kişi birbirini sevse bile hayatın, travmaların ve yanlış kararların onları sürekli ayrı düşürebileceğini gösteren bir hikâye. Kitabı gerçekten çok sevdim. Daha ilk sayfalarda o liseli heyecanının yakalanması beni eski anlara döndürdü ve elimden hiç bırakmadım. Özellikle ikiz erkek karakterin öldüğü bölüm beni derinden sarstı; o noktaya kadar kitap yağ gibi akıyordu ve Kesin 10 puan veririm diye düşünmüştüm. Fakat hikâyenin bir yerinde sanki ritmi bozuldu ve bunun en büyük nedeni Rosie’nin davranışlarıydı. Başta tatlı gelen bu karakter, ilerledikçe tamamen tutarsız, ne istediğini bilmeyen, sürekli kaçan ve çevresine zarar veren biri hâline dönüştü. Okurken sinirden kitabı fırlatma isteği bile yarattı. En büyük saçmalığı ise aklında hâlâ Will varken gidip biriyle evlenmesi ve üstüne Will’i düğününe davet etmesiydi. Sana karşı hisleri olduğunu bildiğin bir insanı düğününe çağırıp gelmedi diye tavır takınmak… gerçekten saçmaydı. Evliyken Will’le bir kesilip bir başlayan iletişimleri, aile yemeğinden kalkıp Will’le görüşmesi de bana göre düpedüz aldatmaydı. Boşandıktan sonra bile Will’e karşı hâlâ net olamaması, tam bir şey başlayacakken bu kez de “kocam hasta, ona bakmam lazım” diyerek geriye dönmesi, yıllarca süren kararsızlık döngüsü hem Will’i hem beni fazlasıyla yordu. Bunlara ek olarak çeviri ve editörlük hataları da okuma deneyimini yer yer baltaladı. Cümlelerin tuhaf çevrilmesi, paragraf boşluklarının yanlış yerde verilmesi, noktalama hataları sanki kitap tam bir editörden geçmemiş gibiydi. Tüm bunlara rağmen kitabı sevdiğimi söylemeliyim. Sürükleyici, duygusu güçlü ve mesajı olan bir hikâye. Popüler olmasını anlayabiliyorum; beni de içine aldı ve okurken hiç sıkmadı. Benim derdim yalnızca Rosie karakteriyleydi. Onun dışında kitap gerçekten güzel, okunmayı hak eden bir eser. Sadece okuyacaksanız Rosie’ye biraz temkinli yaklaşın; çünkü insanı delirtebilen bir karakter. Ama genel olarak bakınca kitap başarılı, etkileyici ve kesinlikle okunabilir bir kitap.

yasamsiz 8 months ago

Beyaz ve Siyah

Eugene Ionesco

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Eugene Ionesco’yla ilk tanışmam oldu. Daha önce hiç eserini okumamıştım ve açıkçası bu kadar farklı bir tarzla karşılaşacağımı da beklemiyordum. Yazarla ilk buluşmamın böyle resimli, sade ama sembolik bir kitapla olması hoşuma gitti; çünkü hem onun dünyasına hafif bir adım…devamıEugene Ionesco’yla ilk tanışmam oldu. Daha önce hiç eserini okumamıştım ve açıkçası bu kadar farklı bir tarzla karşılaşacağımı da beklemiyordum. Yazarla ilk buluşmamın böyle resimli, sade ama sembolik bir kitapla olması hoşuma gitti; çünkü hem onun dünyasına hafif bir adım atmış gibi hissettirdi, hem de merak uyandırdı. Ionesco’nun diğer eserlerine de bakmam gerektiğini düşündüm. Bu kitabı seçmemde biraz da yayın evinin etkisi vardı. Zaten bu yayınevinden çıkan kitapları hep seviyorum; ne zaman kitap alacak olsam elim otomatik olarak onların rafına gider. Tarzlarını, kapaklarını, dil tercihlerindeki özeni ve bastıkları kitapların genel atmosferini çok beğeniyorum. O yüzden Beyaz ve Siyahı görünce hiç tereddüt etmeden aldım. Yine yanılmadığımı hissettiren bir seçim oldu. Kitabı ilk gördüğümde, kapağı ve adı yüzünden felsefi bir metin olduğunu düşündüm. Felsefi kitapları çok sevdiğim için daha okumadan bir sıcaklık duydum. Bu bana hitap edecek diye hissettim. Okumaya başlayınca, felsefi hava gerçekten vardı ama beklentimden daha farklı bir şekilde verildi. Ionesco burada uzun uzun düşünceler anlatmıyor; bunun yerine iki rengin beyaz ve siyahın basit görünen ama anlamı geniş sembolizmi üzerinden ilerliyor. Kitabın en dikkat çekici tarafı, metinle çizimlerin bir arada olması. Sayfaları çevirirken her çizime ayrı ayrı baktım. Çoğu çocuk çizmiş gibi bir sadelikteydi ama o sadelik bence bilinçliydi. Basit bir çizgi bile bazen bir duyguyu, bir düşünceyi kelimeden daha açık söylüyor. Birkaç çizimi o kadar uzun inceledim ki, sanki yazar kalemi bana bırakmış da devamını sen düşün demiş gibi hissettim. Bu yönü çok hoşuma gitti. Metin kısa ama hissi derin. Yine de kitabı 6 puan vermemin sebebi, tamamen kişisel bir beklentiden kaynaklanıyor. Ben daha edebi yoğunluğu olan, cümleleri ağırlık gibi oturan, biraz daha derin analizlerle ilerleyen metinleri seviyorum. beyaz ve Siyah güzel, sade, düşündürücü ama ben bir tık daha yoğun bir felsefi tat aradım. Belki de Ionesco burada sadeliğin gücünü tercih ettiği için, bilinçli olarak o yoğunluğu geri plana çekmişti. Buna rağmen, altını çizdiğim yerler çoktu. Özellikle ilk 9. sayfadaki alıntı beni çok etkiledi. Hem anlamı hem sadeliği hem de vuruculuğuyla kitabın en güçlü bölümlerinden biri bence. Zaten kısa olmasına rağmen düşünsel bir tarafı hep var. Resimleriyle, sembolik anlatımıyla ve farklı yapısıyla hızlı ama keyifli bir okuma sunuyor. Yolda, molada, kısa bir yolculukta bir çırpıda bitirebileceğiniz ama yine de sizde birkaç soru, birkaç his ve birkaç çizim bırakabilecek bir kitap. Hem Ionesco’yla ilk tanışmam olduğu için hem de yayın evinin çizgisini yine sevdiğim için benim için hoş bir deneyim oldu.

yasamsiz 8 months ago

Acayip Bir Başlangıç

Monika Maron

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabın sadece bir hikâye anlatmaması; aynı zamanda insanın kendi hayatıyla ilgili de küçük küçük kapılar aralaması oldu. Monika Maron’un kalemi zaten çok yalın ama bir o kadar da içeriye işleyen bir tarzda. Bu kitapta da tam olarak bunu hissediyorsun: bir…devamıKitabın sadece bir hikâye anlatmaması; aynı zamanda insanın kendi hayatıyla ilgili de küçük küçük kapılar aralaması oldu. Monika Maron’un kalemi zaten çok yalın ama bir o kadar da içeriye işleyen bir tarzda. Bu kitapta da tam olarak bunu hissediyorsun: bir karakteri değil, sanki insanın kendi içindeki o hafif karmaşayı okuyorsun. Kitabın temel konusu aslında bir kadının hayatının ortasında, hiçbir şeyin ona iyi gelmediği bir zamanda kendine yeni bir başlangıç arayışı. Büyük olaylar yok, büyük dramlar yok; ama içten içe büyüyen bir boşluk duygusu var. Bu boşluk, karakterin her düşüncesine, her davranışına sinmiş durumda. Maron bunu çok gerçekçi anlatmış. Özellikle karakterin kendi iç sesi, geçmişiyle hesaplaşması, hayata hangi noktada ve neden tutunamadığını kendi kendine sorgulaması beni çok etkiledi. Kitap ilerledikçe aslında insanın hayatı boyunca yaptığı başlangıçların ne kadar acayip olabileceğini fark ediyorsun. Çünkü bazen başlangıç dediğimiz şey büyük bir hareket değil; bazen sadece yerinden kıpırdamak bile yeterli oluyor. Yazar, karakterin küçük bir kararla bile hayatında nasıl değişimler yaşayabileceğini çok doğal bir dille göstermiş. Bu kısımlar bana iyi gelmişti. İçimde bir yerde evet, bazen gerçekten bir adım yeter dedirtti. Ama tam burada şunu da söylemeliyim: Kitabın bazı yerlerinde bu içsel yolculuk biraz yüzeyde kalmış gibi geldi bana. Mesela karakterin düşüncelerine giriyoruz ama bazı sahnelerde o derin bağ kopuyor. Sanki yazar birden hızlanmış, bazı sayfaları sadece doldurmak için yazmış gibi hissettiğim oldu. Hatta bu bölüm olmasa da olurmuş dediğim anlar vardı. Kitabın genel tonu çok güzel ama yer yer o yoğunluk dağılmış. Yine de karakterin iç dünyasında dolaşmak, onun hayata yeniden tutunma çabasını izlemek, bazı şeyleri fark edişine şahit olmak hoşuma gitti. Maron’un en sevdiğim yönü, hiçbir şeyi abartmadan ama tam yerine oturacak bir cümleyle anlatabilmesi. Bu kitapta da özellikle altını çizdiğim bazı satırlar oldu. Çok sade bir cümle, ama okurken insanın içinde bir şey kıpırdıyor. İşte bu, kitabın bence en değerli tarafıydı. Aynı zamanda kitapta hayata dair ufak bilgiler, gözlemler ve deneyimler var. Bunlar okuyucu olarak bana hıh, bu mantıklı dedirten şeylerdi. Kitap bittiğinde hem biraz düşünmüş hem de biraz hafiflemiş hissettim. Sanki yazar bana doğrudan Her şey kötü olabilir ama yeniden başlamak mümkün demiş gibi. Buna rağmen ve bunu söylemeden geçemem kitabın daha derin yazılabileceğini düşündüm. Konusu buna çok müsaitti. İçsel yolculuk, hesaplaşma, yeniden başlama. Bunlar çok güçlü temalar. Bir tık daha ayrıntı, bir tık daha hikâye dokusu görmek isterdim. Belki karakterin geçmişi daha fazla açılabilirdi ya da bazı sahneler daha anlamlı hale getirilebilirdi. Bu yüzden kitap bana biraz zayıf geldi. Güzel ama derinliği tam yakalayamamış gibi.

yasamsiz 8 months ago

Beyaz Kitap

Han Kang

9 Gönderi

Spoiler içeriyor İnce bir yarayı parmaklarımla yoklarken tuttuğum nefes gibi Han Kang’ın yazdıkları öyle tanıdık, öyle kırılgan ki, okurken bazı sayfalarda durup nefesimi topladığımı fark ettim. Kendi hayatımın sessizlikleriyle çakışan bir şey var bu kitapta; özellikle de kaybın, yasın ve hatırlamanın o…devamıİnce bir yarayı parmaklarımla yoklarken tuttuğum nefes gibi Han Kang’ın yazdıkları öyle tanıdık, öyle kırılgan ki, okurken bazı sayfalarda durup nefesimi topladığımı fark ettim. Kendi hayatımın sessizlikleriyle çakışan bir şey var bu kitapta; özellikle de kaybın, yasın ve hatırlamanın o bembeyaz yüzü. Kitap aslında bir hikâyeyi anlatmaktan çok, bir duyguyu yürütüyor. Beyaz nesneler üzerinden ilerleyen çok parçalı bir anlatı gibi ama bu parçalar yan yana gelince insanda derin bir bütünlük bırakıyor. Sanki beyaz dediğimiz şey bir renk değil, bir boşluk; insanın içindeki o hiç doldurulamayan alan. Beni en çok sarsan yer zıbın bölümü oldu. Bir bebeğin ömrüne bile yetemeyen küçücük bir kumaş parçasının bu kadar ağır bir anlam taşıyabilmesi. Ben orayı okurken, Han Kang’ın kırılmış bir anıyı elinde tutup onu bize göstermesini izledim resmen. Bir zıbın üzerinden hem yokluğu hem de bir annenin içinden hiç çıkmayan suçluluğunu, sızısını bu kadar sade ama bu kadar vurucu anlatması. İçimde bir şey düğümlendi, kelimeleri takip etmekte zorlandım. Çünkü ne kadar az şey söylüyor gibi görünse de, altı o kadar dolu ki. Kitapta beni etkileyen bir diğer şey ise yazarın kendi hayatıyla, kaybettiği ablasıyla kurduğu bağdı. Geriye dönüp hiç yaşamamış birinin gölgesini sevmeye çalışmak. Bu bence kitabın en ağır sorusu: Yaşayamamış bir hayatı anmak mümkün mü? Han Kang bunu uzun uzun açıklamadan, sadece hissettiren o kırılgan tonuyla anlatıyor. Tüm bunlara rağmen Beyaz Kitap çok rahat okunan bir kitap. Kendine biraz zaman ayırıp bir oturuşta bitirilecek türden. Çünkü dili akıyor, anlatım fazla çaba göstermeden insanın içine sızıyor. Ama bence asıl güzelliği, okumayı bitirdikten sonra bile üzerinde sessizce düşünmeye devam ediyor olman. Kitabı kapattığında beyaz rengin bile daha ağır, daha anlamlı geldiğini fark ediyorsun.

yasamsiz 8 months ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

199 Gönderi

Spoiler içeriyor İnsan düşünmezse, hatırlamazsa, sorgulamazsa zaten yavaş yavaş kendini kaybediyor. Ve Bradbury’nin romanı tam olarak bunu anlatıyor. Konusu zaten net. Kitapların yasaklandığı, insanların artık düşünmekten uzaklaştırıldığı, her şeyin yüzeysel olduğu bir gelecek. Devlet kitapları tehlike olarak görüyor ve itfaiyeciler de bu…devamıİnsan düşünmezse, hatırlamazsa, sorgulamazsa zaten yavaş yavaş kendini kaybediyor. Ve Bradbury’nin romanı tam olarak bunu anlatıyor. Konusu zaten net. Kitapların yasaklandığı, insanların artık düşünmekten uzaklaştırıldığı, her şeyin yüzeysel olduğu bir gelecek. Devlet kitapları tehlike olarak görüyor ve itfaiyeciler de bu kitapları yakmak için var. Montag da bu düzenin içinde yaşayan bir itfaiyeci. Ama zamanla, gördükleri ve tanıştığı insanlar sayesinde bu düzenin aslında ne kadar boş olduğunu fark etmeye başlıyor. Montag’ın yaşadığı uyanış bana şunu düşündürdü İnsan bazen hayatın ortasında durup kendine ben ne yapıyorum? diye sormadıkça gerçeklerle yüzleşemiyor. Kitap tam olarak bunu yaptırıyor. Clarisse’in soruları, yaşlı kadının kitaplarıyla birlikte yanmayı tercih etmesi, karısının tamamen boş bir hayat yaşaması. Bunlar Montag’ın zihnini dürtüyor. Ve bence bizim hayatımızda da böyle şeyler var. Bir olay, bir insan, bir cümle bazı şeyleri sorgulatıyor. Bu kitap da o etkiyi yaratıyor. Romanın anlattığı dünya bana çok uzak gelmedi açıkçası. Çünkü bugün de insanlar sürekli ekranlara bakıyor, hızlı tüketime alışmış durumda, sessizliği unuttu. Ve kitap şunu açık açık gösteriyor Eğer insan kendini hazır bilgilere, yapay mutluluklara, düşünmeden yaşamaya teslim ederse, aslında kendi hayatının iplerini bırakmış olur. Bu yüzden kitabın mesajı çok güçlü Okumak sadece bilgi değil, bir duruş. Düşünmek sadece zeka değil, bir özgürlük. Montag’ın ormana kaçıp kitapları ezberleyen insanlarla tanışması da bana şunu hatırlattı Bilgi gerçekten yok olmaz. Saklanır, aktarılır, taşınır. Önemli olan onu koruyacak insanlar olması. Hayatta da böyledir; değer verdiğimiz şeyleri içimizde taşırız, kimse alamaz. Genel olarak baktığımda, Fahrenheit 451 bence kesinlikle okunması gereken bir kitap. Hem konusu sağlam, hem de insana gerçekten bir şey öğretiyor. Şunu fark ettiriyor Eğer düşünmeyi bırakırsa insan, zaten kendi özgürlüğünü kendi yakmış olur. Kitap aslında kitaplardan değil, insandan bahsediyor. Değerlerden, hafızadan, bilinçten Bunları kaybettiğimizde geriye sadece boş bir hayat kalıyor. Benim için kitabın değeri de burada. Hem güzel bir hikâye sunuyor hem de hayatla ilgili ciddi dersler veriyor. Ve ben böyle kitapları seviyorum kapattığımda bana bir şey söylemiş olsun istiyorum. Bu kitap da tam olarak öyle bir eser.

yasamsiz 9 months ago

Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum

Baek Sehee

35 Gönderi

Spoiler içeriyor Kronik depresyonla mücadele eden bir kadın. Kitap boyunca onun psikiyatristiyle yaptığı seansların transkriptlerini okuyoruz. Aralarda da kendi düşüncelerini, hislerini, bazen de o anlarda aklından geçenleri paylaşıyor. Yani bu bir roman değil, kişisel gelişim kitabı da değil; daha çok bir terapi…devamıKronik depresyonla mücadele eden bir kadın. Kitap boyunca onun psikiyatristiyle yaptığı seansların transkriptlerini okuyoruz. Aralarda da kendi düşüncelerini, hislerini, bazen de o anlarda aklından geçenleri paylaşıyor. Yani bu bir roman değil, kişisel gelişim kitabı da değil; daha çok bir terapi günlüğü gibi. Ancak tam da bu noktada kitap bende bir eksiklik hissi bıraktı. Çünkü anlatılan şeylerin çoğu, yazarın yaşadığı buhranı derinlemesine göstermek yerine, yüzeyde dolanıyor. Distimi gibi ciddi bir rahatsızlığın, bu kadar hafif ve dağınık bir biçimde aktarılması kitabın etkisini çok zayıflatmış. Yazarın terapi süreci boyunca bir ilerleme yaşayıp yaşamadığını anlamak neredeyse imkânsız. Seanslar bir noktada tekrara düşüyor; aynı duygular, aynı çıkmazlar. Psikiyatristin yaklaşımı da oldukça yetersizdi bence. Kitabın başından sonuna kadar Sen iyi bir insansın. gibi basmakalıp cümlelerle ilerleyen bir terapi süreci gördüm. Bu kadar derin bir acıya, bu kadar karmaşık bir zihin hâline bu kadar yüzeysel cevaplar verilmesi, bana kitabın samimiyetini zedelemiş gibi geldi. Psikiyatristin, yazarın hayatına gerçekten dokunabildiğine dair bir his uyandırmıyor. Bir diğer rahatsız edici nokta ise kitabın içinde yer alan bazı söylemlerdi. Yazarın zaman zaman kadın düşmanı, homofobik hatta küçümseyici bir dile kaydığı bölümler var. Kendi içindeki çelişkileri belki de fark etmeden bu şekilde yansıtıyor. Ancak bunu bir itiraf cesareti olarak görmek de zor. Aksine, bazı yerlerde pick me tavırlarıyla karşılaşıyoruz; başkalarının onayına bu kadar bağımlı bir karakter, kendi iç huzurunu bulma yolunda ilerleyemiyor. Oysa kitap sanki kurtulmuş bir kadının hikâyesi gibi sunulmuştu. Kitabın sonlarına doğru eklenen kısa notlar da bu dağınıklığın devamı niteliğinde. Seanslardan sonra yazdığı o küçük notlarda bile, sanki aynı cümleleri tekrar tekrar okuyormuşum hissine kapıldım. Yazar, ne kendisiyle ne de yaşadığı ülkenin dayattığı güzellik ve başarı standartlarıyla tam olarak yüzleşebilmiş gibi değil. Güney Kore’de dış görünüşe verilen aşırı önem, kadının sürekli kusursuz olması gerektiği algısı, satır aralarında hissediliyor. Fakat bu önemli sosyolojik arka plan bile kitapta derinlemesine ele alınmıyor; oysa asıl mesele belki de buydu. Ben kitabı okurken yazarın vefat ettiğini öğrenmiştim. 35 yaşında hayatını kaybettiğini duyunca ister istemez kitabın her cümlesi daha başka bir anlam kazandı. Sanki o terapi odasındaki cümleleri değil de, artık dünyadan gitmiş birinin son izlenimlerini okuyormuşum gibi hissettim. Bu da kitabı duygusal olarak daha ağır hâle getirdi. Ne kadar yüzeysel bulsam da, bir insanın kendini iyileştirmeye çalıştığı bir dönemin kaydını tutmuş olması değerli. Yine de dürüst olmam gerekirse, kitap bana çok fazla şey katmadı. Ne psikolojik açıdan derin bir çözüm sundu, ne de edebi olarak güçlü bir anlatım. Belki benzer bir süreçten geçen okurlar için yalnız değilim hissi verebilir ama onun dışında güçlü bir etki bırakmadığını düşünüyorum.

yasamsiz 10 months ago

Ben Kirke

Madeline Miller

126 Gönderi

Spoiler içeriyor Mitoloji sevenlerin özellikle ilgisini çekeceği bir roman. Yunan mitolojisinin büyülü ama zalim dünyasında, hep tanrıların gölgesinde kalmış bir kadının hikâyesini anlatıyor. Kirke, başkaları kadar gösterişli ya da güçlü değil belki ama içinde bambaşka bir kudret taşıyor: insan olabilmeyi. Kitabı okurken,…devamıMitoloji sevenlerin özellikle ilgisini çekeceği bir roman. Yunan mitolojisinin büyülü ama zalim dünyasında, hep tanrıların gölgesinde kalmış bir kadının hikâyesini anlatıyor. Kirke, başkaları kadar gösterişli ya da güçlü değil belki ama içinde bambaşka bir kudret taşıyor: insan olabilmeyi. Kitabı okurken, onun dışlanmışlığını, yalnızlığını ve sonunda kendi gücünü fark etmesini derinden hissediyorsunuz. Ailesiyle olan ilişkileri ise beni fazlasıyla sinirlendirdi. Annesi tamamen ilgisiz, babası kibirli ve umursamaz. Kirke’nin kardeşleri de aynı şekilde, sürekli kendini üstün gören, küçümseyici tipler. Kirke onların arasında hep eksik, hep yanlış biri gibi görülüyor. O yüzden ben açıkçası ne annesini ne babasını ne de kardeşlerini sevebildim. Hepsi gıcıktı, hepsi bencildi. Kirke’nin o soğuk, sevgisiz ortamda kendine yer bulamayışını okurken içim gerçekten sıkıştı. Bir de o erkek karakter Kirke’nin ilk aşkı olan kişi. Başta sanki gerçekten seviyormuş gibi davranıyor ama sonradan yaptığı şeyler tam bir hayal kırıklığı. Kirke ona saf bir kalple bağlanıyor ama adamın bu sevgiyi nasıl bencilce kullandığını görmek beni çok rahatsız etti. O bölümde Kirke’ye çok üzüldüm, ama aynı zamanda oradan sonra daha güçlü birine dönüşmeye başladığını da gördüm. Kitapta beni en çok sarsan sahnelerden biri ise, Kirke’nin adasına gelen erkeklerle yaşadığı o olaydı. Onların iyi niyetliymiş gibi davranıp, aslında onu zayıf sanarak saldırmaya kalkıştıkları o an Gerçekten insanın içini kaldıran bir sahneydi. Kirke’nin o an yaşadığı korku, öfke ve çaresizlik hepsi çok güçlü bir şekilde yansıtılmış. Ama aynı zamanda o sahneyle birlikte Kirke’nin içinde bastırılmış gücün patladığını, bir kadının kendi bedenine, hayatına ve sınırlarına sahip çıkma anını görüyorsunuz. O bölüm beni hem öfkelendirdi hem de etkiledi. Doğrusunu söylemek gerekirse, kitabın ortalarına doğru özellikle 230. sayfalardan sonra tempo biraz düştü. Bazı yerlerde uzun betimlemeler okumayı zorlaştırdı. Ama yazarın dili o kadar güçlü, atmosfer o kadar büyüleyiciydi ki, bırakmak istemedim. Özellikle babasıyla yaşadığı o yüzleşme anı beni derinden etkiledi. Hem bir kızın babasına karşı yıllarca biriktirdiği korku hem de sonunda gelen özgürlük duygusu çok güçlüydü. Genel olarak Ben Kirke, hem mitolojiye hem kadın gücüne dokunan bir hikâye. Bazı bölümleri yavaş ilerlese de, karakter derinliği ve anlatımın büyüsü bunu fazlasıyla telafi ediyor. Kirke’nin acıyla, yalnızlıkla ve ihanete rağmen dimdik kalışı, kitabın en vurucu tarafıydı. Benim için 10 üzerinden 7’lik bir kitap. Çünkü anlatımı çok iyi, karakterleri güçlü, ama bazı kısımlarda tempo düşüyor. Yine de mitoloji sevenlerin seveceği, hatta bir kadının gücünü gerçekten hissettirecek bir roman diyebilirim.