(@) - Raf

Spoiler içeriyor "Kör oldun diye kimse sana acımayacak" ●Dünyaca ünlü sanatçı Ray Charles'in hayat hikayesini anlatıyor film. Afrikalı sanatçı çok küçükken erkek kardeşi gözlerinin önünde küvette boğuluyor. Bu olay hayatı boyunca peşini bırakmıyor. Hep kendini suçluyor. Babaso onları terk etmiş, annesi çok…devamı"Kör oldun diye kimse sana acımayacak" ●Dünyaca ünlü sanatçı Ray Charles'in hayat hikayesini anlatıyor film. Afrikalı sanatçı çok küçükken erkek kardeşi gözlerinin önünde küvette boğuluyor. Bu olay hayatı boyunca peşini bırakmıyor. Hep kendini suçluyor. Babaso onları terk etmiş, annesi çok fakir ama sevgi dolu. Sonra 6-7 yaşlarında bir göz rahatsızlığı geçirip kör oluyor. Böyle olunca annesi ona yukarıdaki cümleyi kuruyor ve "Kör olabilirsin ama asla engelli, muhtaç olma" diyor. Ona bir şeyler öğretmeye çalışıyor ve onu yatılı okula gönderiyor. Orada eğitim alıyor, müziğe dair birçok şeyi öğreniyor. Ve birkaç yıl sonra annesini de kaybediyor. Daha sonra gençliği, içine dahil olduğu müzik grubu, şarkıları, yükselişi, evliliği, baba olması vs. İşleniyor filmde. Ama Ray pek de iyi bir eş, iyi bir baba ve hatta iyi bir dost değil. Eşini defalarca altadıyor. (Adam kör ama yine de her gördüğü kadınla bir şeyler yaşıyor. Kör olmasa ne yapardı acaba!) Birçok çocuğu oluyor birlikte olduğu kadınlardan. Kaç tanesine sahip çıktığı belirsiz tabii. Uyuşturucu kullanıyor ve bunu belki bir kaçış belki de bir kendini cezalandırma olarak yapıyor başta sanırım yani filmi izlerken böyle hissettim ben. En yakın dostuna sırtını dönüyor iyice yükselince. Gözü hep daha yüksekte, daha fazlasında. Tamam müzikte çok iyi ama eksik görülmeyeyim derken kendini fazla abartmış bence. Yaşamının son yıllarında eşi ve çocukları ama en önemlisi tek gerçek aşkı olan müziğini kaybetmemek İcim tedavi görüyor ve uyuşturucuyu bırakıyor, daha da ünlü oluyor sonrasında, ödüller alıyor birçok kez ve siyahilerin eşitliği, en azından müzik için söz konusu olan eşitliği için savaşıyor. Bu onu herkesin gözünde bir sanatçıdan ziyade bir kahraman yapıyor. Ki bu gerçekten çok güzel bir hareket. Sonuç olarak iyi ve Kötü yanları ile çok başarılı bir sanatçıymış ama gündelik hayatında kendini beğenmiş, bencil, sadakatsiz bir insanmış açıkcası. Yani ben pek sevmedim. Ama o meşhur şarkı onunmuş meğer. Şimdi şarkıyı buraya nasıl yazayım ki ben. Neyse... Ray Charles yazınca direkt çıkar o şarkı herkesin karşısına bence. Film biraz sıkıcı geldi bana. Üç günde bitirebildim maalesef ama tabii izlenebilir bence yani belki de benim üşengeçliğim. 14 Eylül Pazartesi-2026

zelda_ 1 month ago

İncir Kuşları

Sinan Akyüz

48 Gönderi

Spoiler içeriyor Hayatımda okumakta en çok zorlandığım, okurken çok fazla öfke duyduğum, acı çektiğim ve unutamayacağım bir kitap oldu bu kitap. Yıllar önce bir yerde övgü ile anlatılıp paylaşılmıştı ve beni hiç çekmemişti kendine konusunu bilmediğim halde.sanırım yazarı tanımıyor olmam ve kitabın…devamıHayatımda okumakta en çok zorlandığım, okurken çok fazla öfke duyduğum, acı çektiğim ve unutamayacağım bir kitap oldu bu kitap. Yıllar önce bir yerde övgü ile anlatılıp paylaşılmıştı ve beni hiç çekmemişti kendine konusunu bilmediğim halde.sanırım yazarı tanımıyor olmam ve kitabın kapağı önyargı ile yaklaşmama neden oldu. Konusunu Birkaç gün önce arka kapağında okuyarak anladım. Çok acı bir gerçeği, Sırpların Boşnaklara yaptıkları zulümleri anlattığını ve bütün bu çirkinliklerin, acıların gölgesinde masum bir ilk görüşte aşkın anlatıldığını okudum arka kapakta ve okumaya karar verdim. ●Sinan Akyüz’ün 2012’de yayımlanan romanı Bosna Savaşı sırasında yaşananları Suada Hatiboviç’in hayatı üzerinden anlatıyor. Romanın başında Suada, Saraybosna'da yaşayan genç bir Boşnak kızıdır. Ailesinden ayrı olarak hemşire teyzesi İfeta'nın yanında kalır ve konservatuvarda piyano eğitimi almaktadır. Hayatının merkezinde müzik vardır. Bir gün konservatuvarda Tarık ile karşılaşır. Tarık da müzikle ilgilenen, genç bir Boşnaktır. İkisi kısa sürede (hatta ilk görüşte) birbirlerine âşık olurlar. Tarık'ın annesinin ise Suada'nın hocası Profesör Duşanka olduğu ortaya çıkar. Duşanka Sırp kökenlidir, Tarık'ın babası ise Boşnaktır. Suada ile Tarık'ın ilişkisi giderek ciddileşir ve nişanlanırlar kendi aralarında. Fakat Suada'ya âşık olan başka biri daha vardır: Vukadin. Vukadin, Suada'nın konservatuvardan arkadaşı olan Sırp bir gençtir. Tarık'ın bir süreliğine yurtdışına gitmesini fırsat bilerek Suada'ya aşkını ilan eder. Suada onu reddeder. Çünkü kalbi Tarık'a aittir. Vukadin bu reddedilişi kabullenemez. Suada'ya karşı duyduğu aşk zamanla saplantıya ve nefrete dönüşür. Konservatuarı bırakıp askere gider. Bu noktada romanın en acı taraflarından biri ortaya çıkmaya başlar: Suada'nın reddettiği Vukadin, savaş başladığında karşısına bir düşman olarak çıkacaktır. Savaşın başlaması Yugoslavya'nın parçalanma sürecinde Bosna-Hersek'teki gerilim giderek yükselir. Suada başlangıçta savaş çıkacağına tam olarak inanmaz. Hayatı hâlâ okul, piyano, Tarık ve ailesi etrafında devam etmektedir. Fakat 1992'de Bosna Savaşı başladığında her şey değişir. Suada, ailesinin bulunduğu Milyevina/Foça çevresine gider. Saraybosna'da ise durum giderek kötüleşmektedir. İfeta hastanede yaralılarla ilgilenmektedir. Tarık da savaş başlayınca Boşnakların tarafında savaşmaya katılır. Savaş ilerledikçe Sırp güçlerinin Boşnaklara yönelik saldırıları yoğunlaşır. Suada'nın bulunduğu ev basılır. Eniştesi Fikret öldürülür. Suada, ablaları Edina ve Ayşa ve babası esir alınır. Aile birbirinden koparılır ve kadınlar esir kamplarına götürülür. Buradan sonra roman çok ağır bir hâl alır. Suada'nın karşısına, savaş başlamadan önce kendisine âşık olan Vukadin çıkar. Ama artık Vukadin eski Vukadin değildir. Savaşın ve milliyetçi nefretin etkisiyle Suada'ya karşı duyduğu aşk tamamen şiddet ve intikama dönüşmüştür. Suada, Vukadin tarafından cinsel saldırıya uğrar. Aynı zamanda kamplarda Boşnak kadınlara yönelik sistematik cinsel şiddete tanık olur. Roman, bunu savaşın yalnızca erkeklerin cephede birbirleriyle savaşması olmadığını; kadın bedenlerinin de savaşın bir silahına dönüştürüldüğünü göstermek için kullanır. Suada'nın ablaları Edina ve Ayşa da aynı zulmün içine düşer. Ayşa yaşadığı ağır işkence ve tecavüzlerden sonra hayatını kaybeder. Suada artık: annesini, ablası Ayşa'yı, eniştesi Fikret'i, teyzesi İfeta'yı kaybetmiştir veya onlardan haber alamamaktadır. Babası da esirdir. Tarık'ın akıbetini ise bilmemektedir. Dolayısıyla Suada'nın savaş öncesindeki hayatından geriye neredeyse hiçbir şey kalmaz. Suada daha sonra başka bir esir kampına götürülür. Burada çok dokunaklı bir sahne yaşanır. Kamptaki kadınlar dışarı çıkarıldığında Suada uzaktan ezan sesi duyar. Sesin sahibini tanır. Babasıdır. Vukadin ona babasının öldüğünü söylemiştir. Oysa babası hâlâ hayattadır. Savaş sırasında Boşnaklar ile Sırplar arasında esir değişimleri yapılmaktadır. Bir gün Suada'nın adı da değiştirilecek esirlerin listesine girer. Böylece Suada kamptan çıkarılır ve özgürlüğüne kavuşur. Ama aslında özgür olsa bile artık eski Suada değildir. Çünkü yaşadığı şeyler onda çok ağır bir travma bırakmıştır. Suada Bosna-Hersek'e döndüğünde tedavi görmeye başlar. Bir süre sonra onun çok iyi bir piyanist olduğu öğrenilir. Ondan bir yardım konserinde piyano çalması istenir. Suada aylar sonra tekrar piyanonun başına oturur. Ve orada çok önemli bir karşılaşma gerçekleşir: Profesör Duşanka'yı görür. Yani Tarık'ın annesini. Suada'nın aklına gelen ilk kişi ise doğal olarak Tarık'tır. Tarık'a yazdığı mektubu Duşanka'ya verir. Tarık'ın hayatta olduğunu öğrenir ama onunla karşılaşmaktan korkar. Çünkü Suada yaşadığı tecavüzler nedeniyle kendisini suçlu ve kirlenmiş hissetmektedir. Tarık'ın onu artık kabul etmeyeceğini düşünür. Ame Tarık onun gibi düşünmez, ona kavuşmak ister. Ve sonunda kavuşurlar. Fakat bu da Suada'nın beklediği gibi değildir. Çünkü savaş Tarık'ı da ağır biçimde yaralamıştır. Tarık savaşta uzuvlarından birini/bacağını kaybetmiş ve tekerlekli sandalyeye mahkûm olmuştur. Böylece ikisi kaybettikleri her şeye rağmen birbirlerine yeniden sarılır. Romanın sonunda Suada, Tarık, babası ve Profesör Duşanka daha sonra İsveç'e, Edina'nın yanına giderler. Suada zamanla hayatını yeniden kurmaya çalışır. Müziğe geri döner. Yaşadığı bütün acılara rağmen piyanodan vazgeçmez. Bir çocuğu olur. Romanın asıl hikâyesi şudur: Savaş başlamadan önce aynı şehirde, aynı okulda, aynı sokaklarda yaşayan insanlar bir anda dinleri ve etnik kimlikleri üzerinden birbirlerinden ayrılıyorlar. Ve savaşlar sadece devletlere karşı değil. O devletlerin içindeki her bir insana, çocuklara, müziğe, tertemiz aşklara ve hatta incir ağaçlarına, o ağaçlara konan kuşlara karşı yapılıyor. Yvası yıkılan, savrulan ama yine de yaşamaya devam eden kuşlar gibi Suada ve savaşın içindeki insanlar da yuvalarını ve eski hayatlarını kaybettikten sonra yeniden tutunmaya çalışırlar. Birkaç gün önce başladım ama tam hatırlamıyorum hangi gündü. Bitiş: 13 Eylül Pazar-2026

zelda_ 1 month ago

Sisifos Söyleni

Albert Camus

2 Gönderi

● Bu kitabı bir iki yıl sonra bu ikinci okuyuşum. Yine tam olarak bir şeyler anlayamadım, zor bir kitap. Bu yüzden biraz yapay zekaya danıştım kafamda bir şeylerin netleştirmesi adına. Şöyle bir şey çıktı ortaya: Kitap bölümler halinde ilerliyor. Şu…devamı● Bu kitabı bir iki yıl sonra bu ikinci okuyuşum. Yine tam olarak bir şeyler anlayamadım, zor bir kitap. Bu yüzden biraz yapay zekaya danıştım kafamda bir şeylerin netleştirmesi adına. Şöyle bir şey çıktı ortaya: Kitap bölümler halinde ilerliyor. Şu şekilde: Uyumsuz Bir Usamlama (Uyumsuz Bir Usamlama / Absürd Bir Akıl Yürütme) Uyumsuz ve İntihar Uyumsuz Duvarlar Felsefe ve İntihar Uyumsuz Özgürlük Uyumsuz İnsan Don Juan'lık Oyun Fetih Uyumsuz Yaratım Felsefe ve Roman Kirilov Yararsız Yaratım Sisifos Söyleni Franz Kafka'nın Yapıtında Umut ve Uyumsuz I. UYUMSUZ BİR USAMLAMA Bu bölüm kitabın teorik temeli. Camus önce bize şunu anlatıyor: Uyumsuz (absürd) nedir ve insan bununla karşılaşınca ne yapar? Buradaki “uyumsuz”, basitçe “saçma” demek değil. Camus'nün özel anlamıyla absürd. İnsan dünyadan bir anlam bekliyor; dünya ise buna cevap vermiyor. Örneğin: “Neden yaşıyorum?” “Bütün bunların amacı ne?” “Ölümden sonra ne olacak?” İnsan bunlara kesin cevaplar istiyor. Ama evren susuyor. İşte bu çatışma uyumsuzdur. 1. Uyumsuz ve İntihar Kitabın en önemli başlangıç noktalarından biri burası. Camus'nün sorusu: Hayatın anlamı yoksa yaşamaya değer mi? Camus bu nedenle “intihar” meselesini felsefenin en ciddi sorusu olarak ortaya koyuyor. Çünkü düşünce şöyle ilerleyebilir: Hayatın anlamı yok. Öleceğim. O zaman neden yaşayım? Camus bu düşünceyi ciddiye alıyor. Fakat sonunda: İntihar çözüm değildir. diyor. Çünkü intihar absürdü ortadan kaldırmıyor. Sadece absürdle karşı karşıya olan insanı ortadan kaldırıyor. Camus'nün istediği ise bu değil. O, insanın: “Evet, hayatın kesin bir anlamı olmayabilir. Bunu kabul ediyorum. Ama yine de yaşayacağım.” demesini istiyor. Bu bölümün özü: Hayatın anlamını bulamamak, yaşamaktan vazgeçmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez. 2. Uyumsuz Duvarlar Bu bölümde Camus, insanın günlük hayatında absürdü nasıl hissettiğini anlatıyor. Burada çok önemli bir durum var: İnsan bazen hayatını otomatik olarak yaşar. Sabah kalkar. İşe gider. Eve gelir. Yemek yer. Uyur. Ertesi gün yine aynı. Sonra bir gün bir şey olur ve insan birden durup: “Ben ne yapıyorum?” diye düşünür. İşte Camus'nün “uyumsuz duvarlar” dediği şeylerden biri bu. Günlük hayatın duvarlarına çarparsın. Örneğin: Her gün aynı işi yapıyorsun. Bir gün aniden: “Bunu neden yapıyorum?” dersin. Aslında yaptığın iş değişmemiştir. Değişen senin farkındalığındır. Bu nedenle absürd bazen dışarıdaki bir olaydan değil, bilincin uyanmasından doğar. Ölüm de bu duvarlardan biridir. İnsan gelecekle ilgili planlar yapar: “Şunu yapacağım.” “Bunu yaşayacağım.” Ama ölüm bütün planların karşısına çıkar. Ve bize şunu hatırlatır: Sonunda öleceksin. İşte bu da insanın karşılaştığı en büyük duvarlardan biridir. 3. Felsefe ve İntihar Burada Camus önceki soruya biraz daha derinden dönüyor. İntihar yalnızca: “Çok acı çekiyorum.” meselesi değildir. Camus için asıl mesele: “Yaşamaya değer bir neden var mı?” sorusudur. Ama Camus'nün vardığı sonuç yine aynı: Absürdü fark etmek intiharı gerektirmez. Tam tersine, absürdü gerçekten kabul etmek: yaşamaya devam etmeyi gerektirir. Çünkü Camus'ye göre insanın yapması gereken şey: absürdü ortadan kaldırmak değil, onunla yaşamaktır. Burada “felsefi intihar” da devreye giriyor. Bu önemli. Camus'ye göre insan absürdle karşılaşınca iki şekilde kaçabilir: 1. Fiziksel intihar “Hayat anlamsız → yaşamıyorum.” 2. Felsefi intihar “Hayatın anlamını bulamıyorum → o halde kesin bir inanca sığınayım.” Camus özellikle bazı filozofların düşüncelerini burada eleştiriyor. Çünkü ona göre: “Akıl bana kesin bir cevap vermiyor ama ben yine de kesin bir cevabım varmış gibi davranıyorum.” demek, absürdü gerçekten kabul etmek değildir. Camus ise belirsizliği kabul etmek istiyor. 4. Uyumsuz Özgürlük Burası çok önemli ve kitabın daha olumlu tarafına geçtiğimiz yer. Çünkü absürdü kabul edince insan aslında özgürleşiyor. Neden? Çünkü artık: “Hayatımın önceden belirlenmiş büyük amacı ne?” sorusuna bağlı yaşamıyorsun. Camus'ye göre insanın hayatının: evrensel bir amacı, önceden yazılmış bir senaryosu, kesin bir geleceği olduğundan emin değilsek, o zaman şimdiye dönüyoruz. İşte özgürlük burada başlıyor. Fakat Camus'nün özgürlüğü “canım ne isterse yaparım” değildir. Şu demek: “Hayatın bana hazır bir anlam vermediğini biliyorum; bu yüzden hayatımı bilinçli biçimde yaşayabilirim.” Bu nedenle absürd insan geleceğe değil, şimdiki yaşama daha fazla yönelir. II. UYUMSUZ İNSAN İlk bölümde Camus teoriyi anlattı. Şimdi: “Peki böyle bir insan nasıl yaşar?” sorusuna geçiyor. Ve üç örnek veriyor: Don Juan- Oyuncu- Fetih insanı Bunların hepsi absürd insanın farklı yaşam biçimlerini temsil ediyor. 5. Don Juan'lık Don Juan sürekli kadınlarla ilişki kuran bir karakter. Ama Camus'nün amacı Don Juan'ı ahlaken övmek değil. Don Juan burada bir örnek. Don Juan: “Bir tane aşk bulacağım ve sonsuza kadar onunla yaşayacağım.” diye düşünmüyor. Tam tersine: Yaşadığı aşkı yaşadığı anda yaşıyor. Camus burada sonsuzluk yerine yoğunluğu öne çıkarıyor. Çünkü insan: “Bir gün sonsuz mutluluğa ulaşacağım.” diye yaşarsa bugünkü hayatını feda edebilir. Don Juan ise: “Şu an yaşadığım şey burada.” diyor. Ama Don Juan'ın trajedisi de var. Çünkü ne kadar çok aşk yaşarsa yaşasın: Hiçbiri sonsuza kadar sürmez. Dolayısıyla Don Juan'ın hayatı da ölüm tarafından sınırlıdır. Camus'nün düşüncesi yine aynı noktaya geliyor: Sonsuzluk yoksa deneyimin değeri yok olmaz. 6. Oyun Buradaki “oyun” aslında oyunculuk / aktörlük. Bir oyuncu düşün. Bir filmde: kral olur, yoksul olur, aşık olur, katil olur, kahraman olur, yaşlı olur, genç olur. Bir insanın hayatında belki bir veya birkaç hayat yaşayabileceği yerde oyuncu çok sayıda hayatı kısa süre içerisinde yaşar. Ama sonunda: perde kapanır. Bütün roller biter. Camus için oyuncu bu nedenle insan hayatının güzel bir sembolüdür. Çünkü insan da aslında farklı roller oynar: çocuk → genç → sevgili → çalışan → yaşlı... Sonunda: perde kapanır. 7. Fetih Buradaki “fetih”, dünyayı ele geçirme arzusundaki insanı anlatıyor. Bu kişi: “Bir şey başaracağım.” “Dünyayı değiştireceğim.” “Bir iz bırakacağım.” diyor. Camus bu insanı küçümsemiyor. Tam tersine onun enerjisini ve başkaldırısını önemsiyor. Ama onun da bir sınırı var: Ölüm. En büyük başarı bile ölüm karşısında mutlak değildir. Bu yüzden Camus'nün “fetih insanı”: “Ben sonsuza kadar yaşayacağım.” demiyor. Ölümlü olduğunu bilerek eylemde bulunuyor. III. UYUMSUZ YARATIM Şimdi Camus'nün önünde yeni bir soru var: Peki sanatçı ne yapacak? Çünkü sanat da bir anlam yaratma çabasıdır. Camus burada özellikle sanat ve edebiyat üzerinden absürdü inceliyor. 8. Felsefe ve Roman Camus burada romanların ve sanatın dünyayı açıklama biçimi üzerinde duruyor. Bir romancı dünyaya düzen verir. Karakterler yaratır. Olaylar arasında ilişkiler kurar. Başlangıç, gelişme, sonuç oluşturur. Ama gerçek hayat böyle değildir. Gerçek hayatta: insanlar bazen neden yaptığını bilmeden hareket eder, olaylar yarım kalır, adalet her zaman gerçekleşmez, iyi insanların başına kötü şeyler gelir, bazı hikâyelerin düzgün bir sonu yoktur. Yani hayat çoğu zaman roman gibi düzenli değildir. Camus'nün ilgilendiği şey tam da bu. 9. Kirilov Burası Dostoyevski'nin Ecinniler romanındaki Kirilov üzerinden yapılan tartışmadır. Kirilov'un düşüncesi oldukça uç noktaya gider. Tanrı yoksa insanın özgürlüğü ne olur? Kirilov bunu kendi yaşamı ve ölümü üzerinden düşünür. Camus için Kirilov çok önemli çünkü: Felsefi düşüncenin intihara kadar götürülebileceği noktayı gösterir. Kirilov: “Tanrı yoksa insan kendi kendisinin efendisi olmalıdır.” gibi bir düşünce geliştirir. Ama bu düşünce sonunda intiharla ilişkilendirilir. Camus burada yine kendi sorusuna dönüyor: Absürdü fark ettiğinde intihar mı edeceğiz, yoksa yaşamaya devam mı edeceğiz? Camus'nün cevabı: Yaşamaya devam. 10. Yararsız Yaratım Bu başlık ilk bakışta çok tuhaf. “Yaratım” yani sanat. “Yararsız” neden? Çünkü Camus'ye göre sanat: evrenin nihai anlamını çözemez. Bir roman yazarsın. Ama roman: ölümü ortadan kaldırmaz, dünyanın gizemini çözmez, insana sonsuzluk vermez. O halde bir bakıma: “yararsızdır.” Ama Camus burada “sanat gereksizdir” demiyor. Tam tersine. Sanatın değerinin: bir işe yaramasından değil, yaratma eyleminin kendisinden geldiğini düşünüyor. Bu noktada Camus'nün çok önemli bir düşüncesi ortaya çıkıyor: Sanatçı eserinin dünyayı kesin olarak açıklayacağını düşünmemelidir. Sanat: “Dünyanın anlamı budur.” demek zorunda değildir. Bazen sadece: “Dünya böyle.” demektir. Bu yüzden Camus'nün absürd sanat anlayışı, dünyayı tamamen açıklamak yerine dünyanın açıklanamazlığını da kabul eder. IV. SİSİFOS SÖYLENİ Ve nihayet bütün kitap boyunca anlatılanların sembolü geliyor: Sisifos. Yunan mitolojisindeki adam: Kayayı dağın tepesine çıkarıyor. Kaya aşağı düşüyor. Tekrar çıkarıyor. Tekrar düşüyor. Sonsuza kadar. Peki Camus neden Sisifos'u seçiyor? Çünkü Sisifos'un hayatında: sonuç yok. Ne kadar çalışırsa çalışsın: kaya tekrar aşağı düşüyor. Bu insan hayatına çok benziyor. Biz de: çalışıyoruz → yaşlanıyoruz → ölüyoruz. Seviyoruz → kaybediyoruz. Bir şeyler başarıyoruz → sonunda yine ölüyoruz. Yani hayatın sonunda: mutlak bir zafer yok. Ama Camus'nün asıl sürprizi burada: “Sisifos'u mutlu olarak düşünmek gerekir.” Neden? Çünkü Sisifos artık durumunun farkında. Kaderini biliyor. Kayanın tekrar düşeceğini biliyor. Ama yine de: kayayı taşıyor. Bu, Camus'nün absürd insanının son hâli. Sisifos aslında neyi temsil ediyor? Bizi. Ama özellikle şu hâlimizi: “Hayatın kesin bir anlamı olmadığını biliyorum.” ve buna rağmen: “Yaşamaya devam ediyorum.” Sisifos'un zaferi kayanın tepede kalması değildir. Çünkü kalmayacak. Zafer, onu taşımaya devam etmesidir. Devamı, son kısmı yorumda... Başlangıç/Bitiş: 6 Eylül Pazar 10 Eylül Perşembe-2026

zelda_ 1 month ago

Ömrümüzden Bir Sene

Mike Leigh

2 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Neydi bu şimdi, ne izledim ben, sonu nereye vardı?.. Birbirini seven, çok mutlu yaşlı bir çift bütün mutlu çiftler gibi etraflarındaki acılı, yalnız ve mutsuz insanların nasıl hissedeceğine hiç takılmadan aşk ile, mutluluk ile yaşıyor, konuşuyorlar film boyunca ve onların…devamı●Neydi bu şimdi, ne izledim ben, sonu nereye vardı?.. Birbirini seven, çok mutlu yaşlı bir çift bütün mutlu çiftler gibi etraflarındaki acılı, yalnız ve mutsuz insanların nasıl hissedeceğine hiç takılmadan aşk ile, mutluluk ile yaşıyor, konuşuyorlar film boyunca ve onların hep kendisinde, özellikle bakışlarında bir sinsilik hissettiğim genç oğulları ile onun her yere kikirdeyen çok fazla enerjik sevgilisi de ayrı bir olay. Bu kadar mükemmel bir aile tablosunun içinde bu yaşlı kadının iş yerinden bir kadın arkadaşı var ve bu kadın mutsuzluk içinde kıvranıp duruyor, üstelik yapayalnız. Bu yüzden (bu yaşlı kadını ki bu kadın bir psikolog bu arada) bu kadını, evini, ailesini fazla sahipleniyor hatta kadının kendisinden yaşça küçük oğluna karşı duygusal bir beklenti içinde. Bu durum ve kadının yer yer boş boş konuşması biraz sinir bozucu olabiliyor ama yine de üzüldüm kadına izlerken. O kadar yalnız, acılı ve o kadar bir insana, bir parça sevgiye, bir muhabbete hasret ki... Film ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış şeklinde bölümlere ayrılmış ama aslında belirgin bir bölümleme yok. bunu neye göre yapmışlar hiç anlamadım. sadece iki saatlik filmin her bir yarım saatini bu şekilde bölmüşler işte. benim için biraz saçma, biraz sıkıcı ve birazdan fazla da anlamsızdı. Özellikle sonu... Ne oldu yani sonda. Mutlu çift, onların mutlu çocukları ve çocuğun sevgilisi konuşuyorlar, tatil planlarından falan bahsediyorlar sofrada, mutlular her zamanki gibi. Masanın diğer kenarda ise yaşlı adamın yakın zamanda karısı ölen ve son dakikalarda filme dahil olan sessiz, soğuk ve belki mutsuz abisi ve söz konusu olan mutsuz, acılı, yalnız kadın öylece oturup onları izleyip dinliyorlar. Bir yere bağlanmadı yani film tam olarak. En azından benim için öyle. Sonuç olarak beğenmediğim ve izlerken biraz sinir olduğum biraz da üzüldüğüm bir film oldu. ayrıca sanırım iki üç günde izledim. fazla bölündü. Sonuç olarak biraz önce bitirdim. Bu yüzden: 10 Eylül Perşembe-2026

zelda_ 1 month ago

Put Yapımevleri

Nuri Pakdil

1 Gönderi

"Yeryüzünün yorgunluğu geçiyor hepimize." (Yorduğumuz yeryüzünün yorgunluğu...) "Çok somut bir ihanetin kokusu geliyor burnuma. Bundan daha ağır, daha kötü koku olur mu dünyada?" ● Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yine bu kitabını da anlayamadım doğru düzgün maalesef çünkü çok sembolik…devamı"Yeryüzünün yorgunluğu geçiyor hepimize." (Yorduğumuz yeryüzünün yorgunluğu...) "Çok somut bir ihanetin kokusu geliyor burnuma. Bundan daha ağır, daha kötü koku olur mu dünyada?" ● Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yine bu kitabını da anlayamadım doğru düzgün maalesef çünkü çok sembolik ve kapalı bir anlatım söz konusu. Bu yüzden yapay zekadan yardım aldım biraz. Aslında eserin merkezinde çok net bir mesele var: İnsanların Tanrı'dan uzaklaştığı, insanı ezen ve yalanlarla ayakta duran bir düzen nasıl kuruluyor ve insan bu düzenin parçası hâline geldiğinde kendisini nasıl kaybediyor? Pakdil bunu bir tiyatro oyunu üzerinden anlatıyor. Eser 1980'de kitap olarak yayımlanmış; daha önce 1975'te Edebiyat Dergisi'nde yayımlanmış. Ayrıca Put Yapımevleri, Pakdil'in Korku oyununda tutuklanan XX. yüzyıl”ın bu kez yargılanması şeklinde de okunuyor. Kitabın tamamını tek cümleyle anlatırsam: Bir “fabrikada” put üretiliyor. Bu putlar insanlığın önüne dikilen sahte değerleri ve insanı Tanrı'dan uzaklaştıran düzeni temsil ediyor. Fabrikada çalışan insanlar ise bu düzenin içinde oldukları hâlde yaptıkları şeyin ne anlama geldiğini sorgulamaya başlıyorlar. Ve çok önemli bir ayrıntı: Buradaki “put” sadece taş veya heykel değildir. Pakdil'in “put” dediği şey; insanın Tanrı'nın yerine koyduğu şey, para, iktidar, devlet/bürokrasi, ideoloji, çıkar, insanı kendisine bağımlı hâle getiren düzen, sorgulamadan itaat, yalan hatta insanın kendi yarattığı değerler gibi düşünülebilir. Yani “put yapım yeri” aslında toplumun insanları putlara bağlayan düzenidir. Peki neden “Yapımevi”? Çünkü burada putlar üretiliyor. Pakdil şunu söylüyor: İnsanlar kendiliğinden bu hâle gelmiyor. Bir sistem onları böyle hâle getiriyor. Birileri değerler üretiyor. Birileri insanlara neye inanacaklarını, neyi seveceklerini, neye itaat edeceklerini söylüyor. Birileri gerçeği örtüyor. Birileri de bunları uyguluyor. Dolayısıyla ortada yalnızca “kötü insanlar” yok. Kötülüğü üreten bir mekanizma var. İşte “yapımevi” bunun sembolü. Kitaptaki yapı neden zincirlerle bağlı? Kitabın başındaki görüntülerden biri çok önemli: Bina zincirlerle her tarafa tutturulmuş. Toprağa bile zincirlerle bağlı. Bu görüntüyü şöyle düşündürüyor: Bu düzen doğal değil. Sağlam bir temeli yok. Ama zincirlerle ayakta tutuluyor. Yani insanların kurduğu bu düzen özgürlük üzerine değil, bağımlılık ve zor üzerine kurulmuş. Üstelik dışarıdan bakıldığında insanlar bu tuhaflığı pek fark etmiyor. Bu da çok önemli: İnsanlar anormalliğe alışmış. Bir şey uzun süre devam ederse insanlar onu normal zannetmeye başlıyor. Pakdil'in eleştirisi burada oldukça sert: İnsanlar kötülüğün içinde yaşamaya alıştıkça kötülük görünmez hâle geliyor. Oyunda dört temel kişi var: Gri İşçi, Kahverengi İşçi, Kurşuni İşçi, Beyaz Usta Bunların gerçek isimleri yok. Çünkü Pakdil onları bireysel kişiler olarak değil, insanın farklı hâlleri olarak kullanıyor. Bu yüzden: “Gri İşçi kim?” diye “Ahmet isimli bir adam” gibi düşünmek yanlış. Bunlar tipler ve semboller. 1. Gri İşçi Bence en kolay anlaşılabilecek karakterlerden biri. Gri İşçi, içinde bulunduğu düzeni artık sorgulamaya başlayan insanı temsil ediyor. Çalışıyor. Putların yapıldığı yerde bulunuyor. Fakat yaptığı işin sonuçlarını düşünmeye başlıyor. Bir noktada “Yeryüzü”nün yorgunluğundan söz ediyor. Çünkü yapılanların yalnızca kendilerini değil, bütün dünyayı kirlettiğini fark etmeye başlıyor. Onun temel sorunu: “Biz ne yapıyoruz?” sorusudur. 2. Kahverengi İşçi Kahverengi İşçi de sorguluyor ama daha çekingen. Korkuyor. Düşünmek istiyor ama korku onu sürekli geri çekiyor. Bu yüzden Gri İşçi ile arasında çok önemli konuşmalar geçiyor. Örneğin Tanrı'yı soruyor: “Tanrı nerede?” Ve cevap: “Her yerde.” İşte burada oyunun asıl yönü ortaya çıkıyor. Mesele yalnızca politik veya toplumsal bir düzen eleştirisi değil. Pakdil'in temel meselesi insanın yeniden hakikati/Tanrı'yı araması. 3. Kurşuni İşçi Bence kitabın en önemli karakteri Kurşuni İşçi. Çünkü o, yapılan işin ne kadar korkunç olduğunu daha açık biçimde görüyor. Putların yapıldığı malzemelerin arasındaki kanı sorguluyor. Çünkü yapımevinde su yerine kan kullanılıyor. Bu ne demek? Bu düzen insan kanıyla ayakta duruyor. Yani: Başkalarının ölümü → sistemin devamı. Başkalarının ezilmesi → putların yaşaması. Şiddet → düzenin yakıtı. Bu yüzden kitapta kan çok önemli bir sembol. Putların yaşaması için kan gerekiyor. Dolayısıyla Pakdil'in düşüncesinde: Yalan, zulüm ve putlar insanın acısından besleniyor. 4. Beyaz Usta İşte en karmaşık kişi bu. Beyaz Usta, yapımevinin otoritesi. Diğerleri onu bekliyor. “Usta konuşacak mı?” diye sorup duruyorlar. Yani herkesin üzerinde bir otorite var. Ama Beyaz Usta'nın kendisi de aslında sistemin dışındaki mutlak güç değil. O da bu yapının içinde. Telefonlarla başka yerlere bağlanıyor, emirler, bağlantılar, ülkeler, düzenlemeler... Bu yüzden Beyaz Usta'yı sistemin yöneticisi/otoritesi olarak düşünebiliriz. Ama önemli olan şu: Otorite de put düzeninin bir parçası. En önemli sembol: KAN Kan = insanın ezilmesi, öldürülmesi, acısı. Yapımevinin içinde kan biriktiriliyor. Neden? Çünkü yapılan şeyler insanlara zarar veriyor. Ama sistem bunu önemsemiyor. Hatta sistemin devam edebilmesi için buna ihtiyaç duyuyor. Dolayısıyla: Put → düzen Kan → bu düzenin kurbanları Yapımevi → bu düzeni üreten mekanizma Peki “su yerine kan” neden? Su normalde: hayat, temizlik, arınma, canlılık demektir. Ama burada suyun yerini kan almış. Yani hayat vermesi gereken şey artık ölümden besleniyor. Bu nedenle Kurşuni İşçi'nin düşüncesi çok önemli: “Şu borulardan ne güzel su akabilirdi çorak topraklara.” Buradaki karşıtlık aslında kitabın tamamı. Aynı sistem insanlığa hayat da verebilir. Ama yanlış ellerde: su → kan hayat → ölüm hakikat → yalan özgürlük → itaat insan → araç hâline geliyor. Baltalar neden var? Kapıda iki mavi balta bulunuyor. Bu da tesadüf değil. Bunları Hz. İbrahim'in putları kırması ile ilişkilendirmek mümkün. Yani balta: PUTU KIRMA sembolü. Bu yüzden kitap yalnızca: “Dünya çok kötü.” demiyor. Asıl olarak: “Bu putları kırmak gerekiyor.” diyor. Peki dışarıdaki “çok iri şapkalı yabancı” kim? Bu da kitabın özellikle kapalı bıraktığı figürlerden. Pencereden görünen, “halkının celladı” olarak nitelenen yabancı, zulmün ve egemen gücün dışarıdaki yüzü gibi okunabilir. Ama burada tek bir kişiyi aramak bence doğru değil. “Bu kesin şu devlet adamı” veya “şu ülke” demekten ziyade: Halkını ezen, insanları yöneten ve sistemi sürdüren güç olarak düşünmek daha anlamlı. Yani içeride işçiler var. Dışarıda ise onları aşan daha büyük bir güç var. Işık ve müzik neden konuşuyor? İşte Pakdil'in tiyatrosunun en alışılmadık taraflarından biri bu. Işık ve Müzik yalnızca dekor değil. Oyunda: Müzik suçlu, ışık yargıçtır. Bu doğrudan eserin sahne düzeninin bir parçası olarak verilmiştir. Burada Pakdil, tiyatronun klasik sınırlarını kırıyor. Normalde: İnsan konuşur → olay gerçekleşir. Pakdil'de: ışık konuşur → müzik konuşur → renk değişir → mekân değişir → insanın psikolojisi değişir. “XX. Yüzyıl yargılanıyor” ne demek? Çünkü Pakdil, 20. yüzyılın insanlık adına getirdiği ilerlemeyi sorguluyor. yüzyıl: teknoloji geliştirdi, sanayileşti, devletleri güçlendirdi, savaş teknolojilerini geliştirdi, büyük şehirler kurdu, insanın doğaya hükmetmesini artırdı. Ama soru şu: İnsan gerçekten ilerledi mi? İnsan daha çok teknolojiye sahip oldu. Ama: Daha merhametli oldu mu? Daha özgür oldu mu? Daha adil oldu mu? Tanrı'yla bağını korudu mu? Pakdil'in cevabı oldukça karamsar: Hayır. Bu yüzden “XX. yüzyıl” adeta mahkemeye çıkarılıyor. Bu yaklaşımın Korku oyunuyla bağlantısı da var: araştırmalara göre Korku'da tutuklanan XX. yüzyıl, Put Yapımevleri'nde yargılanıyor. Başlangıç/Bitiş: 8 Eylül Salı-2026

zelda_ 1 month ago

Tezer Özlü'den Leyla Erbil'e Mektuplar

Tezer Özlü

5 Gönderi

●Kitabın ilk birkaç sayfasında Leyla Erbil'den Tezer Özlü'ye dair bilgiler yer alıyor. şu şekilde: "Tezer; sevdiklerini birbirine dost kılar; cömert bir yüreği vardır, ayırıcı, kaçırıcı değil, birleştiricidir, öyle ki onun tanıştırdığı herkes birbirinin kırk yıllık dostu gibi olmuştur bugün." (11.s)…devamı●Kitabın ilk birkaç sayfasında Leyla Erbil'den Tezer Özlü'ye dair bilgiler yer alıyor. şu şekilde: "Tezer; sevdiklerini birbirine dost kılar; cömert bir yüreği vardır, ayırıcı, kaçırıcı değil, birleştiricidir, öyle ki onun tanıştırdığı herkes birbirinin kırk yıllık dostu gibi olmuştur bugün." (11.s) "Adamın elini alıp kendininkiyle yan yana koyuyor Tezer, 'Bak bak', diyor, 'cildimizin rengi, damarlarımızın kabarıklığına, yeşiline bak, nasıl birbirinin eşi, şu dolaşımın haritasına bak, ölümüm bu benim!" (Hans Peter için söylüyor bunu-12.s) "Türkiye, aslında âşığı olduğu bu topraklar acılarına acı katmıştır Tezer’in. Din kökenli ilkellik, resmî ideolojinin sarmalında özgür aklı boğmuştur bu ülkede. Buyurgan, yasakçı, ataerkil toplumun yatışmak bilmez gizli şiddeti, sadece on yılda bir sıkıyönetim dönemlerinde değil, sivil yönetimlerde de insan ilişkilerinin tüm alanlarını kaplamış, yurttaşların tümünü hasta etmiş, cehenneme çevirmiştir yaşamı. Hele Tezer gibi kozmopolit kültür sahibi insanlarınkini."(13.s) "Ben, Tezer Özlü’nün sıkıntılarının, büyük ölçüde, kışkırtılan bu toplumsal şiddetten, korkudan kaynaklandığına inananlardanım. Burada Baudelaire için söyleneni anımsıyorum, 'Baudelaire’i çıldırtan Fransız emperyalizmiydi...' Hepimizi de öyle!"(14.s) "Tezer Özlü’nün sanatı, acılar kadar sevgiyle de besleniyordu, ve sanatını yaşamından ayırmak pek mümkün de değildi. Sık sık, 'dünyayı başıma yıktı' diye söz ettiği ilk eşinden boşandıktan sonra evlendiği Erden Kıral’dan ayrılsa da, gönlünden onu söküp atmış değildi. Zaten böyle bir şey, en son isteyeceği bir şeydi. O, ruhunu koşullar elverdiği ölçüde tıka basa sevgiyle doldurmak isterdi."(17.s) "Bana son sözü, 'Üzülme!' oldu. Tezer Özlü, (Sümer, Kıral, Marti) böylece bir şimşek hızıyla çaktı geçti dünyamızdan. Güzel duygularla, kimsenin bozamadığı düşüncelerle donanmış yaşamından ve yazılarından değerli bir sarmal bırakarak."(21.s) Leylâ Erbil 5 Kasım 1994 Bundan sonraki kısımlar mektuplardan. Mektupların ise son bir tanesi hariç hepsi Tezer Özlü'den: "Sevdiğim kitapları yeniden okumak, sözcükler, dünyayı sözcüklere çevirerek algılamak. Bunun dışında her birey bana çözümlenmeyecek bir dünya gibi görünüyor." (33.s- Tezer'den...) "Mide hastalıkları da kesinlikle sinirlenmeye gelmiyor, bütün sinir mideye yansıyor. Sinirlenmeyeceksin, yoksa çok acı oluyor." (48.s-Tezer'den.../Çok iyi bilirim bunu yıllardır.) "Hans Peter’i çok seviyorum. Benim gerçekten ilk sevdiğim, tüm çocukluk özlemlerim içinde sevgiyi verebildiğim, alabildiğim bir insan, ilk insan. Son insan. Onu tanımayabilirdim. Ama insanın kendisi kadar duygulu bir insanla bir sevgiyi bölüşmesi, birbirine sevgiyi aktarması ve o insanla bir arada yaşaması o kadar güzel, ama o kadar zor ki."(49.s-Tezer'den...) "Aslında memnunluk ya da rahatsızlıklarımızın tümü kendi içimizden kaynaklanmıyor mu?"(60.s-Tezer'den...) "Bizler belki de kendi kendilerine yaşaması gereken, ama belki de toplumumuz buna elvermediği için evlilikler yapan kadınlarız..."(60.s-Tezer'den...) "Onunla ilk kez iki insan arasındaki sevgiyi, insandan insana geçen sevgiyi duydum. Ama bu da kolay değil. Çünkü sevgi de (istersen aşk de), üzücü, yorucu, duyurucu, doyurucu bir olgu. Olması güzel (yani tender) ama belki olmaması daha rahat."(61.s-Tezer'den...) 7 Eylül Pazartesi-2026

zelda_ 1 month ago

Bütün Şiirleri 1

Şükrü Erbaş

24 Gönderi

●Uzun zaman önce yazarın bu kitabını okudum ama diğer ciltlirini okumadım. Bu cildi burda kalsın belki ara ara sevdiğim şiirlerini, satırlarını buraya bırakırım.

zelda_ 1 month ago

Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası

Arkadaş Zekai Özger

3 Gönderi

●Bir ara bu güzel kitaptan güzel cümleler bırakırım buraya. Bugün kitapları düzeltirken denk geldim. Okumuşum bir zaman...

zelda_ 1 month ago

Ses

Sabahattin Ali

1 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Bu kitap Sabahattin Ali'nin birbirinden gerçek, güzel ve hüzünlü beş hikayesinden oluşuyor. Çok beğendim. Hikayeler ve konuları sırası ile şu şekilde: 1. Ses: Anlatıcı, Anadolu'da görev yapan bir memurdur. Bir gün bir köş yolunda arkadaşı ile bindikleri otobüs yolda kalır…devamı●Bu kitap Sabahattin Ali'nin birbirinden gerçek, güzel ve hüzünlü beş hikayesinden oluşuyor. Çok beğendim. Hikayeler ve konuları sırası ile şu şekilde: 1. Ses: Anlatıcı, Anadolu'da görev yapan bir memurdur. Bir gün bir köş yolunda arkadaşı ile bindikleri otobüs yolda kalır ve bir köylü olan Sivaslı Ali'nin saz çalıp türkü söylediğini duyarlar ve onun olağanüstü sesinden etkilenirler. Arkadaşı, Ali'nin bu yeteneğinin değerlendirilmesi gerektiğini düşünerek onu Ankara'ya, konservatuvar sınavına götürür. Fakat Ali, kendi doğal ortamında ve köylülerin arasında çok etkileyici olan sesini, şehirdeki resmî ve yabancı ortamda bir türlü ortaya koyamaz. Sınavda başarısız olur ve hayal kırıklığı içinde oradan sessizce ayrılır. Sabahattin Ali burada yalnızca bir şarkıcının başarısızlığını anlatmaz. Halkın doğal yeteneği ile şehirli/aydın dünyası arasındaki kopukluğu gösterir. Ali'nin kendi dünyasından koparıldığında "sesini" bulamaması, aslında kendisini bulamaması gibidir. 2. Köpek: (Bu hikaye hem sinirlerimi bozdu hem de çok üzdü beni♡) Bir mühendis, nişanlısı ve kayınvalidesi ile yol kenarında bir çobana ve sürüsüne denk gelir ve onunla konuşmaya çalışırlar çünkü mühendisin nişanlısı bir köylü, bir çoban, bir sürü nasıl oluyor merak ediyormuş (!) ama çoban pek konuşmadığı, konuşamadığı için adam öfkelenir ve gitmeden hemen önce arabasının etrafında dolanan çoban köpeğini vurup öldürür ve hiçbir şey olmamış gibigelip giderler. Bir çoban üzerinden ilerleyen öyküde, şehirli ve eğitimli (!) insanlarla köylü arasındaki sınıfsal ve zihinsel uçurum anlatılır. Eğitimli ve "medeni" görünen insanların davranışlarıyla, toplumun alt kesimlerinden gelen insanların insanlığı arasında çarpıcı bir karşılaştırma yapılır. 3. Sıcak Su: (Yine en büyük acıyı ve haksızlığı çeken bir kadın...) Bir kadın ve kocası üzerinden gelişen, oldukça sert bir hikâyedir. Kadının kocası hakkında tutuklama kararı vardır. Çünkü kocası ağanın oğlunu öldürmüştür kendi canını kurtarmak için. Jandarmalar adamı bulmak için adamın evini basarlar ve kadına baskı yaparlar. Kadın, kocasının yerini söylemez. Jandarmaların baskısına ve zorlamasına rağmen onu ele vermemeye çalışır. Devleti temsil eden insanların güçlerini kullanarak savunmasız bir kadına yaptıkları zulüm giderek ağırlaşır. Kadına tecavüz ederler ki, kadın bağırıp çağırır ve belki adam sesini duyup gelir diye ama kadın kocası için hiç ses çıkarmaz. Ve adam da gelemez çünkü adam evden uzakta saklanıyordur ve sabaha karşı gelip eve baktığında karısı yoktur. Bütün köy onu her yerde arar ama bulamaz. Asıl mesele: Burada Sabahattin Ali, devlet gücü karşısında sıradan insanın çaresizliğini anlatıyor. Aynı zamanda sevgi, sadakat ve fedakârlığın; kaba kuvvet ve otorite karşısındaki durumunu gösteriyor. 4. Mehtaplı Bir Gece: Bu öykünün merkezinde yoksulluk, hastalık ve yalnızlık vardır. Çalışma koşulları yüzünden hastalanan bir işçi artık çalışamaz hale gelir. Ve tedavi için gittiği dayısının evinde de bir iki hafta sonra kimse istemez onu ve kapı dışarı ederler. Yoksulluğu nedeniyle hayatı giderek zorlaşır ve sokaklara düşer. Artık tek istediği sessiz sakin bir köşede ölmektir. Bir gece, kendisini tamamen yalnız ve çaresiz hissederken bir karşılaşma yaşar. Bir kadın çıkar karşısına. Bu karşılaşma ona kısa bir süreliğine de olsa insanca bir yakınlık ve huzur verir. Asıl mesele: Öykü aslında ölümden çok yalnızlığın ağırlığını anlatıyor. İnsan bazen açlığa, hastalığa ve yoksulluğa bile dayanabilir; fakat tamamen yalnız bırakılmak çok daha ağırdır. 5. Köstence Güzellik Kraliçesi: (Erkeklerin büyük aşk sözleri sonrası sadakatsizliğinin klasik hikayesi!) Bu diğerlerinden biraz farklı bir öykü; köy, işçi ve devlet meselelerinden ziyade aşk ve pişmanlık üzerine. Bir adam geçmişte sevdiği bir kadına karşı gereken ilgiyi göstermez ve onunla ilgili önemli bir karar vermekten kaçınır. Yıllar sonra hayatında yeniden karşılaştığı bu kadın, ona geçmişte yaptığı hatayı hatırlatır. Adam, zamanında vermediği değerin ve göstermediği sevginin artık hiçbir anlamı olmadığını fark eder. Geçmişte kaçırdığı fırsatın pişmanlığını yaşar. Asıl mesele: Sevginin yalnızca içimizde bulunması yetmez; zamanında gösterilmesi gerekir. İnsan bazen sevdiği şeyi kaybettikten sonra onun değerini anlar ama artık çok geçtir. Kitabın tamamına bakarsak Bu beş öykünün hepsinde farklı olaylar var ama Sabahattin Ali'nin ortak bir derdi görülüyor: İnsanın ezilmesi, yalnız bırakılması ve anlaşılmaması. Ses → Yeteneğin ve insanın kendi dünyasından koparılması Köpek → Eğitimli/güçlü insanın kibri ve merhametsizliği Sıcak Su → Devlet gücü karşısında çaresiz insan Mehtaplı Bir Gece → Yoksulluk ve yalnızlık Köstence Güzellik Kraliçesi → Geç kalmış sevgi ve pişmanlık Başlangıç/Bitiş: 6 Eylül Pazar-2026

zelda_ 1 month ago

De Ki İşte

Oruç Aruoba

14 Gönderi

●Kitap dört bölümden oluşuyor. Her bir bölümde bölüm başlığı ile ilgili aforizmalar şeklinde bazı sözler var. Ama ilk bölüm olan 'Anlam-arayışı' bölümü çok az cümleden oluşuyor ve pek anlayamadım açıkcası o bölümü. Diğer bölümler güzel ve daha anlaşılır ama biraz…devamı●Kitap dört bölümden oluşuyor. Her bir bölümde bölüm başlığı ile ilgili aforizmalar şeklinde bazı sözler var. Ama ilk bölüm olan 'Anlam-arayışı' bölümü çok az cümleden oluşuyor ve pek anlayamadım açıkcası o bölümü. Diğer bölümler güzel ve daha anlaşılır ama biraz tekrara düşmüş yazar o bölümlerde. Yine de genel olarak sevdim kitabı. 2. BÖLÜM: ÖLÜM (de): "Ölüm yaşamdan daha belirgindir. Ölüm yaşamdan daha kesindir." "İnsan, eninde sonunda, ancak kendi kurdunu besler." "İnsan, kurdunu hak eder. İnsanı yiyen, hakkını kendisinin hazırladığı kurttur." "Anlam, ölümdür." "Bazı şeyleri (belki, her bir şeyi) yaşayıp bitirmek gerekir; yoksa, yaşanıp durdukça, bayatlarlar." 3. BÖLÜM: YAŞAM (ki): "Bağımsızlığın, bağımlılıklardan geçecek." "Yaşam, kopmadan kurtulamaz - ama bağlanmadan da kopamaz. Yaşamında kurtuluş, hep , bağlanıp -kendini bağlayıp- sonra, hep , bağlarını koparman olacak." "Yaşamını, hiçbir şey bilmeden yaşayacaksın . Yaşamını, bilmeden yaşayacaksın. Yaşamın, bilmediğindir." "Yaşamında, genel çizgilerinde, üç tür 'şey'le karşılacaksın:- 1) Gelip geçmiş şeyler. 2) Gelip geçmemiş şeyler. 3) Gelmeyip geçmiş şeyler. Bütün 'şey'lerin, geçmiş ya da geçmemiş ya da hiç gelmemiş olacak. (Dördüncü durumla -'mantık' sırası içinde sonuncu olması gereken 'şey'lerle - ise, hiç karşılaşamayacaksın:- 4) Gelmeyip geçmemiş şeyler... )" 4. BÖLÜM: FELSEFE (işte): Bu bölümde sayfaların alt kısımlarında sık sık filozoflara, kitaplarına, felsefeye dair bilgiler ve yorumlar da yer alıyor ve en uzun bölüm bu. "Kendimi aradım." (Herakleitos.) Cümlesi ile başlıyor ki felsefeden bahsedilmeden önce kullanılacak belki de en mantıklı ve güzel ilk cümle budur. "Felsefe yapmak, kişinin, gelmeyeceğini bildiği birisini beklemesine benzetilebilir." "şiir yazılır; felsefe yapılır. Şiirin yapılması, zaten, yazılmasıdır - oysa felsefe, 'önce' yapılır, 'sonra' (olabilirse) yazılır." "Felsefe, böylece, zor ve acılı bir çabadır - kişiye verebileceği tek sevinç de, bu çabanın sonunda, işin üstesinden başarıyla gelmiş olmanın verebileceği sevinçtir - ama bu, hiçbir zaman tam olarak üstesinden gelinemeyen, gelinemeyecek bir iş; hiçbir zaman tam sonuna ulaşılamayacak bir çaba olduğundan dolayı da, felsefe yapan kişi, işte, hep acılı kalır..." "Felsefede en son söylenebilecek şey, en sonda, hiçbir şeyin söylenemeyeceğidir: işte, bu..." Başlangıç/Bitiş: 4 Eylül Cuma 5 Eylül Cumartesi-2026