(@) - Raf

"Belki bir gün uçurtma olarak seni görmeye gelir İnci, Barış..." ●Biraz önce izledim bu filmi ve çok sevdim. Birbirinden farklı suçlara bulaşmış kadınların kaldığı bir hapishanede, dört duvar arasında geçiyor olay ama bu habishane bir aile apartmanı gibi birçok anlamda.…devamı

zelda_ 2 months ago

Ye Dua Et Sev

Ryan Murphy

59 Gönderi

☆ Yer yer spoiler var gibi... "Acını seviyorum. Beraber olduğumuz zamanları seviyorum. Bunu öylece bırakamam. Gözlerine baktığım zaman, yunusların el çırpmalarını duyuyorum." "Sevdiğim insanlara görünmez olurum. Ben geçirgen bir zarım. Eğer seni seversem, hepsi senindir. Param, zamanım, bedenim..." "İyileşebileceğim tek…devamı☆ Yer yer spoiler var gibi... "Acını seviyorum. Beraber olduğumuz zamanları seviyorum. Bunu öylece bırakamam. Gözlerine baktığım zaman, yunusların el çırpmalarını duyuyorum." "Sevdiğim insanlara görünmez olurum. Ben geçirgen bir zarım. Eğer seni seversem, hepsi senindir. Param, zamanım, bedenim..." "İyileşebileceğim tek yol birine delicesine aşık olmak." "Kırık bir kalbinin olması, en azından denediğini gösterir." "Bazen aşk uğruna dengeyi kaybetmek, yaşamın dengesinin bir parçasıdır." (Aşk, ilişkiler konusunda bana söylenmiş gibi hissettim) ●Film, modern hayatta anlam arayışı ve kişisel dönüşüm temalarını işliyor. Film üç bölüme ayrılıyor: İtalya (Eat) → Haz ve yaşamın tadını çıkarma Hindistan (Pray) → Maneviyat ve içsel arınma Endonezya/Bali (Love) → Denge ve aşk Ana karakter Liz’in (Julia Roberts) boşanma sonrası yaşadığı kimlik krizi ve kendini yeniden bulma yolculuğu anlatılıyor. Tek bir karakter üzerinden birçok konuya değiniyor aslında film. İnanç, aşk, sağlık, ilişkiler, dayanışma... Ve daha birçok şey. İnanç olmadan, herhangi bir şeye inanmadan yaşamak sanırım pek mümkün değil en azından bazılarımız için (Uzun zaman sonra ben de bu arayışın içine düştüm ama ne yapacağım, nasıl yapacağım hiç bilmiyorum?..) ve aşk hayata tutunmanın, hayatı ve insanları, dünyayı sevmenin hatta kendini gerçekten sevmenin yolu mu acaba (bu konuda kafam karışık yani öyle mi yoksa bir insanı sevmeden, aşkı tatmadan da en azından kendini sevmek mümkün mü? Yani filmin sonu aşka bağlanmalı mıydı gerçekten romantik komediler gibi, bilmiyorum belki evet, belki hayır? Belki de zamana göre değişen bir fikir bu?..) Başlayan her aşk uyuşturucu etkisi yapar, insanı mutlu ve özgür kılar ama sonra bağımlı hale getirir ve bağımlı olduğumuz insana ve güzelliklere ulaşamayınca bir harabeye döneriz. Çünkü aşk tehlikelidir, en güzel tehlikedir. İnsanın korkularını başına getirir çoğu zaman. Sonuç olarak inanç, aşk ya da başka bir şey insanı hep çeker, insan hep ihtiyaç duyar ve dolayısıyla insan hep arayıştadır. Aslında bu filme dair söyleyecek çok şeyim var gibi hissediyorum çünkü beklediğimden daha iyiydi benim için ve birçok kalbime dokunan cümlesi oldu, buna bayılıyorum♡

zelda_ 2 months ago

Veronique'in İkili Yaşamı

Krzysztof Kieslowski

23 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Filmde iki kadın vardır: Polonya’da yaşayan Weronika Fransa’da yaşayan Véronique İkisi birbirinin aynısı ama birbirlerini tanımazlar. Aynı zamanda farklı yerlerde dünyaya gelen ikiz gibidirler. Weronika bir gün sahnede şarkı söylerken aniden kalbi sakışır ve ölür. Aynı anda Véronique açıklayamadığı bir…devamı●Filmde iki kadın vardır: Polonya’da yaşayan Weronika Fransa’da yaşayan Véronique İkisi birbirinin aynısı ama birbirlerini tanımazlar. Aynı zamanda farklı yerlerde dünyaya gelen ikiz gibidirler. Weronika bir gün sahnede şarkı söylerken aniden kalbi sakışır ve ölür. Aynı anda Véronique açıklayamadığı bir boşluk hissi yaşar. Hatta bunu babasına anlatırken "Sanki bir yas içindeyim." der. Ondan sonra film tamamen Véronique’in hayatına odaklanır. Bu filmde işlenen olaylar “ikizler” ya da “bilimsel bir olay” olarak açıklamaz. Daha çok görünmez bir bağ, bir “ruh yankısı” gibi sunar. Filmin temel meselesi: “Aynı hayatı iki kez yaşamak” ya da "Aynı hayatın iki bedende aynı anda yaşanması" Yönetmen burada belki de şu soruyu soruyor ve sordurtuyor bize: “Ya hayatımızın başka bir versiyonu daha varsa?” Weronika ve Véronique: Aynı zevklere, aynı yeteneklere sahip (ikisi de müziğe yatkın) Aynı kırılganlığa sahip Ama küçük farklar yüzünden hayatları farklı yönlere gidiyor. Weronika risk alıyor (bunu müzikle yapıyor): ölüyor Véronique sezgisel olarak geri çekiliyor: yaşıyor. Çünkü Weronika'nın deneyimi ona geçiyor ve o bunu yaşamadan yaşamış, tecrübe etmiş gibi gari çekilebiliyor. (En çok da bu açıdan garip ve anlaşılması biraz zor bir film sanırım) Yani film şunu söylüyor gibi: “Belki de içimizde bizi koruyan görünmez bir sezgi vardır.” Filmde klasik neden-sonuç ilişkisi yok. Bunun yerine: Sebepsiz duygular Açıklanamayan korkular Tanımadığın birine karşı yakınlık hissi Kukla ustası ve kontrol meselesi Filmde bir kukla ustası (aynı zamanda çocuk kitapları yazıyor ve Véronique onu doğru düzgün tanımadan seviyor, adam da onu bir anda sevdiğini söylüyor) (Alexandre) vardır. Bu karakter çok semboliktir. Kuklalar üzerinden şu fikir verilir: İnsanlar da görünmeyen iplerle yönlendiriliyor olabilir mi? Hayatımız gerçekten bizim seçimimiz mi? Sanki o da Véronique’i “yönlendiren” bir figür gibidir. Kieślowski bu filmde hikâyeden çok atmosfer kurar (Renkler mesela garip bir hissiyat yaratıyor insanda) Sarı-yeşil filtreler → rüya hissi Cam, yansıma, ışık → iki gerçeklik duygusu (sık sık cam detayını sunması, Véronique'nin elindeki, baktığın şeyleri ters gösteren renkli, cam top ve yer yer aynalara yer vermesi bundan) Yakın planlar → iç dünyaya odaklanma Film sanki gerçek değil de: “bir anı, bir rüya ya da bir his” gibi akar. (ki filmde de belli belirsiz rüyalardan bahseder ara ara Véronique yani gördüğü ya da gördüğünü zannettiği rüyalardan. Belki de o rüyaları gören o değildi, Weronikaydı ama o böyle hisseddiyordu...) Filmdeki müzikler, ruhsal bağın taşıyıcısı gibi. İki karakteri görünmez şekilde birleştiriyor. Müzik burada sadece arka plan değil, neredeyse karakter. Finalde: Film net bir cevap vermez. Ama şöyle düşünülebilir: Véronique sonunda daha “topraklanmış” bir hayata yönelir (Bir ağacın gövdesine dokunurkenki hali ve muhtemel hissi dikkate alınarak...) Babasının yanına döner Daha sade ve güvenli bir yolu seçer. Ama net bir şey yok, net bir şey söylenemez tabii. Yani Véronique kendisi olarak ve Weronika yerine yaşamayı tercih ediyor. Weronika’nın ölümü, Véronique’in yaşamasını mümkün kılar. Birinin yaşaması için diğerinin ölmesi gerek belki... Filmin özü şöyle okunabilir: Her insanın başka bir versiyonu olabilir Hayat küçük seçimlerle tamamen değişebilir Sezgi bazen akıldan daha güçlü ve geçerlidir Kendimize bile açıklayamadığımız bağlar vardır bazen içimizde. Garip bir filmdi, anlamadığım yerler de oldu, sıkıldığım anlar da oldu ama sevemedim diyemiyorum kesinlikle, sevdim de diyemem rahatça . Karışık ama yine de izlenmesi gerek bence.

zelda_ 2 months ago

Serçenin Gözyaşı

Aysun Akyüz

6 Gönderi

●Geçenlerde televizyonda ilk kez çıktığında izledim. Kadınların ne yazık ki eskiden beri yaşadığı acılar işlenmişti. İyiydi yani iyi işlenmişti, izlenebilir.

zelda_ 2 months ago

Narsistle Aşk

Valérie Donzelli

12 Gönderi

●Normalde ilgimi çeken filmler liste halinde burda ve galerimde kayıtlı durur ve sırası ile, o anki ruh halimi de dikkate alarak izlerim ama bazen de orda burda karşıma çıkan bir şeyleri rastgele açar, izlerim. Bu da o rastgele açtıklarımdan biri…devamı

zelda_ 2 months ago

Başka Dilde Aşk

İlksen Başarır

23 Gönderi

●Birazcık Spoiler olabilir?.. Filmi dün burda görüp birden izlemek istedim ve aslında bazı klasik yanlarına rağmen beğendim. Özellikle Mert Fırat bence çok iyi oynamıştı. Sanki gerçekten konuşmak, bağırmak istiyor ama bunu yapamıyor ve bunu yapamayınca da eriyip gidiyor yer yer.…devamı

zelda_ 2 months ago

Benim Adım Khan

Karan Johar

43 Gönderi

●Sonunda ne olmuştu? Çok uzun zaman oldu, hatırlayamıyorum maalesef ama güzeldi.

zelda_ 2 months ago

Lion

Garth Davis

115 Gönderi

●Yıllar önce izlemiştim ve çok beğenmiştim. Hep "Ben olsam ne yapardım Saroo yerinde, nasıl dayanırdım?" diyip durdum.

zelda_ 2 months ago

It’s Okay!

Kim Hye-young

4 Gönderi

●Klasik yanları da vardı, kendine has yanları da. Fena değil yani izlenebilir

zelda_ 2 months ago

A Visitor to a Museum

Konstantin Lopushanskiy

7 Gönderi

Spoiler içeriyor "Tanrım, benim insan. Nereye gideyim?" ●ChatGBT'nin Yorumu: Pastitel Muzeya, Konstantin Lopushansky’nin yönettiği, anlaşılması özellikle zor, ağır ve alegorik bir film. 1. Temel dünya: Ne oluyor bu filmde? Film aslında bir kıyamet sonrası dünyada geçiyor. Büyük bir felaket olmuş (nükleer/ekolojik ima…devamı"Tanrım, benim insan. Nereye gideyim?" ●ChatGBT'nin Yorumu: Pastitel Muzeya, Konstantin Lopushansky’nin yönettiği, anlaşılması özellikle zor, ağır ve alegorik bir film. 1. Temel dünya: Ne oluyor bu filmde? Film aslında bir kıyamet sonrası dünyada geçiyor. Büyük bir felaket olmuş (nükleer/ekolojik ima edilir ama net söylenmez) Dünya büyük ölçüde yok olmuş İnsanlık ikiye ayrılmış: “Normal” insanlar (ama aslında onlar da yozlaşmış) “Dejenere/ mutasyona uğramış insanlar” (filmde gördüğün garip, tuhaf davranan kişiler) Denizin çekilmesi ve tekrar gelmesi olayı da önemli: Gelgit olduğunda denizin altındaki “müze” ortaya çıkıyor Filmdeki adamın amacı da bu müzeye ulaşmak 2. Ana karakterin amacı ne? Baş karakterin net bir adı yok (bu da bilinçli). Onun amacı: Denizin altındaki müzeye gitmek. Ama bu sadece fiziksel bir hedef değil. Bu müze: İnsanlığın geçmişinin kalıntısı Medeniyetin “hatırası” Belki de Tanrı’nın terk ettiği bir dünyanın son kutsal mekânı Yani adam aslında: “İnsanlık neydi, neye dönüştü ve hâlâ bir anlam kaldı mı?” sorusunun peşinde. Bu yüzden karakter biraz: Bir hac yolcusu Bir peygamber figürü. Ya da sadece anlam arayan son insan 3. O garip insanlar kim? Filmde gördüğün: Garip hareket eden anlaşılmaz konuşan, ritüeller yapan insanlar Bunlar “dejenere olmuş” insanlar. Ama film burada basit bir “onlar kötü / biz iyi” demiyor. Asıl terslik şu: “Normal” insanlar → zalim, dışlayıcı, kibirli “Mutant” insanlar → daha saf, daha masum hatta daha “insan” Yani film şunu söylüyor: Belki de asıl insanlığını kaybedenler, kendini “normal” sananlar. Bu çok Tarkovskyvari bir fikir (zaten film ton olarak Andrei Tarkovsky’ye çok yakındır). 4. Deniz sahnesi ne anlatıyor? Deniz sahnesi filmin en önemli metaforlarından biri. Deniz: Hem yok oluş (her şeyi yutmuş) Hem geçmişin mezarı Hem de arındırıcı bir güç Gelgit olayı: Müzenin ortaya çıkması → geçmişle yüzleşme fırsatı Ama sadece kısa bir süreliğine Yani: İnsanlık geçmişine ancak “kısa anlarda” bakabiliyor, sonra tekrar unutuyor. Denize yürüyüş sahneleri: Bir tür ritüel Bir tür iman sınavı 5. Müze neyi temsil ediyor? Müze çok kritik. Orası: Eski dünyanın kalıntıları Sanat, kültür, bilgi ama artık ölü şeyler Adam müzeye ulaştığında aslında şunu görüyor: “İnsanlık bir zamanlar büyüktü ama artık sadece kalıntılar var.” Ve şu soru doğuyor: Bu kalıntılar hâlâ bir anlam taşıyor mu, yoksa her şey boş mu? 6. Filmin genel teması Film aslında şunları sorguluyor: İnsanlık kendini yok etti mi? Medeniyet sadece geçici bir şey miydi? İnanç olmadan insan yaşayabilir mi? “Normal” olmak gerçekten ne demek? Ve en önemlisi: İnsanlık kurtarılabilir mi, yoksa çok mu geç? 7. Neden bu kadar anlaşılması zor? Çünkü film: Açık açıklama yapmaz Diyalogdan çok görüntüyle anlatır Olay değil durum ve his anlatır Bu yüzden film:“Anlaşılmak” için değil “Hissedilmek ve yorumlanmak” için yapılmış Finalde fiziksel olarak ne oluyor? Adam sonunda: Gelgiti bekliyor Denizin çekilmesiyle müzeye doğru yürüyor Büyük bir çabayla oraya ulaşıyor Ama önemli olan şu: Bu bir “zafer” gibi hissettirilmez. Daha çok yorucu, ağır ve kaçınılmaz bir yolculuk gibi verilir. Müze sahnesi: Gerçek mi, halüsinasyon mu? Burası çok kritik. Film açıkça söylemez ama iki güçlü yorum var: Gerçekten müzeye ulaştı Fiziksel olarak geçmişin kalıntılarını gördü Ama orada “yaşayan” bir şey yok Her şey ölü, terk edilmiş, anlamsız Yani: İnsanlığın mirası var ama ruhu yok. Bu bir içsel/ruhsal deneyim Daha güçlü yorum genelde bu: Adam aslında bir tür trans / vizyon yaşıyor Müze → onun zihninde insanlığın anlamı Yolculuk → içsel bir yüzleşme Yani: Müze dışarıda değil, adamın içinde. Deniz yürüyüşü aslında ne? O sahne sadece fiziksel değil. Şöyle okuyabilirsin: Deniz = kaos/ bilinçdışı/ yok oluş Yürüyüş = inanç testi Adam: Her şeye rağmen yürümeye devam ediyor. Mantıklı bir sebep yok Ama yine de gidiyor Bu çok önemli: Bu bir inanç eylemi, rasyonel bir karar değil. O “garip insanlar” finalde ne ifade ediyor? Finale doğru onların varlığı daha da anlamlı hale geliyor. Çünkü: Onlar dışlanmış Ama aynı zamanda daha “doğal” ve saf Şu fikir ortaya çıkıyor: Belki de insanlığın geleceği, “bozulmuş” sandığımız o varlıklarda. Yani film tersine çeviriyor: “Normal” insanlar → ruhunu kaybetmiş “Mutantlar” → hâlâ bir tür insanlık taşıyor Adam neyi buluyor? En kritik soru bu. Cevap biraz sert: Aslında hiçbir şey bulmuyor. Ama bu “boşuna” olduğu anlamına gelmez. Çünkü: Yolculuk → sonucun kendisinden daha önemli Arayış → anlamın kendisi Yani: Anlam, ulaşılan yerde değil, aramanın kendisinde.(Birçok büyük yönetmenin bize gösterdiği, izlettiği şeyin bu olduğunu anladım son zamanlarda. Aslında hayatın kendisi de öyle yani hep bir arayış, hep bir yolda olma hali ve dolayısıyla hep bir umut...) Adamın yürümeye devam etmesi başlı başına bir şey söylüyor: “Her şey yok olsa bile, anlam aramak bitmez.” Finalin özü (çok net) Filmin finalini tek cümleye indirirsek: İnsanlık çökmüş olabilir ama insanın anlam arayışı hâlâ yaşıyor.