aliu (@aliu)

aliu 9 months ago

Spoiler içeriyor Yeni başlangıçların mevsimi olan ilkbaharı izledim. Öncelikle bu filmin renklerini, müziğini çok sevdiğimi ve de tam ilkbahar temasına uygun olduğunu söyleyebilirim. Film yine uzun, yavaş ilerleyen ve bol diyaloglu. Rohmer'in tarzını sevdiğimi söylemek istiyorum tekrardan. 4 mevsim serisinin en diyaloğu…devamı

aliu 9 months ago

Kış Öyküsü

Eric Rohmer

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Umudun, bekleyişin mevsimi olan Kış'ı da izledim. Yazın savrukluğu, sonbaharın melankolisi ve kışın dinginliği, bekleyişi... Film yine diğerleri gibi uzun, yavaş ve diyaloglarla ilerliyor. Diğer filmlere nazaran daha fazla felsefik diyalog vardı ve bu güzeldi. Yavaşlığı ve uzunluğu ise beni…devamıUmudun, bekleyişin mevsimi olan Kış'ı da izledim. Yazın savrukluğu, sonbaharın melankolisi ve kışın dinginliği, bekleyişi... Film yine diğerleri gibi uzun, yavaş ve diyaloglarla ilerliyor. Diğer filmlere nazaran daha fazla felsefik diyalog vardı ve bu güzeldi. Yavaşlığı ve uzunluğu ise beni yine rahatsız etmedi. Sanırım Rohmer filmlerine alıştım. Şimdi gelelim yorumlarıma. Felicie'nin bir tatilde tanışıp aşık olduğu Charles'e yanlış adres vermesiyle başlayan filmin sonlarına kadar 5 yıl boyunca bir daha göremiyorlar birbirlerini. Felicie bu esnada hayatına 2 erkek dahil ediyor. İkisini de farklı ölçülerde sevse de aşk anlamında sevemiyor. O tutkuyu, çılgınlığı, bağı hissedemiyor. 2 erkekte de Charles'i arıyor ama bulamıyor. Filmde beni en çok etkileyenlerden birisi de 2 erkeğe karşı da oldukça dürüst olması. Onlara çok kez sevgisinin charles kadar olmadıklarını dile getiriyor. Eski sevgilimdi deyip saklamıyor. Duygularını çekinmeden dile getiriyor. Bu hoşuma gitti. Loic'te Max'de her şeyin farkında. Felicie'nin kalbinin Charles'te olduğunun bilincindeler. Bunda sorunları var mı? Yok. Değiştiremezler. Ama yine de felicie'yi seviyorlar. Felicie'de onlar kadar olmasa da onları seviyor. Ee o zaman dürüstlük varsa tartışmaya, kavgaya ne gerek var ki? Felicie bu süre boyunca charles'i bulamayacağının farkında olsa da onu beklemekten, onu hala sevmekten kendini alamayıp kabulleniyor bu durumu. Onun kadar olamasa da sevdiği erkeklerle yeni hayat kurmaya çalışsa da başaramıyor. O eksiklik hep önüne düşüyor. Felicie'nin loic ve max ile ilişkilerinde bir soğukluk hissettim hep. Felicie'nın Charles ile arasında olan o çekim, sıcaklık hissi yoktu. Loic ve max ile ilişkilerinde kış mevsiminin içleri titreten soğukluğu hissediliyordu. Bu soğukluğa rağmen aralarındaki sevgiyi hissediyor oluşumuzu ise sevdim. Filmin sonlarına kadar hep bekledim Charles ile karşılaşmalarını. Felicie'nin restaurantlara girmesini ve öyle karşılaşmalarını bekledim. Olmadı. Ta ki otobüse kadar. Tesadüfi/kadersel bir şekilde otobüste Charles'in karşısına oturduğunda ise şaşırdım. Çünkü ben hep bir restaurantta karşılaşacaklarını düşündüm. Kızları elise'nin ise loic ve max ile iletişime geçmemesine ek olarak Charles'i gördükten baba demesi.. ve annesi ile babasını sarılırken görmesi sonrası sevinç gözyaşları dökmesi... tatlıydı. Felicie ve Charles'in tesadüfi karşılaşmaları sonrası yaz mevsiminden içleri ısıtan yaz mevsimine geçmişiz gibi hissettim. Aralarındaki uyum, sıcaklık, aşk... mükemmeldi. Felicie'nin neden onu içten içe beklediğini daha iyi anladım. Ama yine de Felicie'nin ilk başta adresi yanlış vermesi... 6 ay sonra farkettim dese de bilinçdışı bir şekilde bunu yapmış olması bende bir şeyleri düşündürdü. Sanki kaçış gibi hissettirdi. Neyden neden niye kaçtığını anlamadım. Belki de kaderinde varsa elbet bir gün karşısına çıkacağını düşündü. Bir nevi eğer karşıma tekrar çıkarsa, anlayacağım ki gerçek aşkımmış diye düşünmüş olabilir. Bilemiyorum. Gaspard ya da Magali gibi Felicie ile özdeşleştiremedim kendimi. Tek bir şey hariç. Ben de umuda sığınmak istiyorum. Eğer kaderimde birisi varsa, elbet karşıma çıkar. Ve işte bu derim. Buna inanmak istiyorum, bekliyorum felicie gibi. Tek fark ise o beklediği kişinin kim olduğunu biliyor. Ben ise bilmiyorum. Filmi genel olarak sevdim. Yaz kadar beğenmesem de sonbahardan çok daha iyiydi.

aliu 9 months ago

Sonbahar Hikayesi

Eric Rohmer

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Rohmer'in yalnızlık temasını işlediği Sonbaharı izledim. Sonbaharı, yaz kadar sevemedim bağlanamadım. Sebebini ise biliyorum aslında. Magali'nin soğukluğu, mesafeliliği, yalnızlığı filmin geneline yayılmış halde. Sonbaharın soğukluğunu, solukluğunu hissettiriyor. Başarılıydı bu açıdan. Üstelik Magali benim. Magalinin ve benim ortak cümlelerimize bakarsak; -"Evet,…devamıRohmer'in yalnızlık temasını işlediği Sonbaharı izledim. Sonbaharı, yaz kadar sevemedim bağlanamadım. Sebebini ise biliyorum aslında. Magali'nin soğukluğu, mesafeliliği, yalnızlığı filmin geneline yayılmış halde. Sonbaharın soğukluğunu, solukluğunu hissettiriyor. Başarılıydı bu açıdan. Üstelik Magali benim. Magalinin ve benim ortak cümlelerimize bakarsak; -"Evet, bir erkek istiyorum ama bir sürü şartım var. O kadar çok ki onun bunları taşıyıp taşımadığını bilemem. Ayrıca o beni ister mi" Diyor ve yaklaşmaktan kaçınıyor, kendi kabuğunda çok çalışarak yalnızlığını bastırıyor. Ben de öyleyim. İstenmeyeceğini düşünüyor, kendini sevilmeyecek biri olarak görüyor. Ben de çoğu zaman böyle hissediyorum. -"Bay doğru ile karşılaşma şansım neredeyse sıfır." Baştan itibaren şans tanımıyor kendisini sevecek birisi olacağına. Bu da ben. -"Birbirimizi önemsiyorsak bir şekilde tekrar görüşürüz." Daha fazla çabalamıyor ve şansa kadere bırakıyor. Teslimiyet, kader gibi görünse de kaçıyor aslında. O an, kaçıyor. Bir ihtimal uğruna. Ben de yine çok kez kaçtım, kadere sığınıp. Bu repliklere ek olarak çok fazla arkadaşının olmaması, arkadaşlarının onu düşünerek yaptıklarına olumlu yanaşmasa da denemesi, yalnızlığı... Magali, benim 40lı yaşlardaki halim. Yaz masalında, Gaspard'ın gözünden kendimi izlerken Sonbahar masalında sanki kameralar bana doğrultulmuşta kendimi izliyormuş gibi hissettim. Bu da biraz endişelendirdi. Ama iyi yanından bakarsam, hala 40lı yaşlarda değilim. Bunların haricinde magali'nin yalnızlığını çocuklarıyla doldurmaya çalışması, onları boğması da tıpkı benim arkadaşlarıma karşı her şeyi anlatma isteğim, onlarla her şeyi yapmak istemem gibi. Neyseki ben, bu derece yalnızlaşmadan bu özelliğimi törpüleyebildim. Isabelle'nin Magali adına ilan verip Gerald'ı bulup kendini Magali gibi göstererek 3 hafta kadar onunla buluşması, vakit geçirmesi nedense beni az da olsa rahatsız etti. Bir an acaba ikisi mi olacak diye düşünmedim değil. Yine de amacı iyiydi, sonucu da iyi oldu. Isabelle sayesinde Magalinin artık daha mutlu olduğunu düşünüyorum. Umarım bu mutluluk 40ıma gelmeden bana da gelir.

aliu 9 months ago

Yaz Öyküsü

Eric Rohmer

5 Gönderi

Spoiler içeriyor Rohmer'in mevsim serisine yazdan başlamak istedim. Çünkü yaz kararsızlık, güz yalnızlık, kış umut, bahar yeni başlangıçlar sırası daha doğru geldi. Yaz uzun ve yavaş ilerledi. Yavaş ve uzun filmleri severim. Keza bu filmi de sevdim. Her bir an'ı her bir…devamıRohmer'in mevsim serisine yazdan başlamak istedim. Çünkü yaz kararsızlık, güz yalnızlık, kış umut, bahar yeni başlangıçlar sırası daha doğru geldi. Yaz uzun ve yavaş ilerledi. Yavaş ve uzun filmleri severim. Keza bu filmi de sevdim. Her bir an'ı her bir cümlesini sıkılmadan izledim. Gaspard'la empati kurabildim. Kendimle de bağdaşlaştırabildiğim için film beni etkiledi. Kendisini, isteklerini tam olarak tanımayan, farkında ama özgüvensiz, karamsar ve kararsız birisi. Kısaca benliğimin bir kısmı gibi Gaspard. 3 kadın arasında kararsızlığı sahneler ilerledikçe canımı sıksa da hikayeyi sevdim. Şimdi spoiler. Geçmişten gelen Lena onu gerçekten seviyor mu? Sanmıyorum. Kendi tatilinde bir ilişki yaşadığını düşünüyorum. Ona nedense güvenmiyorum. Gaspard, onun yanında mutlu rolünde. Ama daha çok sahte bir mutluluk. Daha pasif kalıyor. Olası bir gelecek için doğru olabilecek Solene, onu gerçekten seviyor mu? Sanmıyorum. Gaspard'ı sanki saf, iyi birisi, yakışıklı, yetenekli biri olarak görüyordu. Gaspard onun için güvenli bir liman gibiydi. Gaspard ise onun yanında cesur ve müziğe daha yakın bir rolde. Benim favorim olan ve filmin çoğunda şimdi var olan Margot ise onun aşkından ziyade arkadaşlığını seviyor ve istiyor. Gaspard'a daha eleştirel ve daha yakından görüyor. Gaspard'ın gelişimine öncülük ediyor. Gelişim olmasa da. Daha çok akıl hocası gibi. Gaspardın dürüst olduğu tek kişi o. Gasparı en iyi tanıyan yine o. Çatışmalarında ise Lena onu önemsemiyor, kendisinin ne istediği önemli. Solene ise onun kararsızlığını istemiyor, kendi düşünceleriyle yönlendiren olmaya çalışıyor gibi hissediyorum. Onu sıkıştırıyor. Margot ise onu düşünüyor, eleştiriyor ve onun düşünmesini sağlıyor. Ki sonunda Lena ile Solene arasında seçim yapamayan Gaspard, Margot'u da geride bırakarak Müziğe kaçıyor. Vedalaştığı kişi ise dürüst olabildiği tek kişi olan Margot. Sonunda ise Margota yazdığı şarkıyı söylemesi hoşuma gitti. Onu geride bıraktığı için bir pişmanlığı olması karakterinin biraz da olsa geliştiğini hissettirdi. Spoiler sonu Çoğu insan gibi ben de çoğu zaman kendi benliğimle yüzleşemeyen, yüzleşmekten korkan ve her zaman kaçmayı tercih eden birisiyim. Tıpkı Gaspard gibi. Onu mu seçmeliyim, bunu mu seçmeliyim yoksa diğerini mi? Hangisi bana daha uygun? Karar veremiyorum. Ne yapmak istiyorum bilmiyorum. Stres giriyor araya. Adrenalin salgılanıyor ve bana diyor vücudum "savaş ya da kaç." Kaçıyorum. Çalışmam mı gerekiyor? Çalışmıyorum. Hobilerimle mi ilgilenmeyi düşünüyorum? Yapmıyorum. Gezmeye mi gidiyorum? Gitmiyorum. Her şeyden kaçıyorum. İnstagrama giriyor, saatlerimi geçiriyorum. Kaçıyorum her şeyden. Kaçıyor muyum? Yoksa Gaspard'ın Margot'un arkadaşlığını kaçırdığı gibi kaçırıyor muyum?

aliu 2 years ago

The Anthem of the Heart

Tatsuyuki Nagai

6 Gönderi

Kendimle özdeşleştirdiğim, müziklerine bayıldığım ve sondaki gerçekçiliğiyle bir kez daha sevdiğim bir film The Anthem Of The Heart. İlk sahnesinden son sahnesine kadar hiç sıkılmadım. Bizim kız kaybolduğunda gerginlikten yerimde duramadım, o içindekileri dökerken hislerini ben de hissettim. Müziğe giriş…devamı

aliu 3 years ago

Sasaki to Miyano

Yoshiko Nakamura

7 Gönderi

Çok çok çok tatlı bir animeydi. Karakterlerin birbirlerinden etkilenmelerinin aşamaları, davranışları ve uyumu çok hoştu. Çizimlerini de çok beğendim. Eğer film tadında, tatlı bir anime izlemek isterseniz bir şans verebilirsiniz.

aliu 3 years ago

Maurice

James Ivory

6 Gönderi

140 dakika uzunluğunda olan, yavaş ilerleyen bir film olmasına rağmen 140 dakikanın nasıl geçtiğini anlayamadığım ve daha da uzun olmasını dilediğim bir filmdi. Yaşamlarından kesitlerle aşklarını anlatmasını ve bu kesitlerin gerçekçiliği beni derinden etkilemekle birlikte en sevdiğim filmlerin arasına girmesine…devamı