(@) - Raf

Ne izleyeyim diye arayanlar için söylüyorum, izlemelisiniz. Keyifli ilerliyor umarım devamı da güzel olur. Yeni bölümleri beklemedeyim😊. Karakterleri sevdim, ilerleyen bölümlerde çok daha iyi olacağı hissini ilk beş bölümden bana hissettirdi. Bekliyoruz bakalım...

arsenic 8 months ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

175 Gönderi

Spoiler içeriyor Kemal, kendi duyguları dışında kimsenin ne hissettiğiyle gerçekten ilgilenmeyen bir karakter. Onun için mesele Füsun değil; Füsun’un onda yarattığı duygunun sürekliliği. Bu yüzden yaşadığı şeyi “aşk” olarak adlandırmak eksik kalıyor. Kemal aslında âşık olma hâline bağımlı. Sevdiği kişi değil, sevme…devamıKemal, kendi duyguları dışında kimsenin ne hissettiğiyle gerçekten ilgilenmeyen bir karakter. Onun için mesele Füsun değil; Füsun’un onda yarattığı duygunun sürekliliği. Bu yüzden yaşadığı şeyi “aşk” olarak adlandırmak eksik kalıyor. Kemal aslında âşık olma hâline bağımlı. Sevdiği kişi değil, sevme deneyimidir onun için önemli olan. Anlatının yalnızca Kemal’in bakış açısından ilerlemesi bu öz-merkezci yapıyı daha da görünür kılar. Füsun’u hiçbir zaman doğrudan tanımayız; onu hep Kemal’in arzusunun içinden görürüz. Bu, erkek bakışının hikâyeyi nasıl kurduğunu gösterir. Füsun başlangıçta durumu bilerek Kemal’le birlikte olur; evleneceğini bilir. Ama bilmek, kabullenmek değildir. Umut çoğu zaman mantıktan güçlüdür. Nişan günü yaşadığı yıkım bu yüzden çelişkili değil, insani bir kırılmadır. Yine de bu durum, onun da sağlıklı bir zeminde durduğunu göstermez. Kemal’in Füsun’u seçebileceği hâlde seçmemesi korkudan çok ayrıcalık bilinciyle ilgilidir. Hayatı istediği gibi düzenleyebileceğine inanır. Babasının yaşam tarzını sürdürmesi tesadüf değildir. Uyarılar onda bir değişim yaratmaz; çünkü Kemal için sorun ahlaki değildir, merkezde kalma arzusudur. Annesinin yıllardır her şeyin farkında olduğunu söylediği an bu yüzden sarsıcıdır. İlk kez net bir gerçeklik sesi duyulur. Ama Kemal yine değişmez. Finalde Füsun’un arabayı ayçiçek tarlasına sürmesi dramatik olduğu kadar patolojiktir. Bu bir aşkın değil, uzun süredir biriken dengesizliğin sonucudur. Bu hikâyede sağlıklı bir özne bulmak zordur. Herkes kendi zaafının içinde hareket eder. En tutarlı karakter Kemal’in annesidir. O romantize etmez. Olanı olduğu gibi görür. Sonuçta bu bir aşk hikâyesi değil; bir erkeğin kendi duygusal deneyimini mutlaklaştırmasının hikâyesidir. Füsun’un ölümü kader değildir, birlikte olamamaları da kaçınılmaz değildir. Ama bu karakterlerin iç körlüğü düşünüldüğünde, başka bir son yazmak da pek mümkün görünmez. Çünkü burada trajedi dış koşullardan değil, insanların kendi yarattıkları yanılsamalardan doğar. Herkes birini sevdiğini sanır; aslında herkes biraz kendini sever. Ve bu yüzden kimse gerçekten masum değildir.

arsenic 8 months ago

500T

Murat Özsoy

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Bazı bölümlerde çok güldüm. Oyuncular sanki oyuncu değil de gerçekten olayı yaşayan insanlar gibi düşündürecek kadar iyiydi. Değişik bir yapım, öyle yemek falan yerken yanında izlenebilir. Diziyi bugüne kadar duymadığıma şaşırdım açıkçası. Farklı bir kafa, Onur Ünlü kafasından daha iyi…devamı

arsenic 8 months ago

İki Dünya Bir Dilek

Ketche

23 Gönderi

Çerezlik film. Karakter gelişimi diye bir şey yok. Sanki senaryosu farklı olan bir şey yazayım hissiyle yazılmış bir senaryo algıladım. Fikir güzel, uygulamada eksikler olmuş. Öylesine izlenir, çok da film izlemek ciddiyetiyle izlenecek bir şey değil.

arsenic 8 months ago

Sığınak

Ric Roman Waugh

20 Gönderi

Klişe klişe klişe.. Anlamıyorum; elinin altında o kadar imkan varken böyle senaryo tekrarlarına neden düşüyorsun. Yap bomba bir film izleyelim. Tamamen zaman kaybı. Açın YouTube'dan bir şey izleyin daha iyi. İzlemeye gerek yok. Zaman öldürmeyin derim.

arsenic 8 months ago

Savaş Üstüne Savaş

Paul Thomas Anderson

70 Gönderi

Beklentim yüksekti, film karşılamadı. Kötü değil ama 'wow' da değil. PTA işi olduğu belli, DiCaprio iyi ama güvenli. Film aynı şeyi dönüp dönüp söylüyor. Bir yerden sonra derinlik değil, tekrar hissi. Rahatsız etmek istiyor ama tam oraya gidemiyor. Final "düşün"…devamı

arsenic 10 months ago

Paris'te Gece Yarısı

Woody Allen

142 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filmle yalnız kalmayı seviyorum 😊 Paris’te Gece Yarısı’nı izlerken beni en çok yakalayan şey, geçmişe dokunabilme ihtimali. Hemingway’le aynı masada oturmak, onun kelimelere bakışını dinlemek; hayata dair doğruları ve yalanları süslemeden, cesurca söyleyişine tanık olmak… Fitzgerald’ların hayatla kurduğu kırılgan…devamıBu filmle yalnız kalmayı seviyorum 😊 Paris’te Gece Yarısı’nı izlerken beni en çok yakalayan şey, geçmişe dokunabilme ihtimali. Hemingway’le aynı masada oturmak, onun kelimelere bakışını dinlemek; hayata dair doğruları ve yalanları süslemeden, cesurca söyleyişine tanık olmak… Fitzgerald’ların hayatla kurduğu kırılgan ilişkiyi görmek; hayallerin ve hayal kırıklıklarının aynı anda nasıl taşındığını hissetmek… Gertrude Stein’in konuşurken cümleleri parçalayıp yeniden kurmasını izlemek; sıradan bir sohbetin bile düşünceyi ve zamanı nasıl dönüştürebileceğini fark etmek… Ezra Pound’un kelimelerle oynayışı; şiiri bir biçim değil, bir arayış hâline getirişi… Man Ray’in objelere ve ışığa başka türlü bakışı; sanatın gerçekliği bozarak nasıl derinleştirebildiğini hissettirmesi… Salvador Dali’nin mantığı bilerek dağıtan varlığı; saçmalığın bile bir sezgisi olabileceğini göstermesi… T. S. Eliot’un sessizliği; kelimelerin bazen söylenmeden de ağırlaşabileceğini hatırlatması… Picasso’nun tuval başında kayboluşu, yaratım sancısı… Ve Adriana. Picasso’yla olan ilişkisi üzerinden değil sadece; kendi zamanına bile ait hissedemeyen, başka bir “altın çağ”ın özlemiyle yaşayan hâliyle… Onun üzerinden film, nostaljiyi en çıplak yerinden yakalıyor. Hepsi birer ikon olarak değil, o gecenin canlı parçaları olarak varlar. Ama aynı anda huzursuzlar. Hepsi büyüleyici ama hiçbiri yerleşmiş değil; sanki hepsi de bir an sonra başka bir zamana kaçmaya hazır. Ve asıl mesele burada başlıyor. O insanların yanında olmak insanı tamamlamıyor. Aksine, eksikliği daha görünür kılıyor. Çünkü onların da gözleri başka bir zamana dönük. Onlar da kendi “altın çağ”larını arıyor. O an fark ediyorsun ki büyü geçmişte değil. Büyü, bir anlığına bir yere ait olduğunu hissetmekte. O masalarda oturmak, o cümleleri duymak, o gecelerde kaybolmak… Hepsi çok gerçek, çok güzel. Ama geçici. Ve belki de tam bu yüzden bu kadar etkileyici. Belki de mesele büyülü zamana kaçmakta değil, içinde bulunduğun zamanı büyülü kılabilmekte...

arsenic 10 months ago

Saklı

Michael Haneke

12 Gönderi

Spoiler içeriyor Caché bir gizem filmi gibi başlar ama gizemi çözmekle ilgilenmez. Çünkü burada mesele “kim yaptı?” değildir. Mesele, kimin rahatça yaşamaya devam edebildiğidir. Georges’un suçu aktif bir kötülük değil. O, sistemin ona verdiği konforu sorgulamamış biridir. Çocukken söylediği bir yalan, bir…devamı

arsenic 10 months ago

Joe Black

Martin Brest

51 Gönderi

Spoiler içeriyor Meet Joe Black, ölümü bir olay değil, bir misafir gibi ele alan bir film. Kapıyı çalmıyor, acele etmiyor. Geliyor, oturuyor ve bir süre kalıyor. Ve bu hâliyle bana ölümü değil, zamanı düşündürüyor. Daha doğrusu zamanın bizde nasıl aktığını sandığımızı… Ve…devamıMeet Joe Black, ölümü bir olay değil, bir misafir gibi ele alan bir film. Kapıyı çalmıyor, acele etmiyor. Geliyor, oturuyor ve bir süre kalıyor. Ve bu hâliyle bana ölümü değil, zamanı düşündürüyor. Daha doğrusu zamanın bizde nasıl aktığını sandığımızı… Ve aslında hiç kontrolümüzde olmadığını. Zamanın içindeyken neyi fark etmediğimizi, neyi “sonra”ya bıraktığımızı. Film ilk bakışta romantik, hatta yer yer fazlasıyla uzun ve ağır ilerleyen bir anlatı gibi duruyor. Ama o yavaşlık bilinçli. Çünkü bu film acele etmiyor. Ölüm bile acele etmiyor burada. Bekliyor. Gözlemliyor. Dinliyor. Ve garip bir şekilde öğreniyor. Joe Black bir karakter değil, bir boşluk gibi. İnsan olmayı bilmeyen bir varlığın, insan olmanın ne demek olduğunu anlamaya çalışması. Ama bunu büyük laflarla yapmıyor. Küçük anlarla yapıyor. Bir bakışla. Bir duraksamayla. Bir cümlenin yarım kalışıyla. Susan’a bakışı bir aşktan çok, merak gibi. Anlama isteği gibi. İnsanların birbirine bakarken ne gördüğünü, neyi seçtiğini çözmeye çalışan bir bakış. Susan’ı sevdikçe değil, Susan’ı izledikçe insanlaşan bir varlık Joe. Ama bu bağ baştan eksik. Çünkü Joe’nun bildiği şeyler var, Susan’ın bilmediği. Ve bu eşitsizlik, ilişkinin üstünde hep görünmez bir ağırlık gibi duruyor. Joe, Susan’ı bırakarak insanlaşıyor. Ama insan olmayı seçtiği anda, insan olarak kalamıyor. Çünkü kalırsa, ölüm olarak kendi varlığını inkâr etmiş olacak. Öğrendiği her şeyin bedeli tam da bu: Kalabilecek kadar hissetmek ama kalamayacak kadar “ölüm” olmak. William Parrish’in hikâyesi ise beni başka bir yerden yakalıyor. Çünkü onun yolculuğu bir yüzleşmeden çok, bir bırakış. Ölümle pazarlık yapan bir adam değil; hayatının artık tamamlandığını kabul eden biri. Ne kadar sevildiğini, neyi ertelediğini, neyi fazla ciddiye aldığını fark ediyor. Ve belki de en zorunu yapıyor: Anladığı hâlde tutunmamayı seçiyor. Çünkü insan bazı şeyleri çok iyi anlayabilir ama yine de gitmesi gerekebilir. Filmde en sevdiğim şey şu: Kimse ölümü alt etmeye çalışmıyor. Kimse ona meydan okumuyor. Sadece onunla konuşuyorlar. Finale doğru gelen o sessiz kabulleniş beni asıl vuran yer. Büyük dramatik patlamalar yok. Sadece yürüyen insanlar var. Ve bırakılanlar. Ve o soru, film bittikten sonra bile insanın peşini bırakmıyor: Hayatı gerçekten yaşamak için ölümü tanımaya gerek var mıydı? Joe Black bana şunu düşündürüyor: Belki de ürkütücü olan ölümün gelmesi değil; geldiğinde her şeyin hâlâ bu kadar güzel olabilmesidir. Film bittiğinde içimde kalan his bir romantik tatmin değil. Daha çok yumuşak bir hüzün. Biraz geç kalmışlık. Biraz da “ben olsam neyi farklı yapardım?” sorusu. Meet Joe Black kusursuz bir film değil. Hatta yer yer fazlalıkları var. Ama tam da bu yüzden insani. Çünkü hayat da öyle. Uzun, dağınık, bazen gereksiz gibi görünen anlarla dolu. Ama sonunda, geriye dönüp baktığında… Eksik olmasını istemediğin bir bütün. Bazıları hayatımıza kalmak için girmez. Bazıları sadece ne kadar canlı olduğumuzu hatırlatmak için gelir. Ve belki de en sert cümle en sonda saklı: Ölüm her şeyi alabilir. Ama yaşanmamış bir hayat, zaten baştan kayıptır.

arsenic 10 months ago

Tufan

Byung-woo Kim

74 Gönderi

Spoiler içeriyor The Great Flood, ilk bakışta bir felaket filmi gibi davranıyor. Sel var, panik var, kaçış var. Ama bir süre sonra anlıyorsun ki film suyla değil, insanın tükenişiyle ilgileniyor. Sel burada bir neden değil; bir eşik. İnsanlığın artık biyolojik olarak devam…devamı