Nyx Aurelia (@aurelliaa)

Spoiler içeriyor "Ne olursa olsun, hayata, kadere tâbi olalım... ve artık düşünmeyelim.." "Bir kadın ki beni düşündürsün, acı versin, istemeyerek, bilmeyerek kederlendirsin... Bir kadın ki karşı konulması, yok edilmesi mümkün olmayan engeller beni kendisinden ayırsın, söyleyemeyeyim, aşkımı kabil olup da, cüret edip…devamı"Ne olursa olsun, hayata, kadere tâbi olalım... ve artık düşünmeyelim.." "Bir kadın ki beni düşündürsün, acı versin, istemeyerek, bilmeyerek kederlendirsin... Bir kadın ki karşı konulması, yok edilmesi mümkün olmayan engeller beni kendisinden ayırsın, söyleyemeyeyim, aşkımı kabil olup da, cüret edip de ona söyleyemeyeyim. O kadar mukaddes, o kadar muhterem... O kadın o derece her şeyin üstünde olsun!" *Servet-i Fünun denildiğinde akla çoğunlukla Halit Ziya Uşaklıgil ya da Mehmet Rauf gibi isimler gelse de, Safveti Ziya'nın Salon Köşelerinde adlı eserinin de dönemin ruhunu en başarılı şekilde yansıtan romanlardan biri olduğunu düşünüyorum. Romanı okurken balolar, valsler, Pera Palas'taki salon hayatı ve Batılı yaşam tarzı sayesinde kendimi adeta o dönemin içinde hissettim. Eser, yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda Servet-i Fünun'un sosyal çevresini, Batılılaşma anlayışını ve dönemin insan ilişkilerini de başarılı bir şekilde yansıtıyor.. İngiliz kökenli genç kız Lydia'ya ise bir türlü ısınamadım. Türklere karşı kulaktan dolma bilgilerle hareket etmesi, önyargılı tavırları ve zaman zaman kendini beğenmiş, biraz da şımarık gelen davranışları bende olumsuz bir izlenim bıraktı. Buna karşılık Şekip'in kadınlara ve ilişkilere bakışındaki incelik, anlayış ve duygusal derinlik dikkatimi çekti. Bu yönü etkileyici olsa da bana biraz idealize edilmiş geldi. Günlük hayatta bu kadar hassas ve ince düşünen bir karaktere çok sık rastlanmadığı için Şekip'i okurken zaman zaman gerçek bir insandan çok yazarın zihninde şekillendirdiği bir karakter gibi hissettim. Genel olarak Salon Köşelerinde, çok fazla adı anılmasa da Servet-i Fünun döneminin atmosferini, salon kültürünü ve dönemin insan ilişkilerini başarılı bir şekilde yansıtan, okurken beni o yılların dünyasına götüren ve keyifle okuduğum bir roman oldu diyebilirim.

aurelliaa 1 day ago

Siyah Gözler

Cemil Süleyman

10 Gönderi

Spoiler içeriyor "Demek o kadar korkulan ölüm buydu. Lakin yaşamak daha mı iyiydi?" "Bugün şiddetle arzu olunan bir şeyin, yarın köhne bir paçavra gibi atılmayacağına nasıl emin olabilirdi?" "Affedersiniz beyefendi.. Beni yanlış tanımış olduğunuzu görüyorum. Ben ne müsaade ettim, ne de kalbimde…devamı"Demek o kadar korkulan ölüm buydu. Lakin yaşamak daha mı iyiydi?" "Bugün şiddetle arzu olunan bir şeyin, yarın köhne bir paçavra gibi atılmayacağına nasıl emin olabilirdi?" "Affedersiniz beyefendi.. Beni yanlış tanımış olduğunuzu görüyorum. Ben ne müsaade ettim, ne de kalbimde size karşı bir meyil duydum. Belki tesadüfen siz yanımdan geçerken bir şeye gülmüş olabilirim. Bunu derhal kendinize karşı bir zaaf gibi kabul etmek, henüz pek tecrübesiz bir genç olduğunuzu gösteriyor. Hem ben sizden bakınız kaç yaş büyüğüm. Aramızda böyle bir münasebetin mevcudiyetini hayal etmek çocukluk değil midir? Ben sizi sevsem sevsem, ancak bir küçük biraderim gibi sevebilirim. Bunun için de bir sebep yok zannederim.." *Cemil Süleyman'ın Siyah Gözler'i kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için. İlk başta yine aldatan bir erkek hikâyesi geliyor diye düşündüm. Çünkü kadın karakter durmadan kıskançlık krizleri geçiriyor, kendini sevgilisinden yaşça büyük olduğu için yetersiz görüyor, sürekli "İhtiyarlıyorum, beni bırakacak." korkusuyla yaşıyor. Ben de doğal olarak adamın gerçekten bir şeyler çevirdiğini sandım. Manyak kadın şizofreni midir nedir beni de doldurdu. 🤦🏻‍♀️ sjsjsksj Sorun adamda değil, kadının bitmek bilmeyen kuruntularında. Öyle ki sadece benim olmalı düşüncesi, onu korkunç bir sona sürüklüyor ve sevdiği adamı kendi elleriyle boğarak öldürüyor.. Ben sevdiğini de zannetmiyorum ayrıca bu kendini kaybediş buna aşk diyesim gelmiyor.. Kitabın adı olan Siyah Gözler, finalde bambaşka bir anlam kazanıyor. O boğulma sahnesinde siyah gözlerin gözümde canlanışı gerçekten ürkütücüydü. Kısa bir kitap olmasına rağmen bu sahne uzun süre aklımdan çıkmadı.. kadın cinayetleri hakkında hep sesimizi çıkarıyoruz ama kadınlar tarafından öldürülen erkekler de var gücü yeten yetene maalesef.. Ilişkilerde ki yaş farkı meselesine herkes farklı bakabilir; bu tamamen kişisel bir tercih ama kitaptaki kadının yaşını fazlaca abartıp büyüttüğünü düşünüyorum. Hatırladığım kadarıyla kadın yaşında adam da 22 yaşındaydı.. kınamak gibi olmasın desteklemiyorum da o zaman Seda Sayan ablamız ne yapsın sjsjsjsj kadının umrunda bile değil sjsjsj Kitapta dikkatimi çeken yaş farkından çok, kadının kendini sürekli değersiz hissetmesi ve bu güvensizliğin zamanla saplantıya dönüşmesiydi. Sevgi, güven olmadığında insanın kendi kurduğu düşüncelerin esiri olabiliyor. Siyah Gözler, bunu rahatsız edici ama etkileyici bir şekilde anlatan kısa ve ürpertici bir eserdi..

aurelliaa 1 day ago

Gerçekçiliğin Boyutları

Louis Aragon

1 Gönderi

"Yazdığım şeyler yazmak istediklerimdi kuşkusuz.." "Bu sorular bazen saçma şeyler oluyordu ve ben, bu saçmalıktan zevk alıyordum. Neden mi? Peki, sorarım size, söylemeden önce cevabını da bildiği bir şeyi niçin kendine sorsun insan?" "Umutlarını kesince beni rahat bıraktılar, düşünmeye bol…devamı

aurelliaa 3 days ago

Şıpsevdi

Hüseyin Rahmi Gürpinar

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Şıpsevdi Musibet sjsjsj "Onun ne sende gözü var ne de Arapta. Böylelerine Şıpsevdi derler. Seni de sever, beni de sever ayyyy tövbe estağfurullah hjhjh Böyleleri 3-4 kadına doymaz. Kadın oburu, sevda tosunu derler böylelerine öğren" sjsjsjss "Vallahi kırk gönlüm olsa…devamıŞıpsevdi Musibet sjsjsj "Onun ne sende gözü var ne de Arapta. Böylelerine Şıpsevdi derler. Seni de sever, beni de sever ayyyy tövbe estağfurullah hjhjh Böyleleri 3-4 kadına doymaz. Kadın oburu, sevda tosunu derler böylelerine öğren" sjsjsjss "Vallahi kırk gönlüm olsa bir tanesini vermem ona.." "Aman ne Şıpsevdi bir herifmiş bu. Bahçedeki bütün kadınlara yetişiyor. Allah bilir yeryüzünde beğenmediği bir tek kadın bile yoktur bunun" sjsjsks "Terbiye ve nezaket maskesi altında dönen maskaralıklara son!" sjsjsjsj "Sevda nedir bilmez misin sen? Bilmez olaydım keşke.." sjsjsjsjs "Başımıza taş yağacak, dünyanın sonu geldi. Büyükannem kıyamete yakın kızlar kocasız doğuracak derdi.." "Güzellik, insanı lüzumsuz süslenme masraflarına götüren korkulu bir beladır. Kendinde olmadığı halde süslenmek, güzelleşmeye çalışmak en büyük ahlaksızlıktır.." "Güzel elbiseler mesut olmaya yetmiyor.." *Okuduğum eserlerin film ya da dizi uyarlamaları varsa onları da izlemeyi seviyorum. Bu yüzden Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın Şıpsevdi romanından uyarlanan dört bölümlük diziyi de merakla izledim. Diziyi bitirdiğimde ise beni en çok etkileyen şey, aradan bunca yıl geçmiş olmasına rağmen anlatılan birçok olayın ve insan tipinin bugün de karşımıza çıkmaya devam etmesiydi..Şıpsevdi, yalnızca yanlış Batılılaşmayı anlatan bir eser değil; aynı zamanda çıkar ilişkilerini, dedikoduyu, batıl inanışları ve insanların çeşitli zaaflarını da gözler önüne seriyor.. Eserde özellikle yanlış Batılılaşma eleştirisi dikkat çekiyor. Meftun ve çevresindeki insanlar birkaç Fransızca kelime öğrenmeyi, Batılılar gibi giyinmeyi ve onlar gibi görünmeyi medeniyet sanıyorlar. Oysa Hüseyin Rahmi'nin eleştirdiği şey Batı değil, Batılılaşmayı yanlış anlamak. Bir insan birkaç Fransızca kelime biliyor diye medeni olmaz; bilmediği için de geri kalmış sayılmaz. Nitekim Raci'nin alaycı bir şekilde söylediği "Bu medeniyet bonjourla olacaksa sabah akşam bonjourlaşalım." sözü de bu düşünceyi çok iyi özetliyor. Medeniyet şekille değil, düşünce ve davranışlarla ilgilidir. Bu yüzden biraz kabadayı havasında da olsa dizide bana en samimi gelen karakter Raci oldu en azından özünü ve kim olduğunu biliyor olmadığı biriymiş gibi taklitler yapmıyor sjhjh Herkesin bir şeylere özenip kendini farklı göstermeye çalıştığı bir ortamda o, olduğu gibi kalmayı başarabilen bir karakterdi. Sert tavırları olsa da yapmacık değildi. Kendini biliyor, başkası olmaya çalışmıyordu. Bana göre insanın önce kendi özünü bilmesi gerekir. Raci'yi diğer karakterlerden ayıran da buydu... Meftun ise bunun tam karşısında duran bir karakter. Gösterişe düşkün, çıkarlarını her şeyin önüne koyan ve insanları yönlendirmeye çalışan biri. Hikâye boyunca yaşanan birçok olayın merkezinde de onun kurduğu hesaplar bulunuyor. Bu yüzden eser ilerledikçe komedinin altında ciddi bir toplumsal eleştiri olduğu daha net görülüyor. Kasım Efendi karakteri de dizinin en dikkat çekici kişilerinden biri. Cimriliği öyle bir noktaya ulaşmış ki güzelliği bile "insanı lüzumsuz süslenme masraflarına götüren korkulu bir bela" olarak görüyor. Onun sözlerine gülerken aslında insanın bir düşünceyi aşırıya taşıdığında ne kadar gülünçleşebileceğini de görüyoruz. Dizinin en sevdiğim yönlerinden biri, Hüseyin Rahmi'nin eleştirilerini mizahla vermesi oldu. İnsan önce gülüyor, sonra anlatılanların ne kadar gerçek olduğunu fark ediyor. Bu yüzden eser yalnızca eğlendiren bir komedi değil; aynı zamanda insanı düşündüren güçlü bir toplumsal eleştiri niteliği taşıyor. Başlarda daha çok güldüren hikâye, finalde yaşanan trajik olaylarla birlikte hüzünlü bir tona bürünüyor. Böylece eser, insanı hem eğlendirmeyi hem de düşündürmeyi başarıyor..

aurelliaa 3 days ago

Şıpsevdi

Hüseyin Rahmi Gürpınar

3 Gönderi

"İnsanları aptallıktan aptallığa götüren şey, işin sonundaki bu hiçliği anlayamamaktaki ahmaklıktır." "Başlangıcından sonuna kadar bu hayat meşakkatini niçin çektiğimizi biz biliyor muyuz? Varlığımızı yokluğumuzu baştan başa kuşatan yaradılışın çetin bilmecelerinden hangi birini halledebiliyoruz? Tahammül derecemizi sormaksızın bizi beladan belaya sürükleyen…devamı

aurelliaa 6 days ago

JIM O'CONNOR Şöyle bir etrafına bak Laura. Ne görüyorsun? Binlerce alalade insan! Hepsi bir gün doğmuş, bir gün de ölecek. Hangisinde senin onda birin kadar yetenek var? Ya da benim! Ya da söz gelimi başkasının...

aurelliaa 1 week ago

Keşke 30 Olsam

Gary Winick

109 Gönderi

Spoiler içeriyor "Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler…devamı"Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler var. Geride neler bıraktığınızı anlamadık belki de. Bir zamanlar nelerin iyi olduğunu hatırlamalıyız.." *Filmi bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın büyüse bile içindeki çocuğu tamamen kaybetmemesi gerektiği oldu. Küçükken çoğu insan bir an önce büyümek ister. Çünkü büyüyünce daha özgür olacağını, kimsenin ona karışmayacağını düşünür. Ama yetişkinlik aslında dışarıdan göründüğü kadar kolay ve kusursuz değildir.. Jenna, 13 yaşında bir çocukken popüler olmayı, diğer insanlar tarafından kabul görmeyi ve bir an önce büyümeyi istiyor. O yaşlarda insan bazen kendisine gerçekten değer veren insanları fark edemeyebiliyor. Başkaları tarafından beğenilmek uğruna yanlış şeyler yapabiliyor. Bence bu yüzden Jenna'yı yargılamak zor. Çünkü kendini beğenmeme, popüler olma isteği ve kabul görme arzusu o yaşlarda birçoğumuzun yaşadığı şeyler.. Bir anda kendisini 30 yaşında bulan Jenna, yetişkinler dünyasının düşündüğü kadar mükemmel olmadığını görüyor. Başarı, popülerlik ve dışarıdan güzel görünen bir hayat, insanı gerçekten mutlu etmeye yetmeyebiliyor. Üstelik farkında olmadan yaptığı bazı yanlışlarla sevdiği insanlardan uzaklaştığını da anlıyor. Çevresinde de aslında kendisini sevmeyen yanlış arkadaş seçimleri de buna dahil.. Filmin bana hissettirdiği en önemli şeylerden biri, çocukluğun masumiyetini, dürüstlüğünü ve samimiyetini tamamen kaybetmemek gerektiğiydi. Büyümek, robotlaşmak anlamına gelmemeli. İnsan yaş aldıkça değişebilir, sorumlulukları artabilir ama içindeki o saf ve neşeli tarafı tamamen kaybetmek zorunda değil.. Keşke çocukluğumuz gelecekteki kendine uğrayıp bir çeki düzen verse diye düşünüyorum. Çünkü yetişkinler dünyasında insanlar zaman zaman çıkarların, hırsların ve memnuniyetsizliklerin içinde kaybolabiliyor. Oysa çocukluğun o temiz bakışı, bazen bize gerçekten önemli olan şeyleri yeniden hatırlatabilir.. Film, sadece büyümeyi anlatan eğlenceli bir film değil. Aynı zamanda insanın kendisini, değer verdiği insanları ve içindeki çocuğu unutmaması gerektiğini hatırlatan sıcak ve düşündürücü bir hikâye..

aurelliaa 1 week ago

Tess

Roman Polanski

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Yalan Bahçesinde Bir Gül / Tess'e Son Bakış Benim için bir kitabın satırlarında başlayıp, bir filmin karelerinde tamamlanan bir yolculuk oldu.. Thomas Hardy'nin kaleminden dökülen Tess, yalnızca bir karakter değil, zamanın, kaderin ve insan ruhunun sessiz bir çığlığıydı. Ben bu…devamı

aurelliaa 1 week ago

Tess

Thomas Hardy

1 Gönderi

Spoiler içeriyor NOT: Bu yazı, kitabı sadece okuyup bitirmeyen, onu içselleştiren bir okurun gözünden yazılmıştır.. Kitabı ilk elime aldığımda kalınlığıyla biraz gözümü korkuttu. Sayfaları çevirdikçe özellikle uzun doğa tasvirlerinden sıkıldım. Ama sonra fark ettim ki bu aşırı betimlemelerin ardında çok daha karanlık,…devamıNOT: Bu yazı, kitabı sadece okuyup bitirmeyen, onu içselleştiren bir okurun gözünden yazılmıştır.. Kitabı ilk elime aldığımda kalınlığıyla biraz gözümü korkuttu. Sayfaları çevirdikçe özellikle uzun doğa tasvirlerinden sıkıldım. Ama sonra fark ettim ki bu aşırı betimlemelerin ardında çok daha karanlık, çok daha gerçek bir hikâye yatıyor: Bir kadının çırpındıkça daha da yalnızlaştığı bir dünya.. Tess'in hikâyesi sadece bir aşk ya da kader hikâyesi değil. Bence bu kitap, toplumun kadına biçtiği bütün çarpık rollerin bir temsili. Tess ne yaparsa yapsın, her şey onun suçuymuş gibi gösteriliyor. Halbuki Alec tarafından açıkça istismara uğrayan Tess'in yaptığı tek şey, sessiz kalmak.. Alec tarafından kendi arzusu olmadan yaşadığı bir şey nedeniyle hayatı boyunca toplum tarafından en kötüsü de sevdiğini sandığı adam tarafından yargılanıp cezalandırılmak.. İşin acı tarafı, Angel'ın geçmişte bir kadınla ilişkisi olduğunu biliyoruz. Ama onu hiç kimse sorgulamıyor. Angel kendi geçmişini "insani bir hata" olarak görüyor ama Tess'in yaşadıklarını "ahlaki bir çöküş" olarak yargılıyor. Daha da kötüsü bunu sadece Angel değil bir toplum benimsiyor! Yani burada yalnızca erkeklerin kadınlar üzerindeki tahakkümünü değil, onların ahlaki ikiyüzlülüğünü de görüyoruz. Bu durum bana çok saçma geldi: Aynı suçu işleyen iki insandan biri "erkek" olduğu için masum, diğeri "kadın" olduğu için günahkâr sayılıyor. Bunu kabul etmek çok zor. Ve ne yazık ki hâlâ geçerli olan bir adaletsizlik bu..! Bir de Tess'in ailesi var... Özellikle annesi! Ben gerçekten Tess'in annesinden nefret ettim. Kusura bakmasın kimse ama hangi anne kızını bile bile kötü bir yola iter? Açgözlülükle hareket eden bir kadın olarak gördüm onu. Bütün bu "soylu soy, zengin damat bulma hevesi, kızımızı iyi bir evliliğe sokalım" çabası, Tess'in başına ne geldiyse bunlardan dolayı geldi. Baba ise zaten umursamazın teki. Anne deli gibi bir hırsla hayal kuruyor, çocukları da umursamıyor. Sonuç olarak Tess, kardeşlerinin yükünü sırtlanmak zorunda hissediyor.. Ve böyle bir ortamda bir genç kız ne yapabilir ki? Ailesi tarafından korunmamış, sevdiği adam tarafından terk edilmiş, toplum tarafından dışlanmış biri olarak kendi başının çaresine bakmaya çalışıyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü: "Herkes anne baba olmamalı." Çünkü sadece çocuk doğurmakla anne-baba olunmuyor. Kendi hayatını kuramamış, kendine yön verememiş insanların çocuklarından "iyi bir hayat" beklentisi içinde olması acımasızlık. Özellikle de kız çocuklarından... Tess karakteri çok sönük gibi görünse de aslında içten içe sessiz bir isyanı var. Onun gücü, sessizliğinde saklı. Sürekli fedakârlık yapıyor ama karşılık bulamıyor. Kadınlardan hep sabır, anlayış, suskunluk bekleniyor. Erkekler içinse her şey mübah. Kadın hayatının kırılma noktalarını sessizce taşıyor; erkeklerse bu kırılmalara neden olup sonra yollarına devam ediyor. Sonuç olarak Tess, toplumun kadınlara biçtiği rollerin trajik bir özeti gibi.. Kadın fedakâr olacak, kadın affedilmeyecek, kadın susturulacak, kadın sonsuza kadar kendini terkeden adamın yollarını bekleyecek! Gerçekten kitabı okurken sanki Tess'e değil de tüm kadınlara haksızlık edilmiş gibi hissettim.. Hardy'nin kalemiyle anlatılsa da, bu hikâyede birçok kadının sesi var. Ve ben bu kitabı okuduktan sonra şunu çok net anladım: Kadınlar hâlâ affedilmeden yargılanıyor, hâlâ masumiyetlerini kanıtlamaya çalışıyorlar. Ve bu bence sadece Tess'in hikâyesi değil; bizden pek çok kadının hâlâ yaşadığı gerçek. Bir kadının değeri ne ailesine, ne soyuna, ne de bir erkeğe bağlıdır. Kadınlar sadece var oldukları için değerlidir. Ve artık yalnızca masum olduklarını ispatlamaya çalışmak zorunda değiller.. Ve eğer illaki de bir ispat gerekiyorsa bunun kısasa kısas olmasını diliyorum... Tavsiye: Kitabın kalınlığı gözünüzü korkutuyorsa ya da çok fazla zamanınız yoksa 3 saatlik filmi de mevcut, dilerseniz filmini de izleyebilirsiniz fakat kitabı filmine göre daha derin bir içeriğe sahip. Filminde kitapta anlatılan bazı olaylar es geçiliyor fakat çok da farklı değil.. Bilginize.. :)

aurelliaa 1 week ago

Rezonans Kanunu

Bengisu Akipek

36 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bir hayalde öngörülmedikçe hiçbir şey gerçekleşmez.." "Hangi konuda hesaplarımız tutmazsa, ona rastlantı adını veririz.." "Kendiniz için istediğiniz her şey zaten gerçekleşti..." "En derin korkumuz, yetersiz olmamız değildir. En büyük korkumuz, sonsuz güce sahip olmamızdır. Kendi karanlığımızdayken kendi ışığımızdan şüpheye düşeriz.."…devamı"Bir hayalde öngörülmedikçe hiçbir şey gerçekleşmez.." "Hangi konuda hesaplarımız tutmazsa, ona rastlantı adını veririz.." "Kendiniz için istediğiniz her şey zaten gerçekleşti..." "En derin korkumuz, yetersiz olmamız değildir. En büyük korkumuz, sonsuz güce sahip olmamızdır. Kendi karanlığımızdayken kendi ışığımızdan şüpheye düşeriz.." *Bazı kitaplar okunur, biter ve bir köşeye kaldırılır. Ama Rezonans Kanunu benim için öyle bir kitap olmayacak. Çünkü bu kitap, bir roman gibi son sayfası çevrilip unutulacak bir eser değil. Aksine, insanın zaman zaman dönüp tekrar bakmak isteyeceği, kendini kötü hissettiğinde yeniden okumak isteyeceği nadir kitaplardan biri. Açıkçası bu kitabı aceleyle bitirmek istemedim. Her sayfasını sindirerek, hissederek ve düşünerek ilerledim.. Kitap boyunca bilinç, bilinçaltı, hissiyat ve insanın görünmeyen yönleri üzerine düşünürken, zihnimde yeni kapılar açıldığını hissettim. Hatta bazen bu düşünceler rüyalarıma kadar uzandı. Sonu görünmeyen bir boşluğa doğru düşüyormuş gibi hissettiğim anlar oldu. Fakat bu düşüş korkutucu değildi aksine, beni bilinmeyene yaklaştıran, merakımı besleyen ve içimde garip bir heyecan uyandıran bir histi. Ne kadar derine indiğimi hissetsem, o kadar çok şey anlamak ve keşfetmek istiyordum.. Zaten öteden beri evrenin gizemli taraflarına, hissiyata ve insanın görünmeyen dünyasına ilgi duyan biriyim. Bu yüzden kitapta anlatılanlar bana yabancı gelmedi. Aksine, çoğu zaman kendi deneyimlerimle örtüştüğünü hissettim. Kitabın en çok üzerinde durduğu düşüncelerden biri de, aslında hepimizin görünenden çok daha derin bağlarla birbirimize bağlı olduğu fikriydi. Fiziksel olarak birbirimizden kilometrelerce uzakta olsak bile, hislerimizin, düşüncelerimizin ve kalplerimizin birbirine dokunabildiğini anlatıyordu. Belki de bu yüzden, bazı insanların varlığını hiç beklemediğim anlarda hisseder gibi olduğum, hatta bazen bunun rüyalarıma kadar yansıdığı zamanlar bana artık daha az tuhaf geliyor diyebilirim. Çünkü insanın hissiyatının, yalnızca gözle görünen dünyadan ibaret olmadığı düşüncesi, bana her zaman büyüleyici gelmiştir... Bu kitap sayesinde kendime daha önce hiç sormadığım soruları sordum. Fark etmediğim bazı güzel yönlerimi, içimde zaten var olan ama üzerinde çok durmadığım değerleri daha net görebildim. Hepimizin içinde keşfedilmeyi bekleyen bir cevher olduğuna, bazen farkında olmadan bile birbirimize ilham verdiğimize ve düşündüğümüzden daha büyük etkiler bıraktığımıza inanıyorum. En güzel taraflarından biri de, kitapta anlatılan birçok şeyi okurken "Bunu ben de yaşamıştım." diyebilmekti. Çünkü anlatılanlar bana hayal ürünü gibi gelmedi. İnsanların hayatlarında gerçekten karşılaştıkları, hissettikleri ve bazen anlam veremedikleri şeylerin başka insanların da deneyimlerinde yer aldığını görmek, garip bir sevinç ve aidiyet duygusu uyandırdı. Belki de bu yüzden Rezonans Kanunu, benim için sadece okunmuş bir kitap değil; insanın kendi içine yaptığı, sonu görünmeyen, merakla ve hayretle ilerlediği derin bir yolculuk oldu. Ve biliyorum ki, bu yolculuk son sayfayla birlikte sona ermeyecek.. Benim yolculuğum daha yeni başladı.. :)