(@) - Raf

Spoiler içeriyor Five Fingers, ABD'nin 11 Eylül saldırıları sonrası Irak ve Afganistan'ı işgal ettiği, sinemada ve dizilerde sürekli olarak Doğulu/Müslüman terörist figürünün bir öcü gibi pompalandığı dönemin tam ortasında çekilmiş. Film, her ne kadar entelektüel bir psikolojik gerilim gibi görünmeye çalışsa da,…devamı

beyruha 2 months ago

Müslüman Gençler İçin İrade Terbiyesi

Abdülaziz Kıranşal

2 Gönderi

Hayatına kalıcı bir düzen getirmek, yeni başlangıçlar yapmak isteyen ancak nereden başlayacağını bilemeyen ya da planları hep yarım kalanlar için bu kitap eşsiz bir kılavuz. Zaman yönetimini güçlü bir motivasyonla ele alan eser, ilhamını Kur’an ve sünnetten alarak gündelik hayat…devamı

beyruha 2 months ago

Geçenlerde yakın bir dostumdan pek tatlı bir mesaj aldım. Mesaj, bir fotoğraf karesine sıkışmış güzel anıları hatırlatıyordu: Bir kutu, içersinde lavantalar ve bir kaç kağıt ama göze çarpan asıl şey ise düğümlenmiş kalın bir ip; ipin üzerinde ise bir not…devamıGeçenlerde yakın bir dostumdan pek tatlı bir mesaj aldım. Mesaj, bir fotoğraf karesine sıkışmış güzel anıları hatırlatıyordu: Bir kutu, içersinde lavantalar ve bir kaç kağıt ama göze çarpan asıl şey ise düğümlenmiş kalın bir ip; ipin üzerinde ise bir not yazıyor: “Bu ip, o müthiş sahabilerin iki cihandaki yakınlığının, birlikteliğinin, kardeşliğinin ve kurtuluşlarının bizlere hatırlatıcısı olsun; İmtihanlar ile çepeçevre kuşatıldığında bu ipe bak ve sonsuzluğu anımsa. Biz, birlikte Allah’ın ipine sarılırsak kurtuluşa erenlerden olacağız biiznillah! -Karîneyn’in” Oldukça duygulandım. Kendisinden henüz ayrılmadan yıllar önce hediye ettiğim o kutudaki ipi düğümleyişimi ve üzerine yazdığım notu dün gibi hatırladım. Maddi bir değeri olmayan bu şeylerin manidar yanını anımsadım. Bu, sahabeden Ebubekir ve Talha bin Ubeydullah’ın "Karineyn" (İki yoldaş) olma hikayesine çok nahif bir atıftı: Her şey, Hz. Talha'nın genç yaşta Müslüman olmasıyla başladı. Onun Müslüman olmasına vesile olan kişi ise Hz. Ebubekir'di. Kureyşli müşrikler, bu iki ismin Müslüman olmasına çok öfkelendiler. Onları yolundan döndürmek ve diğer insanlara gözdağı vermek için bir plan yaptılar. Mekke’nin azılı müşriklerinden Nevfel bin Huveylid, bir gün adamlarıyla birlikte bu iki dostu yakaladı. İkisini de cezalandırmak istiyordu. Çözümü onları birbirine bağlamakta buldu: Kalın bir ip getirdi; Hz. Ebubekir ve Hz. Talha'yı sırt sırta vererek aynı ipe sıkıca bağladı. Onları bu halde Mekke sokaklarında dolaştırıp işkence ettiler. Mekkeliler de bu manzarayı gördüklerinde onlarla alay etmek için, "Şu birbirine bağlı iki arkadaşa bakın" anlamında onlara "Karineyn" lakabını taktılar. Müşrikler bu acıyla onların teslim olacağını, birbirine düşeceğini sanıyordu. Aksine, o ip onların bedenlerini acıtsa da kalplerini birbirine ve İslam’a daha sıkı bağladı. Sonunda o ip elbet çözüldü ama sahabe nesli bu olayı hiç unutmadı. Müşriklerin alay etmek için taktığı "Karineyn" lakabı, Müslümanlar arasında zor zamanda sırt sırta vermenin ve sarsılmaz bir dostluğun sembolü olarak tarihe geçti. Bu nesim ferahlığındaki kıssadan ilhamla artık yeni adımız Karineyn’di. Evet, ne bir Ebubekir ne bir Talha idik ama sevmek, o asil yoldaşlığa benzemek için değerli bir eşikti. Bu nedenle birbirimize öyle hitap ediyor, bu isme layık bir dostluk inşa etmeye özen gösteriyorduk. Bir zaman sonra yurtdışına taşınan arkadaşımla halen aynı muhabbetle ve inançla bir arada kalmanın değerli bir hatırlatıcı haline gelen bu hitap; mutluluğumuzda da en zor zamanlarımızda da kalbimize bir umut ve bir vefa bildirimi olarak düşmeye devam etmekte.

beyruha 2 months ago

Delilim Yok Kalbimden Başka

Serdar Tuncer

2 Gönderi

“Bir başkasına nasihat etmenin müthiş keyfi dururken, kendine söz dinletebilmenin muazzam ıstırabına talip olmak ancak seçkinlerin kârıdır.” Kendinize nahifçe ayna tutabileceğiniz, kalbinizle hasbıhal ettiren; önce dert sahibi edip sonradan o derdin sahiplisi, fedaisi, nihai çözümcüsü haline getiren, her insani meseleden…devamı

beyruha 2 months ago

Üniversite dönemimde, tüm fakülte için oldukça kritik olan bir dersten yüksek bir ek puan alabilmenin koşulu olarak TEMA Vakfı’na fidan bağışında bulunmuştuk. O dönem sadece bizim bağışlarımızla bir hatıra ormanı oluşturulacak kadar fidan bağışlanmıştı Allahualem. Hocamızın bu düşüncesi birçoğuna “Ne…devamıÜniversite dönemimde, tüm fakülte için oldukça kritik olan bir dersten yüksek bir ek puan alabilmenin koşulu olarak TEMA Vakfı’na fidan bağışında bulunmuştuk. O dönem sadece bizim bağışlarımızla bir hatıra ormanı oluşturulacak kadar fidan bağışlanmıştı Allahualem. Hocamızın bu düşüncesi birçoğuna “Ne alaka?” gibi gelse de benim için gayet anlamlıydı; bu durum, onun eğitimcilikteki özgün yanının açık bir deliliydi. Ayrıca iyi bir şeye vesile olduğu için mutlu da olmuştum. Bu dünyada ekili bir fidanım, kök salmış bir ağacım olması ne güzel bir amel diye düşünmüştüm. Zira Allah Resulü'nden gelen haberle biliyoruz ki, kişinin ektiği ağacın gölgesinden meyvesine kadar her zerresinden faydalanan mahlukat oldukça, o kişi ölse dahi amel defteri açık kalacak ve Rabbimiz ona ecir yazmaya devam edecekti. Peki sizlere bunun ahiret için de mümkün ve çok daha kolay olduğunu söylesem.. Nasıl mı? Anlatıyorum: Resulullah Aleyhisselam buyurmuştur ki: "Her kim 'Sübhânallahi ve bi-hamdihî' (Allah'a hamd ederek onu noksanlıklardan tenzih ederim) derse, kendisi için cennette bir hurma ağacı dikilir." (Tirmizi / İbn Mâce) Bu hadisi şerifi ilk kez işittiğimdeki heyecanımı hatırlıyorum. Zikirmatik elimde günlerce bu zikri çekmiştim. Arada dikilen ağaçların güzelliğinden ve sayısı arttıkça cennetteki yerimin genişlemesine kadar hareketli hayaller kuruyordum. Bir kaç yıl öncesine göre hiç bir şey değişmedi; aynı hislerle ve hatta daha tefekkürlü okuma gayretindeyim. Peki bu iki kelimeyi özel kılan nedir? İslam alimlerine göre bu zikir, galaksilerden atomlara kadar tüm kainatın ortak ibadeti (evrensel dili) olması, "Sübhânallah" ile Allah'ın büyüklüğünü, "bi-hamdihî" ile O'nun şefkatini hatırlatarak ruhsal dengeyi sağlaması ve namaz dahil tüm ibadetlerin özünü en rafine haliyle barındırması sebebiyle çok önemlidir. Ayrıca Peygamber Efendimiz bu zikrin, günde yüz defa çekildiğinde günahların deniz köpüğü kadar bile olsa temizlendiğini ve Allah katında en sevimli söz olarak kabul edildiğini buyurur. (Buhârî / Müslim) Geçenlerde öğrendim, tasavvuf geleneğinde de camilerdeki zikir halkalarında bu zikir topluca çokça çekilirmiş. Hatta bazı tefekkür okumalarında, bu zikri çeken müminlerin o esnada, kendi cennetlerini ağaçlandıran birer bahçıvan olduklarını hayal etmeleri istenirmiş. İnsanın zikir çekerken yeşeren, hurma ağaçlarıyla dolan bir cennet bahçesini düşünmesi, ibadete ayrı bir odaklanma ve ruhani bir boyut kazandırıyor gerçekten. Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya kök salanların yanında, cennetteki ağaçlarını ve gür ormanını hayal eden bir müminden daha vizyonlu kim olabilir?

beyruha 2 months ago

Tarihin en çarpıcı psikoloji deneyini duymuş muydunuz? 1973 tarihli, orijinal adıyla "Delilerin Arasında Akıllı Olmak" Deneyi yürüten kişi David Rosenhan isimli bir psikolog. Rosenhan’ın amacı, akıl hastası olduğuna inanılan kişilere konan psikiyatrik tanıların geçerli teşhisler olup olmadığını incelemek. Rosenhan, bu…devamıTarihin en çarpıcı psikoloji deneyini duymuş muydunuz? 1973 tarihli, orijinal adıyla "Delilerin Arasında Akıllı Olmak" Deneyi yürüten kişi David Rosenhan isimli bir psikolog. Rosenhan’ın amacı, akıl hastası olduğuna inanılan kişilere konan psikiyatrik tanıların geçerli teşhisler olup olmadığını incelemek. Rosenhan, bu araştırma için tamamen sağlıklı 8 kişiden oluşan bir grup kurdu. Plan oldukça basitti: Bu sahte hastalar farklı psikiyatri hastanelerine başvuracak ve görevlilere yalnızca kafalarının içinde "boşluk", "oyuk" ve "güm" gibi anlamsız kelimeler fısıldayan sesler duyduklarını söyleyeceklerdi. Başvuru sonuçları şaşırtıcıydı; 8 kişinin tamamı da hiç zorlanmadan hastanelere kabul edildi ve yatışları yapıldı. İçeri adım attıkları andan itibaren, planlandığı gibi tamamen normal ve sağlıklı davranmaya başladılar. Görevlilere artık hiçbir ses duymadıklarını ve kendilerini çok iyi hissettiklerini söyleseler de seslerini duyuramadılar. Hatta, hastane personelinin fark edemediği bu sahtekarlığı gerçek akıl hastaları anlayıp dile getirmiş fakat kimse onlara aldırış etmemiş. Hiçbir rahatsızlıkları olmamasına rağmen, yoğun ilaç tedavilerine ve terapilere maruz kaldılar. Tabi Hastanede kalış süreleri 7 gün ile 52 gün arasında değişti. İşin en çarpıcı kısmı ise taburcu edilme süreçleriydi. Sırf başlangıçta o birkaç kelimeyi duyduklarını söyledikleri için, bu insanlardan 7’sine şizofreni, 1’ine ise manik-depresif psikoz teşhisi kondu. Resmi raporlarına ise "Şizofreni hastası ama şu an semptom göstermiyor" notu düşüldü. Kısacası, üzerlerindeki akıl hastası etiketi varlığını korumaya devam etti. Rosenhan deneyin sonuçlarını paylaştığında, psikiyatri camiasında adeta bir deprem yaşandı. Bu duruma şiddetle itiraz eden prestijli bir eğitim hastanesi, Rosenhan’a meydan okuyarak şu iddiada bulundu: "Bizim kurumumuzda böyle bir yanılgı asla yaşanamaz. Bize sahte hastalarını gönder, onları anında tespit edelim!" Rosenhan bu teklifi kabul etti ve önlerindeki 3 ay boyunca hastaneye rastgele zamanlarda sahte hastalar göndereceğini ilan etti. Hastanedeki tüm psikiyatristler, doktorlar ve hemşireler en üst düzeyde alarma geçerek gelen her hastayı ince eleyip sık dokumaya başladı. 3 ayın sonunda hastane yönetimi büyük bir zafer edasıyla şu verileri açıkladı: Başvuran 193 kişiden 41'inin sahte hasta olduğundan ciddi şekilde şüphelendiklerini, bunlardan 19'unun ise kesinlikle Rosenhan’ın gönderdiği ajanlar olduğunu belirttiler. Tam bu sırada Rosenhan, psikiyatri tarihine geçecek o meşhur cevabını verdi: "Ben size 3 ay boyunca tek bir sahte hasta bile göndermedim.” Bu ikinci şok dalgası, psikoloji ve psikiyatri dünyasında köklü bir kırılma noktası yarattı. Günümüzde psikiyatristlerin başucu kaynağı olan tanı el kitaplarının sil baştan yazılma süreci bu deneyle birlikte büyük bir ivme kazandı. Buna rağmen, modern çağ insanının ve toplumun değişken yapısı nedeniyle, psikoloji bilimine karşı duyulan güvensizlik ve bu alandaki teşhislerin sorgulanması günümüzde de varlığını güçlü bir şekilde sürdürmekte. Şimdilerde en ufak bir ruh hali değişimini bile hemen psikolojik bir tanıya dönüştürdüğümüz tuhaf bir çağdayız. Yukarıda anlattıklarım üzere Psikoloji bilimi kendi doğası gereği akademik düzeyde bile tartışılırken, hiçbir uzmanlığı olmayan bizler adeta birer "tanı makinesine" dönüştük. Her hüznü depresyon, her titizliği OKB, her heyecanı DEHB sanıyor; kendimizi ve çevremizdekileri birer vakaya indirgiyoruz. Oysa her duygu durumunun bir saptaması, bir etiketi olmak zorunda değil. Eskiden insanı etiketlemeyen, onu sadece o anki iklimiyle kabul eden zarif bir kavramımız vardı: Hâlet-i rûhiye. Yani insanın o anki içsel durumu, ruh hali... Belki de ihtiyacımız olan şey yeni tanılar değil, bu eski ve esnek bakış açısıdır. Bazen bir teşhise değil, sadece anlaşılmaya ve halimizin kabul görmesine ihtiyaç duyarız. Ve bence, gönülden gelen bir teselli, reçete edilmiş en büyük tedavidir.

beyruha 2 months ago

Davet Yolunda Hazırlık

Fethi Yeken

1 Gönderi

Kitabı anlatmadan önce kitabın öznesi olan “davetçi” kelimesinin ne demek olduğundan bahsedeyim. Dinimizde davetçi, İslam'ın ilahi mesajını, emir ve yasaklarını insanlara tebliğ eden, onları hakka, doğruya ve güzel ahlaka çağıran kişidir. Kelime kökeni olarak "çağıran, seslenen" anlamına gelen dâî (çoğulu…devamıKitabı anlatmadan önce kitabın öznesi olan “davetçi” kelimesinin ne demek olduğundan bahsedeyim. Dinimizde davetçi, İslam'ın ilahi mesajını, emir ve yasaklarını insanlara tebliğ eden, onları hakka, doğruya ve güzel ahlaka çağıran kişidir. Kelime kökeni olarak "çağıran, seslenen" anlamına gelen dâî (çoğulu duât) veya dâvetyâllah kelimeleriyle ifade edilir. Gelelim kitaba. Yaklaşık 112 sayfalık hacmiyle oldukça kompakt bir yapıda olan bu eser, sahada aktif olarak çalışan veya çalışmak isteyen "davetçi" figürü için pratik bir el rehberi niteliğinde. Bir davetçinin sahip olması gereken vasıfları, bu süreçte karşılaşacağı zorlukları ve yapabileceklerini anlatmakta; kısacası sünnetten temel kaidelerle ona yol göstermekte. Özellikle İslami çalışma yürüten STK'lar, gençlik hareketleri ve bireysel olarak tebliğ bilincine sahip olmak isteyen her Müslüman için bir temel eğitim/oryantasyon kitabı diyebiliriz. Peki her Müslüman bir davetçi midir? * Genel Sorumluluk Boyutuyla: EVET. İslam inancına göre, her Müslüman kendi hayat alanı içinde, bildiği ve gücünün yettiği ölçüde dini temsil etmek ve aktarmakla yükümlüdür. Bu yönüyle her Müslüman potansiyel ve doğal bir davetçidir. * Profesyonel ve Metodolojik Boyutuyla: HAYIR. Derin bir dini ve ilmi birikime sahip olmak, muhatabın psikolojisini bilip nabzını tutabilmek ve çağın entelektüel tartışmalarına cevap verebilecek stratejik donanımı taşımak... İşte tüm bu nitelikler, İslami çalışmaları organize eden, toplumsal dönüşüm hedefleyen ve kitlelere hitap eden kişilerin sıradan birer fert değil, yetişmiş birer davetçi olmasını zorunlu kılar. Özetle: Herkes Temsilci, Bazıları Tebliğci’dir. Yani mimar (uzman davetçi) planı çizer, ama binayı hep birlikte (tüm Müslümanlar) inşa ederiz. Neticede hepimiz aynı davanın neferleriyiz. Kimimiz diliyle, kimimiz hal diliyle ama hepimiz aynı amaca hizmet ederek İslam’ın güzelliğini dünyaya taşımakla mükellefiz. Kitabın verdiği mesajda da olduğu gibi: İyi bir niyet tek başına yeterli değildir; doğru bir niyet, ancak doğru bir usul, nitelikli bir hazırlık ve organize bir disiplinle birleştiğinde toplumsal bir dönüşüm gerçekleştirebilir. Tüm bunlara bakınca, davetçinin işi oldukça zordur. Özellikle olgunlaşmamış insanlara tebliğ yapmak meşakkatli ve çetin bir yoldur; ancak davetçinin bu yolculuktaki sıkıntılara üstün ve güzel ahlakıyla galip gelebileceği gerçeği, Resulullah’tan bizlere kalan en büyük mirastır. İmam Hasan el-Benna’nın da dediği gibi: “Tıpkı meyve veren bir ağaç gibi olun ki, insanlar onlara taş atarlar da onlar insanlara meyve atarlar.” Temelde iyi bir davetçi olmak istiyorsak: 1- “Davetçi her şeyden önce güçlü bir imana, sağlam bir yaşantıya ve geniş bir kültüre sahip olmalıdır. Yine Allah’a olan güveni tam olmalı ve azminden ve sabrından hiçbir şey kaybetmemelidir.” Ve en büyük gayesi Allah’ın rızasını kazanmak olmalıdır. 2- “Sonra hiç mümkün müdür ki, bir insan sadıkane Allah’a çağırsın da, çağırdığı dini bilmesin.” Dinimizi öğreneceğiz, öğrendikçe öğreteceğiz. 3- “Yaşayarak bir şeyi ortaya koymak, konuşarak göstermekten daha tesirlidir.” Öğrendiklerimiz ile amel etmede çok gayetli olalım ki samimi ve doğru bir temsil ortaya koyabilelim.

beyruha 2 months ago

Güzel bir günün sonunda arkadaşımla vedalaşırken aklıma gelen düşünceyle bir an duraksadım ve elinden nazikçe tuttum; önce Asr suresini, ardından da mealini okudum. Yaşadığı kısa şaşkınlığın yerini, bunu bir manaya binaen yaptığımı anlayan tebessüm aldı. Meraklı gözlerle hadi anlat dercesine…devamıGüzel bir günün sonunda arkadaşımla vedalaşırken aklıma gelen düşünceyle bir an duraksadım ve elinden nazikçe tuttum; önce Asr suresini, ardından da mealini okudum. Yaşadığı kısa şaşkınlığın yerini, bunu bir manaya binaen yaptığımı anlayan tebessüm aldı. Meraklı gözlerle hadi anlat dercesine baktı. Kendisine özetle anlattığım meselenin mahiyeti tam olarak şuydu: Taberânî’den rivayetle sahabeden iki kişi birbiriyle karşılaştıklarında biri diğerine Asr Suresini okumadan, sonra da biri diğerine selam vermeden ayrılmazlarmış. Bu müthiş adet, İslam ahlakı ve sahabe hayatı üzerine yapılan araştırmalarda sıkça karşımıza çıkan, sahabe arasındaki köklü bağlılığı ve Kur'an ile olan canlı ilişkiyi gösteren çok meşhur bir tespitti. Sahabenin buluşmalarını bu sureyle bitirmesi rastgele bir tercih değildi. İmam Şafiî’nin Asr Suresi hakkındaki şu meşhur sözü, sahabenin bu davranışının arkasındaki felsefeyi çok iyi açıklıyor: "Şayet Allah, kullarına hüccet (delil ve yol gösterici) olarak sadece bu sureyi indirseydi, bu bile onlara yeterdi." Peki neydi bu Asr Suresi? Meali : “Asra yemin olsun ki, insan gerçekten ziyandadır. Ancak iman edip salih ameller yapanlar, birbirlerine hakkı tavsiye edenler ve birbirlerine sabretmeyi öğütleyenler müstesna!” Arkadaşım bu bilgilendirmeden memnundu ama benim halen onunla işim bitmemişti. “Dur nereye? Beni selamla uğurlamayacak mısın?…” Buradaki ince detaylardan biri de, ayrılırken de selam verilmesidir. İslam ahlakında selam sadece bir yere "girerken" veya biriyle "karşılaşınca" verilmez; ayrılırken de verilir. Özetle sahabe efendilerimiz için bir araya gelmek sadece dünyalık sohbetler etmekten ibaret değildi. Onlar en kısa buluşmaları bile zamana değer katan, birbirlerine sorumluluklarını hatırlatan ve ayrılırken birbirlerine dua eden (selamlaşan) manevi birer fırsata dönüştürüyorlardı. Gerçekten ezber bozan bir yaşayış! Bizlerin de hayatına intikal etmesi gereken ne hoş bir ahlak, bir arada olduğumuz dostlarımıza uygulanacak ne güzel bir tarife. Birlikteliğimizin de ayrılığımızın da bu nahif hasletle bereketlenmesi duasıyla...🌱

beyruha 2 months ago

Meşhur bir soru vardır, ıssız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç şey ne olurdu diye. Herkes muhakkak bu üç şeyi bir kez dahi olsa düşünmüştür. Bir zamanlar ben de strateji geliştirip doğru araçları seçmeye çalışır ama her seferinde tam emin…devamıMeşhur bir soru vardır, ıssız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç şey ne olurdu diye. Herkes muhakkak bu üç şeyi bir kez dahi olsa düşünmüştür. Bir zamanlar ben de strateji geliştirip doğru araçları seçmeye çalışır ama her seferinde tam emin olamazdım. Fakat öğrendiğim bir kıssadan sonra artık cevabım netleşmişti: Issız bir adaya düşsem yanıma alacağım üç şey; iki saliha dost ve bir salih amel. Nasıl yani?… Anlatayım. Kur’ân-ı Kerîm’de zikredilen “Ashâb-ı Rakîm”, İsrailoğulları zamanında yaşamış üç gençtir. (Kehf, 9) Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem onların pek çok yönden ibretlerle dolu kıssasını şöyle anlatır: Sizden evvelki ümmetlerden üç kişi yola çıktılar. Yağmur başladı. Korunmak için dağdaki bir mağaraya sığındılar. Derken dağdan bir taş yuvarlandı ve mağaranın ağzını tamamen kapattı. Birbirlerine: “Vallahi bizi bu kayadan, ihlasla yaptığınız salih amellerinizi vesile ederek Allah’a dua etmekten başka hiçbir şey kurtaramaz.” İçlerinden birisi şöyle dua etti: “Allah’ım! Benim çok yaşlı bir annem ve babam vardı. Ben onlardan önce ne aileme ne de hayvanlarıma bir şey içirmezdim. Bir gün (hayvanları otlatmak için) uzak bir yere gitmiştim, onlar uyuyana kadar dönemedim. Akşam sütlerini sağdım ama onları uyumuş buldum. Onlardan önce aileme ve çocuklarıma süt içirmeyi de hoş görmedim. Süt bardağı elimde olduğu halde uyanmalarını bekledim, nihayet şafak söktü. Annem ve babam uyandılar ve sütlerini içtiler. Allah’ım! Eğer bu işi Sen’in rızan için yapmışsam, bizi bu sıkıntıdan kurtar!” Bunun üzerine taş bir parça açıldı, lakin çıkılacak gibi değildi. İkincisi şöyle yalvardı: “Allah’ım! Amcamın bir kızı vardı. Bir erkek, bir kadını ne kadar çok sevebilirse, ben de onu o kadar seviyordum. Onunla beraber olmak istedim. Lakin teklifimi kabul etmedi. Birkaç sene sonra bir kıtlığa uğrayınca bana başvurdu. Kendini bana teslim ederse, ona yüz dirhem vereceğimi söyledim. Çaresiz kabul etti. Tam el uzatacağım sırada: ‘Allah’tan kork da haksız olarak mührümü bozma!’ dedi. Elimde imkan olduğu halde, Allah’tan korkarak ondan uzaklaştım. Verdiğim paraları da ona bağışladım. Allah’ım! Eğer bu işi sırf Sen’in rızanı kazanmak için yapmışsam, içinde bulunduğumuz belayı üzerimizden gider!” Mağaranın kapısı bir parça daha açıldı, ancak yine çıkılabilecek derecede değildi. Üçüncü şahıs da şöyle dua etti: “Allah’ım! Ben birtakım işçiler çalıştırmıştım ve ücretlerini de vermiştim. Ancak bir tanesi ücretini almadan bırakıp gitti. Ben de onun ücretini ürettim, çoğalttım; öyle ki bundan büyük bir mal varlığı meydana geldi. Bir süre sonra o işçi çıkageldi ve: ‘Ey Allah’ın kulu! Bana olan borcunu öde’ dedi. Ben de ona: ‘Şu gördüğün develer, sığırlar, koyunlar ve köleler senin ücretinden çoğalanlardır, hepsini al götür’ dedim. İşçi: ‘Ey Allah’ın kulu, benimle alay etme!’ dedi. Ben de: ‘Seninle alay etmiyorum, gerçekten hepsi senindir’ dedim. Bunun üzerine o, malların hepsini topladı ve tek bir şey bırakmadan alıp götürdü. Allah’ım! Eğer bunu Sen’in rızan için yapmışsam, içinde bulunduğumuz belayı üzerimizden defet!” Nihayet taş, mağaranın ağzından kaydı, onlar da mağaradan çıkarak yollarına devam ettiler.” (Buhârî, Müslim, Ahmed) Bu öğrendiklerim sonrasında ıssız ada klişesi yerini şu mantıklı cümleye bıraktı; “Eğer bir gün sığındığın mağaranın kapısı kapanırsa, o kapıyı açacak iki saliha dostun ve bir salih amelin olsun.” Bugün hangimizin kimsenin bilmediği, sadece Allah ile kendi arasında olan, “Rabbim bunu sadece senin için yaptım” diyebileceği bir ameli var? Hepimiz amellerimizi vitrine koyuyoruz. Ama mağara kapandığında beni vitrindeki amelim değil, kalbimdeki ihlasım kurtarır. Velhasıl biz de bu gençler gibi, hayatımızda samimi ve güzel ameller biriktirmeliyiz. Öyle ki, ağır bir imtihanla sınandığımızda, o temiz amellerimizi vesile edip Rabbimizden yardım istemeye, ona sığınmaya yüzümüz olabilsin.

beyruha 2 months ago

Şair Fatih: Avni

İskender Pala

1 Gönderi

Tutkulu bir şiir sever değilim fakat bazı şahsiyetlerin şiirlerini okumayı ayrıca severim. İşte bunlardan biri olan Fatih Sultan Mehmet Han.. Avnî mahlasıyla yazdığı şiirlerini okumayı veya dinlemeyi pek değerli bulduğum müthiş insan. Daha önce, yine şiirlerinden birini dinlerken aynı zamanda…devamıTutkulu bir şiir sever değilim fakat bazı şahsiyetlerin şiirlerini okumayı ayrıca severim. İşte bunlardan biri olan Fatih Sultan Mehmet Han.. Avnî mahlasıyla yazdığı şiirlerini okumayı veya dinlemeyi pek değerli bulduğum müthiş insan. Daha önce, yine şiirlerinden birini dinlerken aynı zamanda okuyabileceğim bir metinsel kaynak bulmak ümidiyle araştırmış, bu eseri bulmuş ve hemen edinmiştim. Kitapta hem Sultan Mehmed’in yazdığı orijinal dizeleri görebiliyor hem de bugünün diliyle "Burada aslında ne demek istemiş?" sorusunun cevabını uzman bir edebiyatçının yorumuyla okuyabiliyorsunuz. Bense düzenli bir okuma yapmıyorum, ara sıra açıp bir kaç sayfasını okumaktan daha çok keyif alıyorum. Fakat bu kitap oldukça minimal; asıl eserden ise çoğumuz bihaberiz. Fatih Sultan Mehmed’in günümüze ulaşan tek eseri olan ve içinde derin anlamlar barındıran birçok manzumesinin yer aldığı asıl kitabı 'Dîvân'ın ilk baskısının, 1904 yılında Berlin’de, Doğu Dili ve Edebiyatına ilgi duyan bir Alman profesör tarafından yapılmış olması gerçekten çok ilginçtir. Profesörün bu girişimi, Fatih'in şiirlerinde kullandığı terimlerden hareketle onun coğrafya, felsefe ve astronomi gibi ilimlerle yakından ilgilendiğini açıkça görmesinden kaynaklanır. Sultan'ın hem siyasi dehasını hem de edebi yönünü araştırmaya, şiirlerinin derinlerindeki manaları keşfetmeye değer bulan bu istek, nitekim o günden bugüne birçok akademik araştırmaya da konu olmuş. İşte tam burda bizlere haklı bir eleştiri doğuyor; bahsini ettiğim eserin, ülkemizde basımı için çok geç kalınması, eğitim içeriğine dahil edilmemesi ve divan şiiri kategorinde eksik değerlendirilmesi büyük bir kayıp. Bu durumun Divan Edebiyatına yönelik önyargılar ve siyasi nedenlerden kaynaklı olduğunu söyleyebiliriz. Klasik Türk Edebiyatı araştırmacılarımız da bu konuya temas eden tespitlerde bulunmuşlardır. Onlar, bu çalışma gibi Dîvân edebiyatı geleneğinden beslenen nice eserin gölgede kalmasını, Cumhuriyet'in ilk yıllarında yeni rejimin ve sistemin kök salabilmesi için eskiye ait değerlerin bir dönem geri planda tutulması politikasına bağlarlar. Ancak bu devlet politikasının zamanla katı bir doğmaya ve bağnazlığa dönüştüğünü; okullarda onlarca yıl boyunca Dîvân edebiyatının halktan kopuk, sadece saraya hitap eden, dili ağır ve dalkavukça bir edebiyat olarak kötülenerek öğretildiğini ifade ederler. Geleneksel okul kitaplarında sadece "saraya hitap eden yüksek zümre edebiyatı" olarak anlatılsa da, aslında askeri yazışmalardan halkın dilindeki mevlide kadar hayatın içine sinmiş, estetik derinliği çok yüksek 700 yıllık muazzam bir klasik kültür mirasıdır, Dîvân Edebiyatı. Bu muazzam kültürel hazineyi yeniden canlandıracak nesiller elbet olacaktır inşallah. Bu durumun bir deliline de Diyarbakır gezim sırasında şahit oldum. Orada ziyaret ettiğim tarihi bir caminin kütüphanesinde, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı tarafından basılmış birçok nadide eser gördüm. Bunların arasından “Fâtih Dîvânı ve Şerhi” adlı esere de rastladım ve büyük bir mutlulukla satın aldım. Henüz cildini bile açmaya kıyamadığım 615 sayfalık bu dev eseri, hakkıyla okuyabilmek için doğru zamanı bekliyorum. Ayrıca kitap Raf’da bulunmadığı için eksik içerik olarak da bildirdim.