b; (@bloomnblad)

Bu kitap niye favorim oldu bilmiyorum, Türkiye’nin gerçekliğini hissettiren bir kitap ve kitabı okumaya başladığımda zorlanarak okuyacağımı düşünmüştüm çünkü dram ve acı dolu kitapları okumakta zorlanıyorum bu kitabın başı da ağır bir olayla başladı zaten ama düşündüğüm gibi olmadı, hem…devamı

bloomnblad 5 days ago

Uzumaki 2. Cilt

Junji İto

2 Gönderi

Kirie sende gerçekten birtakım problemler var, etrafında türlü gariplikler olurken bu kızın her şeyi normal karşılaması ve dikkate almaması beni her seferinde hayrete düşürüyor. Öte yandan Shuichi serinin en akıllı insan evladı sanırım, o hastane sahnesinde şak diye odaya girer…devamı

bloomnblad 3 weeks ago

Takıntılar

Yunus Nihat Özcan

97 Gönderi

Spoiler içeriyor Film Toc Toc (Trouble Obsessionnel Compulsif / Obsesif Kompulsif Bozukluk) adlı bir Fransız oyunu uyarlamasıymış. Keyifle izlediğim bir film oldu yer yer üzdü de çünkü bu rahatsızlıklara sahip olan çok insan var film onların hayatına biraz komedi diliyle de olsa…devamı

bloomnblad 3 weeks ago

Uzumaki 1. Cilt

Junji İto

5 Gönderi

Uzun zamandır okumak istiyordum çizimleri gerçekten bambaşka bir boyutta özellikle beden korkusunu ve rahatsız ediciliği çizgileriyle hissettirmeyi çok iyi başarmış Junji İto. Olay örgüsü de oldukça sürükleyiciydi yalnız Kirie’nin her şeye rağmen kaçmayı inatla reddetmesi ve her şey normal gibi…devamı

bloomnblad 3 weeks ago

Bekle Beni

Zülfü Livaneli

28 Gönderi

Bu kitabı en baştan şu cümleyle özetleyebilirim: Merak ediyorum ama olağanüstü bir merak değil bu. Livaneli, bireysel bir hikayeyi Türkiye’nin yakın tarihindeki siyasi kırılmalarla iç içe anlatıyor. Zaten çoğu eserinde olduğu gibi burada da kişisel dramlar toplumsal olaylardan bağımsız değil;…devamıBu kitabı en baştan şu cümleyle özetleyebilirim: Merak ediyorum ama olağanüstü bir merak değil bu. Livaneli, bireysel bir hikayeyi Türkiye’nin yakın tarihindeki siyasi kırılmalarla iç içe anlatıyor. Zaten çoğu eserinde olduğu gibi burada da kişisel dramlar toplumsal olaylardan bağımsız değil; karakterlerin yaşamları, içinde bulundukları dönemin politik atmosferi tarafından şekillendiriliyor. Bu yönüyle roman yalnızca bir hikaye anlatmıyor aynı zamanda yakın tarihin bireyler üzerindeki etkisini de göstermiş. Kitabın dili oldukça akıcı. Açıkçası şimdiye kadar okuduğum hiçbir Livaneli kitabında anlatım nedeniyle tıkandığımı hatırlamıyorum. Ancak bu romanda karakterlerle bağ kurmakta zorlandım. Bana göre yeterince derin işlenmemişlerdi, daha çok belirli fikirleri ve dönemleri temsil eden kişiler gibi hissettirdiler. Bu yüzden yaşadıkları olaylara üzülsem de onları gerçekten tanıyormuşum hissine kapılamadım. Bu da bana açıkçası edebiyatımızda Tanzimat dönemini anımsattı, o dönemde de karakterler çoğunlukla yazarın vermek istediği toplumsal mesajın taşıyıcısıydı. Livaneli’nin amacı elbette farklı bir tarihsel bağlamda şekilleniyor ancak bu romanda da karakterlerin psikolojik derinliğinden çok temsil ettikleri düşünce ve toplumsal meseleler ön plana çıkıyor. Mesaj güçlü ama bağ zayıf. İçerik açısından da beklediğim etkiyi yaratmadı. Düşünce suçları, siyasi baskılar ve toplumsal travmalar elbette ülkemizin acı gerçeklerinin bir parçası. Buna rağmen roman beni duygusal olarak içine çekemedi. Olayları ilgiyle takip ettim ancak karakterlerin kaderini büyük bir merakla beklemedim. Kitap boyunca hissettiğim duygu, ilk cümlede söylediğim gibiydi: Merak ediyorum ama olağanüstü bir merak değil bu. Sonuç olarak Bekle Beni, önemli toplumsal meselelere değinen ve akıcı dili sayesinde rahat okunan bir roman. Ancak karakterlerinin yeterince derin olmaması ve hikayenin beklediğim ölçüde güçlü bir merak duygusu yaratmaması nedeniyle ortalama bir kitap olarak kaldı benim için.

bloomnblad 3 weeks ago

Bir Fotoğrafı Anlamak

John Berger

1 Gönderi

Berger’in bu kitabının fotoğrafçılığa ve fotoğraflara ilgili olan insanlar için çok değerli olduğunu düşünüyorum. Berger kitap boyunca fotoğraflardan bahsederken toplumlardan, tarihten, siyasetten, sanat tarihinden ve insan algısından da bahseder. Berger’in temel iddiası, fotoğrafın tek başına anlam taşımadığı; anlamın tarihsel bağlam,…devamı

bloomnblad 2 months ago

True Detective

Nic Pizzolatto

90 Gönderi

Spoiler içeriyor True Detective Sezon 1 True Detective ilk sezonunun ilk sahnesini dikkat çekici bir cinayetle açıyor, bir ağaç sunağının önüne bırakılmış kurban. Dizideki ritüel semboller, dallardan yapılmış yapılar ve bataklık atmosferi insanın bilinmeyene anlam verme ihtiyacını gösteriyor. Bu sembollerin tek bir…devamıTrue Detective Sezon 1 True Detective ilk sezonunun ilk sahnesini dikkat çekici bir cinayetle açıyor, bir ağaç sunağının önüne bırakılmış kurban. Dizideki ritüel semboller, dallardan yapılmış yapılar ve bataklık atmosferi insanın bilinmeyene anlam verme ihtiyacını gösteriyor. Bu sembollerin tek bir açıklaması olmaması da ilgi çekici. Bunun bir kültürün parçası olduğunu biliyorsunuz ama aynı zamanda birçok farklı anlama gelebileceğini de hissediyorsunuz. Bu da sizi sembollerin anlamlarını okumaya zorluyor. İlk sezonda iki ana karakterimiz var, ilki Rust. Kendisi genellikle nihilist bir karakter olarak yorumlanıyor ancak ben onu sadece karamsar biri olarak görmedim. Bence Rust, hayatındaki kayıpların ardından bağ kurmanın acısına teslim olmuş bir insan. Kendini ve felsefesini olduğu gibi kabullenmiş, rollere tahammülü kalmamış biri. Sezon boyunca insan bilincini bir hata olarak görür, hayatın anlamı olmadığını söyler ve insanların kendilerine anlattıkları hikayelerle yaşadıklarını savunur fakat bunları yalnızca felsefi fikirler olarak değil aynı zamanda kendini korumak için geliştirdiği bir savunma mekanizması olarak görüyorum. Çünkü sahip olduğun her şeyi bir gün kaybetmek zorundasın ve Rust kaybetmenin ne demek olduğunu çok iyi bilen bir karakter. Rust’ın bağlardan kaçışı yalnızca insan ilişkilerinde değil yaşadığı mekanlarda da kendini gösterir. Sezon boyunca onu hiçbir yere tam anlamıyla yerleşmiş görmeyiz. Yaşadığı ev geçici hissi verir, sanki birkaç gün sonra taşınacakmış gibi eksik ve kişiliksizdir. Daha sonra yaşadığı depo ise bir evden çok bir sığınak gibidir. İnsanların hayatlarına kök salmaktan kaçındığı gibi yaşadığı yerlere de kök salmaz. Bu yüzden Rust’ın yalnızlığı sadece psikolojik değil, fiziksel olarak da görünürdür. Hayatında kalıcı hiçbir şey bırakmamaya çalışıyormuş gibidir çünkü bağ kurmak aynı zamanda onu kaybetme riskini de beraberinde getirir. Marty ise ikinci ana karakterimiz. Kendisini iyi bir adam olarak görmek isteyen ama kendi kusurlarıyla yüzleşmekte zorlanan bir karakter. Rust’ın aksine bağ kurmaya ihtiyaç duyar ancak çoğu zaman o bağları koruyamaz. Marty’nin trajedisi kötü biri olması değil, kendine ve çevresine yeterince dürüst olamamasıdır. Dizinin sonunda değişen kişi yalnızca Rust değildir. Marty de dünyanın, kendisinin ve insanların kendi düşündüğünden daha karmaşık olduğunu kabul etmek zorunda kalır. True Detective Sezon 2 İkinci sezon ilk sezondan çok farklı bir hikâye anlatıyor. Louisiana’nın bataklıkları ve ritüel sembollerinin yerini beton, otoyollar ve kurumsal yozlaşma alıyor. Ancak sezonun merkezindeki karanlık değişmiyor, sadece kaynağı farklılaşıyor. Beraber çalışmak zorunda kalan ekibimiz Ray, Ani ve Paul. Tüm olayların merkezinde ise kirli işleri bırakmaya çalışan gangsterimiz Frank var. Ani, tek kadın polisimiz. Güçlü ve kontrollü görünmesine rağmen bu kontrol büyük ölçüde çocukluğunda yaşadığı travmaların ürünü olan bir savunma mekanizması. Bunu özellikle erkeklerle olan ilişkilerinde görüyoruz. Ray ise Vinci kentinin pisliğe batmış dedektifi. Yozlaşmış olduğu çoğu kişi tarafından biliniyor ama etrafta o kadar yozlaşmış kişi ve kurum var ki pek dikkat çekmiyor. Eski idealist halinden neredeyse hiçbir şey kalmamış. Kaybedecek çok şeyi kalmamış gibi görünen bir adam. Tek sahip olduğu şey ise oğlu. Son bölümde onu gerçek oğlu olup olmadığını asla öğrenemeden ölmesi beni etkileyen noktalardan biriydi. Çünkü aslında bunun bir önemi yoktu, Ray onu çoktan oğlu olarak kabul etmişti. Frank’i ise yalnızca hırslı bir suçlu olarak görmek eksik kalır. Onun asıl amacı para değil meşruiyet kazanmaktır. Suç dünyasından çıkıp toplumun kabul ettiği biri olmak ister. Açıkçası sezonda en sevdiğim karakterlerden biri oldu ve ölüm şekli beni en çok üzenlerden biriydi. Bunu hak edip etmediği ayrı bir tartışma konusu ama üzülmedim desem yalan olur. İhanetler ve stratejilerle dolu bir karakterdi. Paul ise bizim otoyol polisimiz. Dışarıdan bakıldığında disiplinli ve başarılı bir karakter gibi görünür fakat sezon boyunca kendi kimliğiyle kurduğu ilişki oldukça çalkantılıdır. Sürekli belirli bir rolü sürdürmeye çalışır; asker, polis, nişanlı, ‘olması gereken adam’ ancak bunların hiçbirinin içinde tam anlamıyla rahat görünmez. Hayatı boyunca başkalarının onaylayacağı bir karakter olmaya çalışmış ama bu süreçte kendisiyle olan bağını kaybetmiş gibidir. Babasız büyümüştür, annesi ilgisiz bir seks işçisidir ve kendi kimliğiyle de çatışma içindedir. Hep olması gerekeni zorlayan bir karakterdir. Tam ekiple bağ kurmaya başlarken hiç beklemediğim bir yerde ölmesi beni hem şaşırttı hem üzdü. True Detective Sezon 3 Üçüncü sezon için kayıp çocuk vakasını çözmeye çalışan iki dedektifin hikâyesi diyebiliriz fakat bunun arkasında ana karakterimiz Wayne’in yaşadığı hafıza problemleri var. Dizi üç farklı zaman diliminden oluşuyor. İlki kardeşlerin kaybolduğu dönem, ikincisi olaydan yaklaşık 10 yıl sonrası ve üçüncüsü ise günümüz. Bu yapı sezonun en güçlü yanlarından birisi. Wayne’in yaşlılık döneminde geçmişi hatırlamaya çalışmasını izlerken soruşturma ile karakterin zihni birbirine karışmaya başlıyor. Bir noktadan sonra olayın kendisini değil, Wayne’in o olayı nasıl hatırladığını takip ediyoruz. Özellikle yaşlı Wayne’in anıları arasında gidip gelirken kendisi karıştırdıkça biz de karıştırıyoruz. Ancak bazı noktalarda Wayne’in davayı takip etme biçimi biraz havada kalmış gibi hissettirdi. Özellikle olayların ilerleyişinde bazı bağlantılar eksik kurulmuş gibiydi fakat sezon üzerine düşündükçe bunun bilinçli bir tercih olabileceğini fark ettim çünkü hikaye kusursuz bir dedektiflik anlatısından çok hafızasını kaybetmeye başlayan bir adamın geçmişi yeniden kurma çabasını anlatıyor. Belki de soruşturmadaki bu dağınıklık Wayne’in zihnindeki dağınıklığın bir yansımasıydı. Üç zaman dilimi arasında en ilginç gelen kısım ise günümüzde geçen röportaj bölümleriydi. Belgesel ekibinin ortaya çıkardığı yeni bilgiler ve daha önce gözden kaçmış görünen detaylar dikkatimi çekti. Bu noktada aklıma sürekli aynı soru geldi: Bunca yıl boyunca bunlar nasıl fark edilmedi? Bu durum bazı anlarda hikayenin inandırıcılığını zorladı ancak aynı zamanda davaların yıllar içinde nasıl şekil değiştirdiğini ve insanların bazı şeyleri görmezden gelmeye ne kadar yatkın olduğunu da gösteriyor gibiydi. Beni en etkileyen kısım ise son bölümdü. Wayne’in kayıp kızı bulmaya bu kadar yaklaşması ve hafızasının onu tam o anda yarı yolda bırakması oldukça buruktu fakat tüm karmaşasına ve zayıflığına rağmen hala iyi bir dedektif olduğunu görmek hoşuma gitti. Hafızasını kaybediyor olabilir ama sezgilerini tamamen kaybetmiyor. True Detective Sezon 4 Dördüncü sezon önceki sezonlardan farklı olarak izolasyon hissini merkeze alıyor. Louisiana’nın bataklıklarının ve California’nın otoyollarının yerini Alaska’nın bitmeyen gecesi ve sonsuz beyazlığı alıyor. Bu sezonu izlerken en çok hissettiğim şey yalnızlık oldu. Sanki karakterler yalnızca birbirlerinden değil, dünyanın geri kalanından da kopmuş gibiydiler. Liz ve Evangeline arasındaki ilişki sezonun merkezini oluşturuyor. Birbirlerinden oldukça farklı karakterler olmalarına rağmen ikisi de geçmişleriyle yaşamaya çalışan insanlar. Özellikle Navarro’nun hikâyesinde aidiyet, kimlik ve kültürel kökler önemli bir yer tutuyor. Bu sezonu diğer sezonlardan ayıran en belirgin nokta ise mistik ve doğaüstü unsurların çok daha görünür olmasıydı. Önceki sezonlarda da semboller, ritüeller ve açıklanamayan olaylar vardı ancak bunlar genellikle psikolojik veya toplumsal bir bağlam içinde kalıyordu. Night Country’de ise doğaüstü yorumlara daha fazla yaklaşan bir atmosfer kurulmuş. İlk başta bu durum bana biraz garip geldi. Ancak bunu tamamen olumsuz bir tercih olarak da görmedim. Alaska’nın coğrafyası, yerli kültürleri ve bölgenin spiritüel gelenekleri düşünüldüğünde mistisizmin hikayeye dahil edilmesini yöresel kültürün bir parçası olarak okumak mümkün. Bu yüzden bazı sahneleri doğrudan paranormal olaylar olarak değil karakterlerin yaşadığı dünyanın kültürel ve psikolojik yansımaları olarak yorumladım. Ve en ilgimi çeken noktalardan biri sembollerin ve kültürel işaretlerin kullanımı oldu. Yerli halkın dövmeleri, ritüelleri ve gelenekleri hikâyeye farklı bir kimlik kazandırıyor. Özellikle bu detaylar Alaska’yı yalnızca bir mekan değil hikayenin aktif bir parçası gibi hissettiriyor. Sezonun en ilginç taraflarından biri ise bilim insanlarının ölümü etrafında oluşan etik tartışmaydı. Araştırma istasyonunda çalışan bilim insanlarının yürüttüğü çalışmaların insanlık için büyük bir fayda sağlarken bu çalışmaların bölge halkına verdiği zarar da fazlaydı. Bu noktada araştırmayı sabote eden Annie karakteri önemli bir ahlaki soru ortaya çıkarıyor, yaptığını bir suç olarakta görmek mümkün ama aynı zamanda kendi halkını ve yaşadığı çevreyi koruma çabası olarak da okunabilir. Bu yüzden sezonda haklılık ve suçluluk arasındaki çizgi giderek bulanıklaşıyor. Bilim insanlarının Annie’yi öldürmesi ise hikâyenin en çarpıcı kırılma noktalarından biri. Burada bilim, ilerleme ve insanlık adına çalıştıkları düşünülen insanların öfkelerine yenilmeleri ve çalışmalarını korumak adına bir insanı öldürebilecek noktaya gelmeleri önemli etik sorular doğuruyor. Yöre halkından kadınların bir araya gelerek bilim insanlarını cezalandırması ise bu tartışmayı daha da karmaşık hale getiriyor. Çünkü burada yasal bir adalet değil, topluluğun kendi adalet anlayışı devreye giriyor. Eğer sistem gerçeği ortaya çıkarmıyor ve suçlular korunuyorsa, insanların kendi adaletlerini sağlamaya çalışmaları ne kadar meşrudur? Her sezonun farklı bir tadı vardı. Kalan üç sezon ilk sezonu tekrar etseydi muhtemelen daha klasik bir polisiye ortaya çıkardı. Yine de favorim ilk sezon. Hem atmosferi hem polisiye tarafıyla. Ancak diğer sezonları da başarısız ya da gereksiz görmek haksızlık olur.

bloomnblad 2 months ago

Mulholland Çıkmazı

David Lynch

33 Gönderi

Spoiler içeriyor Mulholland Çıkmazı: Bir Gizemin Değil Bir Suçluluk Rüyasının Hikâyesi Film çok katmanlı ve izledikçe oturan bir yapıda, izlerken en çok zevk aldığım kısım budur belki de. Filmin karmaşık yapısı çoğu zaman izleyiciyi bulmacayı çözmeye yöneltiyor. Ancak filmi izledikten sonra bende…devamıMulholland Çıkmazı: Bir Gizemin Değil Bir Suçluluk Rüyasının Hikâyesi Film çok katmanlı ve izledikçe oturan bir yapıda, izlerken en çok zevk aldığım kısım budur belki de. Filmin karmaşık yapısı çoğu zaman izleyiciyi bulmacayı çözmeye yöneltiyor. Ancak filmi izledikten sonra bende kalan his bunun bir dedektiflik hikâyesinden çok kayıp, özlem, kıskançlık ve suçluluk üzerine kurulmuş bir zihinsel trajedi olduğu yönünde. Filmi izlemek benim için çok keyifliydi, en sıradan hikaye bile işini bilen ellerde bambaşka bir şeye dönüşebiliyor. Yönetmen ve sanat ekibi çok iyi bir iş çıkarmış. Film Analizi *Spoiler* Rüya Mantığı Daha İlk Dakikalarda Başlıyor Film boyunca dikkatimi çeken ilk şey olayların işleyiş biçimiydi. Karakterlerin verdiği tepkiler çoğu zaman gerçek hayattaki tepkilere benzemiyor. İnsanlar büyük olayları olağan karşılıyor, tesadüfler üst üste geliyor ve olaylar yarı mantıklı yarı mantıksız ilerliyor. Bu durum bana rüyaları hatırlattı. Zaten filmin son yarım saatine geldiğimizde izlediğimiz iki saatin Diane’in rüyası olduğunu anlıyoruz ve bu o kadar gerçekçi bir şekilde işlenmiş ki gerçekten bir rüya izliyoruz. Betty ve Diane: Olmak İstenen Kişi Filmin son bölümünde Diane’in gerçek hayatına geçtiğimizde birçok şey yerine oturuyor. Betty karakterini, Diane’in olmak istediği kişi olarak yorumladım: başarılı, yetenekli, sevilen, güçlü ve kurtarıcı.Gerçek hayatta ise Diane bunların hiçbirine tam olarak sahip değil. Rüyasında kendisini yeniden yazıyor. Başarısız oyuncu Diane yerine herkesin dikkatini çeken Betty ortaya çıkıyor. Rita ve Camilla Filmin en trajik taraflarından biri de burada başlıyor. Gerçek hayatta Camilla güçlü, başarılı, ulaşılmaz ve Diane’i geride bırakmış birisi ancak rüya dünyasında Rita hafızasını kaybetmiş, korunmaya muhtaç, yalnız ve Betty’ye ihtiyaç duyan birisi oluyor ve bu dönüşüm tesadüf değil. Diane, kaybettiği kişiyi zihninde yeniden yaratıyor ve bu kez güç dengelerini tersine çeviriyor. Gerçek hayatta kurtarılmaya ihtiyaç duyan kişi Diane iken, rüyada kurtarıcı rolünü üstleniyor. This Is The Girl Filmde dikkatimi çeken detaylardan biri de tekrar eden seçilme temasıydı. Rüya dünyasında Camilla zorla seçilen oyuncu oluyor: This is the girl. Gerçek dünyada ise Diane bir tetikçi tutuyor ve aynı kadın bu kez ölüme seçiliyor. Bu yüzden bu cümle bana iki farklı anlam taşıyor gibi geldi: Hollywood tarafından seçilmek ve ölüm için seçilmek. İki seçim de aynı karakter etrafında dönüyor. Sarışınlık ve Kimlik Film boyunca sarışın kadın figürü sürekli tekrar ediyor. İlk bakışta bu Hollywood’un yıldız sistemine yönelik bir eleştiri gibi görünüyor ancak bence bundan fazlası var. Sarışın kadınlar aynı zamanda Diane’in bilinçaltından parçalar taşıyor. Hepsi görünür, seçilen, başarılı ve arzulanan kimlikler. Rita’nın sarışın olduğu sahnelerde özellikle Diane’in onu kendine yaklaştırmaya çalıştığını hissettim. Sanki sevdiği kadını kendi ideal benliğine dönüştürüyor. Ancak dikkat çekici olan şu ki Rita peruğunu çıkardığında yeniden kendisi oluyor, onunla tamamen kendisi olarak sevişiyor. Club Silencio: Filmin Kalbi Bana göre filmin en önemli sahnelerinden birisi Club Silencio. Sahnede sürekli şu söyleniyor: Her şey bir illüzyon. Müzik kayıt. Şarkıcı yere düşüyor. Şarkı devam ediyor. Yani sahte olan gösteri ama duygular sahte değil. Bu yüzden Betty ve Rita’nın gözyaşları çok önemli. Özellikle Betty’nin daha sarsılmış görünmesi dikkatimi çekti. Rita sessiz bir hüzün yaşarken Betty’nin ağlaması daha çok yaklaşan bir yıkımın hissi gibiydi. Şarkının sözlerini öğrendikten sonra sahneyi bir veda olarak yorumladım. Belki de Diane’in gerçek hayatta hiçbir zaman yaşayamadığı vedanın kendisi. Aşağı İniş ve Yukarı Çıkış Filmde dikkatimi çeken bir diğer görsel paralellik de buydu. Filmin başında Camilla ölümden kurtulduktan sonra tepeden aşağı inerek Betty’nin dünyasına geliyor. Filmin sonunda ise Diane, Camilla tarafından tepeye, Adam’ın evine çağrılıyor. Birinde Diane’in idealize edilmiş, güvenli dünyası var. Diğerinde ise dünyasının yıkıldığı mekan. Rüya dünyasında Camilla aşağı inerek Diane’e gelirken, gerçek dünyada Diane yukarı çıkarak kaybettiği gerçeğe ulaşıyor. Yaşlı Çift ve Suçluluk Filmin başındaki yaşlı çift ilk bakışta son derece sevimli ve destekleyici. Ancak filmin sonunda korkunç figürlere dönüşüyorlar. Ben bunu sadece korku unsuru olarak görmedim. Onlar bana Diane’in artık taşıyamadığı suçluluğu ve beklentileri gibi geldi. Çünkü filmin sonunda Diane’i öldüren şey yalnızca Camilla’nın kaybı değildi, başarısızlık hissi, kıskançlık, değersizlik, suçluluk ve özlemin üst üste birikmiş haliydi. Senaryo ve Sanat Yönetimi Üzerine Mulholland Çıkmazı’nı özel yapan şey yalnızca anlattığı hikâye değil, hikâyeyi anlatış biçimi. David Lynch, seyirciye doğrudan cevaplar vermek yerine onu karakterlerin zihinsel durumuna yerleştiriyor. Film boyunca birçok olay ilk bakışta mantıksız veya kopuk görünse de, Diane’in psikolojik dünyası üzerinden bakıldığında anlam kazanmaya başlıyor. Senaryo, klasik bir gizem filmi gibi ilerlemek yerine seyirciyi karakterin bilinçaltında dolaştırıyor. Özellikle filmi izlerken hissettiğim şeylerden biri, Lynch’in rüya mantığını olağanüstü şekilde yakalamış olmasıydı. Mekânlar değişiyor, insanlar farklı rollere bürünüyor, adresler ve kimlikler yer değiştiriyor. Buna rağmen film hiçbir zaman tamamen rastgele hissettirmiyor. Tıpkı gerçek rüyalarda olduğu gibi, görünmeyen bir duygusal mantık her şeyi birbirine bağlıyor. Sanat ekibi ise bu duygusal mantığı görsel olarak destekliyor. Mavi renk kullanımı filmin en dikkat çekici unsurlarından biri. Mavi ışıklar, mavi kutu, mavi anahtar ve Club Silencio sahnesindeki yoğun mavi atmosfer filmin bilinçaltı ve gerçeklik arasındaki sınırlarını güçlendiriyor. Mavi anahtar ölüm kararını mavi kutu ise bu kararın inkar edilemez gerçekliğini temsil ettiğini düşünüyorum. Kutu açıldığında Diane’in kurduğu savunma mekanizması çöküyor ve rüya sona eriyor geriye yalnızca gerçekle yüzleşmesi kalıyor. Ayrıca filmin mekân tasarımları da oldukça etkileyici. Özellikle Diane’in evi ile rüya dünyasındaki mekânlar arasında hissedilen atmosfer farkı dikkat çekici. Rüya dünyası daha aydınlık, daha umutlu ve daha canlı görünürken; gerçek dünya daha karanlık, yalnız ve çökmüş hissettiriyor. Club Silencio sahnesi ise senaryo, müzik, ışıklandırma ve oyunculuğun kusursuz birleştiği bir nokta. Film boyunca anlatılan temaların özeti gibi duran bu sahne, her şey bir illüzyon fikrini yalnızca diyaloglarla değil görsel ve işitsel araçlarla da hissettiriyor. Bu nedenle Mulholland Çıkmazı benim için yalnızca iyi yazılmış bir film değil aynı zamanda sinemanın görüntü, ses, renk ve atmosfer gibi araçlarını hikâyenin ayrılmaz bir parçası haline getiren başarılı bir sanat eseri. Sonuç olarak gerçeklerle başa çıkamayan bir insanın kaybettiği aşkı ve yaptığı korkunç seçimi zihninde yeniden yazma çabasını izliyoruz. Diane, Camilla’nın ölüm emrini verdiği anda aslında kendi bir parçasını da öldürüyor. Film boyunca izlediğimiz rüya ise belki de o parçayı son kez hayatta tutmaya çalışan zihninin son direnişi.

bloomnblad 1 year ago

Animal Farm

George Orwell

3 Gönderi

"ALL ANIMALS ARE EQUAL BUT SOME ANIMALS ARE MORE EQUAL THAN OTHERS" Anlamı 'Bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar digerlerinden daha eşittir.' Fakat ben bunu daha farklı çeviriyorum, 'Bütün insanlar eşittir ama bazı insanlar diğerlerinden daha eşittir!' Bu cümle kitabın…devamı"ALL ANIMALS ARE EQUAL BUT SOME ANIMALS ARE MORE EQUAL THAN OTHERS" Anlamı 'Bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar digerlerinden daha eşittir.' Fakat ben bunu daha farklı çeviriyorum, 'Bütün insanlar eşittir ama bazı insanlar diğerlerinden daha eşittir!' Bu cümle kitabın sonlarında yer alır ve okuyanlar çok iyi bilir ki çok vurucu bir etkisi vardır. Öyle bir cümle ki okudugumdan beri aklımda dönüp durur, hep orada bir yerde bana varlığını hatırlatır. Üzerine o kadar çok yazılabilecek bir kitap ki, istenilirse bu kitap hakkında bir kitap daha yazılabilir, yapılmaması gereken hatalar yazılabilir ama hayır mesaj çok net. Kendi haklarınız ve özgürlüğünüz için tembellik edip başkasına guvenirseniz, iktidardaki/liderlikteki kişiyi sorgulamadan ilerlerseniz ses çıkaracağınız zaman bunun için çok geç olacaktır. Evet, toplumdaki her birey ülkesinden sorumludur. Susup göz yummak ve sorgulamamak gibi bir lüksünüz yok. O kadar can yakan bir kitap ki, çünkü o kadar gerçek ki. Kitap Sovyetler Birliği'ne, özellikle de Stalin dönemine yönelik bir alegori olarak yazılmıştır. 1917 Rus Devrimi'ni ve sonrasında oluşan totaliter rejimi elestirir ama ülkemizde benzerlerini görmemek ne mümkün? Ve biz çoktan kitabın sonundayiz, olacak olanlar oldu, bir sürü can yandı ve yanmaya devam ediyor. Ne Boxer gibi "I'll work harder and Napoleon is always right." (Daha çok çalışacağım ve Napoleon -iktidar- her zaman haklıdır) düşünme lüksümüz ne de Benjamin gibi her şeyin farkında olup susmak gibi lüksümüz var. Ne birisine koşulsuz güvenip ipleri elimizden bırakmak ne de farkında olup susmak gibi bir lüksümüz var. Eğitimsiz ve sorgulamayan bir toplum en büyük çöküşünü yaşadı ama gerçek hayat devam etmek için vardır. Devam ettiğimiz her sefer umudumuzu korumamız gerekecek. Her şeyden önce bunu kendimize borçluyuz. Eskiden MEB tarafından bastırılırdı ve 100 Temel Eser listesine dahil edilip okullarda okunması tavsiye edilirdi. Şimdi geldiğimiz noktaya, eğitim sisteminin ve müfredatın içeriğine değinmek bile istemiyorum. Okuyun, okutturun. Sadece bu kitabı değil, çok okumak çok görmek sorgulamak ve sentezlemek gerek bir şeyleri değiştirmek ve tekrar ayni hatalardan kaçınmak istiyorsak.

bloomnblad 1 year ago

Şemspare

Elif Şafak

5 Gönderi

Yıllar sonra tekrar okuduğum bir kitap oldu ve inanın okurken 2012'de yayımlanmış bir kitap olduğunu anlamanız çok zor çünkü ülkemizin üzücü bir şekilde onca yıla rağmen bir gelişme katedemedigini görüyoruz. Bu kitap Elif Şafak'ın 2010'dan itibaren Habertürk gazetesinde yayımladığı deneme…devamı