(@) - Raf

Hmmm. Aklımın karışık olduğu bir eser. Kendi işlerimden dolayı da fazla odaklanamadığım bir kitap oldu :/ Bence konu mükemmeldi ama neden olduğunu anlamadığım şekilde ısınamadım bir türlü. Karakterlerin ve olayların verilişi yavan geldi bir tık. Bu konudan çok daha güzel…devamıHmmm. Aklımın karışık olduğu bir eser. Kendi işlerimden dolayı da fazla odaklanamadığım bir kitap oldu :/ Bence konu mükemmeldi ama neden olduğunu anlamadığım şekilde ısınamadım bir türlü. Karakterlerin ve olayların verilişi yavan geldi bir tık. Bu konudan çok daha güzel bir eser çıkabilirdi bence. Arthur C. Clarke ödülü finalisti bir eser olması ilgimi çekmişti ancak beklentimi karşılamadı diyebilirim. __________________________ ~ Her yan peygamber kaynıyor zaten; sıkıntı havari bulmakta. ~ Herkes duyulmak istiyordu; kimse dinlemek istemiyordu. Bazı şeyler hiç değişmiyor. Belki aslında hiçbir şey değişmemiştir. ~ Şimdi düşünüyorum da, sekiz milyarımız birden o gece ışıkları kapatarak yataklarımıza yatsaydık ve boş verseydik hepimiz uyur ve sıramızı savardık. Ama gerçekçi olalım: kim, neye boş vermiş, neyi kurcalamadan rahat bırakmıştır? Hayat kabuk tutmuş bir yaradır ve kabuğu, kanayana kadar didiklemek doğamızdır. ~ Tüm bilimkurgu kabuslarımız gerçeğe dönüşüyordu. Derken aklıma dank etti: hayal edebileceğimiz her şey mümkündü. Her şey. Hayatım boyunca, dünyanın çoğuyla birlikte, sonsuz bir kültürel snuff-pornosu döngüsüne maruz bırakılmıştık. Nükleer silahlar, savaşlar, ekonomik felaketler ve/veya zombi saldırıları... Ama hiç ciddiye almamıştım. Belki de ağlayarak, daha bir hafta önce öfkeyle inkâr ettiğim masumiyetimin ağıtını yakıyordum. ~ Gerçi sonunda, ne olduğunu anlamadığım için ağladığımı düşünmüştüm. Hiçbir şeyi anlamadığım için. Peki, nihayet yaşlarım tükendiğinde anlamış mıydım? Yoksa beynim yahut ruhum bunca büyük kederi birkaç dakikadan fazla tutamayacak kadar küçük müydü? Keder yanıma gelip bir anlığına durakladıktan sonra omuz silkip gitmiş miydi? ~İzleyen saatler boyunca seri üretim yumurta kabuğu kadar kırılgandım. Bir şeye dokunsam parçalanır, soluk sarı ruhum akıp yerde birikirdi. ~ "Bilmiyorsan sormamalısın," diyerek lafa daldı diğeri kızgınlıkla. "Sorular yalan doğurur." ~ Kitaplar sayesinde insanlara yaklaşmamış, aksine, kitaplar yüzünden insanlardan iyice uzaklaşmıştı. ~ Her gün önemlidir; her gün bizi biz yapar. Hiçbir şey olmayanlar bile. Hatta nasıl çamurla dolup diğer, daha önemli görünen anları ağırlıkları altında ezip gömdükleri düşünülürse özellikle onlar daha önemlidir. Yeni anlıyorum.

buse_esher 3 years ago

Pia Mater

Serkan Karaismailoğlu

40 Gönderi

Bilimin edebiyatla müthiş bir birleşimi. Yazarımızın uzmanlık alanı nörobilim. Kendisiyle ilk tanışmam videoları aracılığıyla olmuştu. Tıp fakültelerinde bazı nöroloji hocalarının tavsiye ettiği bir kitap olduğunu öğrendiğimde heyecanlanmıştım. Makalelerdeki bilgilerin romanın içine yer yer serpiştirilmesi çok hoştu. Devam kitaplarını da okumak…devamıBilimin edebiyatla müthiş bir birleşimi. Yazarımızın uzmanlık alanı nörobilim. Kendisiyle ilk tanışmam videoları aracılığıyla olmuştu. Tıp fakültelerinde bazı nöroloji hocalarının tavsiye ettiği bir kitap olduğunu öğrendiğimde heyecanlanmıştım. Makalelerdeki bilgilerin romanın içine yer yer serpiştirilmesi çok hoştu. Devam kitaplarını da okumak istiyorum ama pahalı geldikleri için uzun bir süredir almayı erteliyorum. Bakalım ne zamana kısmet... Beğendiğim yerler: ~ Bir Afrika kabilesinin şöyle bir söz vardır: "Köyü tarafından sevilmeyen çocuk, sonunda o sevgi sıcaklığını hissetmek için köyünü yakar." Yani bugün dünyayı yakanlar, aslında zamanında ihtiyacı olan sevgiyi alamayan çocuklardır. Başka bir şey değil. ~ Tıpkı yeni alınmış bir ayakkabı gibisin. Zamanla sana alışacağımdan şüphem yok ama şu an canımı oldukça yakıyorsun. ~ Çünkü aşk denen şey garip bir virüstü ve hedef organı ne yazık ki beyindi. ~ Dünyadaki evliliklerin küçük bir kısmı, zorla yaptırılan evliliklerdi. Geri kalan çok büyük bir kısmı ise birbirlerini sevdiklerini sanan insanların yaptıklarıydı. Daha doğrusu seveceği insanı bulamadığında, korkudan, bulduğu insanı sevmeye çalışanlar. Hoşlanma hissini aşk sananlar. ~ Yıllar sonra öğrendim ki; bağırıp çağırmana gerek yok! Sesini duymak isteyene, bir fısıltı bile yeter. (Farid Farjad) ~"Ne ilginç" diye düşündü Tesla."Biz onlara bakıyoruz, onlar da bir başkasına. Hayatın garip ve bir o kadar ironik kuralı." Herkes bir başkasına bakıyordu. Doğal olarak kendisine bakanı bir türlü göremiyordu. ~Yüklemine güvenmiyorsan, özneyi gizli tut... ~Bağlılık, düşünmemek demektir, düşünmeye gerek duymamak demektir. Bağlılık bilinçsizliktir. (1984-George Orwell) ~Neden böyleydi? Kendi vücudu ile ilgisi olmayan, protein, yağ, karbonhidrat ve sudan oluşan bir başkası nasıl olur da kendisini dünyanın en mutlu adamı, en mutsuz adamı ya da dünyanın en çok acı çeken adamı gibi hissettiriyordu? Bunun adı aşk olamazdı. Bu 3 harfle açıklanamayacak kadar derin ve acı verici bir şeydi. ~İnsan optik bir illüzyon aslında. Zira senden uzaklaştıkça gözünde büyürken, sana yaklaştıkça gözünde küçülür. ~Birlikte gülüyorsanız mutluluktur, birlikte ağlıyorsanız dostluktur; ama birlikte susuyorsanız bu aşktır... (Gabriel Garcia Marquez) ~Keşke insanlar düşündükleri şeyleri dosdoğru söyleselerdi, ne çok can sıkıntısından kurtulurlardı. (Virgina Woolf) ~ Her şey çok güzel giderken çok güzele odaklanıp, her şeyin gittiğini fark edememiştik. (Yolda- Jack Kerouack) ~Eğer hayat gerçekten güzel olsaydı herkes büyük bir sevinçle uyanır ve hiç istemeyerek uyurdu; oysa durum bunun tam tersi. (Arthur Schopenhauer) ~Dünyada aynı kitabı okumuş olan iki insan yoktur. (Edmund Wilson) ~Kuşkusuz ki en büyük önyargı; etrafımızdaki herkesi insan sanmamızdır. (Charles Bukowski) ~Endişe hayal gücünün yanlış kullanılmasıdır. ~Sevmek, her hücreniz "kaç" derken bile kalmak demektir. (Clarissa P. Estes) ~Cesaret korkunun yokluğu değildir, başka bir şeyin korkudan daha önemli olduğu kanısıdır. (Ambrose Redmoon) ~Bilgisizliğin verdiği güveni, bilgi hiçbir zaman verememiştir. (Charles Darwin) ~Sanki cenaze evi gibiydi Tesla'nın oturma odası. Cenaze sahibi sen olduğun için terk edemediğin ama orada ne yapacağını da bilemediğin... ~Eğer iki insan her konuda anlaşıyorsa, emin olabilirsiniz ki düşünen yalnızca bir tanesidir. (Lyndon Baines Johnson) ~Bu dünyadaki tüm sorunların kökeninde, bazı hayatların diğerlerinden daha önemsiz olduğu düşüncesi yatıyor. (Paul Farmer) ~Onsuz yaşamayı düşünemediğin birisine, nasıl veda edebilirsin? (My Blueberry Nights-film) ~Ne yani; böylesi korkunç bir dünyanın, bir de cehennemi mi var? (Umberto Eco) ~Adam elini kadının elinin üstüne koydu ve "İlk görüşte aşka inanır mısın?" dedi. Kadın cevap vermedi, çünkü kadın için kaçıncı görüş olduğunun bir önemi yoktu. Kadın aşka inanmıyordu. ~İnsan dua ediyorsa mutlaka bir mucize istiyordur. Her dua bütünüyle şuna indirgenir; ulu Tanrım, ne olur iki kere iki dört etmesin... (Ivan Turgenyev) ~Hayatını vazgeçtiklerin belirler. Bu yüzden bir karar alırken neyi seçtiğinden ziyade, nelerden vazgeçtiğini çok iyi sorgula. (Anatole France)

buse_esher 3 years ago

Gece Yarısı Kütüphanesi

Matt Haig

263 Gönderi

Beğendiğim bir kitap oldu ama olayların anlatılışı ve diyaloglar çok yavan geldi. Konu güzeldi sadece. Kolayca 1 günde bitebilecek bir kitap. Elinize geçtiyse okunur ama özellikle alınmaya değmez. Birkaç beğendiğim alıntı. ~ Evren, kaostan ve entropiden besleniyordu. Temel termodinamik. Belki…devamı

buse_esher 3 years ago

Moritos'un Düşleri

Haluk Levent

1 Gönderi

Şimdi belki kızacaksınız ama... Bu zamana kadar Haluk Levent'in hiçbir şarkısını dinlememiştim, çok fazla tanıdığım biri olduğu söylenemezdi. Yaşadığımız deprem afetinden sonra yaptığı yardımlarla adını daha sık duymaya başladığımda merak edip araştırdığım ve çok da sevdiğim biri oldu. Kitap deneme…devamıŞimdi belki kızacaksınız ama... Bu zamana kadar Haluk Levent'in hiçbir şarkısını dinlememiştim, çok fazla tanıdığım biri olduğu söylenemezdi. Yaşadığımız deprem afetinden sonra yaptığı yardımlarla adını daha sık duymaya başladığımda merak edip araştırdığım ve çok da sevdiğim biri oldu. Kitap deneme tarzında. Kitapçıda ikinci el kısmında gözüme çarpınca neden olmasın deyip aldığım bir kitaptı. Kolayca 1-2 günde bitirilebilecek bir kitap. Olsa da olur olmasa da olur dediğim bir eser oldu. İçindeki karikatürler oldukça çarpıcıydı, ayrı bir parantez açma ihtiyacı hissettim. Beğendiğim kısımlar ise şu sekilde: ~ Ben doğduğumda büyük savaş biteli yirmi üç yıl olmuştu. Ama halen dünyanın her tarafında insan kanı akıyordu. Otuz dört yıl sonra bugün, halen dünyanın her tarafında insan kanı akıyor. Değişen ne? Belki de sadece ölenlerin ismi ve milliyeti. Başka? Gömüldüğümüz toprak aynı. ~ Ben dönüş uçağımın kalkış saatini bekliyordum. Bu bekleme sırasında yaklaşık bir saat kadar sohbet ettik. Daha çok o anlattı tabii, bana ne tür davalara baktığını, ne tür insanlarla karşılaştığını karar verirken ne kadar çok zorlandığını anlatmıştı. "Peki" dedim ben de, "çalışma arkadaşlarınızdan en serti, en ağır cezaları veren kimdi?" diye sordum. O da "Sendin" dedi bana. Ben daha ağzımı açmadan da ekledi: "Bendim, bizdik hatta hepimizdik," dedi. "Nasıl?" diye sordum, "Benim hayatta öğrendiğim en büyük şey budur," diye yanıtladı, "hepimiz yeri geldiği zaman sanık, yeri geldiği zaman yargıç oluyoruz. Ama asıl tehlike aynı anda hem sanık hem yargıç olduğumuz zaman. O zaman dünyanın en acımasız yargıcını yani kendini karşında bulursun. Kişi kendini yargılamaya kalkışmasın. En ağır cezayı uygun görür kendine." ~"Sen kendine yabancısın oğul," dedi. "Senin gibileri iyi tanırım. Bir şehirden gelip diğerine gidersiniz, sanırsınız ki bütün şehirler sizin. Herkesle ahbaplık edersiniz, sanırsınız ki bütün insanlar dostunuz. Peki gerçekte öyle mi ya? Sen kendini kendine dost edinebildin mi oğul? Sen kendinin dostu olmazsan kimsenin dostu olamazsın. O zaman ne olur biliyor musun?" dedi. "O zaman sen kendine yabancı. Herkes sana yabancı." ~ Yaz kızım... sanığın bugüne kadar kimseye yalan söylemediği...hırsızlık yapmadığı...rüşvet almadığı...adam öldürmediği...herhangi bir tarikat ve mafya ile alakası olmadığı tespit edildiğinden mahkumiyetine... ~ Toplumsal adaletsizliği ve dengesizlikleri göz ardı ettirme amacıyla sistematik bir şekilde ön plana çıkarılan magazin politikası tehlikeli midir? Bence evet. Asıl sorun burada. Işıltılı hayatlarla kamaşan gözler kör olur. Magazin bir illüzyondur. Onun illüzyon olduğunu bilenler için hiçbir tehlikesi de yoktur. ~ Hepimiz tenkit etmekte ve eleştirmekte ne kadar yetenekli isek sevdiğimizi, beğendiğimizi söyleme konusunda bir o kadar yeteneksiziz. Sanırım yapmamız gereken şey daha çok sevmek ve daha çok dışavurmak. Moritos'un hikayesinde olduğu gibi aslında her hikayenin sonu aynıdır: ölüm.... Düşünün, bir film izliyorsunuz ve sonunu en baştan biliyorsunuz. Çok sıkıcı olur herhalde. Peki yaşam bu kadar sıkıcı değilse bu "sonu belli hikayeyi" bu kadar ilginç kılan nedir? İşte üstüne ciltlerce kitap yazılabilecek bütün soru da bu. Herkese kendi yanıtlarını bulma yolunda bol şans diliyorum.

buse_esher 3 years ago

İnsanız Ayıbı Yok

Aret Vartanyan

2 Gönderi

Kitapla ilgili fikirlerim: Tüm kitap sohbet havasında yazılmış, okurken sanki okumuş gibi değil de yazarla birebir sohbet ediyormuşsunuz hissi veriyor. Onun dışında aslında buraya eklemek istediğim çok güzel bölümleri de var ancak cümlelerin anlam kazanabilmesi için içinde bulunduğu tüm metne…devamıKitapla ilgili fikirlerim: Tüm kitap sohbet havasında yazılmış, okurken sanki okumuş gibi değil de yazarla birebir sohbet ediyormuşsunuz hissi veriyor. Onun dışında aslında buraya eklemek istediğim çok güzel bölümleri de var ancak cümlelerin anlam kazanabilmesi için içinde bulunduğu tüm metne sahip ve hâkim olmak gerekiyor aslında siz de takdir edersiniz ki… Affınıza sığınarak söylüyorum ki, önceki cümlede bahsettiğim neden yüzünden benim için paha biçilemez olan bu eseri daha da kısımlara bölüp parçalamak istemedim açıkçası. Kitabın içinde yazarın kendi başından geçenler de dâhil olmak üzere kendinizle ilgili de çok şey bulacaksınız. Kitap bittiğinde ise “insan” olduğunuzu gerçekten hissedeceksiniz. Dilerim ki bu kitabı ve aynı yazarın diğer kitaplarını da bir gün okursunuz hatta yazarla tanışma imkânına bile sahip olursunuz… ❕️Hayatındaki her insan seni bazen üzecek, bazen mutlu edecek, bazen sinirlendirecek, bazen ayaklarını yerden kesecek… Sen de hayatındaki her insana bazen tüm sevgini, ilgini akıtacak, bazen uzaklaşacak, bazen arzulayacak, bazen kapılarını kapatacaksın. Tıpkı yaşamdaki her şeyin aktığı, şekilden şekle girdiği gibi… Sürekli mutlu, sürekli üzgün, sürekli her şeyin ters gittiği ya da sürekli her şeyin iyi gittiği bir hayat doğanın da evrenin de hiçbir noktasında hiçbir zaman olmadı, olmayacak da. ❕️…”keşke”lere inanmıyorum. Hepimiz yapabileceklerimizin en iyilerini yaptık. ❕️Artık öğrendim ki geçmişteki kararlarımız için duyduğumuz pişmanlık, kendimize yaptığımız en büyük hakaret. ❕️Mesih İsa çarmıha gerilirken onu çivileyenleri affettiğini ve sevdiğini söylüyordu. Böylesi güçlü bir sevgiyi içimizde hissedebiliyor muyuz gerçekten? Karşındaki ne yaparsa yapsın, nasıl olursa olsun onu sevmeye devam edebiliyor musun? ❕️Sonuçta her insan, “Ben zengin olayım, benim karnım önce doysun, ben daha mutlu olayım” derken, diğerlerini yok saydı. “Ben”in hemen arkasından “biz” geliyordu. Benim çocuğum, benim ailem, benim arabam, benim gibi inananlar, benim gibi yaşayanlar… “Ben”den “biz”e genişleyen bir olgu… “Ben” ile “biz” kavgaya tutuşuyordu arada sırada. Çünkü bazen “biz” olabilmek için “ben”den vazgeçmemiz gerekiyordu. ❕️Vazgeçmiyorsan, umut var demektir… ❕️Hepsinin ve daha fazlasının payı vardır belki ama temelde insan her zaman “haklı” olduğunu bilmek için yapar her şeyi. Her zaman kendini haklı görmek, haklı bulmak ister. ❕️Kötülüğün kazanmak için ihtiyaç duyduğu en güçlü eylem: İyilerin bir şey yapmamasıdır. ❕️Sorgulamadan inanan, inandığı şeyi din sanır… ❕️Lao Tzu, “Ağaçlara bak, nehirlere bak, yıldızlara bak. Eylemsiz eylemin ne olduğunu anlayacaksın.” der. Ayrıca hiçbir erik ağacı, ceviz ağacı olmaya çalışmaz. Kesinlikle nehir okyanusa doğru akıyor ama sen ona eylem diyemezsin çünkü onu okyanusa doğru gitmeye zorlayan bir irade yok. Acelesi yok, hızı yok, ulaşacağı yer özlemi yok, diğer nehirlerle rekabeti yok. Şarkı söyleyerek, dağların arasından, yeşilliklerin içinde kayarak ve her an hep dans ederek amacına ulaşır üstelik amacına ulaşma kaygısı da yok. Nehir sadece akar. ❕️Hedeflere yürürken çalışmak kadar önemli olan şey kaybetmeye ve reddedilmeye hazır ve dayanıklı olmaktır. Reddedildikçe, istediğine ulaşamadıkça vazgeçmeden inançla devam edebilmelisin. ❕️Tek bir kişi bile olsa, birinin senin varlığından dolayı daha mutlu ve huzurlu olduğunu bilmek, ne olursa olsun inandıklarından vazgeçmemek, seni, sen gibi yaşamak, sana söylenenleri değil, yüreğindekileri gerçek kılmak… Bunlar başarı değil de nedir? -Aret VARTANYAN

buse_esher 3 years ago

10X Kuralı - Başarı ve Fiyasko Arasındaki Tek Fark

Grant Cardone

1 Gönderi

Etrafımdaki herkese tek bir kitap önerecek olsam kesinlikle bu kitap olurdu. Üfff. Okuduğum en başarılı kitaplardan biriydi. Neden başarılı diyorum: sorunlar belli, çözümler belli, örnekler verilmiş, gerçek hayattaki karşılıkları yaşanan olaylarla verilmiş, yazar bu konunun en iyi örneklerinden biri ve…devamıEtrafımdaki herkese tek bir kitap önerecek olsam kesinlikle bu kitap olurdu. Üfff. Okuduğum en başarılı kitaplardan biriydi. Neden başarılı diyorum: sorunlar belli, çözümler belli, örnekler verilmiş, gerçek hayattaki karşılıkları yaşanan olaylarla verilmiş, yazar bu konunun en iyi örneklerinden biri ve kitap insanı harekete geçirme konusunda müthiş bir güce sahip. İş ve yaşam/ ekonomi/ eğitim/ kişisel gelişim kategorilerine girebilen bir eser olmuş. Kesinlikle başucu kitaplarımdan biri olacak. İlk fırsatta orijinal dilinde de okuyacağım (çeviri açısından kesinlikle bir sıkıntısı yok, tamamen daha çok zevk almak, konuya ana dilinde hakim olmak, tekrar üzerinden geçmek için istiyorum bunu) Önemli gördüğüm çok fazla yer var. Kitap her an yanımda olmayabilir diye alabildiğim kadarını buraya alacağım bu önemli yerleri. Karakterler sınırından dolayı yorumlarda devam edeceğim. ~ Bana daha azını yapmamı söyleyen ya dostum değildir ya da kafası bir hayli karışıktır! ~ Hayli başarılı olan kişiler, gelişip büyüdükten sonra bile çalışmaya, üretmeye ve yaratmaya devam ederler. Dünya, bu insanları hayret ve şaşkınlıkla izleyip, "Neden hâlâ zorluyorlar?" gibi sorular sorar. Cevap basittir: Fazla başarılı insanlar, yeni başarılar kazanmak için çabalarının devam etmesi gerektiğini bilir. İstenilen nesne veya hedef için başlanan av bırakıldığında, başarı döngüsü sona erer. ~ 10X kuralının odak noktası budur: İstediğinizi düşündüğünüzün 10 katı büyüklüğünde hedefler belirlemeli ve sonra bu hedefleri gerçekleştirmek için gerekenlerin 10 katını yapmalısınız. Muazzam düşünceleri muazzam eylemler takip etmelidir. 10X kuralı sıradan değildir. Tam da söylediği şeydir: Düşüncelerin 10 katı ve diğer insanların yaptıklarının 10 katı. 10X kuralı katışıksız bir otorite anlayışıdır. Başkalarının yaptığını asla yapmazsınız. Yapmayacaklarını yapmaya istekli olmalı ve hatta "mantıksız" kabul edeceğiniz eylemleri bile gerçekleştirmelisiniz. ~ Etrafınıza bakarsanız büyük olasılıkla insanoğlunun genelde ortalamanın altında hedefler belirleme eğiliminde olduğunu görürsünüz. Aslında birçok insan, kendi amaçları bile olmayan hedefler koymak için programlanmıştır. "Çok para"nın ya da zengin, fakir ve orta sınıfın ne olduğu bize öğretilir. Neyin adil, neyin zor, neyin mümkün, neyin ahlaki, neyin iyi, neyin kötü, neyin çirkin, neyin lezzetli olduğu, neyin iyi göründüğü vb. dair önceden belirlenmiş kavramlarımız vardır. Bu yüzden hedef koymanızın da bu önceden belirlenmiş parametreler tarafından etkinlenmediğini sanmayın. Koyduğunuz herhangi bir hedefe ulaşmak zordur ve yol boyunca bazı noktalarda kaçınılmaz olarak hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Öyleyse neden daha en başından bu hedefleri daha yükseğe koymuyorsunuz? Eğer çalışma, emek, enerji ve sebat gerektirecekse, neden her birinin 10 katını harcamayasınız? Ya yeteneklerinizi hafife alıyorsanız? ~ Asla hedef küçültmeyin. Bunu yerine, eylemleri arttırın. Hedeflerinizi yeniden düşünmeye, bahaneler uydurmaya ve bir şeylerden kaçınmaya başladığınızda, hayallerinizden vazgeçersiniz! ~ Normal eylemler, seviyelerin en tehlikelisidir, çünkü toplum tarafından en çok kabul görendir. Bu eylem seviyesi kitleler tarafından da onaylanır ve bu nedenle normal eylemde bulunmayan insanlar, onları hızla başarıya ulaştırmak için gereken dikkati üzerlerinde toplayamaz. ~ Yetişkinler bana aksini söyleyene kadar, muazzam eylem dışında başka bir şey bilmiyordum. İçinde yaşadığımız evrenin en temel ögeleri bile büyük miktarda eylemi destekler niteliktedir. Okyanus yüzeyinden dibe doğru dalarsanız, sürekli ve büyük miktarda eylemin gerçekleştiğini görürsünüz. Üzerinde yürüdüğünüz gezegenin kabuğunun hemen altında hiç durmayan muazzam bir hareket vardır. Bir karınca tümseginin veya bir kovanın içine bakarsanız, gelecekte hayatta kalmalarını sağlamak için büyük miktarda eylem üreten canlı kolonileri görürsünüz. Bu ortamların hiçbirinde geri çekilme, eylemsizlik veya normal eylem seviyesi olarak düşünebileceğinize yakın herhangi bir şey yoktur. ~ Yine de etiketlendiğim her zaman bu, dördüncü eylem seviyesinden daha az çalışan biri tarafından yapılıyordu. Aşırı eylemlerde bulunmamın kötü bir şey olduğunu düşünen benden daha başarılı birisine hiç rastlamadım çünkü başarılı insanlar ne tür bir başarıya ulaşmak için ne gerektiğini bilir. Gitmek istedikleri yere nasıl ulaşacaklarının farkındadırlar ve asla muazzam eylemleri istenmeyen şeyler gibi tanımlamazlar. ~ Para ve güç, dikkatin ardından gelir, bu nedenle en fazla dikkat çeken kişi, en fazla eyleme geçen ve er ya da geç en fazla sonucu alacak kişidir. ~ Öyleyse bu da benden size nasihat olsun; her şeyi planlayamazsınız ve insanlar kendi yaratamadıklarını sizden almaya çalışırlar. ~ Aslında, çoğu insan hedeflerine o kadar ilgisizdir ki, onları yılda sadece bir kere yazar. Bana kalırsa, yılda yalnızca bir veya iki kez yapılan bir şeyi zaten yapmaya değmez. Hayatınızın en önemli dayanak noktaları, günlük yaptığınız eylemlerden oluşur. Bu yüzden daima iki şeyi yaparım: (1) Her gün hedeflerimi yazarım ve (2) ulaşamayacağım hedefler seçerim. Bu, her gün eylemlerimi beslemek için kullandığım potansiyelimin tamamını harekete geçirir. Bazı insanlar, uygunsuz hedefler koymanın bir kişinin hüsrana uğramasına ve ilgisini kaybetmesine neden olabileceğini öne sürer. Ancak hedefleriniz günlük olarak gözden geçirmenize gerek bırakmayacak kadar ufaksa, ilginizi zaten kaybedersiniz! ~ "Takıntılı" kelimesi olumsuz bir çağrışıma sahiptir çünkü birçok insan bir şeye (veya kişiye) takıntının genellikle yıkıcı veya zararlı olduğuna inanır. Peki bana bir seviyeye kadar takıntısı bulunmadan azamet sahibi olan tek bir kişi gösterin. Bunu öylece yapamazsınız. Önemli şeyler başaran herhangi bir birey veya topluluk, o fikre bütünüyle takıntılıdır. İster bir sanatçı, müzisyen, mucit, işadamı, borsa simsarı ya da hayırsever olsun, onların büyüklüğü fikirlerinin bir sonucuydu. ~ Unutmayın: Ayağa kalkıp yola devam etmenizin herhangi bir sınırı yok! Siz bırakmadığınız sürece başarısızlık olmaz! Tüm enerjinizi ya da yaratıcılığınızı "bitirmeniz" imkansız. Fikirlerinizin tükenmesi mümkün değil. Yeni hayaller kurma, daha fazla enerji sahibi olma, yaratıcı düşünme, bir duruma veya olaya farklı bakma, bir başka müşteriyi arama, başka taktik kullanma veya sebatla hareket etme yeteneğinizi asla kaybetmeyeceksiniz. Her zaman size uzanan başka bir el, başka bir gün ve başka bir şans olacak. Çalıştığınız banka sizi yeni enerji, yaratıcılık ve sebatla doldurmayı sürdürüyorsa, neden her şeyinizi ortaya koymayasınız ki? ~ Söyleyeceğim şu ki, eleştiri hayranlıktan önce gelir ve -beğenin ya da beğenmeyin- başarıyla kol kola yürür. Siz etrafa başarı saçmaya devam ettikçe, er ya da geç, sizi tenkit edenler yaptıklarınıza hayran kalacak. Başlangıçta eylemlerinizi yargılayanlar -eleştiriyi büyüyen başarınızın bir işareti olarak aldığınız ve eylemlerinizi 10X seviyesinde hızlandırmaya devam ettiğiniz sürece- daha sonra övgü dolu sözler söyleyecek. Ne de olsa, eleştiriye karşı misillemede bulunmanın en iyi yolu başarı göstermek değil midir? ~ Gerçekten müşteri memnuyeti sağlayan markalar, müşteri hizmetleri hakkında konuşmuyor; müşteri kazanmaya odaklanıyorlar. Gelişen şirketler önce insanların onlar hakkında bilgi sahibi olmasına ihtiyaç duyar, daha sonra onları mutlu etmek için ellerinden geleni yapar. Unutmayın, müşteri memnuniyeti müşteri yoksa var olamaz. ~ Zengin olmak isteyebilirsiniz peki ama neden? Parayı ne için kullanmak istersiniz? Hizmet etmek istediğiniz daha yüksek bir amacınız mı var? Ne de olsa, belli bir zenginliğe ulaştığınızda parayı umursamamaya başlarsınız. Belki daha fazla insana yardım etmek ve tüm insanlığın koşullarını iyileştirmek için zenginleri bir araya getirmek istersiniz. Bu ise her yerdelik -her yerde, her zaman hazır olmanızı- gerektirir. ~ Bahane bulma ile olayların gerçek, sağlam sebeplerinin farkına varma arasındaki ayrımları anlamaya başlamalısınız. Bu kitap, başarılılar ile başarısızlar arasındaki birçok ayrıma odaklanıyor ve çok belirgin farklardan biri, başarılı insanların mazeret yaratmamalarıdır. ~ Etrafınıza bir bakın, dünyanın ortalama insanlarla, ortalama düşünceyle ve -en iyi ihtimalle- ortalama eylemlerle dolu olduğunu göreceksiniz. Tekrar bakın. Bu ortalamanın kabulünün aslında gerçekten gördüğünüz, hayallerinden vazgeçmiş ve dinamik bir amaçla yaşamayı bırakmış insanlar. Aksine "normal"e dair kanıları her ne ise ona razı gelmeye isteklidirler. Bir şeyler öğreneceğiniz insanları seçerken, istisnai olanı -yaşamlarına yaklaşım biçimleri nedeniyle öne çıkanları- arayıp bulun. Onların ne kadar özel veya sizden farklı oldukları konusunda endişelenmeyin. Nasıl düşündükleri, nasıl hareket ettikleri ve sizin bunun aynısını nasıl yapacağınız üzerine odaklanın. Başarı bir seçim ya da seçenek değildir; doğru düşünce ve eylem düzeyinde çalışmak sizin görevinizdir. Bu yüzden, bu gezegende bir ayak izi bırakmak konusundaki görevinizi yerine getirin -böylece görev sürenizi tamamladığınızda, en büyük hayallerden ve en olağanüstü eylemlerden hiç de aşağı kalmayan hayatınıza yaklaşım biçiminizle hatırlanacaksınız. Unutmayın: Başarı sizin göreviniz, yükümlülüğünüz ve sorumluluğunuz- 10X seviyelerinde düşünerek ve 10X eylemler yaparak hayal ettiğinizden de fazla başarı yaratacağınızdan eminim!

buse_esher 3 years ago

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

İlhami Algör

60 Gönderi

Kitabı okurken nedense aklımda tek bir şarkı çalıyordu: "Satmışım bu dünyanın anasını, babasını Hiç umrumda değil Yakmışım bu dünyanın Roma'sını, parasını Hiç umrumda değil Aşkı icat edenin Üstüne ayrılık verenin Hayatı zindan edenin Satmışım ben..." Tam anlamıyla boşluğa düştüğüm ve…devamıKitabı okurken nedense aklımda tek bir şarkı çalıyordu: "Satmışım bu dünyanın anasını, babasını Hiç umrumda değil Yakmışım bu dünyanın Roma'sını, parasını Hiç umrumda değil Aşkı icat edenin Üstüne ayrılık verenin Hayatı zindan edenin Satmışım ben..." Tam anlamıyla boşluğa düştüğüm ve üzgün olduğum zamanlardan birinde vakit geçsin diye Youtube'da gezinirken filmini bulup izlediğim ve hayran olduğum bir yapıt. Filmi kitabından çok daha güzeldi. Erdal Beşikçioğlu muhteşem bir seçim olmuş bu hikayeyi ekranlara taşımak için, tebrik ettim. Filmde Müzeyyen'in söylediği şeylerin neredeyse hiçbiri kitapta yokmuş. Müzik alıntıları, ana karakterin eşyalarla yaptığı sohbet, iç konuşmalar, İstanbul'a dair betimlemeler... Hele ki daha önce anlatılan yerlerde bulundaysanız... Okurken müthiş bir haz veriyor. O kafanın dumanlı oluşunu, kalp kırıklıklarını, sokağın ruhunu, yatağın boşluğunu... her şeyi hissettiriyordu. Beğendiğim ve düşündüren birçok satır vardı: 🥀 Hikâyeye göre adam, kadını çok seviyor, sevdikçe ruhu büyüyor, ruh eve sığmıyor, sabahları kadından önce uyanıp evden tüyerek, şehrin uzak bir köşesine gidiyor, elleri kıçında oraya buraya takılıyor, birileri ile tuhaf muhabbetlere giriyor ve her akşam kadından önce eve dönüp, günün hikâyesini yazıp, görülebilecek bir yere iliştirip, yine arazi olup, ta ki gece yarısı, uyumakta olan kadının yanına sokulup, birbirlerini bir güzel sevip ve adam, sabahın kör vakitlerinde, yine sevişmelerle bitecek bir gece için erkenden sokaklara süzülüp... Hikâye, Arap yalellisi gibi uzarken, bir yerlerde "çıt" ediyordu. 🥀 "Ne alakası var?" dedi Müzeyyen, "Kızıldereliler ile hikâyendeki çıt'ın? Her neyse o çıt?" Ses tonlamalarına takılırdım. Sesler her şeyi söylerdi. Takıntımı atladım. "Çıt, çıt işte" dedim. "Yani elbise çıt çıt'ı değil. Her şey iyiye giderken konunun bir yerde boka sarması, kopması yani." "Her şeyin iyi gittiğini nereden çıkarıyorsun?" dedi. "Herif rüzgarı kendinden uçurtmanın teki. Ara sıra tellere takılır gibi kadına geliyor gece yarısı." "Fakat Müzeyyen, bu derin bir tutku," dedim. Tırsmaya başlamıştım. Haklı olabilirdi. "Evet, biraz sapık ve tek taraflı bir tutku," dedi, arkasını dönüp gitti. Hikâye elimde, öylece kalakalmıştım. Şu, bir fotoğrafta gördüğü kadını sevip, resmin orijinali ile karşılaşınca, "Hanımefendi, ben size değil, resminize âşığım," diyen müşfik şahıs belirdi ve aynı cümleyi yüzümün ortasına söyleyip gitti. "Hass..." dedim kendi kendime. 🥀 Mesafeli bir yerden konuşuyordu. Oraya nasıl ve ne zaman gitmişti? Ben mi göndermiştim? Taksi mi tutmuştu? Hikâyeyi kafamda hızla akıttım."Çıt" noktasına kadar hikayede üçüncü şahıs yoktu. Haklıydı. "Çıt noktasına kadar üçüncü şahıs yok," dedim. "Çıt'ın ne olduğunu biliyor musun? Kim, nereden, nasıl? "Hayır, sadece bir his." "His, hikayenin akışından mı besleniyor, yoksa ithal mi?" Zınk diye durdum. Bu kadın beni ikiye katlar, suya götürür, suya batırır, kuru çıkarır, susuz getirirdi. "İthal" lafı cuk oturmuştu. Üçüncü şahıs ve çıt mevzusu arasında, alttan ya da üstten, her neyse bir ilinti vardı ve ben bunu kendimden ihraç etmiştim. 🥀 Bir resim geldi: Biz Müzeyyen ile telsiz duvaksız evlenmiştik. Kendi kendimize evlenmiştik. Nikâhı Müzeyyen kıymıştı. Galata Kulesi'nin tepesindeydik. Güneş, Haliç'in kuyruk sokumunda, inceden yangın rengindeydi. Müzeyyen önümdeydi, hafiften sarılmıştım. Kollarımı kendisine daha da çekerek, kendini benimle sıkı sıkı sarmış ve "Tamam" demişti, "güneş bu işe izin verdi, pederim olarak." 🥀 Ne olmuştu da, "Seninle dünyanın her yerine gelirim," diyen Müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. Nerelere gidiyordu? Gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? Hangisi Müzeyyen'di? Ya da Müzeyyen kimdi? İlk tanıdığım kimdi, şimdiki kim? 🥀 Müzeyyen, kalkıp başka birinin yürüyüşüyle çamaşır toplamaya gitti. Bir şey içime oturup kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kaybolsaydım. Yerine Kız Kulesi'ni bıraksalardı. Ne alakaysa? "Çıkıp bir dolaşayım," dedim. Sesim boğumlu ve başka birinin sesi gibi çıktı. Ve muhtemelen benden başka kimse duymadı. Tütünümü, anahtarımı aldım. Kapıyı yavaşça çektim. Kilidi dili yuvasına otururken, "Nereye?" der gibi bir ses çıkardı. "Hassiktir," dedim. 🥀 Bazı gece yarıları uyanır, beni, kendisini seyrederken bulurdu. Yüzümü okşar, burnumu oynatır ya da göğsüme sokulur, yine uyurdu. İçim büyür, içimde dolunay olur, önünden ince bir bulut geçer, bedenim manzaraya dar gelir, burun direğim sızlardı. Usulca kalkar, pencerede bir sigara içerdim. 🥀 "Müzeyyen," demiştim telefonda, "ay yüzlüm, gül yüzlüm, biri aynalara aşikâr iki yüzlüm. Bu böyle olmuyor, bu kadını gönder. Bana katili çağırttırma. İcabında, çok gerekliyse ben uzarım Müzeyyen. Hani mamur olacaksa viranlar? 🥀 Tarih bunu on yedi bin dilde yazmıştı ki,bazı şeylerin bir saatten fazla davası olmazdı. Fakat konu Müzeyyen olunca, ben tarih falan takmazdım. Nitekim, konuya uygun düşen tarih de beni takmayacaktı. 🥀"Niye burada takılıyorsun? Gitsene kızın yanına," sesi çıktı bir yerimden. Fena fikir değildi. Ona nefes alışını duyacak kadar yaklaşmak, yüzüne bakmak, konuşurken burun kanatlarının hareketlerini, gülümserken dudak kenarlarında oluşan kıvrımları görmek, bir daha görmek ve belki... 🥀"Ama bunu büyükler oynar, canımın içi," diyecektim. "Ve üç kişiyle oynanır. Dördüncü katılırsa oyun değişir ve ikili takımlar halinde oynanır. Sonra 'ikili'lerden birine, üçüncü biri katılır ve böylece bazıları anlar ki, asıl olan birdir ve bir esastır. Fakat nedense bir'i yarım sayar ve iki yaparak tamamlamaya çalışırlar. İki lanet bir sayıdır, kendine yetmez, hep üçe koşar ve sonra sil baştan." Ve son olarak filmdeki en etkileyici kısımlardan biri olan son sahnedeki replikleri paylaşıp gönderiyi bitiriyorum. 🥀 +Diyelim ki gitmedim.Seninle birlikte olmaya devam ettik.Ne değişecekti? Ne yapacaktık? -Sevişirdik. +Başka? -Sabahları beraber uyanırdık.Ben senden önce kalkardım.Senin uyuyuşunu izlerdim.Sonra sen uyanırdın, bana gülümserdin. +Sonra? -Sonra, sabahları çayı tek şekerli içtiğini, günün diğer saatlerinde şekersiz içtiğini biliyor olurdum.O ilk şekeri ben atardım çayına, zarifçe eritişini izlerdim. +Sonra? -Sonra... En çok boynundan öpülmeyi sevdiğini biliyor olurdum. +Güzelmiş. -Sonra dışarı çıkardık. Dışarda yağmur yağıyor olurdu. Biz şemsiyeyi almazdık. Sırılsıklam olurduk. Sonra sen bana sokulurdun. Ama saçağın altına hiç girmezdik. Sonra sen üşütürdün. Ayakların buz gibi olurdu. Ben sana en sevdiğin o mavi çoraplarını getirirdim. Sonra bayramları babaannenin mezarını ziyarete giderdik. +Gider miydik gerçekten? -Giderdik tabii. Hayatta en sevdiğin kadın için ağlayışını izlerdim senin. Hiçbir şey yapmazdım, gözyaşlarını silmezdim, seni teselli etmezdim. Orada öylece ağlayışını izlerdim. Başka insanların mezarlarının arasında dolaşarak, hayatın ne kadar şahane bir şey olduğunu düşünürdüm. Sonra.. sonra hiçbir şey yapmazdık. Öylece otururduk. Çok bilinmeyenli bu sorunun yanıtını arardık. Hayat bizi yalancı çıkarana dek, bulduğumuz cevapları doğru sanırdık. +Ne dersin bi çay daha içelim mi? -Ben daha fazla çay içmek istemiyorum.

buse_esher 3 years ago

Su Adamı

Aleksandr Belyaev

17 Gönderi

Belyaev'in okuduğum ilk kitabıydı. Sovyetler'in Jules Verne'i olarak anılıyormuş. "Su Adamı, yaratıcısını kabullenen bir Frankenstein anlatısı." diye bir tanımlama var kitabın arka kapak tanıtımında. Güzel bir tanımlama olmuş. Son söz kısmında da Wells'in Görünmez Adam hikayesine atıfta bulunulmuş. Kitabı okurken…devamı

buse_esher 3 years ago

Yapay Zeka

Atınç Yılmaz

1 Gönderi

Yani... Ne yazsam bilemedim şimdi. Başlarda güzel gidiyordu aslında. Yapay zeka mimarileri kullanarak birkaç proje yapmışlığım var, konuya az çok hakim olduğumdan yorum yapmam çok da yanlış olmaz diye düşünüyorum. Kimi yerlerde gereksiz detay verilmiş kimi yerlerde de yazılması gereken…devamı

buse_esher 3 years ago

Deniz Feneri

Virginia Woolf

17 Gönderi

Değişik bir deneyimdi bu kitabı okumak. Başlarda zorlasa da ortalarına gelince okuması bir tık kolaylaştı diyebilirim. Bence kitabın tamamına odaklanmaktansa parça parça odaklanmak, satırlar arasında kalan ama aslında fikirlerin o aralarda verildiği, kendimize sorup üzerine düşünmemiz gereken küçük noktaları yakalamak…devamıDeğişik bir deneyimdi bu kitabı okumak. Başlarda zorlasa da ortalarına gelince okuması bir tık kolaylaştı diyebilirim. Bence kitabın tamamına odaklanmaktansa parça parça odaklanmak, satırlar arasında kalan ama aslında fikirlerin o aralarda verildiği, kendimize sorup üzerine düşünmemiz gereken küçük noktaları yakalamak mühimdi. "Shakespeare hiç yaşamamış olsaydı, diye sordu, dünya şimdikinden çok daha farklı bir yer mi olurdu? Uygarlığın gelişimi büyük adamlara mı bağlıydı? Şimdiki ortalama insanın kaderi firavunların döneminde yaşayanlardan daha mı iyiydi? Peki ama, diye sordu kendi kendine, uygarlığı sıradan insanların kaderini ölçüt alarak mı değerlendirecektik? Herhalde hayır. En büyük işlerin başarılması için herhalde bir köle sınıfına ihtiyaç vardı. Metrodaki asansörcü adama sonsuza kadar ihtiyaç duyulacaktı. Bu düşünceden hiç hoşlanmadı. Başını geriye attı. Bu fikirden uzak durmak için, sanatın üstünlüğünü yok saymanın yolunu bulacaktı. Dünyanın sıradan insanlar için var olduğunu savunacaktı; sanatın sadece insan yaşamının tepesindeki bir süsleme olduğunu; yaşamı ifade etmediğini. Yaşam için Shakespeare de gerekli değildi." Yukarıdaki paragraf örnek verilebilir. Ek olarak hoşuma giden bazı satırlar: "İnsanlar zaten yeterince farklılardı birbirinden, bunun üstüne bir de yeni anlaşmazlıklar icat etmek ona çok saçma geliyordu." "İnsan, çocukluktan itibaren yaşamın zor, hakikatlerin vazgeçilmez olduğunun farkında olmalı." "Dünyanın nasıl işlediğini ezberden öğrenemez miydi insan? Hiçbir kılavuz, hiçbir sığınak yok muydu, Her şey bir mucize bir kulenin tepesinden boşluğa atlamak mıydı?" “Artık hiç kimseyi düşünmek derdi kalmamıştı. Şimdi, olduğu gibi görünebilir, kendi kendine olabilirdi. Şu son zamanlarda en çok gereksinme duyduğu şey de buydu – düşünmek; düşünmek bile değil, susmak, yalnız başına kalmak. O zaman tüm o abartılı, yaldızlı, sesli varlık ve davranışlar buhar olup uçuyor, insan törensel bir duygu içinde ufalıp kendine dönüyor, kimselerin göremediği, karanlıktan kama gibi keskin bir öz oluyordu.” "Göklere çıkarıldıysanız, bir şekilde tepetaklak da olacaksınız demekti." "Çünkü bir erkeğin bir kadına olan aşkından daha ciddi, daha yüce, daha etkili, yüreğinde ölüm tohumları taşıyan başka ne olabilirdi (...)" "Bir insan nasıl olur da başkalarını düşünür ve onları yargılardı? İnsan onu bunu hesaba katıp, bir duygunun sevmek ya da sevmemek olduğuna nasıl karar verebilirdi?" "Hem yarın hava iyi olmasa bile, yeni bir gün olacak." "Gece, geceye kavuşurdu elbet."