(@) - Raf

📖 ▪️Riyâzu's Sâlihîn - İmâm Nevevî ( syf 400 ) ▪️Ta’lim-i Usûl-i Hat - Abdullâh-ı Sayrafî ▪️Erbain - İsmet Özel ▪️Alemdağ'da Var Bir Yılan - Sait Faik Abasıyanık ▪️Yaşamak - Yu Hua ▪️Hayretten Hayranlığa Aforizmalarım - Caner Taslaman ▪️Gurur Dağı…devamı

byfrodo 5 months ago

Trigger

Kim Nam-gil

14 Gönderi

Spoiler içeriyor ⚖️Dizi, Güney Kore’deki toplumsal problemlerin, haberlerdeki kesitlerle özetlenmesiyle başlıyor. Bu noktada dizinin toplumsal eleştiriler, sorgulamalar içereceğini anlıyorsunuz. Konusu ise , silahın yasak olduğu Kore’de insanlara silah dağıtımı yapılsaydı ne olurdu? Dünyanın en güvenli ülkelerinden biri olan Kore’de, böyle bir durumda…devamı⚖️Dizi, Güney Kore’deki toplumsal problemlerin, haberlerdeki kesitlerle özetlenmesiyle başlıyor. Bu noktada dizinin toplumsal eleştiriler, sorgulamalar içereceğini anlıyorsunuz. Konusu ise , silahın yasak olduğu Kore’de insanlara silah dağıtımı yapılsaydı ne olurdu? Dünyanın en güvenli ülkelerinden biri olan Kore’de, böyle bir durumda toplumsal yozlaşmayı mı görürdük yoksa toplumsal yardımlaşmayı mı? Sıradan insanlara silah verilince, bunu bir güç olarak mı görürler yoksa bir tehdit olarak mı? Konusu bu cümlelerle özetlenebilir bana göre. Bu noktada konunun klasik ve klişe olan, 'insanların eline güç verince neye dönüşürler' sorgulamasından farklı olmadıgını görüyoruz. Ama bunu işleme, eleştirme şekilleri, oyunculuklar; senaryo, vurucu replikler, karakter derinliği o kadar özenliydi ki bana göre, o yüzden üzerine sayfalarca yazıp düşünmeye değer bir dizi. Tabi eleştirel yaklaşacağım yönleri de var. “Bir araştırmaya göre, dünyada en yüksek akademik stres bizim öğrencilerimizde. Güney Kore’de rastgele saldırılar ve cinayetler çok yaygın. Hayvan zulmü gibi olaylar devam ediyor. Yıllık intihar verilerine göre OECD ülkelerinde en yüksek intihar oranı Güney Kore’de. GÖNÜLLÜ TECRİT, SOSYAL ANKSİYETE, DOPAMİN BAĞIMLILIĞI, SÜRÜCÜ SALDIRGANLIĞI” Giriş bölümündeki haber kesitlerinden bir bölüm. Bu söylenenlerden benim de spesifik olarak bildiğim şeyler arasında özelikle Güney Kore'deki öğrenciler üzerindeki akademik baskı; buna bağlı olarak öğrenciler üzerindeki yüksek stres. Ve ikinci olarak, en yüksek intihar oranlarının Kore’de bulunması var. Bunlar en bilinenler bana göre. Hatta sanırım devlet, Han nehrine atlayıp intihar edenler çok fazla olduğu için; uzun korkuluklar yaparak ve korkulukların önüne yardım hattı telefonları koyarak, bu durumun önüne geçmeye çalışmış. Ne kadar işe yarayacağı sorgulanır ama en azından yardım hatları belki faydalı olabilir bilemiyorum. Yani bunlar bizim için en bilinenler. Güney Kore’de her ülke gibi kendi problemleri, yozlaşma sorunları olan aynı zamanda tabi iyi yönleri de bulunan bir ülke. Her ülke de bu durum söz konusu olduğu gibi. Ama tabi özellikle son yıllarda belki kdramalardan belki de kpop etkisi üzerinden Kore’yi kafasında romantize eden kitleler oluştu. Bu durum bana Paris Sendromu’nu hatırlatıyor. Filmler ve diziler ile aşırı romantize edilmiş Paris’e, büyük beklentiler ile gelen turistlerin yaşadığı psikolojik bir buhran hali. Bu sendroma yakalananlar, Paris’in hiçte öyle bekledikleri gibi olmamasından kaynaklı yaşadıkları hayal kırıklığıyla psikolojik hastalıkların belirtilerini gösteriyorlar. “Paris Sendromu” resmi olarak psikolojik bir rahatsızlık olarak kabul edilmemiş ancak, bu durumun yaşandığı da bir gerçek olarak kabul ediliyor. İşte aynı bu şekilde, Güney Kore için de beklentiler içine giren insanlar var. Bu durumun asıl önemli noktası, bana göre dünya üzerindeki hiçbir ülke veya şehir zaten romantize edilmemeli. Hepimizin bildiği bir şey, her yerde illaki problemlerin olduğu. Neyse, bu dizi de izleyiciye bu sorgulamayı çok güzel bir şekilde veriyor. Yani dünyayın en güvenli ülkelerinden biri olan Güney Kore, peki tamamen güvenli mi? Bu ülkenin hiç mi korkunç bir yönü ya da toplumsal problemleri yok ? Diye mesajlarla izleyiciye objektif bir bakış açısı sunarak, dürüst ve belki fazla cesaretli yargılarla izleyiciyi uyandırmayı amaçlıyor, safsatalarla uyutmayı değil. 🚦Peki verdiği mesajlar haricinde asıl ana fikir nasıl işleniyor? Kendilerine bilmedikleri bir yerden ücretsiz bir şekilde silah ulaşan insanlar, bu silahlarla ne yapıyorlar? “Tüm insanlar, anksiyete, baskı ve depresyon gibi hisleri yaşarlar. Herkesin bunları kontrol edip yatıştırma yöntemi farklıdır.” “Yani ben normal miyim?” “Kalbin, aklını bastırmadığı sürece. Herkes yüreğinde bir tetik taşır. Ama sağlıklı zihni olanlar, o tetiği asla çekmez.” Bu diyalog bu sorunun cevabı denebilir. Devamında psikiyatrist hastasına, “İlaçlar, o tetiği çekmemeni sağlayacak,” diyor. Ama hastası zaten ilaçları, uyku yapması yüzünden ders çalışmasına engel oluyor diye bırakmış. Burası da bana, insanın sistemin ve toplumun temposuna ayak uydurmak için, iyileşmeye bile vakti olmadığını anlatıyor. Ama yine de tüm mesele o tetik, her türlü mobbing; psikolojik baskı, ötekileştirme, yozlaşmaya uyum sağlamaya zorlanma durumlarına karşı tüm mesele, insanın o yüreğindeki tetiği çekip çekmemesi. Tüm ideallerini ve iyiliğini kötülerin baskısına karşı tamamen satıp satmaması. İhanete intikamla karşılık verip vermemesi. Belki uzaklaşıp kurtulabilecekken saldırıp saldırmaması ya da kurtulabilecek bir durumda değilken; sabretmeyi seçip seçmemesi. Sorgulamalar arasında yasaların mazlumların hakkını düzgün savunmadığı yönünde bir şey var. Zaten büyük oranda o tetiklerin çekilmesi, insanın arkasında ona destek verecek ne bir başka insanın ne de bir yasanın olmaması gerçeği. Cezalandırılanların da yeterince cezalandırılmaması gerçeği var. Dizi bu yargılara, eleştirilere ve sorgulara bu şekilde ışık tutuyor. Mesela hayatı boyunca düzgün bir insan olmuş olan bir polis şefi bile o tetiği çekecek konuma düşüyor. Ve böylece izleyici her sahnede, ahlaksal sorgulamalarla kendini hesaba çekerken buluyor kendini. İnsan öldürecek hatta katliam yapacak kadar çıldırmış birine tamamen suçlu diyemezken hatta ona daha fazla üzülürken buluyorsunuz kendinizi. Elbette bu tarz vicdan muhakemesi yaptıran binlerce yapım var. Fakat yalnızca on bölüm süren aşırı akıcı olan bu yapımın da bana göre o diğer yapımlardan pek aşağı kalır yanı yok. 🚨Eleştireceğim nokta, kötü karakterlerin hep sempatik tavırlı, iyi görünümlü ve havalı karakterler olarak işlenmesi. Tamamen kitle çekmek için yapılan bir taktik bana göre. Çünkü kötü karakterler için yalnızca güzel veya yakışıklı oyuncuları seçmekle kalmıyorlar, bir de onların giyinişinden karakteristik özelliklerine kadar ilgi çekici kılıyorlar. Ama bu bilinçaltına yanlış mesajlar gönderiyor bana göre. Mesela bu dizinin de kötü baş karakteri o kadar eğlenceli ve sempatik ki, iyi karakterin donuk mizacına karşı insan kötü karakteri daha fazla izlemek istiyor. Tamam aynı zamanda o karakterinde o hale gelmesinin bir nedeni olduğunu, aslında özünde iyi olan birinin yaşadığı korkunç şeylerle o hale geldiğini işlemek amacıyla, karşı tarafın empati kurabilmesi için böyle yapabilirler. Ama ben asıl amacın bundan ziyade kitle çekmek için yapıldığına neredeyse eminim. Sonra kızlar kötü erkeklere sempati duyuyor, falan diye saçma sapan eleştiriler şakalar yapılıyor. Bu durum söz konusu olduğunda bence sadece o kızın psikolojik durumuyla ya da saflığıyla, ‘artık her neyden kaynaklanıyorsa’ olduğunu düşünmüyorum. Bence illaki bu yaratılan ‘Villian’ kavramı da bilinçaltına işleyen bir şey. Korkunç işler yapan karakterleri romantize edip, havalı göstermeyi bırakmalılar bence. Verilen mesajın ciddiyetini bozuyor bu durum. Aynı karakter korkunç bakışlı, korkunç ciddi tavırlı bir mizaca sahip olsa kimse eylemlerini meşrulaştırmaz. Kötü karakterin meşrulaştırması mı olur lütfen ya! Tamam onun durumuna karşı da empati gösterebiliriz elbette ama eylemlerine karşı düşüncelerimizi değiştirmemeli bu durum. Keşke bunu yapmasalar, her neyse... 👮🏻‍♂️Peki, bu iyi kötü çatışmasında geldiğimiz nokta ne? Birkaç sahneyle ve replikle neden tetiği çekmememiz gerektiği elbet söylendi, buna binaen sağlam bir iyi karakter kullanılarak. Fakat bence yeterli değildi. Kötü karakterin motivasyonu ve felsefesi çok daha derin ve mantıklıydı. Elbette kimse izlerken eylemlerine hak vermemiştir fakat düşünce şekline hak verirken bulmuştur kendini. Çünkü zaten kendisi aslında manipülatif bir insandı. Yani bütün mesele bu, eğer onun manipüle ettiğini anlamıyorsan direkt hak verirken buluyorsun kendini. Çünkü başka bir kapı bırakmıyor. Silahların yasal olup olmaması yönünde yapılan eylemlerde, silahların yasal olmasını isteyen kitlenin pankartlarının kırmızı lacivert olup, beyaz renkte yıldızlar içermesi de bence Amerika bayrağına binaendi. Güney Kore’nin Amerika etkisi altında olduğunu biliyoruz. Tabi bunu hafifleterek söylüyorum. Yani bence bu yönde eleştiriler de barındırıyor bu dizi. Subliminal başka şeyler de içeriyor olabilir. Bunlar benim düşüncelerim bilemiyorum. Peki bu iyi kötü çatışmasında, iyi tarafın fikri yeterince güçlü ve güzel savunulamamış ise, diziyi kötü tarafın felsefesi mi kazanıyor? Kesinlikle hayır. Çünkü asıl olarak kötü tarafın eylemlerinin sonucu gösterdi; iyi tarafın haklılığını. Tetiği çekmek yalnızca felaket getirdi. İnsanlara, masum çocuklara hatta belki anlayamayacak kadar kalbi karanlıklara gömülmüş olan kötü karakterimize bile. Kötü bir düzeni yıkmak, enkazın getireceği çaresizlik ve yalnızlıktan, felaketten başka bir şey olmayacak. Ama onu iyileştirmeye, tamir etmeye çalışmak değişimi, iyiliğin temel alınarak hükümlerin verileceği bir düzeni getirebilecek. Tabi böyle şeyler tek bir insanla olacak şeyler değiller. Ama tarih boyunca tek bir insanın zihninin ve çabasının bütün iyileri veya kötüleri yanına çekip değişimler yaratabildiği durumları gördük. Bazen yalnızca bir öncü yeter; iyi ya da kötü bir fikrin arkasından milyonlarca insanın gidebilmesi için. Durum karmaşık olabilir; ancak karmaşık olmayan tek bir cevap var ki o da, kötülüğün hiç bir türlüsünün insanlığa iyi gelmeyeceği. Sadi Şirazi’nin dediği gibi: ”Baştan başa bütün dünya, bir damla kanın yere dökülmesine değmez.” “Görüyor musun Lee Do? Dediğin gibi, herkesin silah taşıdığı dünya bir cehennemse neden bu kadar çok insan silah istiyor? Onları silaha yönlendiren ne olabilir acaba? İnsanları öfkelendiren dünyanın ta kendisi. Benim tek yaptığım onlara bir silah vermekti, tetiği çekip çekmemek onlara kalmış.” Not: Bunlar tam olarak şeytanın söyleyebileceği şeyler. Daha bunun üzerine de elli sayfa felsefe yapabilirdim. Hatta eleştiri yaptığım bir kısmı silmek zorunda kaldım çünkü beş bin karakter sınırını aşmışım. İlk defa oldu bu, hala daha yazasım var. Neyse... Burada bırakıyorum. Fikirlerimin özetini çıkarmayı en kısa sürede öğrenmem gerek🥲 트리거

byfrodo 6 months ago

“7,6 milyar insan yeryüzünde yaşayan bütün canlıların on binde birini oluşturuyor. Buna rağmen ortaya çıktığı ilk günden beri insanlık, gezegendeki vahşi hayvanların yüzde seksen üçünün, bitkilerinse yarısının yok olmasına neden oldu. Orta Asya'da bulunan Aral Gölü'nün kurumasıysa, tarih boyunca insan…devamı

byfrodo 7 months ago

Queen Woo

Byounghak Lee

2 Gönderi

👑Kore tarihinde Üç Krallık döneminden biri olan Goguryeo Krallığı döneminde Kraliçe Woo, Goguryeo’nun dokuzuncu kralı olan Gogukcheon’un eşiymiş. Goguryeo’da ”Levirat” denilen bir geleneğe göre; dul kalan kraliçe ölen kralın kardeşiyle evlenebiliyormuş. Bu kraliyet soyunun korunmasına dair siyasi bir gelenekmiş. Kral…devamı

byfrodo 8 months ago

Gurur Dağı-Affedebilmek

Hicran Vuslat Şenel

1 Gönderi

🔹Bu kitap hakkında yazmak istememin sebebi bana yeni bir bakış açısı katması. Şöyle ki, kitabın benim fikrime göre bazı kötü yönleri var. Mesela, diyalogların inandırıcı yazılmadığını düşünüyorum. Bu konuda amatörlük devreye girmiş olabilir. Yazarın ne kadar yazma geçmişi var ya…devamı🔹Bu kitap hakkında yazmak istememin sebebi bana yeni bir bakış açısı katması. Şöyle ki, kitabın benim fikrime göre bazı kötü yönleri var. Mesela, diyalogların inandırıcı yazılmadığını düşünüyorum. Bu konuda amatörlük devreye girmiş olabilir. Yazarın ne kadar yazma geçmişi var ya da ne kadar kitabı var bilmiyorum ama, genel olarak o inandırıcı olmayan kısımları özellikle diyaloglarda hissettim. İnandırıcı değilden kastım; diyaloglar, günlük hayatın içinde geçen bir kitap olmasına rağmen çok “kitap cümleleri” havasıyla yazılmıştı. Bana göre konunun geçtiği evren, ülke, şehir geçtiği zaman vs. diyalogları değiştiriyor. Bu kitaba göre de genel bir günlük anlatım varken konu zaten hayatın içinden; çayların içildiği, sofraların kurulduğu bir aile hikayesi iken, herkes birbiriyle konuşurken edebiyat yapıyor, çok büyük bir duygusal farkındalıkla dram cümleleri kuruyordu. İşte bu her seferinde beni hikayenin gerçekçiliğinden koparan bir durum oldu. “Kimse öyle konuşmaz. Hele bu devirde.” Demekten kendimi alamadım. Ama işte bu kitabın bana göre tek kötü noktasıydı. Konusu yine benim zevkime göre aşırı ilgi çekici falan olmasa da, bunu kötü bir özellik ya da bir kusur sayamam. O yüzden bu kısmı geçersek, inanılmaz akıcı bir kitaptı. İşte bu da kitabın iyi yazıldığını gösterir. Yani karmaşık oldu evet, çünkü diyalogları gerçeklikten koparan; konusu klişe denilebilecek, hayatın içinden, kimi zaman duyguların konuştuğu bir kitap, inanılmaz akıcı. Okurken sıkıldığım bir an bile olmadı. Ki ben böyle konulu kitapları direkt olarak sevmem. Ama bu akıcılık bu sorunu da çözdü. Diğer iyi yönlerine gelecek olursak; yine diyalogların tam tersi olarak ilginç bir şekilde, hikaye, karakterler, konunun işleniş şekli de gerçekçiydi. Her neyse ama, ben özellikle kitabın son cümlesinde kitabı biraz sevdiğime kanaat getirebildim. Nasıl bir cümleyse o, beni alaşağı etti. Verdiği mesajdan önce ben sırf o son cümle için sevdim kitabı. Öyle de tuhaf bir durum. 🔹Verdiği mesaja gelecek olursak; kitabın adından da anlaşılacağı üzere affetmekle ilgili farklı bir bakış açısı sunuyordu. Şimdi kitapta nelerin affedildiği konusu tartışılır. Kimi için tetikleyici unsurlar barındırabilir. Kalkıp şunu affetmekte haklılardı ya da değillerdi. Ya da bu affedilir mi ya da bu affedilebilir gibi şeyler söylemem. Kitapta biraz onu öğretti zaten. Herkesin hayatına, karakterine aldığı yaralara göre değişir neleri affedip affedemeyeceği. O yüzden karakterlerin yaşadığı olaylardan bağımsız olarak söylüyorum. Bu kitap kimin neyi ne şekilde affettiğinden çok, bence sadece affedebilmenin doğasına bakıyordu. Ve tabi bu ölümün doğasıyla birleşti. Kısaca, ölümlerin insandan neleri götürdüğünü ve eninde sonunda gözlerimizi yumacağımız şu hayatta, bazı şeylerin affedilmeden kalmasının; yaşanamamasının doğru olmadığı anlatılıyordu. Ve bunu öyle bir şekilde anlattı ki, işin içinde çok büyük ihanetler bile olsa yanlış diyemedim. Ama bu anlatılan sadece kötü, günah işleyen birini affetmekle ilgili değildi. Kitabın baş karakterinin de anlattığı üzere; herkes aynı hayatı yaşamıyordu, aynı ebeveynlerle aynı ortamda büyümüyordu ve bu yüzden bazılarımızın sevdiklerinin kıymetini gerçekten anlaması için hata yapması o pişmanlığı deneyimlemesi; bazılarının da o hatalara yaklaşması ve öğrenmesi gerekiyordu. Bazıları da işte o hataları yapmıyorlardı ama onlar da mükemmel olduklarından değil. Yapmamaları gerektiğini başka şekillerde öğrendiklerinden. Neticede bana göre yine bazı insanlar affedilmeyi hak etseler bile beraberliği hak etmezler. Çünkü hatalarını başka formlarda sürdüreceklerdir. İnanılmaz korkunç günahları, girilen hakları es geçiyorum zaten. Öyle şeylere yorum bile yapamıyoruz. Ama öylelerini bile affedebilenler çıkabiliyor. 🔹Kitap aslında birden fazla şey anlattı. Ama ben sadece verdiği mesaja odaklandım. Ve affetmeye dair yeni bir bakış açısı kazandım. Beni düşündürttü ve sorgulattı. Zaten bir kitaptan da bu beklenir. Peki affetmekle ilgi fikirlerim değişti mi ? Emin değilim, çünkü bana göre affetmek kavramı diye bir şey yok. Benim için affeden yaratandır. Hatta denir ya; “sen insan olarak bir başka insanı affetmezsen nasıl yaratıcının senin günahlarını affetmesini beklersin.” Sen kendini daha mı üstün görürsün de affetmezsin meselesi. Bu konuya dair çok fazla, gerçekten çok fazla şey söylenebilir. Ama benim genel kanım, affetmek kişisel bir mesele. Çünkü ben birini hayatımdan çıkardığımda buna küsmek demiyorum mesela. Küstüğüm falan yok, sadece bana zarar verildiğini anladığım için yollarımızı ayırarak karşıdaki kişiyi günahtan kendimi de daha fazla zarar görmekten koruyorum. Bana gerçekten zarar vermiş herhangi bir yakınlığımın bile olmadığı kişileri yolda görsem bile tanımıyorum. Tanımazlıktan geldiğimden değil, gerçekten tanımadığım için, hiç tanışmamış ve hayatlarımızın kesişmediğini varsaymak değil öyle olduğuna karar vermek bana yaşatılan acıyı ruhumdan kovma şeklim. Kişilerle, şahıslarla, şahsiyetlerle ve ne kadar çirkinleşip ne kadar kötüleşebildikleriyle bir derdim yok. Ortada bana göre affedecek bir şey yok. Çünkü birincisi ben affedecek olan üst makam karar mercii değilim. Ben de insanım benim de başka günahlarım var. Ve ikinci olarak da, yapılan şeyler affedilince çözülecek bitecek şeyler değil. Yapanın yaptığı kişiden daha çok ders çıkarması gereken, pişmanlığı yaşayıp kendini olgunlaştırması gereken şeyler. Yani diğer kişinin hayatına ait bir ders. Aynı zamanda böyle düşünmek, zarar gören tarafın suçu yokken suçluluk psikolojisine girmesini de engelliyor. Çünkü karşı taraf bir günah işledi ve bunun sonuçları olacak. Masum taraf sadece bir sebep. Yani örneğin bu kitabı baz alarak söylüyorum. Kimse siz eksiksiniz, siz yanlışsınız, siz hatalısınız diye size ihanet etmedi. Konunun sizinle bir ilgisi yok. Daha çok mesele ihanet edenin kaybetmeyi öğrenmesi, hatasıyla yüzleşebilmesi karakter gelişimi gösterebilmesiyle alakalı. Tabi bunları yapmayabilir, o başka konu. Sonuç olarak, benim fikirlerimin bile bağlama göre değişeceği kanaatindeyim. O yüzden bu kitaptan edindiğim bakış açısı da yine kimi mesele için uygun düşecek kimisi için düşmeyecek bir bakış açısı. Hiç affetmeyeceğimiz bir şeyi affedilmeyi hak eden biri sayesinde affedebiliriz. Ya da affetmek konusunda yaşadıklarımızla eşdeğer ketumlaşabiliriz. Ama gerçekten bildiğim bir şey var ki o da; en sevdiklerimizi en yakınlarımızı affetmek zorunda olup, her defasında affettiğimizde de affedilmenin gururuna kapılıp hiç gelişim göstermemeleri. Çünkü bu affedişler zaten hep içte oluyor. Yani zarar verdiklerinin bile farkında olmuyorlar. 🔹Birkaç gözyaşı döktüğüm, acısı yoğun işlenmese de fazla olan bir kitaptı. Akıcı bir hikayesi ve verdiği bir mesaj vardı. Hem çerezlik hem anlamlı hem de duyguları hissettiren bir kitap okumak isteyenlere tavsiyemdir. Ama çerezlik olduğunun altını çiziyorum. İnanılmaz etkileyici bir şey beklemeyin. Ama hiç etkilenmeyeceğinizi de düşünmeyin. Beynim yandı🤯 Neyse, karışık bir zihinle bu kadar oluyor. “Anne,” diye fısıldadım. “Anne, aç koynunu ben geldim.”

byfrodo 8 months ago

Can’t help but notice you grew up so well It’s all I ever wanted but I should’ve been there The things that you have been through I wanted to protect you I swear My dearest, I’m sorry Hurts so deep…devamı

byfrodo 8 months ago

Hayretten Hayranlığa Aforizmalarım

Caner Taslaman

2 Gönderi

⏳“Nasıl olmuştur da evrenin başlangıç patlaması Bach’a notaları, Rembrandt’a renkleri, Newton’a matematiği hediye etmiştir?” “Tek bir aldanışı elemeye bağlıdır sırrı çözmek: Tesadüfü.” “Kuran’da yer alan olağanüstü ifadeler kadar Kuran’ın, indiği dönem ve ortamın yanlış kabullerini içermemesi de önemlidir.” “Toplumun şekillendirdiği…devamı⏳“Nasıl olmuştur da evrenin başlangıç patlaması Bach’a notaları, Rembrandt’a renkleri, Newton’a matematiği hediye etmiştir?” “Tek bir aldanışı elemeye bağlıdır sırrı çözmek: Tesadüfü.” “Kuran’da yer alan olağanüstü ifadeler kadar Kuran’ın, indiği dönem ve ortamın yanlış kabullerini içermemesi de önemlidir.” “Toplumun şekillendirdiği aklı Kuran ile düzeltmek yerine Kuran’ı toplumun şekillendirdiği akla uydurmak, Kuran’ın Allah’tan olduğu iddiasıyla çelişkilidir.” “Suya karşı arzumuz, suyun var olması gerektiğini gösterir ama susuzluktan ölmeme garantisi vermez. Aynı şekilde en derinden gelen arzularımız, Allah’ın gönderdiği dinin var olması gerektiğini gösterir ama bu dine herkesin inanacağının garantisini vermez. Ayrıca doğal arzularımızdan olan susamayı tatmin eden suların, ağır metallerle insanlar tarafından kirletilme olasılığı olduğu gibi, özgür irade sahibi insanların, Allah’ın gönderdiği dini kirletme ve tahrif etme olasılığı da mevcuttur.” “Zamanın hızlı akışı, mutluluğu da üzüntüyü de anlamsızlaştırıyor: “Zamanı Aşkın Olan’ın dışında bir hakikat yok” diyor.” “Zaman hazzın düşmanı, acının dostudur.” “Haz peşinde koşan anlamı kaybeder, anlam peşinde koşan hazzı yakalar.” “Bir şeyi isimlendirmenin o şeyi açıklamak olduğu yanılgısına düşenler var!” “En büyük putların çoğu bırakılamayan alışkanlıklardır.” “Modernitenin en büyük cinayeti gerçeği modaya kurban etmesidir.” “Medya eğlendirirken manipüle etmekte ve endoktrinasyona sebep olmakta, eğlenen kişiler ise farkında olmadan değişmeye devam etmekteler.” “Ekranların çay içilip çekirdek çıtlatılırken inşa ettiği zihinler, içinde olunan yavanlığı, anlamsızlığı ve yüzeyselliği nasıl fark edecekler?” “Gerçek aydın, çağının rüzgarlarının sürüklediği bir yaprak olmak yerine kınamalara aldırmadan kendi çağının yol açtığı karanlıkları aydınlatan kişi olmalıdır.”

byfrodo 10 months ago

Moving

Kang Full

14 Gönderi

“İnsanlar masum. Suç, kurban vermeye zorlayanlarda! ” 🇰🇷 Bu diziyi önerenlere teşekkür ediyorum gerçekten. Kapak fotoğrafından anlaşılacak bir şey değil. Senaryo, oyunculuklar, akıcılık her şey mi güzel olur. Kore dizileri arasında izlediklerimden birkaç tane favorim vardı. Bu da onlar arasına…devamı

byfrodo 10 months ago

Thoughts ☕ I don't know why people firstly love something and then exaggerate it. When the emotions return to normal, they drift away from what they were so in love with. As you know, loving something with a normal heartbeat…devamıThoughts ☕ I don't know why people firstly love something and then exaggerate it. When the emotions return to normal, they drift away from what they were so in love with. As you know, loving something with a normal heartbeat is the normal one. The tension you have for what you like, is not normal. Maturity is necessary at this point even for adults. I know that excitement, is also normal for certain reasons. But not in general. Why are people exaggerating everything? This is also not good for mental health. When you love a musician for example, his lyrics do not save you from what you are going through now. Even if the artist's lyrics and words are relatable, he and his lyrics can't reach you or your life. Inspiring, getting hyped, getting some motivation or good energy is true for music. But in reality we all know that the people of screens are not real for our lives. You can love their music or their character but this is it, then you can do nothing about it. If you think about it, addiction is not just for drugs or cigarettes. People have a strong addiction to celebrities and also to other things. Like, as if they are not human. I don't understand the fan culture. Actually i understand why this is happening because i know the issues that relate to it. Everything has a psychology behind it. But also, personally having mental issues, i have to think twice about all those emotions within me. And i know exactly that, addiction is completely horrible. It doesn't matter what kind of addiction it is, if it turns into addiction, then it's dangerous. So, the emotion of love could be chill, like harmonizing with the mind. Overreacting with excitement is barely a good thing. In general, this feeling is just exhausting and explosive. So, in my opinion, people should be careful with their reactions to their own emotions. Because when you love something with the wrong intentions, then the one you loved is not the guilty one. And when you no longer love what you loved before, the thing or person you loved, is not responsible for your unstable and unhealthy opinion. The way you love something is already wrong, so you might need to train your mind on how it should be.

byfrodo 11 months ago

Yaşamak

Yu Hua

190 Gönderi

Spoiler içeriyor 🇨🇳“İkisi de, hayatlarının alacakaranlığında bile olsalar, o çakıllı taşlı tarlayı sürebiliyorlardı, tıpkı dalgaların sahile vurması gibi.” “Jiazhen haklıydı. Bütün aile her gün bir arada olduğu sürece, paranın ne önemi vardı?” 🍚 Bu kitabın olay örgüsündeki ibret unsurları karakterlerin çektiği acılar,…devamı🇨🇳“İkisi de, hayatlarının alacakaranlığında bile olsalar, o çakıllı taşlı tarlayı sürebiliyorlardı, tıpkı dalgaların sahile vurması gibi.” “Jiazhen haklıydı. Bütün aile her gün bir arada olduğu sürece, paranın ne önemi vardı?” 🍚 Bu kitabın olay örgüsündeki ibret unsurları karakterlerin çektiği acılar, ölüm üstüne ölüm matem üstüne matem değildi bana göre. Evet adı üstünde “Yaşamak” anlatılıyordu. Fakat ben hep başlara baktım. Fugui’nin gençliğine. Eşini defalarca aldattığı, çocukluğundan beri zenginlik içinde yaşayıp hizmetçisine kendini taşıttırdığı, hamile eşini dövdüğü, sürekli kumar oynadığı; acımasız, cahil, hoyrat gençliğine. Benim için tüm anlam, Fugui’nin günahlarının onun hayatını nasıl şekillendirdiğindeydi. Kurunun yanında yaş da yandı. Jiazhen hamileyken şiddet gördüğü anda çocuklarını alıp babasının evine dönmeliydi bana göre. Ama dönmedi. Neden bilmem. Bazı insanlar dönecek bir ev bulamaz. Bazıları geri dönmeye korkar. Bazıları da Jihazen gibidir işte. Belki de çocuklarının babalarıyla olmasını istedi. Belki Çin'in o zamanlardaki kültür yapısından, toplumsal yapısından süregelen bir düşünce şeklidir. Bilmiyorum, tek bildiğim kurunun yanında yaşın yandığı. Sanki bütün ömürleri bir adamın yanlışlarının sonuçlarıyla donatıldı. Kendi hatalarını yapamadılar. Ya da kendi yanlışlarını yapamadılar. Kendi günahlarını bile işleyemediler. Bütün aile sadece bir adamın günahlarının bedelini ödedi. Fugui de sanki bütün ailesini gömerek ve ölmeyerek, yalnızlıkla cezalandırıldı. Zaten gezgine hikayesini anlatırken bahsettiği şey pişmanlıklarıydı. Fugui’ye şu an kızmıyorum. O cezalandırılmış yani günahlarının bedelini ödemiş bir adam. Jiazhen’e de kızmıyorum o ne olursa olsun ailesini bir arada tutmuş bir anne. Ama yaptığımız her yanlışın, tüm neslimizi etkileyecek kadar büyük bir kelebek etkisine sahip olduğunu görüyorum. Ve düşünüyorum, bu zamana kadar etkisi altında kaldığım yanlışları ve birilerini etki altında bırakabileceğim, ihtimal yanlışlarımı. Bir kase pirinç için hasretlerini, çabalarını okuyunca ne çok şey bildiğimizi anladım açlık hakkında. Hayatımız boyunca ne çok fakiri dinlediğimizi, gözlerimizle hala ne çok aç insana şahit olduğumuzu. Ve belki maddi sıkıntılar çekerek az çok deneyimlediğimizi. Ama yine de masaları donatacak kadar ileri giden hadsizliğimizi. Düşen kırıntıları ezişimizi, şükrü unutulacak bir değersizliğe indirgeyişimizi. Yani insan olduğumuzu anladım. Nankör olduğumuzu, çabuk unuttuğumuzu, bu dersleri defalarca edinmemize rağmen düzelip düzelip tekrar bozulduğumuzu anladım. Gerçek şu ki, bu döngü sonsuza dek sürmez. Fugui gibi herkes bir gün her şeyiyle cezalandırılır. Dileğim anladıklarımızı istisnasız uygulamamızdır. Keyifli okumalar 🪷 家族 AİLE