“La La Land”, modern zamanın en romantik hayal kırıklıklarından biri… Hayatın insanı savurduğu o gri noktalarda, Mia ve Sebastian bize şu soruyu fısıldıyor: “Hayalini seçmek mi daha doğru, yoksa aşka teslim olmak mı?” Film boyunca cevap netleşmiyor, sadece büyüyor. Renkli…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
*İncir Reçeli* izlerken insan, bir hikâyenin sadece acıyla değil, o acıyı taşıma biçimiyle de şekillendiğini anlıyor. Film boyunca aklıma Albert Camus’nün şu cümlesi geldi: “Mutluluk da, mutsuzluk da, insanın onu neyle doldurduğuna bağlıdır.” Duygu’nun hayatı, incir reçelinin buruk tadı gibi—tatlı…devamı
“Piyanist”i anlatırken insan ister istemez sesini biraz kısıyor. Çünkü film sadece izlenmiyor, sanki yaşanıyor. Adrien Brody’nin canlandırdığı Szpilman karakteriyle birlikte hayatta kalmanın neredeyse sessiz bir sanata dönüştüğüne tanık oluyorsun. Film boyunca müzik, bir sığınak gibi. Bombalar patlıyor, insanlar yok oluyor…devamı
“The Green Mile” izledikten sonra insan bir süre susmak istiyor. Çünkü film, adaletin, merhametin ve insanlığın sınırlarını öyle bir yere taşıyor ki kelimeler yetmiyor. Tom Hanks’in oynadığı Paul karakteri üzerinden aslında sistemin içindeki vicdanı görüyoruz. Ama en çok iz bırakansa…devamı
Dün "Zindan Adası"nı tekrar izledim. Ne zaman izlesem, sonunda yine aynı yerde kalıyorum: Gerçek neydi? Teddy gerçekten bir dedektif miydi, yoksa sadece aklının içinde hapsolmuş bir hasta mı? Film boyunca bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsun zaten ama Scorsese seni ustaca…devamı
Bir yanda herkese açık pencerelerim var, diğer yanda kilitli odalarım. İnsanlar beni neşeyle anar, ben kendimi sessizce yoklarım. Cesurca gülüp sessizce çekilen bir gölgede yaşıyorum. İçeriden kırık, dışarıdan ilham sanılan bir varoluş bu. Anlat desem, önce kendime susmam gerek.
Ben bir paradoksum belki; Ne zaman konuşsam sustuğum şeylerle boğazım düğümlü, Ne zaman neşe dağıtsam, içimden bir damla eksilir. İnsanlara umut olurken, kendime karanlık kalıyorum. Dışa dönük bir yalnızlık bu. Anlatması güç, yaşaması sessiz.
Nasıl açıklanır ki dışarıdan ışık saçarken, içimde fırtına kopuşum? Gülümsemeyi öğrenmiş bir yüzüm var, ama içimdeki sükût hep biraz hüzünle konuşur. Cesaretim, çekingenliğimi omuzlarında taşır. İnsanlara kapalıyım ama insanlar bana açık. Motivasyon veriyorum, çünkü kendim çökmesem bile eğilmişimdir çoktan. Söylesene,…devamı
Empati yapabiliyorum çünkü hiçbir yere ait değilmişsin gibi hissetmenin nasıl hissettirdiğini biliyorum. Empati yapabiliyorum çünkü her şeyi hissederken aynı zamanda hiçbir şey hissetmemenin nasıl hissettirdiğini biliyorum. Empati yapabiliyorum çünkü insanlara hâlâ iyi insanların olduğunu göstermek istiyorum.
Size göre bir insanı gerçek anlamda tanımak için en çok neyi bilmek gerekir: çocukluğunu mu, hayallerini mi, acılarını mı?