enes_altug (@enes_altug)

Spoiler içeriyor Zor zamanlar güçlü insanları, güçlü insanlar rahat zamanları; rahat zamanlar zayıf insanları, zayıf insanlar da zor zamanları oluşturur. Gelecekte, refaha ve rahata alışmış bir insanlık türünün yaşamsal içgüdü ve faliyetlerin çoğundan yoksun oldukları çocukça bir bedene sahiptirler. Bu küçük insancıklarında…devamıZor zamanlar güçlü insanları, güçlü insanlar rahat zamanları; rahat zamanlar zayıf insanları, zayıf insanlar da zor zamanları oluşturur. Gelecekte, refaha ve rahata alışmış bir insanlık türünün yaşamsal içgüdü ve faliyetlerin çoğundan yoksun oldukları çocukça bir bedene sahiptirler. Bu küçük insancıklarında farklı şekilde adapte olmuş türdaşları ise ışığa karşı aşırı duyarlı, yer altında yaşayan kambur soluk tenli iri gözlü yaratıklardır. Diğerleri yaşamsal ihtiyaçları için bir uğraş vermez yeryüzünde meyve vesaire yiyip güzel kıyafetler giyerken, bu yaratıklar yer altında yaşarlar ve etle beslenirler. Ancak geleceğin dünyasındaki tek et kaynakları da yeryüzündekilerdir. Bin yıllar boyu oluşagelmiş bir aristoktatik sistem içinde, yeraltı insanları yer üstü insanlarına hizmet etmişler. Bu durum yerüstündekilerin acizleşmesine sebep olurken, yer altındakilerinde oraya uyum sağlamasına neden olmuş. Ancak kurulan sistem o kadar sağlamlaşmış ki, yer altı insanlarının üsttekilere hizmet etmesine gerek kalmamasına rağmen bu devran böyle devam etmiş. Taki, et kaynakları tükenene dek. Bu saatten sonra ise kahramanımız yeni dünyanın bu garip yeni sistemini şöyle açıklıyor: Tıpkı bizim sığırları yedirip içirip temizliğine dikkat ettiğimiz gibi ve onlara rahat yaşam imkanları sunduğumuz gibi Mordocklar da Eoilere benzer bir konumda yaklaşıyorlar. Ve işin sonunda, sığırların kaderi neyse Eoilerinki de pek farklı olmuyor. Peki, böyle bir sistemin dünya üzerinde egemen olması mümkün mü? Ben bunun mümkün olabileceğine inanmıyorum. Çünkü evet; insanlar birbirlerinin üstünden geçinmeye çalışıyorlar, bi kısmı diğer kısmı sürekli yönetmeye ve kullanmaya da çalışıyor. Ancak bu tarz durumlar hiç bir zaman bu kadar uzun soluklu ve keskin olmuyor çünkü olamaz. Bi yerden sonra işler tersine döner yada sistemin yapı taşları kırılır. Bu sisteme aykırı oluşumlar herdaim olur ve sistemin koruyucularına karşı durmaktan çekinmez. Ki evet, dünya üzerinde adalet ve eşitlik baki kalamayacak kadar temiz istekler olsa da bu istekleri aramaktan insanlık hiçbir zaman vaz geçmeyecektir. Kölelik ve aristokrasi olsa bile, ki bu mümkün elbette. Bi yerden sonra, köleler kendi içlerinde ayrı bir sistemi geliştireceklerdir. Bu durumda yukarıdaki aristokrasinin varlığı da kölelerin çıkarlarına göre belirlenecek bir hale gelecektir. Ve belkide aristokrasi, kölelerin diğer köleler üzerinde baskı kurması için kullanacakları bir araç haline gelecektir. Bu da sınıfların çoğalmasına sebep olacaktır. Ancak hiç bir zaman bu sınırların arası keskin olamayacak ve arada her daim flu bir alan bulunacaktır. İşte bu durumda zaten hali hazırda bir toplumu oluşturur. Elbette sorunları vardır ve yeni sistemler kurdukça da yeni sorunlarla karşılaşılacaktır. Fakat hiç bir zaman kitapta bahsedildiği gibi, o dönem için olası gibi duran bir sistem dünya üzerinde bu kadar büyük bir egemenlik kuramaz. Kitap, dönemin sistemini eleştirirken garip bir şekilde bu sistemin de bozulamaz ve değiştirelemez olduğu inancını güdüyor gibiydi.

enes_altug 10 months ago

Hacı Murat

Lev Nikolayeviç Tolstoy

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir destan, bin yıllardır anlatılan ve daha pek çok bin yıllar anlatılacak olan o azmin hikayesi. “Sanki ondan vücudunun bir parçasını koparmış, iç kısımlarını çıkarmış, kolunu koparmış, gözünü oymuşlardı. Ama hâlâ ayakta duruyor ve etrafındaki bütün kardeşlerini yok eden adama…devamı

enes_altug 1 year ago

Beyaz Gemi

Cengiz Aytmatov

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzaklardan gelen beyaz bir gemi, içerisinde umutlar; bir çocuk dağların arasında ve sarp kayaların ardında. Umutlarını gözlüyor ve düşlüyor sonrasını. Bir baş ağrısı hakim kitabın son 20 30 sayfasında. Öyle bir baş ağrısı ki bu, tüm hayatı -kısa ama acılarla…devamıUzaklardan gelen beyaz bir gemi, içerisinde umutlar; bir çocuk dağların arasında ve sarp kayaların ardında. Umutlarını gözlüyor ve düşlüyor sonrasını. Bir baş ağrısı hakim kitabın son 20 30 sayfasında. Öyle bir baş ağrısı ki bu, tüm hayatı -kısa ama acılarla dolu- gözünün önünden geçiyor çocuğun. Bir adam var ki hayali. O gibi olmayı dört gözle gözlüyor. Kısa sürede karşılaşsa da onunla, yanında her daim onun hayalini istiyor. Bir de boynuzlu geyik ana var, diğer analar gibi o da. Her şeyini veriyor çocukları için. Acı bir hikaye bu, binlerce gerçek hikayenin özütülmüş hali. Bir boğulma var kitap boyunca. Çaresizliğin, zayıf kalmanın, telaşın içinde kalmanın, sorgulamanın, acı bir saçmalık çıkmazının içinde bir boğulma. Çocuk belki de bundan dolayı balık olmak istiyordu. Balık olup çok uzaklara, dağların da ötesine, umutlarını getiren Beyaz Gemi’nin de geldiği yere gitmek istiyordu. Neden insanlar, kötü insanlara saygı duymak, onları barındırmak zorundalar? Neden, onurluca bir başkaldırış yerine, çok can yakan uzun bir işkenceyi kabul ederler? İnsanlar neden kendi zincirlerini boyunlarına kendileri takarlar? Ne diye Momun Dede, bir hışımla çıkışmaz Orozkul’a, yada Bekey Teyze ne diye yeter artık demez? Ne diye çekerler; hiç bir iş bilmez, bildiğini de yanlış yapan bu insanı? Onsuz olmaz mıdır ki hayat? Yada o olmayınca ne kaybedebilirler ki? Hayat elbette zor, bunu daha da zorlaştırmaya gerek var mıdır? Bazı yollara girince oradan çıkmak bu kadar zor mudur? Ne diye başımız ağrır? Ne diye bir yandan kabus yaşarken, bir yandan düşler kurarız? Ne diye o gemi hep uzaktan gözükür de bir kez olsun gelmez? “Kardeş kardeşi öldürür mü hiç?” “Sen insan oğlunu hiç bilmezsin. Gökteki yıldızlar insan olsa gökyüzü dar gelir, nehirdeki balıklar insan olsa nehirler dar gelir. İnsanoğlu nankördür.” Ya, bazen de boşvermek gerekir suyun üstünde kalabilmek için. Yoksa çocuk gibi düşünürsek herşeyi, nehirler bize de dar gelir… Belki de bu kitap, bir ulusun sembolizmidir. Ancak benim için bu kitap birebir gerçektir. Benzer boğulmaları pek çok çocuk yaşamıştır, benzer insanlarla karşılaşmış ve benzer hikayeler dinlemiştir. Ama bu kitap, bunları öyle bir şekilde tekrar anlatıyor ki insana, okurken niye böyle bir saçma düğümü başlarına doluyor diyorsun. Kapağını kapattığında ise her tarafını sarmış kendi düğümlerini görüyorsun. E zaten boğuluyorsun, acı baş ağrılarıyla. Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu. Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

enes_altug 1 year ago

Osmanlı Subayı

Joseph Ruben

5 Gönderi

Aşırı gerici ve gerçekçi bir rus romanında Jane Austin romanından kaçıp gelmiş bi ana karakterin hikayesi gibi film. Türk-Ermeni çatışmasını iki taraftan da gözler önüne sermesi, dönemin kıyafet konuşma ve tıbbi alanda zorluklarla mücadelesini göstermesi gibi yönleri filmi güzel kıldı.…devamıAşırı gerici ve gerçekçi bir rus romanında Jane Austin romanından kaçıp gelmiş bi ana karakterin hikayesi gibi film. Türk-Ermeni çatışmasını iki taraftan da gözler önüne sermesi, dönemin kıyafet konuşma ve tıbbi alanda zorluklarla mücadelesini göstermesi gibi yönleri filmi güzel kıldı. Tarihsel olarak da uygun olsa da coğrafyayı dikkate almadan çekilen bir "savaş" filmi olmuş. Van'a gitmek için bi yere kadar tren kullanıyolar ki tren büyük ihtimalle hicaz treni. Trenle bi yere kadar geldikten sonra atlarla devam ediyolar ancak konakladıkları bi yerden Ağrı dağını görüyolar. Hicaz tarafına giden bir trene istanbuldan binip hiç bi şekilde Ağrı dağının yakınından geçerek Van'a ulaşamazsınız. Ters istikametteler. Ek olarak karargahtan atla çıkıp çıkıp göremeye gidiyolar ama Van ile göreme o kadar da yakın değil. Coğrafya sıkıntısı dışında genel olarak güzel bir film ama o dönemin gerçekliğinden çıkarılabilecek yüzlerce hikaye varken sadece müslüman-hristiyan aşkı ve dinler üstü insan merhameti gibi çok kurgusal ve romantik bi hikaye oluşturmalı bi yana, o çıkarılabilecek hikayelere Türkler tarafından en azından amerikalıların yaptığı şekilde bile başlanılmamış olması daha üzücü. Filmde bir savaş yada dönemin gerçekliğine rağmen aşırı bi şiddet yok. Yanan köyler ve asılan insanlar var evet ancak bu acıların köylüler ve çocuklar üzerindeki etkisini hissedemiyorsunuz. Ancak kıyafetler gerçekten güzeldi. Film boyunca Amerikalıların iki yüzlülüğüne ve kızın onca kan şiddet yanan insan ve onların hikayeleri yerine kendi fikrine karşı bir şey söylendiğinde ağlamaya başlamasına sövebilirsiniz sadece. Haluk bilginer sahnesinde göğsümüz kabardığı gibi yıllarca sıkı bi eğitimden geçen ve gizli görevlere dahi gönderilen yüzbaşının sürekli dayak yemesi üzüyor. İzlenilebilir ama tatmin de edici bir film sayılmaz.

enes_altug 1 year ago

Kuru Otlar Üstüne

Nuri Bilge Ceylan

223 Gönderi

- Adamın hasta iki ineğini ayağa kaldırdım. Sonra geldi benim köpeğimi vurdu. -- Niye? -- İnsan olduğu için hocam, insan olduğu için.

enes_altug 1 year ago

Otomatik Portakal

Anthony Burgess

200 Gönderi

Kitabın diline uyarak belirteceğim; pislik, iğrenç, puşt, onun bunun çocuklarından biri olan Alex'in başına gelenlerin hiç biri için üzülmedim. Aksine hepsi için de çok iyi dedim. Kitap çok güzeldi. İyilik nedir, özgür irade nedir ve ne kadae özgür olmalıdır gibi…devamı

enes_altug 1 year ago

Posta Kutusundaki Mızıka

A. Ali Ural

36 Gönderi

Sevenlerden ve verilen emekten özür dileyerek kendi yorumumu belirtmek isterim: Ayık kafayla belkide üzerinde saatlerce düşünülmüş bu sözcük öbekleri; kıyak, güzel bi kafayla yazılan meyhane şiirlerinden bile anlamsız. Hatta belki bu şiirler, bu kitaptaki cümle ve fikirlerden daha felsefi daha…devamı

enes_altug 1 year ago

Uçurtma Avcısı

Khaled Hosseini

227 Gönderi

Spoiler içeriyor Uçurtma Avcısı, bana zamanında çok değer verdiğim bir insan tarafından hediye edilmişti. “Kütüphanemize” koyamayacak olsam da bu kitaba sahip olduğum ve beni üzse de anısına sahip olduğum için memnunum. Herkese tavsiye edemeyeceğim ama okuyana çok farklı bir bakış açısı katacak…devamıUçurtma Avcısı, bana zamanında çok değer verdiğim bir insan tarafından hediye edilmişti. “Kütüphanemize” koyamayacak olsam da bu kitaba sahip olduğum ve beni üzse de anısına sahip olduğum için memnunum. Herkese tavsiye edemeyeceğim ama okuyana çok farklı bir bakış açısı katacak bir kitap. Arka sayfasında da belirttiği gibi, adım adım bir çöküşün öyküsü ve ne yazık ki eğer okuduklarımızdan bir çıkarım yapmak gerekirse ülkem adına endişeliyim. Her ne kadar öyle bir ülke, o zihniyete sahiplerin ağır bir kültür oluşturduğu bir ülkede, olmasak da gidişatın benzerliği ve yavaşlığı gözümü korkutmaya yetiyor. Emir, kitabın ana karakteri. Tüm kitabı onun gözünden, anılarından ve çıkarımlarından okuyoruz. Onun doğru-yanlış, korkaklık-cesaret, baba-oğul çatışmalarına tanık oluyoruz hatta çoğu zaman “ben olsam napardım” ikilemine düşüp dakikalarca tek bir sayfada kaldığım oldu. Sert, güçlü, mağrur, zengin ve tam bir afgan “erkek” kalıbına uygun, seküler, güçlü bir imaja sahip Baba’nın sünepe, korkak, kendini korumaktan aciz, çekingen, yalan söylemekte pek marifetli, nankör bir oğlu. Ana karakterin ne iyi ne de kötü olduğu tamamiyle gerçek olduğu bir kitap ve kitapta geçen şeylerin bir yerlerde gerçekten yaşandığını, vücut bulduğunu ve yaşanmaya devam ettiği gerçeğini iliklerinize kadar hissetmek sizi derinden etkiliyor. Farklı ama gerçek, olmamasını istediğiniz ama birilerinin bu duruma alışmak zorunda kaldığı bir dünyaya açılan kapı gibi… Emir doğumunda annesini kaybetmiş bir öksüz; ve kitabımızın en masum, en temiz ve en acı çeken Hasan’ın tek arkadaşı. Sonlarında öğrendiğimize göre ise üvey kardeşi. Hasan’ın yarenliğine, fedakarlığına ve özverisine rağmen ona en destek çıkması gereken yerde Emir hiçbir şey yapmamayı tercih ediyor. Ve ömür boyu bunun pişmanlığıyla yaşamaktan kaçamıyor. Bu pişmanlığını ise üvey kardeşinin oğlunu-babasıyla aynı kaderi yaşamak zorunda kalan küçücük çocuğu- kurtarmak için Kabil’e geri dönüyor. Ve işte o zaman toplumun ne kadar çürüdüğü, halkın ekmek parası bile bulamadığını, yanmış Sovyet tanklarının ve kurşun delikli viranelerin çocukların oyun parkı olduğunu, Afgan olmanın neydi ve ne olduğunu tekrar tekrar görüyor. Finale gelecek olursak, kitap bir çocuk ve bir amca için mutlu sonla bitse de binlerce Hazara ve Peştun çocuk için kötü son var olmaya devam ediyor. Kitapta aldığım bir kaç not ile devam edeyim. “Tercüme etme zahmetine hiç kalkışmadığı bu Arapça sözcükleri (“Tanrı sizi daha rahat duyabilsin!”) en doğru biçimde telaffuz etmemiz için bizi sıkıştırır, bunun içinde sık sık elindeki soyulmuş söğüt dalından da yararlanırdı.” Görüldüğü gibi din eğitiminin verilme tarzı böyle olduğu sürece, din istismarcılarından kaçınmak pek de mümkün olmaz. Ancak belkide kitabın en can alıcı yerlerinden birine geçeyim. “ ‘Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun,’ dedi Baba. ‘Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun. Anlıyor musun?” Ya, işte hayattaki en büyük günah, hırsızlık. Bunun hakkında ne denilir ki daha? Kitabın en acı yönlerinden birine değinmek için yine kitaptan güzel bir söz alıntılayım, “Sonuçta, bütün babalar içten içe oğullarını öldürmek istemez miydi?”

enes_altug 1 year ago

Büyük Gece

Campbell Scott

3 Gönderi

The country of opportunities or the land of rotted. Both of them. Karakterlerin iç sıkıntıları, kardeşlik ilişkileri, mükemmel italyan yemekleri ile bu film insanı alıp götürüyor. İdealizm ve realizm, gelenekselcilik ile kolay para hırsının çatışması birbirini çok seven ve bir…devamı

enes_altug 1 year ago

Delibal

Ali Bilgin

117 Gönderi

Spoiler içeriyor Film daha başlarken adamın intihar ettiği belli. Hareketler çok çok çocukça. Hikaye güzel kendini izlettiriyor ama abartılacak kadar güzel değil. Aşk zaten böyle bişi de değil bence. Ama güzel filmdi