(@) - Raf

Tarih boyunca katliamlar ve bombalama olayları dahil olmak üzere Olimpiyatlar bir sürü faciaya tanıklık etti.Şüphesiz ki bunlardan en ilginç olanı "Kahraman mı Bombacı mı?" hikayesiyle Richard Jewell, Clint Eastwood imzasıyla beyaz perdeye taşınıyor.İyiliklerin kimi zaman cezalandırılabileceğine ve medyanın gücüne vurgu…devamıTarih boyunca katliamlar ve bombalama olayları dahil olmak üzere Olimpiyatlar bir sürü faciaya tanıklık etti.Şüphesiz ki bunlardan en ilginç olanı "Kahraman mı Bombacı mı?" hikayesiyle Richard Jewell, Clint Eastwood imzasıyla beyaz perdeye taşınıyor.İyiliklerin kimi zaman cezalandırılabileceğine ve medyanın gücüne vurgu yapan Richard Jewell,"Fact vs Fiction" konusundaki tutarlılığıyla başarılı bir biyografi olarak öne çıkıyor.Dış sesleri azaltma yolunu seçerek diyalog odaklı ilerleyen senaryosu münakaşa atmosferinin güçlendiği ilerleyen dakikalarda bu konuda ne kadar doğru bir seçim yapıldığını hissettiriyor.Özellikle girizgah aşamasındaki yoğun Amerikan propagandalı ara sahneleri "Clint Eastwood ne bu Amerika çomarlığı" dedirtse de son aşamadaki başarılı performansı bu sahneleri ve üzerimizde bıraktığı etkiyi siliyor.Yaşanan bütün bu olayların karakterler üstündeki etkisini eksiksiz şekilde vermesi bu silici etkisini güçlendirmiş ve filmi daha etkileyici kılmış.Richard Jewell'ın öfke patlamaları,annesi Bobi'nin duygusallaşması ve avukat Watson Bryant'ın gittikçe tükenen sabrı sonucu bozulan üslubu olayın etkilerini daha iyi bir şekilde görmemizi sağlıyor.Bütün bunları göz önünde bulundurursak bir biyografi filminin de ötesinde güzel planlanan ve tasarlanan bir yapım olduğunu söyleyebiliriz.Duygu yoğunluğunu vermekte oyuncular da takdire şayan bir performans ortaya koymuş.Özellikle Sam Rockwell'a ve avukat tiplemesine hepsinden daha fazla hayran kaldık.Her ne kadar kendisini toparlayabilen bir film olsa da bazı noktalarda eksik kalıyor.Baş karakterimizin adeta tutuklanmak istercesine FBI'ın işini kolaylaştıran salak davranışları izleyiciyi bombacının o olabileceği şüphesine sürüklese de filmin bu şüpheye çok sarılmayışı daha etkileyici bir gelişme aşaması izlememize engel oluyor.Eastwood'un bunlara hiç gerek yok dedirten sahneleriyle bezenmiş giriş aşamasındaki başarısızlık da oldukça göze çarpıyor.Yakında Çaycı Hüseyin'in bile biyografisinin çekileceği sektörde Richard Jewell'ın bu biyografi çöplüğünde akıllarda soru bırakmayan senaryosuyla ve takdire şayan hayran kaldığım afişiyle izlenebilecek başarılı bir film olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim...

enesgrs 6 years ago

A Beautiful Day in the Neighborhood

Marielle Heller

5 Gönderi

Her ne kadar bazı nesiller yetişemese de Susam Sokağı gibi ekranlarda iz bırakan yapımlar izlemişizdir.A Beautiful Day In The Neighbourhood,Amerika'da birçoklarının çocukluğunu şenlendiren TV serisi Mister Rogers' Neighbourhood'un aynı sıcaklıkla sinemaya adapte edilmiş hâli olarak izleyiciyle buluşuyor.Senaryosuyla ve görüntüleriyle TV…devamıHer ne kadar bazı nesiller yetişemese de Susam Sokağı gibi ekranlarda iz bırakan yapımlar izlemişizdir.A Beautiful Day In The Neighbourhood,Amerika'da birçoklarının çocukluğunu şenlendiren TV serisi Mister Rogers' Neighbourhood'un aynı sıcaklıkla sinemaya adapte edilmiş hâli olarak izleyiciyle buluşuyor.Senaryosuyla ve görüntüleriyle TV serisindeki tatları koruyan A Beautiful Day In The Neighbourhood,işleniş şekliyle biyografik dramanın gücünü en uç noktasına kadar kullanıyor.Çocuk TV serisinden esintilerle başlayıp Fred Rogers replikleriyle güçlenen iç ısıtıcı senaryosu hayatımıza adapte edebileceğimiz replikleri ve rahatsız etmeyen tempo iniş çıkışlarıyla kendisini izlettiriyor.Başarılı prodüksiyon tasarımı sayesinde yakalanan bu esintiler film atmosferine adapte olabilmemizi kolaylaştıran ve film için ideal altyapıyı oluşturan özellikleriyle öne çıkıyor.Hayata bakış açıları tamamen zıt iki karakter Lloyd Vogel ve Fred Rogers arasındaki bu bakış savaşı filmin sonu konusundaki merakı ve tansiyonu arttıran bir nitelik taşıyor.İzleyiciyi prodüksiyon ve repliklerle yakalanan sıcak atmosferin dışına çıkarıp Lloyd Vogel'in mutsuz ve monoton hayatından sahneler verilerek pembelikten boğulan sıkıcı bir film imajına yakalanmayan başarılı bir iş ortaya konmuş.Özellikle tartışma sahnelerinde yapılan müzik seçimi tansiyonun yükseldiği dakikalarda gerilimi eksiksiz bir şekilde hissettiriyor.Bütün bunların yanında diyalog sahnelerinde ve filmin durakladığı sahnelerde olabilecek en iyi kamera açıları ve yerinde kamera hareketleri sağlanarak birçok farklı açısıyla bu konuda alkışları toplayan bir iş ortaya konmuş.Oyunculuk performansını çok beğendiğimiz Tom Hanks'imiz dünyaya bakış açısı pür iyilikle dolu bir karakteri başarılı bir şekilde yansıtarak bizlere Forrest Gump'taki rolünden esintiler sunuyor.Matthew Rhys'ın hayattan bezmiş ve sürüklenip giden bir adam ifadesi Tom Hanks'in performansıyla birleşince iki karakter arasındaki bu zıtlık çok daha çekici hale gelmiş.Daha iyi bir insan olmaya olan isteğinizi arttıracak bu yapım,basit bir konuyu bu kadar komplike ve şahane şekilde işleyen Marielle Heller'ın gelecek filmlerini daha sabırsız bir şekilde beklememizi sağlıyor.

enesgrs 6 years ago

Taksi Şoförü

Martin Scorsese

133 Gönderi

Kimi başyapıtlar izlenirken değil izlendikten sonra hayran bırakma özelliğine sahiptir.Teknik detayların çok çok ötesinde bir başyapıt Scorsese ve Paul Schrader ortaklığıyla ortaya çıkan Taxi Driver bu filmlerden biri...Filmin yazarı Paul Schrader'in kendi hayatından karakterlerle süslediği Taxi Driver, Scorsese ustalığıyla işlenerek…devamıKimi başyapıtlar izlenirken değil izlendikten sonra hayran bırakma özelliğine sahiptir.Teknik detayların çok çok ötesinde bir başyapıt Scorsese ve Paul Schrader ortaklığıyla ortaya çıkan Taxi Driver bu filmlerden biri...Filmin yazarı Paul Schrader'in kendi hayatından karakterlerle süslediği Taxi Driver, Scorsese ustalığıyla işlenerek kamera açılarıyla ve çok ince detaylarla dolu senaryosuyla öncü bir yapım ortaya çıkmış.Paul Schrader'in boşandıktan ve bir kızla ayrıldıktan sonra arabasının içinde yanında dolu bir silahla intihar düşünceleri içerisinde yüzerken yazması Taxi Driver'a yarı-otobiyografik nitelik kazandırdığı gibi senaryoyu da daha etkileyici kılıyor.Ayrıca Iris karakterinin Paul Schrader'in tanıştığı bir çocuk tarafından esinlenilmesi filmin yarı-otobiyografik özelliğini güçlendiriyor.İş alımında patronun denizci olduğunu öğrendikten sonra Travis'in "Sicilim ahlâkım kadar temiz" şakasını yapması ve ardından işittiği azar,Vietnam geçmişi olan Travis'in tüm aksiyonun yer aldığı final kısmına Amerikan askerlerinin komando görevlerine gitmeden önceki gibi kazıtması,Betsy'yi +18 filme götürdüğünde Travis'in "Herkes böyle filmlere gider." diyerek izleyiciye toplumdan tamamen izole olmuş bir adam imajının verilişi,dünyanın en saçma aşk sahnelerinden birini izlerken Travis'in bıkkın bir şekilde televizyonu ayağıyla itmesi gibi detaylar senaryoyu büyüleyici kılıyor.Oldukça beyefendi tavırlarla ve yüzüne taktığı "Herkes" maskesiyle hikayeye başlayan Travis Bickle,aynada kendi kendine hepimizin aklında ikonikleşen yalnızlığını sonuna kadar hissettiğimiz "You talkin' to me?" tiradını okuyan,topluma olan yabancılığı yüzünden reddedildikten sonra içinde hapsolan bir deliye dönüşüyor. Girizgâh aşamasında Manhattan'ın karanlık yüzü izleyiciye verilerek Travis'in izolasyon sebebinin daha iyi anlaşılması Scorsese dehasına canlı canlı şahit olmamızı sağlıyor.Karakter değişiminde öncü bir yapım olmasının yanı sıra araba içi kamera çekimleri ve Travis'le ortak hareket eden kamera hareketleri ile döneminin çok çok ötesinde bir film özelliği taşıyor.O zamanlar yine başka bir başyapıt olan "1900"'ün İtalyadaki çekimlerinden Manhattan'a dönüp rolü için taksi şoförlüğü yapan Robert De Niro,metot oyunculuğunun meyvesini aldığı kusursuz bir performans sergiliyor.Ayrıca bu başyapıtı izlediğimiz için teşekkür etmemiz gereken isimlerden birisi kendisi... Taxi Driver fikri aslında 1972 senesine dayanırken yapımcı şirketlerin isteksizliği hep engel olmuş.Robert De Niro The Godfather 2'deki rolüyle Oscar kazanınca yapımcı şirketler ve Taxi Driver arasındaki engeller ortadan kalkmış.Scorsese'nin kankalarından Harvey Keitel pezevenk rolü için mahallesinden tanıdığı bir pezevenkle repliklerini hâl ve hareketlerini çalışarak,Wizard lakabıyla gördüğümüz Peter Boyle ise tanıdığı taksicilerin ses kaydını alıp dinleyerek filmdeki rollerinin hakkını veren iki isim olarak adını yazdırıyor.Filmin oyuncu kadrosunda başlarda bir hata mı var dediğim daha sonra rolü oynayacak George Memmoli'nin sakatlığından dolayı var olduğunu anladığımız Martin Scorsese de var on parmakta on marifet...Paul Schrader'in ve Scorsese'nin şahane eserine rağmen film Akademi'de yönetmenlik ve senaryo dalında hiçbir adaylık almıyor aday olduğu 4 kategoriden de eli boş dönüyor.Şükürler olsun ki en azından Altın Palmiye ödülünü alıyor ve bununla yetiniyor.Barındırdığı ufak detaylarla mükemmel bir bütün haline gelen bu yapım,kaç yıl geçerse geçsin hatırlanacağı gibi birçok yapımın da öncüsü olmaya devam edecek gibi duruyor...(Scorsese Dedemize yapılan bu ayıplar da asla unutulmayacak.)

enesgrs 6 years ago

Persona

Ingmar Bergman

81 Gönderi

Bugün bahsedeceğimiz yapım Bergman'ın benlik duvarlarımıza balyoz gibi inen şaheseri Persona...Carl Gustav Jung'un tehlikelere karşı korunmak ve çıkarlarımızı güvence altına almak için gizlediğimiz yanı örten kostüm olarak tanımladığı Persona,Bergman'ın iç kulak enfeksiyonundan ve baş dönmesinden muzdaripken gördüğü bir hasta ve…devamıBugün bahsedeceğimiz yapım Bergman'ın benlik duvarlarımıza balyoz gibi inen şaheseri Persona...Carl Gustav Jung'un tehlikelere karşı korunmak ve çıkarlarımızı güvence altına almak için gizlediğimiz yanı örten kostüm olarak tanımladığı Persona,Bergman'ın iç kulak enfeksiyonundan ve baş dönmesinden muzdaripken gördüğü bir hasta ve hemşire ikilisinden yola çıkarak oluşturduğu Alma ve Elisabet karakterlerini konu alıyor.Bergman yarattığı bu iki karakterle Jung'un şişme(inflation)olarak tabir ettiği durumun kusursuz bir adaptasyonunu izlettiriyor ayrıca hiçbir sahnenin rastlantı olmadığı bir senaryoya yer veriyor.Mitolojide babasına ihanet eden annesini öldürten Elektra karakterini canlandırırken susan Elisabet, çocuğunun fotoğrafını yırtarak annelik bağını reddettiğini bizlere gösterir ve bu karakterle arasındaki benzerlikten dolayı izleyiciye susmanın bilinçli bir tercih olduğunu hissettirir.Elisabet'in merhamet temalı piyese gülerek karşılık verip kendisini yakan rahibi dehşet içinde izlemesi gerçeklikten ne kadar rahatsız olduğunu kanıtlar niteliktedir.Doktorunun okuduğu hayran kalınası tirattan sonra,Elisabet ve Alma'yı yazlık evine yollar ayrıca bu Bergman'ın aklının her zerresine şahit olacağımız sahnelerin başlangıcı anlamına gelir.Bizim bile başımızı ağrıtacak derecede çok konuşan Alma karşısında hiç konuşmayan Elisabet,Bergman'ın rol değişikliğini hissettirme konusunda kusursuz işinin ürünüdür.Elisabet "psikolog" veya "gözlemci" rolüne geçmişken Alma "hasta" konumuna düşer.Film boyunca efsane yakın çekimlere imza atan Bergman bu rol değişikliğinin ardından karakterlerin ayna sekansını yakın çekim vererek birbirine zıt bu iki karakterin birbirlerini tamamlar nitelikte gözükmesini sağlar.Fakat bu tamamlayıcı nitelik çok da uzun sürmez.Elisabet'in kocasına yazdığı narsist kişiliğinin bir kanıtı olan mektubu,Alma okuduktan sonra ona olan bakışı Elisabet'in yanan rahibe bakışı gibi dehşet ve nefret dolu hâle gelir.Bergman bu noktada zekasının kıvraklığını kullanarak Alma'nın ve filmin yaşadığı bu kırılmayı Alma'nın yüzünün yandığı bir sekansla izleyiciye hissettirir.Filmin kendisini olabildiğince açıkladığı son sahnede Bergman aynı konuşmayı bir Elisabet'e odaklayarak bir de Alma'ya odaklayarak konuşmanın hüzünlü ve yola getirici kısmına aynı anda şahit olmamızı sağlar.Senaryoda yarattığı bu oldukça derin anlamlarla kendisine hayran bırakan film ışıklandırması ve kamera açısıyla da bir o kadar muazzam bir iş ortaya koyuyor.Elisabet'in beyaz Alma'nın siyah şapka takması ve Elisabet'in ışık altında tutulurken Alma'nın siyah ışık altında kalması Bergman'ın senaryoda yarattığı bu ikililiğin nasıl muazzam bir şekilde görüntüye de yansıtılabileceğinin kanıtıdır.Bergman uzun olduğu kadar etkili replikleri ve hiç repliğe sahip olmamasına rağmen mimikleri ile konuşabilen Liv Ullman ile akıllardan silinmeyecek bir filme imza atmış.Psikoloji açısından ders niteliğindeki bu başyapıt,yönetmen zekasının ne kadar uç seviyeye ulaşabileceğinin gelmiş geçmiş en iyi kanıtı olarak kalacak gibi duruyor...

enesgrs 6 years ago

Stalin'in Ölümü

Armando Iannucci

9 Gönderi

Karakomedinin yükselişe geçtiği son yıllarda Armando Iannucci "The Death Of Stalin" adlı Sovyet eleştirisi ile bu yükselişe katkıda bulunan isimlerden...Milyonlarca ölümün gerçekleştiği Stalin distopyasını ele alan The Death Of Stalin,bu karanlık dünyaya sunduğu eğlenceli bakış açısıyla öne çıkıyor.Amerikan yapımı arabalar…devamı

enesgrs 6 years ago

Bir Zamanlar Anadolu'da

Nuri Bilge Ceylan

113 Gönderi

Bazı filmler vardır ki barındırdığı hikayelerle seyirciyle konuşmayı başarır.Nuri Bilge Ceylan'ın "Bir Zamanlar Anadolu'da" eseri Anadolu'nun canlanıp izleyiciyle konuştuğu o yapımlardan biri...Bir cinayet hikayesi gibi gözüken Bir Zamanlar Anadolu'da,gerçek hikayeyi karakterlerinin içerisinde barındıran ve bu hikayeler birleştiğinde kusursuz bir Anadolu…devamıBazı filmler vardır ki barındırdığı hikayelerle seyirciyle konuşmayı başarır.Nuri Bilge Ceylan'ın "Bir Zamanlar Anadolu'da" eseri Anadolu'nun canlanıp izleyiciyle konuştuğu o yapımlardan biri...Bir cinayet hikayesi gibi gözüken Bir Zamanlar Anadolu'da,gerçek hikayeyi karakterlerinin içerisinde barındıran ve bu hikayeler birleştiğinde kusursuz bir Anadolu görüntüsü çizmeyi başarabilen bir yapım olarak öne çıkıyor.Senaryonun başlangıcı gece gerçekleşen ceset arayışı Anadolu'daki alt ve üst ilişkinin kusursuz bir adaptasyonudur.Jandarmanın davadan kendine pay çıkarmaya uğraşması,polisin bulduğu her fırsatta savcının arkasından konuşması üste çıkmaya çalışılan ve sürekli üstün eleştirildiği sınıf savaşlarını çok iyi yansıtıyor.En önde savcının arabasının en arkada ise jandarmanın arabasının yer alması bu adaptasyonda Nuri Bilge zekasını kanıtlar niteliktedir.Anadolu motiflerinin büyük bir kısmını ise mest eden geniş çekim manzaralarıyla değil insan profilleriyle veriyor.Muhtar karakterinin sofrada sadece savcıyla ilgilenmesi ve ondan taleplerde bulunması Anadolu insanının çıkarcılığının,yine aynı sofrada savcının muhtarı dinlememesi üstün alta olan duyarsızlığının,Arap Ali'nin bu kadar ciddi bir atmosferde davranışları ciddiyetsizliğinin ve haktan korkmayışının,Komser Naci'nin Savcının yanında süt dökmüş kediye dönerken arabada aslan gibi kükremesi alt ve üst arasındaki samimiyetsiz ilişkinin göstergesidir.Bu sebepten ötürü karakterlerin yaptığı her harekette,karakterlerin ikili konuşmasında sokakta veya bir köyde rastladığımız insanlardan izler görürüz böylece Nuri Bilge Ceylan izleyiciyi ekrana kilitlemeyi başarıyor.Özellikle Nuri Bilge'nin "Tam bir Türkiye manzarası" olarak nitelendirdiği sahnede Komser Naci'nin replikleri ve devamında gelişen olaylar bu tanımın ne kadar doğru bir tanım olduğunu kanıtlıyor.Bu Anadolu motifleri içerisinde hayran kaldığımız karakter ise yaratılan doktor profili...Bu karakter öyle bir yedirilmiştir ki senaryoya başrolsüz olarak devam eden filmde söylendikleri ciddiye alınmayan ve efendi tavrını bozmayan doktor için hep bir acıma duygumuzdan dolayı diğer karakterlerden ufak da olsa bir adım önde götürür.Kendisi ile benzer konumda olan savcı ile arasında geçen konuşmalar ise yine Anadolu'nun iki okumuş insanı arasındaki farkı hissettirici düzeydedir.Doktorun bilgisi insani ve daha edebi bir izlenim yaratırken savcının bilgisi burnu havada ve "Bana işimi sen mi öğreteceksin?"tarzında bir karakter olarak gözükmesine sebep olur.Oyunculuk konusunda ise birçoklarının Geniş Aile'de Koyu Bilal olarak tanıdığı Fırat Tanış bu rolünü unutturacak sessiz ve oldukça ezik bir suçluyu kusursuza yakın bir şekilde yansıtıyor.Ercan Kesal ise daha önce filmin çekildiği köyde doktor olarak görev aldığı için filme deneyimlerini aktararak ismini senaristler arasına da yazdırmış ve belki de filmi çok daha etkileyici kılmış.Nuri Bilge Ceylan'ın kusursuz yaptığı işlere sonsuz saygımız olsa da filmin orta sekanslarda yaşadığı tempo düşüşü ve kontrolsüzlük bütünsel kusursuzluğuna engel oluyor.Dramanın yoğunluk radarına takılmadan ve siyasi ideolojilerin pençesine düşmeden akıp giden bu yapım,filmde sıkça "Tam Anadolu insanı" dedirten sahneleriyle başarısını kanıtlıyor...

enesgrs 6 years ago

Oyunbozan

Nora Fingscheidt

13 Gönderi

“Bir film, ayakkabının içine kaçmış bir taşa benzemelidir.” der Lars von Trier.Bizim için 2019'un bu konudaki en başarılı filmi ünvanını Uncut Gems'in elinden alan bir Alman yapımı System Crasher...Bir çocuğun olabilecek en şeytani yanını yansıtan System Crasher,yaşattığı duygu yoğunluğuyla izleyiciyi…devamı“Bir film, ayakkabının içine kaçmış bir taşa benzemelidir.” der Lars von Trier.Bizim için 2019'un bu konudaki en başarılı filmi ünvanını Uncut Gems'in elinden alan bir Alman yapımı System Crasher...Bir çocuğun olabilecek en şeytani yanını yansıtan System Crasher,yaşattığı duygu yoğunluğuyla izleyiciyi vicdan ve nefret kavramları arasında bir yolculuğa sürüklemeyi başarıyor.Sürekli çocuk işçimizin çıldırışına şahit olduğumuz senaryo her ne kadar tekrara düşmesiyle sıkacak gibi dursa da nefretini sürekli başkalarına yöneltmesi ve vahşet seviyesinin sürekli artmasıyla izleyiciyi ekrana kilitliyor.Tam bu çocuk iflah oluyor derken kahrolacısa Benni'mizin gözlerimize inanamayacağımiz bir vahşetle tekrar karşımıza çıkması temponun düşmesine izin vermiyor.Bu vahşetle tempoyu arşa çıkarıp ipleri çok az gevşetip tekrar sıkan gerilimiyle tempoyu benzer seviyede tutması insanı hayran bırakıyor.Özellikle iflah olmayan çocuğumuz için bir sürü çıkış yolu olsa da yönetmen yazdığı senaryoyla kurtuluşa çıkan tüm kapıları suratımıza son hızla kapatıyor.Sonlara doğru çareleri tükenen Bafane için üzülüyor ve her çocuğu ayrı sorunlu olan ama bunda kendi payı çok büyük olan annemiz için ayrı bir sinir krizi geçiriyoruz.Fakat o küçük omuzlarıyla filmin tüm sinir yükünü taşıyan çocuk işçimiz Helena Zengel tüm bu yükün altından kalkan oyunculuğuyla olağanüstü bir iş çıkarıyor.Sarmaşık filmini izlediğimden beri sinirlerimi bu derece alt üst eden bir film izlemediğimi söylesem yalan olmaz.Yeni yönetmenlerin sorunu olan sık cut kullanımı ve görüntü yönetmenliği bu filmde de bir sorun olarak karşımıza çıkıyor.Süper Dadı'nın mola paspasının bile bir çözüm yolu olmayacağı bu yapım,çocuk işçimizin harika performansıyla ve Psikopat Buğra'ya şükrettiren vahşetiyle izlenip görülmeso gereken filmler arasına giriyor.

enesgrs 6 years ago

Karanlıkta Dans

Lars von Trier

35 Gönderi

Bir başkaldırışın başyapıta vesile olabileceğinin en güzel örneğini sergileyen Lars Von Trier,Dancer In The Dark eseriyle dramaya yeni bir boyut kazandırıyor.Dramatikleşen hayatı ve görme kaybı ile mücadele eden Selma'yı konu alan Dancer In The Dark,amatör kamerayla çekilen profesyonelce işlenen hikayesiyle…devamıBir başkaldırışın başyapıta vesile olabileceğinin en güzel örneğini sergileyen Lars Von Trier,Dancer In The Dark eseriyle dramaya yeni bir boyut kazandırıyor.Dramatikleşen hayatı ve görme kaybı ile mücadele eden Selma'yı konu alan Dancer In The Dark,amatör kamerayla çekilen profesyonelce işlenen hikayesiyle bir başyapıt olarak nitelendirilebilir.Prodüksiyondan,renk paletinden,kameradan ve birçok teknik olarak nitelendirdiğimiz detaydan arındırılmış sinemanın en saf haliyle karşımıza çıkması filmin hikayesi üstündeki yükü arttırıyor buna rağmen öyle güçlü bir senaryo var ki ortaya konan hepsinin altından kalkıyor.Bu konudaki ustalığını dezavantajı bir avantaja dönüştürüyor diyerek betimleyebiliriz.Dezavantajlardan biri olan kamera,film başlarında biraz baş dönmesi yaratsa da ilerleyen dakikalarda izleyiciyi içine çekerek bu etkiyi tamamiyle siliyor.Lars Von,Selma ve Gene arasındaki duygusal bağı izleyicinin gözüne sokmayarak ve körlüğünden istifade etmeye çalışan sapık bir Jeff karakteri yaratmayarak izleyiciyi basit dramaya boğmamış.Hatta öyle komplike bir drama ortaya koymuş ki sinemanın illüzyonlarından sıyrılmış atmosferiyle oldukça rahatsız edici bir gerçekliğe ulaşmış.Drama tabularını yıkan özelliğinin yanında akıllara kazınacak müzikal performansları her ne kadar bu yoğunlukta mahalle yanarken saç tarıyormuşuz hissiyatı katsa da Björk'ümüzün melek sesi bizleri başka bir boyuta taşımayı başarıyor.Hatta kendisi 10 parmağında 10 marifet dedirtecek bir oyunculuk da sergiliyor.Filmin çekim aşamasında Lars Von Trier ile kendisi arasında da oldukça büyük gerginlikler yaşanmış seti terk edip filmin rafa kaldırıldığı zamanlar da olmuş.Role girsin diye gözlerine vurduğu kimi zaman tükürdüğü söylentileri gerçekse eğer güzel burunlumuz şirin suratlımız Björk'e de biraz hak veriyoruz açıkçası.Korktuğu ve gerildiği sahnelerde kendisine müzikal bir hayal dünyası yaratan karakter ve Björk harika bir uyum yakalamış.Yine hayran kalınası bir aklın ürünü bu film hakkında tek bir cümle söyleme hakkım olsaydı o da "Lars Von Trier dramayı büküyor."olurdu...

enesgrs 6 years ago

Yeraltı

Zeki Demirkubuz

84 Gönderi

Zeki Demirkubuz ve Dostoyevski ortaklığıyla ortaya çıkmış bir dışlanmışlık eseri Yeraltı...Distopik atmosferiyle yalnızlaşan bir adamı konu alan Yeraltı,Dostoyevski'nin "Yeraltından Notlar" eserinin başarılı bir adaptasyonunu izlettiriyor.Rus romanlarının neredeyse hepsinde bulunan memur olan baş karakter,hizmetçili bir ev ve karanlık atmosfere sahip olması…devamı

enesgrs 6 years ago

Rüzgarın Mirası

Stanley Kramer

5 Gönderi

Geçmişten bu yana din ve bilim birbirini destekleyen ve birbiriyle çatışan iki olgu olmuştur.İşte Inherit The Wind 1925'te bu iki olgunun çatıştığı bir davayı ele alıyor.Yönetmenin objektifliğini korumayı başardığı Inherit The Wind,tarihe geçen bir davanın temposu arttırılmış ve replikleri güçlendirilmiş…devamıGeçmişten bu yana din ve bilim birbirini destekleyen ve birbiriyle çatışan iki olgu olmuştur.İşte Inherit The Wind 1925'te bu iki olgunun çatıştığı bir davayı ele alıyor.Yönetmenin objektifliğini korumayı başardığı Inherit The Wind,tarihe geçen bir davanın temposu arttırılmış ve replikleri güçlendirilmiş bir halini izleyiciye sunuyor.Senaryo gerçek bir davadan yola çıkılarak oluşturulsa da gerçek olaylara yer verilmemesi yönetmenin geniş hayal gücüne her detayıyla şahit olmamızı ve biyografi filminden öte bir film izlememizi sağlıyor.Ele aldığı konununsa "Sen Tanrıya inanan bir ateistsin!" repliğiyle ve dini gömüp bilimi yükseltmeye çalışmayan senaryosuyla ana metnin "Darwin vs God" duellosundan çok daha derin çok daha insancıl olduğu hissettiriliyor.İncil'in bazı yanlışlarının üzerinde durması bazı kesimler tarafından propaganda olarak algılansa da 2020'de beyinlerini açmayı başarabilen kesimlerin bu yersiz eleştirilere kulak asmayacağını umuyorum.Duruşma kortunda bir insanın değil bir fikrin yargılandığına dair yapılan vurgu asıl sorunu anlamamızı daha kolay kılıyor.Filmin çıkış tarihinin üstünden 60 sene geçmesine rağmen günümüzde de fanatizm ve cahilliğin hâla aç olduğu düşünülürse bu soruna olan nüktedan yaklaşım filmin komedisini güçlendirdiği gibi etkisini yitirmeden bizlere ulaşmasını sağlıyor.Bağnaz karakterlere artan sinirimizin yansımasını Spencer Tracey'nin kusursuz bir şekilde hayat verdiği Henry Drummond'da görmemiz temponun yükseldiği dakikalarda izleyiciyi biraz da olsun rahatlatıyor.Das Kapital'ın sonunda yer alan "Dünyanın bütün işcileri toplanın" sözünü filme uyarlayan ve "Korkmayın Havva ben yılan değilim" gibi espiritüel repliklere ses veren gazeteci Hornbeck agresif ve komik espirileriyle filmi taşıyan faktörlerden biri olmuş.Bolca terleyen bolca adamlı kast ekibiyle,odağında bir davanın olmasıyla ve ortada bırakan sonuyla mahallenin parlak çocuğu 12 Angry Men ile göstediği benzerlik filmin hukuk fakültelerinin ders olarak göstermesi gereken 2 filmden biri olmasını sağlıyor.Fikir belirtmenin gittikçe güçleştiği ve fikirlerin beyinlerdeki mahkeme kortuna çıkmadan yargılandığı günümüz dünyasında Inherit The Wind değer verilmesi gereken "Bireysel insan aklı" gerçeğini hatırlatarak zihinlerde ilaç etkisi yaratıyor...