Keşfet - Raf

Spoiler içeriyor Üç yıl sonra ikinci kez izledim. Yapıldığı yıla göre bence absürt komedi olarak başarılı olmuş diyebilirim. hele en sonundaki uçak geçmesi ve kamerayı dahil etmeleri ayrı bir ironik olmuş. Boş vakitlerde izlenebilir absürt bir yerli komedi filmi.aÇok olmasa da beğendim…devamı

emnee 2 months ago

Kilitsiz

Tae-joon Kim

79 Gönderi

felaket stres oldum adamin psikopatligini baya iyi islemisler her dk telefon kullanan biri olarak bu filmin gercek olma dusuncesi cok korkunc

batluralkiz 2 months ago

Köpeklere anksiyete yüzünden xanax reçeteleniyormuş. Kurtları ne hale getirdiniz?

batluralkiz 2 months ago

Git biraz çimlere bas kanka tavsiyesine uyup çimlere basmak için çıktığım yolculukta, çimlerin bizzat kendisi oldum.

mertsrkayaa 2 months ago

Merlí. Sapere Aude

Héctor Lozano

2 Gönderi

2023’te bayıla bayıla bitirdiğim bu diziye bugün tekrar başladım. Queer işler izlemeyi sevenler toplansın; tam sonbaharda izlemeye başlanacak, daha önce hiç izlememiş olanları kıskandığım dizilerden biri bu 🥹🍂🤎 Klasik BL işlerinden çok uzakta, Pol adındaki eşcinsel karakterimizin felsefe bölümüne başlamasıyla…devamı

gseren99 2 months ago

The WONDERfools

Yu In-sik

38 Gönderi

Spoiler içeriyor kendi cenaze yemeğini bu kadar kaygisiz yiyecek tek deli manyak sensin chaeni biliyosun di mi sgsgsggsgsgs

adelwss 2 months ago

~BODRUM KATI~ Neden yazdığımı bilmiyorum ama kitapta kaydadeğer birşey olunca hemen buraya geliyorum o kadar iyi gidiyor ki anlatamam diğer kitapla bir bağlantı oldu sonundaa

zelda_ 2 months ago

Put Yapımevleri

Nuri Pakdil

1 Gönderi

"Yeryüzünün yorgunluğu geçiyor hepimize." (Yorduğumuz yeryüzünün yorgunluğu...) "Çok somut bir ihanetin kokusu geliyor burnuma. Bundan daha ağır, daha kötü koku olur mu dünyada?" ● Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yine bu kitabını da anlayamadım doğru düzgün maalesef çünkü çok sembolik…devamı"Yeryüzünün yorgunluğu geçiyor hepimize." (Yorduğumuz yeryüzünün yorgunluğu...) "Çok somut bir ihanetin kokusu geliyor burnuma. Bundan daha ağır, daha kötü koku olur mu dünyada?" ● Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yine bu kitabını da anlayamadım doğru düzgün maalesef çünkü çok sembolik ve kapalı bir anlatım söz konusu. Bu yüzden yapay zekadan yardım aldım biraz. Aslında eserin merkezinde çok net bir mesele var: İnsanların Tanrı'dan uzaklaştığı, insanı ezen ve yalanlarla ayakta duran bir düzen nasıl kuruluyor ve insan bu düzenin parçası hâline geldiğinde kendisini nasıl kaybediyor? Pakdil bunu bir tiyatro oyunu üzerinden anlatıyor. Eser 1980'de kitap olarak yayımlanmış; daha önce 1975'te Edebiyat Dergisi'nde yayımlanmış. Ayrıca Put Yapımevleri, Pakdil'in Korku oyununda tutuklanan XX. yüzyıl”ın bu kez yargılanması şeklinde de okunuyor. Kitabın tamamını tek cümleyle anlatırsam: Bir “fabrikada” put üretiliyor. Bu putlar insanlığın önüne dikilen sahte değerleri ve insanı Tanrı'dan uzaklaştıran düzeni temsil ediyor. Fabrikada çalışan insanlar ise bu düzenin içinde oldukları hâlde yaptıkları şeyin ne anlama geldiğini sorgulamaya başlıyorlar. Ve çok önemli bir ayrıntı: Buradaki “put” sadece taş veya heykel değildir. Pakdil'in “put” dediği şey; insanın Tanrı'nın yerine koyduğu şey, para, iktidar, devlet/bürokrasi, ideoloji, çıkar, insanı kendisine bağımlı hâle getiren düzen, sorgulamadan itaat, yalan hatta insanın kendi yarattığı değerler gibi düşünülebilir. Yani “put yapım yeri” aslında toplumun insanları putlara bağlayan düzenidir. Peki neden “Yapımevi”? Çünkü burada putlar üretiliyor. Pakdil şunu söylüyor: İnsanlar kendiliğinden bu hâle gelmiyor. Bir sistem onları böyle hâle getiriyor. Birileri değerler üretiyor. Birileri insanlara neye inanacaklarını, neyi seveceklerini, neye itaat edeceklerini söylüyor. Birileri gerçeği örtüyor. Birileri de bunları uyguluyor. Dolayısıyla ortada yalnızca “kötü insanlar” yok. Kötülüğü üreten bir mekanizma var. İşte “yapımevi” bunun sembolü. Kitaptaki yapı neden zincirlerle bağlı? Kitabın başındaki görüntülerden biri çok önemli: Bina zincirlerle her tarafa tutturulmuş. Toprağa bile zincirlerle bağlı. Bu görüntüyü şöyle düşündürüyor: Bu düzen doğal değil. Sağlam bir temeli yok. Ama zincirlerle ayakta tutuluyor. Yani insanların kurduğu bu düzen özgürlük üzerine değil, bağımlılık ve zor üzerine kurulmuş. Üstelik dışarıdan bakıldığında insanlar bu tuhaflığı pek fark etmiyor. Bu da çok önemli: İnsanlar anormalliğe alışmış. Bir şey uzun süre devam ederse insanlar onu normal zannetmeye başlıyor. Pakdil'in eleştirisi burada oldukça sert: İnsanlar kötülüğün içinde yaşamaya alıştıkça kötülük görünmez hâle geliyor. Oyunda dört temel kişi var: Gri İşçi, Kahverengi İşçi, Kurşuni İşçi, Beyaz Usta Bunların gerçek isimleri yok. Çünkü Pakdil onları bireysel kişiler olarak değil, insanın farklı hâlleri olarak kullanıyor. Bu yüzden: “Gri İşçi kim?” diye “Ahmet isimli bir adam” gibi düşünmek yanlış. Bunlar tipler ve semboller. 1. Gri İşçi Bence en kolay anlaşılabilecek karakterlerden biri. Gri İşçi, içinde bulunduğu düzeni artık sorgulamaya başlayan insanı temsil ediyor. Çalışıyor. Putların yapıldığı yerde bulunuyor. Fakat yaptığı işin sonuçlarını düşünmeye başlıyor. Bir noktada “Yeryüzü”nün yorgunluğundan söz ediyor. Çünkü yapılanların yalnızca kendilerini değil, bütün dünyayı kirlettiğini fark etmeye başlıyor. Onun temel sorunu: “Biz ne yapıyoruz?” sorusudur. 2. Kahverengi İşçi Kahverengi İşçi de sorguluyor ama daha çekingen. Korkuyor. Düşünmek istiyor ama korku onu sürekli geri çekiyor. Bu yüzden Gri İşçi ile arasında çok önemli konuşmalar geçiyor. Örneğin Tanrı'yı soruyor: “Tanrı nerede?” Ve cevap: “Her yerde.” İşte burada oyunun asıl yönü ortaya çıkıyor. Mesele yalnızca politik veya toplumsal bir düzen eleştirisi değil. Pakdil'in temel meselesi insanın yeniden hakikati/Tanrı'yı araması. 3. Kurşuni İşçi Bence kitabın en önemli karakteri Kurşuni İşçi. Çünkü o, yapılan işin ne kadar korkunç olduğunu daha açık biçimde görüyor. Putların yapıldığı malzemelerin arasındaki kanı sorguluyor. Çünkü yapımevinde su yerine kan kullanılıyor. Bu ne demek? Bu düzen insan kanıyla ayakta duruyor. Yani: Başkalarının ölümü → sistemin devamı. Başkalarının ezilmesi → putların yaşaması. Şiddet → düzenin yakıtı. Bu yüzden kitapta kan çok önemli bir sembol. Putların yaşaması için kan gerekiyor. Dolayısıyla Pakdil'in düşüncesinde: Yalan, zulüm ve putlar insanın acısından besleniyor. 4. Beyaz Usta İşte en karmaşık kişi bu. Beyaz Usta, yapımevinin otoritesi. Diğerleri onu bekliyor. “Usta konuşacak mı?” diye sorup duruyorlar. Yani herkesin üzerinde bir otorite var. Ama Beyaz Usta'nın kendisi de aslında sistemin dışındaki mutlak güç değil. O da bu yapının içinde. Telefonlarla başka yerlere bağlanıyor, emirler, bağlantılar, ülkeler, düzenlemeler... Bu yüzden Beyaz Usta'yı sistemin yöneticisi/otoritesi olarak düşünebiliriz. Ama önemli olan şu: Otorite de put düzeninin bir parçası. En önemli sembol: KAN Kan = insanın ezilmesi, öldürülmesi, acısı. Yapımevinin içinde kan biriktiriliyor. Neden? Çünkü yapılan şeyler insanlara zarar veriyor. Ama sistem bunu önemsemiyor. Hatta sistemin devam edebilmesi için buna ihtiyaç duyuyor. Dolayısıyla: Put → düzen Kan → bu düzenin kurbanları Yapımevi → bu düzeni üreten mekanizma Peki “su yerine kan” neden? Su normalde: hayat, temizlik, arınma, canlılık demektir. Ama burada suyun yerini kan almış. Yani hayat vermesi gereken şey artık ölümden besleniyor. Bu nedenle Kurşuni İşçi'nin düşüncesi çok önemli: “Şu borulardan ne güzel su akabilirdi çorak topraklara.” Buradaki karşıtlık aslında kitabın tamamı. Aynı sistem insanlığa hayat da verebilir. Ama yanlış ellerde: su → kan hayat → ölüm hakikat → yalan özgürlük → itaat insan → araç hâline geliyor. Baltalar neden var? Kapıda iki mavi balta bulunuyor. Bu da tesadüf değil. Bunları Hz. İbrahim'in putları kırması ile ilişkilendirmek mümkün. Yani balta: PUTU KIRMA sembolü. Bu yüzden kitap yalnızca: “Dünya çok kötü.” demiyor. Asıl olarak: “Bu putları kırmak gerekiyor.” diyor. Peki dışarıdaki “çok iri şapkalı yabancı” kim? Bu da kitabın özellikle kapalı bıraktığı figürlerden. Pencereden görünen, “halkının celladı” olarak nitelenen yabancı, zulmün ve egemen gücün dışarıdaki yüzü gibi okunabilir. Ama burada tek bir kişiyi aramak bence doğru değil. “Bu kesin şu devlet adamı” veya “şu ülke” demekten ziyade: Halkını ezen, insanları yöneten ve sistemi sürdüren güç olarak düşünmek daha anlamlı. Yani içeride işçiler var. Dışarıda ise onları aşan daha büyük bir güç var. Işık ve müzik neden konuşuyor? İşte Pakdil'in tiyatrosunun en alışılmadık taraflarından biri bu. Işık ve Müzik yalnızca dekor değil. Oyunda: Müzik suçlu, ışık yargıçtır. Bu doğrudan eserin sahne düzeninin bir parçası olarak verilmiştir. Burada Pakdil, tiyatronun klasik sınırlarını kırıyor. Normalde: İnsan konuşur → olay gerçekleşir. Pakdil'de: ışık konuşur → müzik konuşur → renk değişir → mekân değişir → insanın psikolojisi değişir. “XX. Yüzyıl yargılanıyor” ne demek? Çünkü Pakdil, 20. yüzyılın insanlık adına getirdiği ilerlemeyi sorguluyor. yüzyıl: teknoloji geliştirdi, sanayileşti, devletleri güçlendirdi, savaş teknolojilerini geliştirdi, büyük şehirler kurdu, insanın doğaya hükmetmesini artırdı. Ama soru şu: İnsan gerçekten ilerledi mi? İnsan daha çok teknolojiye sahip oldu. Ama: Daha merhametli oldu mu? Daha özgür oldu mu? Daha adil oldu mu? Tanrı'yla bağını korudu mu? Pakdil'in cevabı oldukça karamsar: Hayır. Bu yüzden “XX. yüzyıl” adeta mahkemeye çıkarılıyor. Bu yaklaşımın Korku oyunuyla bağlantısı da var: araştırmalara göre Korku'da tutuklanan XX. yüzyıl, Put Yapımevleri'nde yargılanıyor. Başlangıç/Bitiş: 8 Eylül Salı-2026

nilayy_ 2 months ago

Tuhaf Ev

Uketsu

3 Gönderi

Çok abartıldığı için yüksek beklentiyle okumaya başladım ama beklentimi asla karşılamadı. Olaylar çabuk gelişti, daha detaylı bir anlatım olabilirdi. Konu güzeldi ama aktarımı iyi olmamıştı. Zorlukla bitirdim diyebilirim. 2/10

nubesh 2 months ago

Gökteki Kale

Hayao Miyazaki

38 Gönderi

Spoiler içeriyor İçimi yumuş yumuş yapan çok soft bir animeydi. Müzikleri ekstra hoşuma gitti hatta daha önce dinlemiş olabilir miyim diye düşündüğüm bir tanıdıklık hissi oluştu. Güzeldi. Bu anime uzun zamandır listemde olmasına rağmen bir türlü elim gitmiyordu her seferinde neyse ya…devamıİçimi yumuş yumuş yapan çok soft bir animeydi. Müzikleri ekstra hoşuma gitti hatta daha önce dinlemiş olabilir miyim diye düşündüğüm bir tanıdıklık hissi oluştu. Güzeldi. Bu anime uzun zamandır listemde olmasına rağmen bir türlü elim gitmiyordu her seferinde neyse ya başka zaman izlerim, şu an hiç ilgimi çekmiyor deyip erteliyordum. Bu kadar güzel olacağını bilseydim hiç ertelemezdim. Bir de hangi yılda çıktığuına bi bakayım dedim 1986'yı görünce şok oldum. Bu kadar eski olacağını tahmin etmiyordum ama yine de konusu çok ilgi çekiciydi ve o merak unsuru bende hiç eksilmedi sürekli bir hareketlilik vardı, bu hoşuma gitti. Daha önce Yürüyen Şato'yu izlemiştim onun da hissettirdikleri çok hoştu müzikleri falan ama konusunu pek beğenememiştim sanki yani sevmediğim bir şeyler vardı hatta çok mu abartılıyor bu Miyazaki diye düşünmüştüm ama lafımı geri alıyorum. Niye öyle düşündüm onu da bilmiyorum tek bir film izleyerek karar mı verilir? ... Filmde Sheeta isimli kızın peşine düşmüş birkaç adam ve yaşlı bir kadın görüyoruz önce bu koşuşturmanın ne için olduğunu anlamaya çalışıyoruz derken hoopp kızımız aşağı düşüyor. Tam düştü ne olacak diye düşünürken bu sefer de kız havadan süzülerek iniyor ve o sırada bu kızı gören Pazu, Hint filmi çekiliyormuşçasına bir edayla kilometrelerce öteye koşarak kızı havada yakalıyor ajdhnfd E adam Japon olduğu için her şeyin bir mantığı var demiş olacak ki kızın havadan süzülmesinin sebebini de boynundaki kristal kolyeye bağlıyor. Peşlerindeki bu insanların amacı da o kolyeye sahip olmak falan filan. Amaa böylesine büyülü bir kolye için bir düşman az herhalde bize bir düşman daha lazım deyip bu sefer de Muska adında başka bir düşmanı karşımıza çıkarıyor. Gökyüzünde şehirlerin olduğu bir evrende bulutların ardında Laputa adında bir ada varmış hatta Pazu'nun babası uçakla uçarken bu adayı görmüş fakat kimseye inandıramamış, çoğu kişi tarafından aklını yitirdiği bile düşünülmüş taa ki ölene kadar. Bu yüzden Pazu'nun hayali Laputa'yı bulup böyle bir yerin olduğunu ispatlamak olmuş. Ve Sheeta, Laputa'nın soyundan gelen bir kızmış. Düşündüm de herkesin Laputa ile ilgili bir hayali var. Pazu öyle bir yerin var olup olmadığını öğrenmek istiyor, Muska Laputa'nın teknolojisini ve silahlarını kullanıp dünyayı kontrol altına almak istiyor, yaşlı kadın ve oğulları da oranın hazinelerine ulaşmak istiyor. Benim bile izlerken Laputa'da yaşama hayalim oldu ama garibim Sheeta ya, hayal kurmasına bile izin vermediler anca kızın peşine düştüler. Bi izin verseydiniz de soluklansaydı. Bu arada Yürüyen Şato'da da böyle isteğim vardı, istediğim yere gidebileceğim bir şatom olsun diye. Bu animeleri izlerken en sevdiğim kısım da bir yere bağlı olmayan yaşam alanları olması sanırım. Yani konfor alanındasın ama özgürsün tam benlik. Yaşlı kadın ve oğullarının olduğu sahneler çok komikti eklemeden geçemeyeceğim her ne kadar Dola kötü ve çirkin görünse de çok zeki ve komik bir karakterdi bence onu sevdim yaa. İlk başlarda seveceğimi düşünmemiştim Muska'yı görünce beterin beteri var dedim herhalde. Sheeta ile Pazu'nun ilişkisi de çok tatlıydı, beraber zorlukların üstesinden geldiler Laputa'yı özgür bıraktılar falan güzeldi. Bir de bir mağarada taşların oluşturduğu o renk şöleni de çok hoştu. Aklımda yer edinen sahnelerden biri de buydu. Görsel olarak çizimleri çok beğendim, müziğini de çok beğendim ve konusu da çok iyiydi. Çok bilinen bir animasyon zaten ama benim gibi izlemeyi erteleyenler için tavsiye ederim.