Cem Yılmaz'ın halkın içinde ve bunun sayesinde gerçekten komik olduğu zamanlar... Şimdi şuradaki esprilerin bir tanesini bile yapamaz. Eski Cem Yılmaz'ın ruhu için el Fatiha.
Gösteri Doğu Demirkol’un absürt ve kişisel mizah anlayışını öne çıkaran, dinamik ama yer yer tekrara düşen bir yapıya sahip. Günlük, samimi ve absürt mizah dili ironik bir derinlik katmış. Doğu Demirkol’un kendine has jest, mimik ve duraksamaları, metnin komedi dozunu…devamıGösteri Doğu Demirkol’un absürt ve kişisel mizah anlayışını öne çıkaran, dinamik ama yer yer tekrara düşen bir yapıya sahip. Günlük, samimi ve absürt mizah dili ironik bir derinlik katmış. Doğu Demirkol’un kendine has jest, mimik ve duraksamaları, metnin komedi dozunu artıran en büyük unsurlardan biri. Sıradan insan ilişkilerini ve günlük hayatın küçük absürt detaylarını iyi yakalayıp mizaha dönüştürmüş. Önceki işlerindeki aile ilişkilerini mizah konusu yapma temaları burada da benzer kalıplarla karşımıza çıkmış. Espriler arasında geçiş yaparken zaman zaman temposu düşebiliyor ve mizahi ivme kesintiye uğrayabiliyor yine de güldüren ve eğlendiren bir gösteri olmayı başarmış.
70'lerdeki neredeyse iç savaşa varan hâli izledikçe insanın canı yanıyor. Çorum, Maraş katliamları, sokakların ülkücü-devrimci "cephe gerileri"ne dönüşmesi, Kıbrıs ve üzerine gelen ambargolar, Milliyetçi Cephe hükümetleri, ordunun ikircikli tutumu ve en nihayetinde "hâlâskar" olarak gelişi vs.
Heybear diye bir site buldum. Arkadaşınızla oda acıp bişiler izleyebiliyorsunuz. Ama telefondan ben şahsi youtube dısında yapamadım. Belki masaüstünde daha çok işinize yarıyordur bilginize
Spoiler içeriyor
4. Sezonu bitirdim. 4. Sezon biraz The man in yellow un kadın halinin korkunç oyunculuğuyla geçtiği için akmadı ama son bölümleri sadece bir günde bitirdim. Jade favori karakterim gerçekten çok zekisin be adam. Aklıma anlık yüz binlerce teori geliyor ama…devamı4. Sezonu bitirdim. 4. Sezon biraz The man in yellow un kadın halinin korkunç oyunculuğuyla geçtiği için akmadı ama son bölümleri sadece bir günde bitirdim.
Jade favori karakterim gerçekten çok zekisin be adam.
Aklıma anlık yüz binlerce teori geliyor ama sonra hepsi mantıksız da geliyor.
Fatima'nın onlardan birine dönüşmesi aşırı korkunçtu ve nisan ayına kadar nasıl bekleyeceğimi hiç bilmiyorum.
Lost ve Dark vibe 'ı veren bir dizi o sürükleyiciliği hissettiriyor ve merakı iyice alıp götürüyor insanı umarım sonu içimi rahat eder.
The Dark Knight Rises, Christopher Nolan’ın Batman üçlemesinin son filmi ve önceki iki filmle birlikte kapanış hissi veren bir yapım. The Dark Knight Rises, Christopher Nolan’ın Batman üçlemesini kapattığı film olarak, sadece bir süper kahraman filmi değil; daha çok bir…devamıThe Dark Knight Rises, Christopher Nolan’ın Batman üçlemesinin son filmi ve önceki iki filmle birlikte kapanış hissi veren bir yapım.
The Dark Knight Rises, Christopher Nolan’ın Batman üçlemesini kapattığı film olarak, sadece bir süper kahraman filmi değil; daha çok bir çöküşten yeniden doğuş hikâyesi gibi görülüyor. Film, ilk dakikasından itibaren izleyiciye rahat nefes aldırmayan bir atmosfer kuruyor ve bunu sonuna kadar koruyor. Nolan burada aksiyondan çok ağırlık hissi yaratmaya odaklanmış; yani olaylardan ziyade olayların dünyayı nasıl ezdiğini hissettiriyor.
Filmin en güçlü taraflarından biri Gotham’ı bir karakter gibi kullanması. Şehir sadece bir arka plan değil, neredeyse yaşayan, nefes alan ve zamanla çöken bir yapı gibi işleniyor. Bu da filmi klasik süper kahraman anlatısından ayırıyor. Gotham’ın içinde olan her şey, aslında insan doğasının kırılganlığıyla ilgili daha büyük bir fikre bağlanıyor.
Bruce Wayne’in bu filmdeki hâli, serinin önceki filmlerine göre çok daha kırılgan ve yorgun. Batman Begins filminde doğuşunu, The Dark Knight filminde yükselişini gördüğümüz karakterin burada daha sonuçlarla yüzleşen bir noktaya geldiğini görüyoruz. Bu yönüyle film, Batman’i bir efsane olmaktan çıkarıp insan tarafını öne çıkarıyor. Gücü kadar zayıflıklarını da göstermesi, karakteri daha gerçek ve ağır bir hâle getiriyor.
Filmdeki antagonist taraf ise sadece fiziksel bir tehdit olarak değil, bir fikir olarak da işleniyor. Bane karakteri, kaosun nasıl organize bir yapıya dönüşebileceğini temsil ediyor. Bu da filmi sıradan bir iyi-kötü savaşı olmaktan çıkarıp daha felsefi bir çatışmaya dönüştürüyor. Özellikle güç, düzen ve adalet kavramları sürekli sorgulanıyor.
Aksiyon sahneleri ise oldukça sert ve gerçekçi. Nolan’ın tarzı gereği CGI’a dayalı abartılı görsellikten ziyade, fiziksel olarak inandırıcı sahneler tercih edilmiş. Bu da filmin tonunu daha ciddi ve ağır hale getiriyor. Özellikle büyük ölçekli sahnelerde bile bir gerçeklik hissi korunuyor.
Catwoman karakteri de filme farklı bir enerji katıyor. Sadece aksiyon değil, ahlaki gri alanlar üzerinden ilerleyen bir karakter olması, hikâyeye tek boyutlu olmayan bir dinamik ekliyor. Filmde herkesin kendi motivasyonu ve kendi haklılığı var gibi hissettirilmesi, anlatıyı daha katmanlı yapıyor.
Genel olarak film, üçlemenin en karanlık ve en ağır tonu. Bazı izleyiciler için bu yoğunluk yorucu olabilir, çünkü film sürekli bir “yük” hissi taşıyor. Ama bu bilinçli bir tercih; Nolan burada eğlenceli bir final değil, daha çok bir kapanış ve hesaplaşma sunuyor.
Sonuç olarak The Dark Knight Rises, aksiyon sahneleriyle değil, yarattığı atmosfer, tematik derinliği ve karakterlerin psikolojik yüküyle akılda kalan bir film. Süper kahraman türünü daha ciddi, daha dramatik ve daha gerçek dünyaya yakın bir yerden ele almak isteyen bir final filmi gibi duruyor.
Sonunda izledim be. Bence serinin en iyi filmi olabilir inanılmaz güzeldi hatta 2. defa izlesem mi diye düşünmedim değil. Sonu falan tam beklediğim gibi allahım inanılmazdı
Yavaş akan ama içine işleyen bir film. Dış dünyayla tamamen kopmuş bir kadının yalnızlıkla, doğayla ve kendi iç sesiyle yüzleşmesini izliyorsun. Sessizlik bazen boğucu, bazen huzurlu. İzlerken insan ister istemez "ben olsam ne yapardım?" diye soruyor. Sabırla izlenmesi gereken, sindire…devamıYavaş akan ama içine işleyen bir film. Dış dünyayla tamamen kopmuş bir kadının yalnızlıkla, doğayla ve kendi iç sesiyle yüzleşmesini izliyorsun. Sessizlik bazen boğucu, bazen huzurlu. İzlerken insan ister istemez "ben olsam ne yapardım?" diye soruyor. Sabırla izlenmesi gereken, sindire sindire düşünmek isteyenler için👌