Rust Cohle (@nolanmp)

Kuzuların Sessizliği'nin devamı niteliğinde olan Haniball,ana karakterimiz olan Hannibal’ın yıllar sonra yeniden ortaya çıkması ve geçmişinden gelen kişilerle yollarının kesişmesi üzerine kurulu. Atmosfer olarak daha karanlık, daha stilize ve yer yer rahatsız edici bir tonu var. Hannibal, sinema tarihinde çok…devamıKuzuların Sessizliği'nin devamı niteliğinde olan Haniball,ana karakterimiz olan Hannibal’ın yıllar sonra yeniden ortaya çıkması ve geçmişinden gelen kişilerle yollarının kesişmesi üzerine kurulu. Atmosfer olarak daha karanlık, daha stilize ve yer yer rahatsız edici bir tonu var. Hannibal, sinema tarihinde çok özel bir karakterin geri dönüşünü temsil ediyor ama bu dönüş, alışıldık bir devam filminden biraz daha farklı bir his bırakıyor. Çünkü bu film sadece bir hikâyeyi sürdürmekle kalmıyor, aynı zamanda izleyicinin zihninde zaten güçlü bir yer edinmiş olan Hannibal Lecter karakterini daha da uçlara taşıyor. Filmin en dikkat çekici yönlerinden biri atmosferi. Ridley Scott burada klasik bir gerilim filmi çekmek yerine, daha estetik, daha soğuk ve daha mesafeli bir dünya kuruyor. Film boyunca hissettiğin şey korkudan çok rahatsızlık oluyor. Mekân seçimleri, özellikle Avrupa’daki sahneler, filme neredeyse gotik bir hava katıyor. Bu da hikâyeyi daha ağır, daha stilize bir noktaya taşıyor. Oyunculuk tarafında ise Anthony Hopkins yine karakterle adeta bütünleşmiş durumda. Onun performansı bu filmin en güçlü taşıyıcı unsuru. Sakinliği, zekâsı ve ürkütücü derecede kontrollü haliyle Hannibal karakterini izlerken bir yandan hayranlık duyup bir yandan tedirgin oluyorsun. Ama burada önemli bir fark var: Bu filmde Hannibal biraz daha ön planda. Yani gizemli bir tehdit olmaktan çıkıp daha aktif bir figüre dönüşüyor. Bu da karakterin etkisini bazı izleyiciler için artırırken, bazıları için ise o eski gizemli cazibesini biraz azaltabiliyor. Film, Kuzuların Sessizliği ile kıyaslandığında daha az psikolojik, daha çok görsel ve olay odaklı bir yapıya sahip. İlk filmdeki o yoğun zihin oyunları ve karakterler arası psikolojik gerilim burada biraz geri planda kalıyor. Onun yerine daha büyük, daha abartılı ve zaman zaman sınırları zorlayan sahneler ön plana çıkıyor. Yine de film tamamen yüzeysel değil. Alt metninde güç, takıntı, kimlik ve saplantı gibi temalar var. Özellikle bazı karakterlerin Hannibal’a olan bakış açısı üzerinden insanın karanlığa duyduğu garip çekim hissini görebiliyorsun. Tempo açısından bakarsak film yer yer ağır ilerliyor. Bu herkesin hoşuna gitmeyebilir ama aslında bu yavaşlık, filmin kurduğu atmosferle uyumlu. Çünkü olaydan çok duygu ve gerilim hissi üzerine kurulu bir anlatım var. Sabırlı izleyiciler için bu bir artı, daha hızlı aksiyon bekleyenler için ise bir eksi olabilir. Genel olarak Hannibal, çok güçlü bir karakterin etrafında dönen, stil sahibi ama tartışmalı bir devam filmi. Herkese hitap etmiyor çünkü sınırları zorlayan sahneleri ve klasik anlatıdan uzak tarzı var. Ama sinemada karanlık karakter incelemelerini seviyorsanız, özellikle de Hannibal Lecter gibi kompleks bir figürü farklı bir açıdan görmek istiyorsanız kesinlikle izlemeye değer.

nolanmp 3 days ago

Kuzuların Sessizliği

Jonathan Demme

154 Gönderi

Film, FBI’da eğitim gören genç bir ajan olan Clarice Starling’in hikâyesini anlatır. Clarice, tehlikeli bir seri katili yakalamak için başka bir seri katilden yardım almak zorunda kalır. Bu kişi ise son derece zeki ama aynı zamanda ürkütücü bir karakter olan…devamıFilm, FBI’da eğitim gören genç bir ajan olan Clarice Starling’in hikâyesini anlatır. Clarice, tehlikeli bir seri katili yakalamak için başka bir seri katilden yardım almak zorunda kalır. Bu kişi ise son derece zeki ama aynı zamanda ürkütücü bir karakter olan Hannibal Lecter’dır. Filmin merkezindeki Clarice Starling aslında henüz kariyerinin başında olan, kendini kanıtlamaya çalışan bir karakter. Bu yönüyle bana oldukça gerçekçi geldi. Çünkü film boyunca onun hem güçlü hem de bazen tedirgin olduğunu hissediyorsunuz. Özellikle çevresindeki daha deneyimli insanlarla iletişim kurarken bir yandan saygılı davranmaya çalışıyor, bir yandan da kendini göstermeye çalışıyor. Bu durum izleyiciye karakterle empati kurma fırsatı veriyor. Clarice’in karşısında ise sinema tarihinin en ilginç karakterlerinden biri olan Hannibal Lecter var. Hannibal Lecter karakteri gerçekten alışılmış kötü karakterlerden çok farklı. Çoğu filmde kötü karakterler genelde kaba, öfkeli veya kontrolsüz şekilde gösterilir. Ama Hannibal Lecter tam tersine oldukça sakin, zeki ve kontrollü bir karakter. Bu da onu daha ürkütücü yapıyor. Çünkü izlerken ne düşüneceğini veya ne söyleyeceğini kestirmek zor oluyor. Hannibal Lecter karakterini canlandıran Anthony Hopkins’in performansı gerçekten etkileyici. Aslında filmde ekran süresi çok uzun değil ama buna rağmen karakter filmin en unutulmaz kısmı haline geliyor. Bence bunun sebebi oyuncunun mimiklerini, ses tonunu ve bakışlarını çok iyi kullanması. Bazen sadece sessizce bakması bile sahnenin gerginliğini artırmaya yetiyor. Clarice karakterini canlandıran Jodie Foster da oldukça başarılı bir performans sergiliyor. Karakterin hem güçlü hem de kırılgan taraflarını gösterebilmesi filmi daha gerçekçi hale getiriyor. Özellikle bazı sahnelerde Clarice’in korku, merak ve kararlılık duygularını aynı anda hissettiğini görmek mümkün. Filmin atmosferi de oldukça etkileyici. Çoğu sahne biraz karanlık ve kapalı ortamlarda geçiyor. Bu durum filmin gerilim hissini artırıyor. Özellikle bazı sahnelerde kamera açıları ve sessizlik kullanımı izleyiciyi gergin hissettirebiliyor. Filmde sürekli yüksek sesli müzikler veya hızlı aksiyon sahneleri yok. Bunun yerine daha sakin ama psikolojik olarak yoğun sahneler tercih edilmiş. Bence bu da filmi diğer gerilim filmlerinden ayıran önemli bir özellik. Filmin yönetmeni Jonathan Demme karakterlerin yüzlerini ve ifadelerini çok ön plana çıkaran bir anlatım tarzı kullanmış. Özellikle bazı sahnelerde karakterler doğrudan kameraya bakıyormuş gibi görünür. Bu da izleyiciye sanki karakterle yüz yüze konuşuyormuş hissi veriyor. Bu teknik basit gibi görünse de filmi izlerken oldukça etkili oluyor. Film aynı zamanda sinema tarihinde önemli bir yere sahip. Çünkü Oscar'da aynı yıl içerisinde en büyük 5 ödülü kazanmıştır:En iyi film,en iyi yönetmen,en iyi erkek oyuncu,en iyi kadın oyuncu,en iyi uyarlama senaryo.Bu başarıyı elde eden şu ana kadar sadece 3 film vardır.Bu filmler sırasıyla:Bir Gecede Oldu(1934),Guguk Kuşu(1975) ve Kuzuların Sessizliği'dir(1991) Genel olarak düşündüğümde Kuzuların Sessizliği sadece bir korku veya gerilim filmi değil. Aynı zamanda insan psikolojisi, güç dengesi ve zekâ gibi konuları da ele alan bir film.Eğer psikolojik gerilim türünü seviyorsanız bu film kesinlikle izlenmesi gereken yapımlardan biri.

nolanmp 6 days ago

O :Bölüm 2

Andy Muschietti

53 Gönderi

Bu film, It’in devamı ve yine Stephen King’in romanına dayanıyor. Hikâye bu sefer karakterlerin yetişkinlik dönemine odaklanıyor ve ilk filmde yaşanan olayların yıllar sonraki etkilerini gösteriyor. İlk filmden sonra ikinci film biraz daha farklı bir tona sahip. It daha çok…devamıBu film, It’in devamı ve yine Stephen King’in romanına dayanıyor. Hikâye bu sefer karakterlerin yetişkinlik dönemine odaklanıyor ve ilk filmde yaşanan olayların yıllar sonraki etkilerini gösteriyor. İlk filmden sonra ikinci film biraz daha farklı bir tona sahip. It daha çok çocukluk, arkadaşlık ve ilk korkular üzerine yoğunlaşırken, bu film daha olgun, daha karanlık ve biraz daha ağır bir atmosfere sahip. Hikâye büyüyor, karakterler büyüyor ve buna bağlı olarak anlatım dili de değişiyor. Filmde artık karakterleri yetişkin halleriyle görüyoruz. Bu da hikâyeye farklı bir boyut katıyor. Çünkü çocukken yaşanan korkuların aslında geçmediğini, sadece bastırıldığını görüyoruz. Yani film biraz da geçmişten kaçamazsın fikri üzerine kurulmuş. Bu tema oldukça güçlü ama işlenişi ilk filme göre biraz daha dağınık hissettiriyor. Atmosfer açısından film yine başarılı ama ilk filmdeki o küçük kasaba gizemi hissi burada biraz daha geri planda kalıyor. Yerine daha büyük, daha kaotik ve zaman zaman daha fantastik bir yapı geliyor. Bu da bazı izleyiciler için artı olabilirken, bazıları için ilk filmin sade ama etkili havasını aratabiliyor. Korku unsuruna gelirsek, bu filmde korku dozu aslında daha fazla ama etkisi biraz farklı. İlk filmdeki o bilinmezlik hissi burada azaldığı için, korku daha çok görselliğe ve sahne yoğunluğuna dayanıyor. Yani daha büyük, daha tuhaf ve bazen daha abartılı sahneler var. Bu durum bazı anlarda etkileyici olsa da, bazı anlarda fazla yapılmış hissi verebiliyor. Yine de Pennywise karakteri bu filmde de oldukça güçlü. Hatta bazı sahnelerde ilk filme göre daha rahatsız edici bir etki yaratıyor. Çünkü artık sadece korkutmakla kalmıyor, karakterlerin geçmişleriyle daha derin bir bağ kuruyor. Bu da onu klasik bir korku figüründen biraz daha fazlası haline getiriyor. Oyunculuklar genel olarak başarılı. Yetişkin versiyonların, çocukluk halleriyle benzer enerjiyi taşıması hoş bir detay. Bu geçiş iyi yapılmış, bu yüzden kopukluk hissi çok oluşmuyor. Ama yine de izlerken ister istemez ilk filmdeki çocuk grubunun doğallığını biraz özlüyorsunuz. Görsellik açısından film oldukça zengin. Efektler, yaratık tasarımları ve sahne çeşitliliği ilk filme göre çok daha fazla. Ama burada önemli bir nokta var: bu kadar görsel yoğunluk bazen korkunun etkisini azaltabiliyor. Çünkü korku biraz da bilinmeyenden gelir, burada ise çoğu şey fazlasıyla gösteriliyor. İlk film kadar dengeli ve etkileyici mi? Çoğu kişi için hayır. Ama kötü bir film de değil.İlk filmin daha duygusal ve sade korku yapısını sevdiyseniz, bu film size biraz fazla gelebilir ama daha büyük, daha çılgın ve daha yoğun bir korku deneyimi arıyorsanız film sizi tatmin edicektir.

nolanmp 1 week ago

O

Andy Muschietti

114 Gönderi

Stephen King'in aynı adlı romanından uyarlanmış bu film,klasik korku filmi kalıplarının biraz dışına çıkan ama aynı zamanda o türün en temel korkularını da çok iyi kullanan bir yapım.Hikâye küçük bir kasabada geçiyor.Çocukları hedef alan gizemli bir varlık var.Bu varlık genelde…devamıStephen King'in aynı adlı romanından uyarlanmış bu film,klasik korku filmi kalıplarının biraz dışına çıkan ama aynı zamanda o türün en temel korkularını da çok iyi kullanan bir yapım.Hikâye küçük bir kasabada geçiyor.Çocukları hedef alan gizemli bir varlık var.Bu varlık genelde Pennywise adlı korkunç palyaço şeklinde ortaya çıkıyor.Bir grup çocuk (Losers Club) bu korkuyla yüzleşmeye çalışıyor. Filmin en güçlü taraflarından biri kesinlikle atmosferi. Küçük kasaba havası, sürekli bir şeylerin ters gittiğini hissettiren o garip sessizlik ve geçmişten gelen karanlık bir olayın izleri. Bunlar yavaş yavaş izleyiciye veriliyor. Bu sayede film bir anda korkutmaktan ziyade, içine çekerek huzursuz etmeye başlıyor. Karakterler konusu da filmin en önemli artılarından biri. Özellikle çocuk karakterler beklenenden çok daha iyi yazılmış. Her birinin farklı bir korkusu, farklı bir geçmişi ve farklı bir kişiliği var. Aralarındaki arkadaşlık da oldukça doğal hissettiriyor. Zaten film biraz da bu bağ üzerinden ilerliyor. Gelelim korku unsuruna. Filmdeki en ikonik şeylerden biri tabi ki Pennywise karakteri. Ama onu özel yapan şey sadece görüntüsü değil. Asıl mesele, onun insanların korkularını kullanma biçimi. Bu da filmi klasik bir “canavar kovalamacası” olmaktan çıkarıp daha psikolojik bir noktaya taşıyor. Filmde zaman zaman “jump scare” dediğimiz ani korkutmalar var, evet. Ama bunlar abartılı değil. Asıl etkileyici olan sahneler genelde sessiz, yavaş ilerleyen ve tedirgin eden sahneler. Yani film seni sadece sıçratmak yerine, rahatsız etmeyi başarıyor. Bu da onu daha kalıcı bir korku deneyimi haline getiriyor. Görsellik ve sinematografi açısından da film oldukça başarılı. Renk kullanımı, özellikle kırmızı gibi dikkat çeken tonların belirli anlarda öne çıkması, sahnelerin etkisini artırıyor. Aynı şekilde ışık kullanımı da oldukça iyi. Karanlık sahneler gerçekten karanlık ama ne olduğunu anlayamayacak kadar değil. Bu denge iyi kurulmuş. Genel olarak bakarsak, Stephen King uyarlamaları arasında en başarılı olanlardan biri diyebiliriz. Çünkü sadece kitabın korku tarafını değil, duygusal tarafını da yakalamayı başarmış.Bu yüzden ortaya izlenmesi gereken kaliteli bir yapım çıkmış.

nolanmp 1 week ago

Can Dostum

Olivier Nakache

226 Gönderi

2011 yapımı bu Fransız filmi, gerçek bir hikâyeden uyarlanmış ve oldukça sevilen bir yapım. Film, geçirdiği kaza sonrası boynundan aşağısı felç kalan zengin bir adam ile ona bakıcı olarak işe alınan, hayatı biraz dağınık ama enerjik bir genç arasındaki beklenmedik…devamı2011 yapımı bu Fransız filmi, gerçek bir hikâyeden uyarlanmış ve oldukça sevilen bir yapım. Film, geçirdiği kaza sonrası boynundan aşağısı felç kalan zengin bir adam ile ona bakıcı olarak işe alınan, hayatı biraz dağınık ama enerjik bir genç arasındaki beklenmedik dostluğu anlatıyor. Dram ve komediyi çok dengeli bir şekilde harmanlıyor. Özellikle karakterlerin birbirine zıt dünyalardan gelmesi ama zamanla birbirlerini tamamlamaları filmi izlerken en etkileyici taraflardan biri oluyor. Çok ağır bir dram değil; aksine yer yer oldukça eğlenceli ve sıcak bir havası var. Can dostum,dediğim gibi aslında tamamen kurgu değil; gerçek bir hayat hikâyesinden esinleniyor. Filmin gerçek hayattaki ilham kaynağı, Philippe Pozzo di Borgo adlı Fransız aristokrat bir iş insanı. Philippe, 1993 yılında geçirdiği bir yamaç paraşütü kazası sonrası boynundan aşağısı felç kalıyor. Bu olaydan sonra hayatı tamamen değişiyor ve uzun süre büyük bir yalnızlık ve bağımlılık içinde yaşıyor. Bir süre sonra ona bakıcı olarak Abdel Sellou adlı Cezayir kökenli, Paris’in banliyölerinde büyümüş genç bir adam işe alınıyor. Abdel’in geçmişi filmdeki karaktere çok benziyor: disiplinli bir bakım geçmişi yok, daha çok sokak kültüründen gelen, kurallarla pek ilgilenmeyen biri. Gerçek hayatta da bu ikili ilk başta “uyumsuz” bir çift gibi görünüyor. Philippe daha eğitimli bir çevreden geliyor; Abdel ise tabiri caizse sokaklardan geliyor. Ama zamanla aralarında beklenmedik bir bağ oluşuyor. Abdel, Philippe’e sadece fiziksel bakım sağlamakla kalmıyor; onu yeniden hayata bağlayan bir dost oluyor. Philippe de Abdel’e bambaşka bir dünyanın kapılarını açıyor. Gerçek Philippe daha sonra bu süreci anlatan bir kitap yazıyor ve hikâye oradan geniş kitlelere ulaşıyor. Abdel Sellou da sonradan hayatını farklı bir yöne çeviriyor ve geçmişini geride bırakmaya çalışıyor. Filmdeki en önemli farklardan biri tonlama. Gerçek hikâyede bazı kısımlar daha zorlayıcı ve sertken, film bu hikâyeyi daha sıcak, komik ve izleyiciye uygun bir hale getiriyor. Yani film bire bir biyografi değil; gerçek olaylardan esinlenen dramatize edilmiş bir uyarlama. Kısacası film, gerçek hayatta yaşanmış güçlü bir dostluk hikâyesini alıp daha sinematik, daha akıcı ve duygusal açıdan dengeli bir şekilde yeniden anlatıyor. Temelde değişmeyen şey ise şu: tamamen farklı dünyalardan gelen iki insanın birbirinin hayatını derinden değiştirmesi. Dipnot:2025 yılında çıkan,başrolünde Haluk Bilginer ve Feyyaz Yiğit'in yer aldığı "Yan Yana" filmi tamamen bu filmin uyarlaması olarak çekilmiştir.

nolanmp 2 weeks ago

Er Ryan'ı Kurtarmak

Steven Spielberg

81 Gönderi

Er Ryan'ı Kurtarmak, 1998 yapımı çok etkileyici bir savaş filmidir.Filmin yönetmeni 3 Oscar ödüllü Steven Spielberg ve başrolü 2 Oscar ödülüne sahip,gelmiş geçmiş en iyi aktörlerden Tom Hanks'dir. Konu olarak 2. Dünya Savaşı sırasında geçer. Normandiya Çıkarması’ndan sonra, bir askerin…devamıEr Ryan'ı Kurtarmak, 1998 yapımı çok etkileyici bir savaş filmidir.Filmin yönetmeni 3 Oscar ödüllü Steven Spielberg ve başrolü 2 Oscar ödülüne sahip,gelmiş geçmiş en iyi aktörlerden Tom Hanks'dir. Konu olarak 2. Dünya Savaşı sırasında geçer. Normandiya Çıkarması’ndan sonra, bir askerin (Ryan) kendi ailesinde hayatta kalan son erkek olduğu anlaşılır ve onu cepheden sağ salim geri getirmek için küçük bir birlik görevlendirilir. Film özellikle savaş sahnelerinin gerçekçiliğiyle ünlüdür,şimdiye kadar çekilmiş en gerçekçi savaş filmi olarak bilinir.Açılıştaki Omaha Plajı sahnesi, sinema tarihinin en çarpıcı savaş sahnelerinden biri olarak kabul edilir. Savaşın sadece kahramanlık değil, aynı zamanda korku, kaos ve kayıp olduğunu çok sert bir şekilde hissettirir. Bence bir filmin efsane olabilmesi için birçok faktör vardır ama gerçek hayata etki etmesi en bariz olanıdır.Bu film vizyona girdiği ay Amerika'daki savaş gazilerinin birçoğu travmaları canlandığı için psikolojik destek başvurusunda bulunmuş.Bizzat savaşlara katılan insanları bile etkilemeyi başarabilmiş bir filmden bahsediyoruz. Film başladığı andan itibaren izleyiciyi yumuşak bir şekilde içine çekmiyor. Aksine direkt olarak sert bir şekilde olayın içine atıyor.Özellikle ilk sahneler o kadar yoğun ve kaotik ki, neye bakacağını bazen şaşırıyorsun. Kamera sanki bir askerin gözünden çekilmiş gibi; titriyor, sabit değil ki zaten yönetmen Spielberg,savaş sahnelerinde omuz kameraları da kullanmış.Bu çekim açıları ve hareketli kamera bir noktadan sonra olayları dışarıdan izleyen biri değil de oradaymış gibi hissettiriyor. Filmde en dikkat çeken şeylerden biri, savaşın “kahramanlık” kısmından çok, insanların iç dünyasına odaklanmasıydı. Evet, ortada bir görev var ama bu görevden daha önemli olan şey, o görevi yerine getiren insanların ne hissettiği. Korku, belirsizlik, yorgunluk,umutsuzluk… Bunların hepsi çok doğal ve abartısız bir şekilde verilmiş. Karakterler sanki gerçek insanlar gibi. Her biri farklı düşünüyor, farklı tepki veriyor ve bu da filmi daha inandırıcı yapıyor. Özellikle Tom Hanks’in canlandırdığı karakter bana çok gerçekçi geldi. Liderlik yapan biri ama klasik “her şeyi bilen, korkusuz komutan” gibi değil. Onun da tereddütleri var, o da yoruluyor, o da bazen ne yapacağını bilemiyor. Bu da karakteri daha insani yapıyor. Zaten film genel olarak böyle bir yaklaşımda; kimse kusursuz değil, kimse tamamen kahraman değil. Filmin genel havası biraz ağır. Yani öyle izleyip keyif alayım, kafam dağılsın diye açılacak bir film değil. Daha çok izledikten sonra üzerine düşüneceğin, bazı sahneleri aklına takılacak türden bir film. Hatta bence izledikten sonra bir süre sessiz kalma ihtiyacı bile hissettirebilir. Film,savaşın sadece tarih kitaplarında okuduğumuz bir olay olmadığını, aslında çok gerçek, çok insani ve çok yıkıcı bir şey olduğunu hatırlattıyor. İzlerken sadece bir hikaye izlemiyorsun, aynı zamanda insanların ne yaşadığını az da olsa anlamaya çalışıyorsun. Eğer daha önce izlemediyseniz, kesinlikle izlenmesi gereken bir film. Ama dediğim gibi, hafif bir şey beklememek lazım. Biraz sabır, biraz dikkat ve biraz da duygusal olarak hazır olmak gerekiyor. Çünkü Er Ryan’ı Kurtarmak, izleyip unutulacak türden bir film değil.

nolanmp 3 weeks ago

Enigma

Morten Tyldum

110 Gönderi

Enigma, ilk bakışta bir savaş filmi gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasını anlatan bir yapım. Film, Alan Turing adlı matematikçinin hayatından bir kesiti ve onun 2.dünya savaşı sırasında yaptığı çok önemli çalışmaları konu alıyor. Açıkçası filmi ilk izlemeye…devamıEnigma, ilk bakışta bir savaş filmi gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasını anlatan bir yapım. Film, Alan Turing adlı matematikçinin hayatından bir kesiti ve onun 2.dünya savaşı sırasında yaptığı çok önemli çalışmaları konu alıyor. Açıkçası filmi ilk izlemeye başladığımda tam olarak ne beklemem gerektiğini bilmiyordum. Savaş filmlerini genelde cephede geçen sahnelerle ilişkilendiririz ama bu filmde savaşın başka bir tarafını görüyoruz: zeka savaşı. Filmde olaylar İngiltere’deki gizli bir merkez olan Bletchley Park’ta geçiyor. Burada çalışan bir grup matematikçi ve bilim insanı, Almanların kullandığı çok karmaşık bir şifreleme sistemini çözmeye çalışıyor. Bu şifreyi oluşturan makine ise "Enigma" olarak biliniyor. Film boyunca aslında sürekli bir zamanla yarış hissi var. Çünkü savaş devam ediyor ve çözülemeyen her mesajın arkasında belki de yüzlerce insanın hayatını etkileyebilecek bilgiler saklı. Filmdeki en etkileyici şeylerden biri, savaşın sadece silahlarla değil, aynı zamanda zeka ve sabırla da kazanılabileceğini göstermesiydi. Filmdeki karakterler aslında cephede savaşmıyorlar ama yaptıkları işin ne kadar kritik olduğunu sürekli hissediyorsunuz. Bu durum filme farklı bir gerilim katıyor. Bazen sadece bir kağıt parçasına yazılmış şifreli mesajın çözülmesini izlemek bile oldukça heyecanlı olabiliyor. Başrolde Benedict Cumberbatch var ve ben performansını çok başarılı buldum,zaten beğendiğim aktörlerden birisi. Karakteri oynarken biraz içine kapanık, insanlarla iletişim kurmakta zorlanan ama inanılmaz derecede zeki bir insanı oldukça doğal bir şekilde yansıtmış. Film boyunca Alan Turing’in düşünce yapısını anlamaya çalışıyorsunuz. Bazen diğer insanlardan tamamen farklı düşündüğünü görmek hem ilginç hem de biraz hüzünlü bir his veriyor. Filmde dikkatimi çeken bir diğer karakter ise Joan Clarke. Bu karakteri Keira Knightley canlandırıyor. Onun hikâyeye kattığı şey sadece bilimsel katkı değil, aynı zamanda insan ilişkileri açısından da önemli bir denge oluşturması. Filmdeki bazı sahnelerde ekip içinde yaşanan tartışmalar ve fikir ayrılıkları aslında çok gerçekçi hissettiriyor. Çünkü böylesine büyük bir baskı altında çalışan insanların her zaman uyum içinde olması pek mümkün değil. Filmi bitirdiğimde aklımda kalan şey şu oldu: bazen tarihin en önemli olayları herkesin gözünün önünde değil, küçük odalarda çalışan birkaç insanın çabasıyla gerçekleşiyor olabilir. Bu düşünce bile filmi izledikten sonra insanı film üzerine düşündürüyor. Kısacası Enigma, sadece bir savaş filmi değil. Aynı zamanda insan zekâsı, farklılıklar ve azim hakkında anlatılan etkileyici bir hikâye. Çok ağır olmayan ama düşündüren bir film izlemek isteyenler için oldukça iyi bir seçenek olduğunu düşünüyorum. Eğer tarih, bilim veya biyografi ilginizi çekiyorsa bu filmi izlemek büyük ihtimalle hoşunuza gidecektir.

nolanmp 4 weeks ago

Amerikan Sapığı

Mary Harron

133 Gönderi

Aslında film endüstrisinde "psycho" profilinin esin kaynağı Ed Gein isimli eski bir seri katil.Ed gein kısaca annesine çok bağlıdır ve annesinin ölümünden sonra zaten pek sağlam olmayan ruhsal sağlığı tamamen bozulur.Annesini mezarından çıkarıp evinde her zaman oturduğu koltuğa oturtur,mezarlardan yeni…devamıAslında film endüstrisinde "psycho" profilinin esin kaynağı Ed Gein isimli eski bir seri katil.Ed gein kısaca annesine çok bağlıdır ve annesinin ölümünden sonra zaten pek sağlam olmayan ruhsal sağlığı tamamen bozulur.Annesini mezarından çıkarıp evinde her zaman oturduğu koltuğa oturtur,mezarlardan yeni ölmüş başka insanları da çalmaya başlar ve bedenlerinden farklı farklı ev ve süs eşyaları yapar,insan kemiklerini çatal,kaşık,tabak olarak kullanır.Buda ona yetmez ve kendisi gidip yaşadığı kentten insanları öldürüp evine getirir.Özellikle Amerika başta olmak üzere birçok bölgedeki seri katillerin özendiği,idol olarak gördüğü bir insana dönüşür.Film endüstrisinde;kuzuların sessizliği,Hannibal,psycho,Teksas katliamı,amerikan psycho,manhunter gibi birçok katil temalı yapımın da esin kaynağı olur.Hatta Dexter'in de bazı karakteristik özellikleri Ed Gein'den ilham alınarak oluşturulduğu söylenir. İşte bu filmlerden biri olan American Psycho;klasik bir psikolojik gerilim filmi gibi görünse de aslında izledikçe insanın kafasında farklı düşünceler oluşturan, biraz garip ama aynı zamanda oldukça etkileyici bir film. Filmin başrolünde favori aktörlerimden Christian Bale yer alıyor ve canlandırdığı Patrick Bateman karakteri filmin temelini oluşturuyor. Film, Bret Easton Ellis’in yazdığı romandan uyarlanmış ve yönetmen koltuğunda Mary Harron bulunuyor. Hikâye 1980’lerin sonunda New York City’de geçiyor ve bu dönemin zengin iş dünyasını, gösteriş merakını ve insanların dış görünüşe verdiği önemi oldukça farklı bir şekilde ele alıyor. Film başladığında Patrick Bateman’ın oldukça düzenli ve lüks bir hayat yaşadığını görüyoruz.Kendisi iyi bir işi olan, pahalı kıyafetler giyen, en popüler restoranlara giden ve dışarıdan bakıldığında oldukça başarılı görünen bir insan. Günlük hayatında spor yapmaya, bakımına ve görünüşüne çok önem veren biri. Hatta bazen filmde onun sabah rutinini izlerken insan “Bu kadar detaya gerçekten gerek var mı?” diye düşünüyor. Ama bu sahneler aslında karakterin ne kadar takıntılı bir yapıya sahip olduğunu göstermek için önemli. Patrick Bateman karakteri ilk başta sadece biraz soğuk ve mesafeli biri gibi görünse de film ilerledikçe onun iç dünyasının çok daha karmaşık olduğu hissediliyor. İzleyici bu karakteri izlerken bazen ne düşündüğünü anlamakta zorlanabiliyor. Çünkü Bateman dışarıya karşı çok kontrollü davranırken, kendi iç monologlarında oldukça farklı bir ruh hali sergiliyor. Bu da filmi psikolojik açıdan daha ilginç hale getiriyor. Bunun dışında film izleyiciye bazı sorular da bırakıyor. İzlerken bazen “Gerçekten olan şeyler mi izliyorum yoksa sadece karakterin zihninde mi geçiyor?” gibi düşünceler oluşabiliyor. Film bu konuda kesin cevaplar vermek yerine izleyicinin yorum yapmasına izin veriyor. Bu da filmi izledikten sonra insanların farklı yorumlar yapmasına neden oluyor.Bazı izleyiciler bu filmi ilk izlediklerinde biraz garip veya rahatsız edici bulabiliyor. Çünkü film klasik bir hikâye anlatımı yerine daha psikolojik ve sembolik bir yaklaşım kullanıyor. Ama biraz düşündükten sonra filmin aslında sadece bir gerilim hikâyesi olmadığını fark etmek mümkün oluyor. Film aynı zamanda modern toplumun yüzeyselliğini, insanların kimlik arayışını ve para ile statünün insanları nasıl etkilediğini anlatmaya çalışıyor.

nolanmp 1 month ago

Alcatraz'dan Kaçış

Don Siegel

27 Gönderi

Günümüzde popüler olan hapisten kaçma temalı birçok dizi ve filmin esin kaynağı Alcatraz'dan kaçış'ı izlemeye başladığımda, daha ilk dakikalardan itibaren farklı bir atmosfer hissettim. Film, kaçılması imkansız görülen Alcatraz adında zamanına göre ileri güvenlikli bir hapishaneden kaçmayı başaran 3 mahkûmun…devamıGünümüzde popüler olan hapisten kaçma temalı birçok dizi ve filmin esin kaynağı Alcatraz'dan kaçış'ı izlemeye başladığımda, daha ilk dakikalardan itibaren farklı bir atmosfer hissettim. Film, kaçılması imkansız görülen Alcatraz adında zamanına göre ileri güvenlikli bir hapishaneden kaçmayı başaran 3 mahkûmun hikayesini konu alıyor.Daha önceki filmlerde ya da belgesellerde gördüğümüz klasik hapishane sahnelerinden farklı olarak buradaki ortamın hem sıkıcı hem de gerilim dolu olduğunu hemen fark ediyorsunuz. Mekanlar oldukça karanlık ve soğuk. Bu, filmin havasını direkt olarak etkiliyor. Filmin temposu, bana ilk bakışta biraz yavaş gibi geldi. Ama aslında bu yavaşlık, karakterlerin günlük hayatını ve hapishane ortamını daha iyi anlamamı sağladı. Her sahne öyle bir şekilde ilerliyor ki, sanki hapishanede biz de bir mahkumuz gibi oluyor. Bu açıdan film, aksiyona boğmak yerine izleyiciyi içerideki rutine ve psikolojiye sokmayı tercih etmiş gibi görünüyor. Ben bunu çok sevdim çünkü çoğu filmde olaylar çok hızlı gelişir ve karakterlere alışmak zor olur. Burada karakterler ve ortam yavaş yavaş ama çok dikkatli bir şekilde gösteriliyor. Başrolü oynayan Clint Eastwood kaçmayı başaran mahkûmlardan biri olan Frank Morris'i canlandırıyor.Frank Morris zamanının en yüksek iqlu %2lik kesimine girmiş bir insan ve tahmin edersiniz ki kaçışı da baştan aşağı kendisi planlıyor.Eastwood'un oyunculuğu çok doğal ve abartısız. Karakterin düşünceleri, duyguları ve tepkileri öyle bir şekilde ekrana yansıyor ki, izlerken onun aklından geçenleri tahmin etmeye çalışıyorsunuz. Film kaçıştan hemen sonra bitiyor,kaçan 3 mahkûma ne olduğuna hiç girmiyor.Aslında bu 3 kişinin kaçıştan sonra başına ne geldiği zaten hâlâ muamma.Her ne kadar alcatraz yönetimi ve FBI her fırsatta mahkûmların öldüğünü söylese de dosya hâlâ açık durumda.Kaçan mahkûmlardan Frank Morris'in hiç kimsesi yok ama kardeş olan Clarence Anglin ve John William Anglin söylentilere göre anne ve babasının cenazesine kılık değiştirerek geliyor ayrıca hapiste olmayan 3.kardeş Robert Anglin 2010 yılında ölüm döşeğindeyken kaçak kardeşleriyle iletişimde olduğunu itiraf ediyor.İşin asıl ilginç olan kısmı 2013 yılında FBI'ya John Anglin tarafından bir mektup gönderilmiş.Mektupta yazanlar: "Adım John Anglin.Haziran 1962'de kardeşim Clarence ve Frank Morris ile birlikte,siz ne kadar inanmasanız da Alcatraz'dan kaçtık.Bu çok zor olmuştu ama başardık.Grubumuzdan Frank 2008 yılında Mısır'ın İskenderiye şehrinde öldü ve başka bir isimle gömüldü.Kardeşim Clarence ise 3 yıl önce kanserden vefat etti.83 yaşındayım ve kardeşim gibi bende kanserim.Durumum kötü,tedavi masraflarımı üstlenirseniz gelip teslim olmak ve her şeyi anlatmak istiyorum,televizyon da tedavimi karşılayacağınıza dair söz verin yeterli..." FBI bu mektubun geldiğini 5 yıl sonra,2018'de doğrulasa da televizyonda bu tarz bir sözü hiçbir zaman vermedi.Bu 3 kişiye ne olduğunu muhtemelen hiçbir zaman tam olarak bilemiyicez.

nolanmp 1 month ago

Zodiac

David Fincher

109 Gönderi

Bu tarz gizemli olaylara karşı hep bir ilgim vardır,bu filmde gerçekten yaşanmış ve asla tam olarak çözülememiş bir seri katil hikayesine odaklanıyor. Zodiac filmi, izledikten sonra insanın aklında uzun süre kalan türden bir yapım. Yönetmen David Fincher bu filmde klasik…devamıBu tarz gizemli olaylara karşı hep bir ilgim vardır,bu filmde gerçekten yaşanmış ve asla tam olarak çözülememiş bir seri katil hikayesine odaklanıyor. Zodiac filmi, izledikten sonra insanın aklında uzun süre kalan türden bir yapım. Yönetmen David Fincher bu filmde klasik bir polisiye hikâyesi anlatmak yerine daha çok bir araştırma sürecini ve insanların bir gizemin peşinde nasıl takıntılı hâle gelebileceğini göstermeye çalışıyor. Film ilk başlarda biraz sakin ilerliyor. Hızlı aksiyon sahneleri bekleyen biri için tempo yavaş gelebilir ama aslında bu yavaşlık hikâyenin atmosferini kurmak için önemli. İzlerken kendinizi bir anda olayları araştıran gazeteciler ve polislerle birlikte ipuçlarını takip ederken buluyorsunuz. Özellikle başrollerdeki Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr. ve Mark Ruffalo karakterleri hikâyeye farklı bakış açıları katıyor. Birisi daha meraklı ve araştırmacı, birisi olaya gazeteci gözüyle bakıyor, diğeri ise polis olarak gerçeği bulmaya çalışıyor. Filmi izlerken benim dikkatimi çeken şeylerden biri gerçekçilik hissi oldu. Olaylar abartılı bir şekilde değil, sanki gerçekten yaşanıyormuş gibi anlatılıyor. Bu yüzden bazı sahneler oldukça gerilimli hissettirebiliyor. Çünkü film, korkutucu olmak için sürekli yüksek tempolu sahneler kullanmak yerine, küçük ayrıntılar ve belirsizlik üzerinden bir gerginlik yaratıyor. Ayrıca film insan psikolojisini de güzel gösteriyor. Bir gizemin peşine düşen insanların zamanla hayatlarının nasıl değiştiğini ve bu olayın onları nasıl etkilediğini görmek ilginç. Bu açıdan bakınca film sadece bir suç hikâyesi değil, aynı zamanda takıntı, merak ve gerçeği arama isteği üzerine de bir hikâye gibi duruyor. Genel olarak Zodiac, sabırlı izleyiciler için çok etkileyici bir film. Eğer gizemli olayları, gerçek suç hikâyelerini ve detaylı araştırma süreçlerini seviyorsanız büyük ihtimalle hoşunuza gider. Film bittikten sonra insanın aklında hâlâ bazı sorular kalıyor ve belki de filmin en güçlü tarafı tam olarak bu: izleyiciyi düşünmeye devam ettirmesi.