Keşfet - Raf

beyazkaram 2 months ago

size verilen ailenin bile dünya hayatı için yoldaş olan yabancı ruhlar olması çok tuhaf hissettiriyor

hayrun3 2 months ago

Ezel

Uluç Bayraktar

159 Gönderi

eski dizileri izlediğim bir dönemde şans verdim ama mafyatik erkek izlemeye katlanamadığımdan yarım bıraktım 1.sezon bitmedi bile. senaryo fena değil aslında farklı, sevilmesini anlayabiliyorum ama dizinin yorumları incel dolu. cengizin, alinin yaptıkları eyşandan beter. hadi ali sempatik yazılmış yine de…devamı

eliifmm 2 months ago

Truman Şov

Peter Weir

516 Gönderi

Her an izlenen hayat🫯 FİLMDEN ALINTI: • Bir genç gibi konuşuyorsun.{Meryl} ~ Belki bir genç gibi hissediyorum.{Truman} * Cevap ne olursa olsun, biz birlikte ~ Ve birlikte yanlış olduk.{Marlon} ~ O zaman kimim?{Truman} ° Sen yıldızsın {Şovcu} ~ Seni göremiyorum,…devamı

zzuhalsena 2 months ago

Bütün Şiirleri 2

Şükrü Erbaş

10 Gönderi

Dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. Aslında iki üç sene önce okumuştum ama ara ara açıp baktığım için şimdi rafıma eklemek istedim.

hayrun3 2 months ago

Saplantı

Curry Barker

294 Gönderi

Spoiler içeriyor düşük bütçe ile çekilmiş bi film bence bunu bilmek yorumları daha tutarlı yapmamızı sağlar🙏 çeken ekip de normalde YouTube da içerik üreten bi ekipmiş bence muhteşem bi iş böyle düşünecek olursak. korkudan ziyade gerilimdi oldukça rahatsız edici sahneleri de vardı…devamı

cupidlovies 2 months ago

Yurt

Nehir Tuna

40 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmi zaman zaman gerçeğe yakın zaman zaman da fazla gerçek dışı buldum. Öncelikle hikâyedeki Ahmet ve ailesi bana toplumsal olarak fazlasıyla istisnai geliyor. Tek çocuklu, ekonomik olarak orta-üst sınıfta, müstakil evde yaşayan, annenin geçmişte başının açık olduğu, babanın arabasıyla drift…devamıFilmi zaman zaman gerçeğe yakın zaman zaman da fazla gerçek dışı buldum. Öncelikle hikâyedeki Ahmet ve ailesi bana toplumsal olarak fazlasıyla istisnai geliyor. Tek çocuklu, ekonomik olarak orta-üst sınıfta, müstakil evde yaşayan, annenin geçmişte başının açık olduğu, babanın arabasıyla drift yaptığı bir ailenin çocuğunu böyle bir cemaat yurduna gönderme ihtimali çok düşük. Elbette böyle bir şey yaşanamaz demem film zaten otobiyografik bir deneyimden yola çıkıyor. Ama anlatılan durumun bu kadar istisnai olması filmi ciddiye almamı bir tık zorlaştırdı. Cemaat yurduna çocuk gönderen ailelerin genellikle daha kalabalık ve ekonomik olarak daha alt sınıfta olduğunu düşünüyorum. Dolayısıyla evde daha küçük kardeşlerin olması, çocuğun yurda gönderilmesinin aile açısından aynı zamanda bir kolaylık yaratması gibi başka dinamikler de devreye giriyor. Filmde ise Ahmet’in yokluğunun aile içinde nasıl karşılandığını pek göremiyoruz. Sadece babanın otoritesi ve dindarlığıyla açıklanması bana yeterli gelmedi. Bu aile yapısında Ahmet’in hafta sonlarını ailesiyle geçirmesi, en azından ailesinden bu kadar kopuk olmaması daha olası geliyor. Aynı şekilde, bu kadar ekonomik ayrıcalığı olan bir ailenin çocuğunun yurtta bu kadar rahat biçimde dayak yemesi de bana gerçekçi gelmedi. Böyle bir çocuğa bir belletmenin el kaldırmayı bile düşünmeyeceğini düşünüyorum. Tek tek bakınca bunların hepsi yaşanabilir şeyler ama hepsini aynı karakterde üst üste koyunca filmin gerçeklik duygusu zayıflıyor. Ahmet’in böyle bir yurtta bulunması zaten çok düşük bir ihtimalken, bütün bunların aynı anda başına gelmiş olması daha da düşük bir ihtimal gibi geliyor. Ahmet babasını seviyor ama babasından bu sevginin karşılığını alamıyor. Babasının sevgisini kazanabilmek için onun istediği çocuğa dönüşmeye çalışıyor. Fakat babasının gözünde yaptığı her şey zaten yapması gereken hiçbir zaman yeterli olmuyor. Bir hata yapma hakkı bile yok. Böylece Ahmet daha kendi benliğini oluşturamadan başkasının kimliğini üzerine geçirmiş bir ergene dönüşüyor. Sonra yurtta Hakan’la bir arkadaşlık kurduğunu düşünüyor. Ama burada da sevgiyi bulamıyor. Hakan’ın Ahmet’e yönelik davranışlarında gerçekten bir yakınlık olduğunu düşünüyorum özellikle sona yaklaştığımızda Ahmet’in Hakan’ın kulağına "Hep... hep... hep... Benim cehenneme gitmek umurumda bile değil, seni çok seviyorum." diye fısıldaması… Ahmet ile Hakan arasındaki ilişkiyi istedikleri kadar inkar etsinler her şey çok açık belki de yönetmen babasına ithaf ettiği filmi bir umut izler diye gerçek kimliğini gizlemeye devam ediyor hâlâ içinde bir yerde onu memnun etmeye çalışan bir çocuk var. Sevinç konusunda da Ahmet yine aynı yere geliyor. Kızı seviyor ama kızın onun hakkında konuşulanları sıradan bir dedikodu olarak aktarması bile Ahmet’in aslında onun tarafından gerçekten görülmeyeceğini düşünmesine yetiyor. Ahmet sürekli birilerinin sevgisini kazanmak istiyor ama karşısına çıkan her ilişkide sevginin koşullu olduğunu görüyor. Finali pek iç açıcı bulmadım. Çünkü Ahmet’in hikâyesi zorunlu itaatten gönüllü itaate geçişle bitiyor. Başta babasının zoruyla yurtta kalan, orada bulunmak istemeyen Ahmet artık mücadele etmiyor kabulleniyor öncelerde aczmendi yurdunda kaldığını kimsenin bilmesini istemediğinden kendini yandaki evden aldırıp bıraktırıyordu filmin sonlarında bir boşvermişlik var her şeyden umudunu kesmiş ne özgür bir Türk genci gibi hissediyor ne de kendini babasının dünyasına ait hissediyor. Ayrıca film bana yer yer fazlaca al sana tezat diyor gibi geldi. Modern ve gelenekçi kutuplar arka arkaya sahnelerle o kadar doğrudan gösteriliyor ki, bir noktadan sonra bunların Ahmet’in hayatındaki daha küçük ayrıntılara nasıl yansıdığını görmek istedim. Tezatı bir kere gösterdikten sonra tekrar tekrar dua, andımız, İngilizce dersi gibi sembollerle hatırlatılmasına gerek yoktu. İzleyiciye biraz daha güvenilebilirdi daha cesur sahneler olabilirdi. Küçük kızın annesine sorduğu “Atatürk mü daha büyük Allah mı?” sahnesi ise benim için filmin en garip anlarından biriydi. Burada iki doktrinin eşit derecede dogmatik olduğu gibi bir şey mi ima edilmiyordur da Ahmet’in zihnindeki iki otoritenin çatışması mı gösterilmeye çalışılıyor, anlayamadım. Belki de filmde kült filmlere özentilik yapıp araya izleyicinin kendince çıkarım yapabileceği sahneler koymak istemiştir. Bir çocuğun sevgi görebilmek için kendisinden vazgeçmesi ve sonunda kendi benliğini kuramaması. Benim filmle ilgili temel problemim bu fikrin kendisi değil, nasıl anlatıldığı. Filmdeki çatışmanın psikolojik tarafını ilginç buluyorum ama toplumsal tarafının fazla karikatürize edildiğini düşünüyorum. Modernlik ve gelenekçilik arasındaki karşıtlıklar, semboller ve bazı sahneler seyircinin önüne fazla doğrudan atılıyor. Ahmet’in iç dünyasına ve bu iki dünyanın onun davranışlarında yarattığı daha küçük, daha incelikli çatışmalara ise daha fazla alan ayrılsaydı filmi çok daha güçlü bulabilirdim. Sonuçta Ahmet’in hikâyesi benim için sevgisiz büyümekten biraz daha fazlası sevilebilmek için sürekli başka birine dönüşmek zorunda bırakılan bir çocuğun, sonunda kim olduğunu bile kuramaması. Ama filmin bunu anlatma biçimi bana fazla şematik ve zaman zaman fazla yapay geldi. Ahmet’in yaşadığı şeyin imkânsız olduğunu düşünmüyorum yalnızca bu kadar istisnai bir hikâyenin, daha geniş bir toplumsal deneyimi temsil edebilmesi için filmin çok daha nüanslı olması gerektiğini düşünüyorum. Yine de yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi olduğundan özellikle Ahmetle Hakan’ın kısacıkta olsa özgürlüğü tadabildikleri sahnelere geçerken filmin siyah-beyazdan renklere geçmesi çok tatlı bir detaydı hem bu detaylar için hem de konusu ve oyuncu seçimleriyle izlemeye değer olduğunu düşünüyorum.

bedirzz 2 months ago

Love, Death & Robots

Tim Miller

172 Gönderi

Black Mirror gibi ama daha çok sarıyor. 1.sezon 7.bölüm favorim oldu şimdilik.

hasancosskun 2 months ago

Kan ve Kemik

Ben Ramsey

11 Gönderi

ŞAHANE . Başrolünde Micheal Jai white ve Eamonn Walker’ın oynadığı mükemmel bir yapıt. Gerek karakterleri gerek draması gerek mizahi film gerçekten çok iyi dizayn edilmiş bir efsane. Kesinlike herkese canı gönülden tavsiye ederim

fatihure 2 months ago

Kar

Orhan Pamuk

12 Gönderi

Orhan Pamuk'un Kars'ta geçen ve toplumsal, siyasal,ekonomik olarak ele aldığı bir yapıt.Ve o dönemleri anlık yaşatan efsanevi bir roman.Nobel ödülünü kazanmış bir yazar olarak Orhan Pamuk'un eserlerini yalın,akıcı ve sürükleyici bir eser yazdığı için okuması keyif veren bir kitap.Yazarın anlatımı…devamı

bnil 2 months ago

Dune Mesihi

Frank Herbert

23 Gönderi

Spoiler içeriyor “Mutlak gücü ele geçirdiği o anda başarısız olduğunu biliyoruz. Bunun tek bir açıklaması olabilir: Geleceği tamamen ve kusursuz bir şekilde görebilmek ölümcüldür.” “Gelecek şekillendirilebilen bir şeydir.” “Yoğun hislerin ilk kurbanı mantıktır.” “Düşünebilen neredeyse tüm canlıların er geç kavradığı gibi, güç…devamı“Mutlak gücü ele geçirdiği o anda başarısız olduğunu biliyoruz. Bunun tek bir açıklaması olabilir: Geleceği tamamen ve kusursuz bir şekilde görebilmek ölümcüldür.” “Gelecek şekillendirilebilen bir şeydir.” “Yoğun hislerin ilk kurbanı mantıktır.” “Düşünebilen neredeyse tüm canlıların er geç kavradığı gibi, güç dışında her şey saçmalıktır.” “İnanç yönlendirilebilen bir şeydir. Tehlikeli olan tek şey bilgidir.” “Korkunc gayeyle tanıştığı ilk günden beri, geleceğe huzur bulma umuduyla bakmıştı. Bir çıkış yolu vardı elbette. Paul bu yolu tam olarak kavramasa da, varlığını tüm kalbiyle biliyordu… o gelecek rotasının verdiği talimat netti: Bırak git, bırak git, bırak git…” “Tanrılık verildiğinde, sözde tanrının kontrolünde olmayan tek şey budur.” “Varlığının kaderin halkalarından koparıldığını, dışlandığını, haykırdığını hissediyordu… varlığını sadece ismen sürdürüyordu. ‘Ben seçildim,’ dedi. ‘Doğuştan mı emin değilim… ama söz hakkım yoktu kesinlikle. Ben seçildim.’” “Dökülmeyen yaşlar gözlerini yakıyordu.” “Paul, Tanrı olmayı hiç istemedim, diye düşündü. Tek istediğim, sabah ışığına yakalanan mücevherimsi bir çiy tanesi hibi kaybolmaktı. Meleklerden ve lnetlerden kurtulmak istiyordum; yalnız kalmak istiyordum… yanlışlıkla olmuş gibi.” “Kaba kuvvet kullanmak, kendini senden güçlü olanların insafına terk etmektir.” “İmparatorluklar doğarken amaçsızlıktan mustarip değildir. Ama kökleştiklerinde hedefleri kaybolur ve yerini anlamsızlaşmış ritüeller alır.” “Akıntıya kapılmış bir dal parçası, nereye sürüklendiğini bilir mi?” “Birden korkuya kapıldı; yeni bir şeye uzanırken en değerli şeyleri elinden düşürmekten, çıkaracağı en hafif sesin bile evreni yıkıp parçalamasından, bu parçaların onun ulaşamayacağı kadar uzaklara dağılmasından korktu.” “Paul, Bütün bunlara nasıl sebep oldum? Diye kendine sordu.” “Paul, Her yerde barış var, diye düşündü. Her yerde huzur var; bir tek… Muad’Dib’in yüreğinde yok. Benliğinin bir kısmının karanlık, buz gibi bir sonsuzluğun içinde yattığını hissediyordu.” “İnsanın kendi isminin hem hoş hem nahoş hisler uyandırması normal olsa gerek.” “Güçlü kararlar insanın hayatına tav verir.” “Fikirlerden en çok eyleme döküldüklerinde korkmak gerekir.” “Paul ne yaparsa yapsın o korkunc yolu izlemekten kurtulamayacak mıydı?” “Aşırı analiz, gerçeğin düşmanıdır.” “İnsan güçlendikçe yalnızlaşır. Sonunda gerçeklikle bağını yitirir… bu da onun sonu olur.” “Paul kendinden nasıl korunabilirdi?” “Merak beni harekete geçiriyor, ama bir yandan da gönülsüzlük duyuyorum. ‘Ya sandıkları kişi değilsem?’ Diye düşünüyorum. Bu düşünce hoşuma gitmiyor.” “Bir yaratık gelişip de bir şeye dönüşmüşse, değişerek bunun tam zıttı olmaktansa ölmeyi yeğler.” “‘O, cihadı kullanmadı, cihat onu kullandı. Bence elinden gelse cihada son verirdi. Zihinsel bir salgını durduramazsın. Muad’Dib’in elinde panzehir yok. Cihadın kökünde yatan şey kaos. Sence kaos emir dinler mi?’” “Bir şeyi hayal edemememiz onu gerçeklikten dışlamaz.” “Paul sakinliğini korumaya çalıştı. Kendini çırılçıplak hissediyordu; ruhu tüm kehanet hayallerinden gizlenen bir zamana terk edilmişti.” “Etrafındaki kalabalığın, sürtünen insanların şöyle bir bakıp geçmesi, onu tanımaması Paul’e tuhaf bir özgürlük hissi veriyordu.” “Bu yolun ilerisinde açıkça gördüğü kaderinden kurtulabileceğini ısrarla umuyordu. Ama kalablık onu durmaksızın ileriye doğru itmekteydi; sersemlediğini hissetti… yolunu kaybettiğini, hayatının kontrolünü yitirdiği hissine kapıldı.” “Paul vücudunun bir çöl böceği tarafından terk edilmiş bir kabuk olduğunu hissetti.” “Paul birden bedeninin, artık kontrol edemediği bir gücün tezahürü olduğu hissine kapıldı. Var olmama haline geçmiş, hareketli bir durgunluğa dönüşmüştü. Var olmayışın merkezindeydi.” “Daha az kötüyü seçmek de bir tür yenilgi midir? Diye merak etti. Bu yolda ne kadar ilerlemişti?” “Öyle soğuk ve içine kapanık görünüyordu ki. Uyuması, uyanması bunu değiştirmiyordu.” “Arayış içindesin ama aradığın şeyi bulmak istemiyorsun aslında.” “Zamandı bu. Hareket ediyordu. Tüm evren ileri geri, sağa sola kayıyordu.” “Alia ‘Tarihe geçmek istemiyorum,’ diye fısıldadı. ‘Ben sadece sevilmek… ve sevmek istiyorum.’” “O kendi tuzağında yem. Gücün ve dehşetin hizmetkarı. Şiddettin… ilahlaştırılmanın kafesinde hapsolmuş durumda. Her şeyini kaybedecek. O zaman da yıkılacak.” “Basit yaşamayı unuttuk. Bir şeyi şişeleyemezsek, çırpamazsak, anlamlandıramazsak veya biriktiremezsek, ona önem vermiyoruz.” “Paul en baştan beri gitmeye mahkum olduğu bir yere vardığını hissediyordu. Kısılı kalmıştı. Cihat onu yakalayıp kaygan bir yola sokmuştu ve geleceğin korkunç çekim gücü, bu yoldan ayrılmasına asla izin vermeyecekti.” “Paul ruhunun dinlenmek istediğini hissediyordu ama kehanet hayali onu ilerlemeye zorluyordu. Az kaldı, dayan, dedi kendine. Biraz ileride hayalindeki karanlık bekliyordu. Istırap ve suçluluk duygusu yüzünden hayalinden söküp attığı yerdi orası… ayın düştüğü yerdi.” “Paul, Chani’nin öldüğünü kabullenmeye başladığını hissetti. İstemediği bir evrende rolünü oynamış, kendisine uygun olmayan bir bedende yaşamıştı. Aldığı her nefeste içi acıyordu.” “Paul, ödemem gereken kefaret bu mu? Diye merak etti. Ağlamak istiyordu ama göz çukurlarından yaş gelmiyordu.” “Bu yeni bilinciyle geleceği göremiyordu. Geleceği… tüm gelecekleri reddettiğini hissediyordu.” “Paul konuşurken kehanet hayaliyle arasındaki bağın koptuğunu hissetti. Zihni sınırsız olasılıklardan ürktü. Yitik hayali rüzgar gibi, istediği tarafa esmeye başladı.” “Paul’ü buraya kadar Tandis getirmişti. Sonra dönüp rapor bermişti. Paul ise bir fremen gibi çöle yürmüştü. ‘Geleceğin artık onun fiziksel varlığına ihtiyaç duymadığını söyledi bana’ demişti Tandis. ‘Yanımdan ayrıldıktan sonra bana seslendi. Artık özgürüm, dedi.’” “Geride iz bırakmadan ölmenin hoş bir şey olabileceğini fark etmeye başladı. Ceset, kalıntı bırakmayınca tüm gezegen insanin mezarı olurdu.” “Paul çölle bütünleşecek, diye düşündü. Çök onu huzura kavuşturacak.” “Çöl onu aldı… ve tanrılaştırdı.” “Öyle aptaldı ki! O sonsuza dek yaşayacak, bizse öleceğiz.” 1.kitap benim için çok özel olsa da bu kitap beni çok daha etkiledi paul’e olan sevgimden dolayı ve ona kurduğum empatiden dolayı sanırım. Kitap boyunca yaşadığı işsel çatışma beni kahretti. Benim için çok değerlisin paul…