Keşfet - Raf

Spoiler içeriyor İşte geldik o "efsane" filme. Kime göre, neye göre efsane? Elbette 2003 yılında izleyen biri için büyük bir etki yaratmış olabilir; keza ben o zamanlar bir yaşında bile değildim. Muhtemelen o dönemde izleseydim ben de aynı etkiyi hissederdim. Ancak bugün,…devamıİşte geldik o "efsane" filme. Kime göre, neye göre efsane? Elbette 2003 yılında izleyen biri için büyük bir etki yaratmış olabilir; keza ben o zamanlar bir yaşında bile değildim. Muhtemelen o dönemde izleseydim ben de aynı etkiyi hissederdim. Ancak bugün, filmi günümüz sinemasıyla birlikte değerlendirdiğimde bana oldukça sıradan geldi. Bunun en büyük sebebi de hikâyenin benim için fazla tahmin edilebilir olmasıydı. Bir film ters köşe üzerine kuruluyorsa, bunu yıllar geçse bile koruyabilmesi gerekir. İşte o zaman gerçekten zamansız bir iş ortaya çıkmıştır. Bana göre Oldboy bu konuda aynı başarıyı sürdüremiyor. Bundan üç yıl önce çekilen Requiem for a Dream hâlâ psikolojik gerilim denildiğinde ilk akla gelen filmlerden biri. Ondan dört yıl önce çekilen Fight Club ise bugün bile üzerine sayısız analiz yapılan, her izleyişte farklı ayrıntılar yakalanabilen bir yapım. Bu yüzden Oldboy'u "efsane" olarak nitelendiremiyorum. Buna rağmen başka filmlerde çok sık rastlanmayan bazı yönlerini takdir ettiğimi de söylemeliyim. Filmin en dikkat çekici tarafı, klasik "iyi adam-kötü adam" düzenini tamamen ters yüz etmesi. Çoğu hikâyede seyirci haklı olan tarafı destekler ve sonunda onun kazanmasını bekler. Burada ise ahlaki sınırlar sürekli yer değiştiriyor. Kimse tamamen masum değil, kimse tamamen haklı değil. Filmin merkezindeki ensest ilişki de bunun önemli bir örneği. Ensest hem hukuki hem de ahlaki açıdan kabul edilemez bir durumdur. Oldboy'un geçmişte bu ilişkiyi öğrenip bunu dile getirmesini, tek başına bakıldığında yanlış bulmuyorum. Üstelik bunu tüm dünyaya duyurmak amacıyla değil, yalnızca yakın arkadaşına anlatıyor. Olayın kontrolden çıkıp yayılması ise zincirleme sonuçlar doğuruyor. Burada film, tek bir cümlenin bile bazen geri döndürülemeyecek etkiler yaratabileceğini gösteriyor. Ancak tam bu noktadan sonra filmdeki ceza anlayışı benim için dengesini kaybediyor. Dae-su yalnızca yıllarca özgürlüğünden mahrum bırakılmıyor; eşini kaybediyor, hayatı elinden alınıyor ve sonunda öz kızına âşık olacak şekilde sistematik olarak manipüle edildiğini öğreniyor. Bir noktaya kadar "Bunun sebebi ne?" diye merak ederek izlerken, filmin sonlarına doğru kendimi "Bu artık yanlış bir bedel." diye düşünürken buldum. İşlenen hata ile ödenen ceza arasındaki denge tamamen bozuluyor. Bu da intikamın adalet olmaktan çıkıp saplantıya dönüştüğünü gösteriyor. Bence filmi yalnızca bir intikam hikâyesi olarak okumaya çalışırsak anlatının bazı yönleri eksik kalıyor. Çünkü intikamın kendisi, bu ölçüde bir yıkımı açıklamaya yetmiyor. Fakat hikâyeyi çocuklukta ya da gençlikte yapılan düşüncesiz bir davranışın yıllar sonra bile insanların hayatını değiştirebileceği fikri üzerinden okursak çok daha anlamlı bir zemine oturuyor. Film bana göre tam da burada güç kazanıyor: Söylenen tek bir söz, bazen yalnızca o anı değil, onlarca yıl sonrasını da şekillendirebiliyor. Filmin beni en çok düşündüren sahnelerinden biri ise Dae-su'nun hapisten çıktıktan sonra karşılaştığı takım elbiseli adamın konuşmanın hemen ardından intihar etmesiydi. İlk bakışta bu ölüm gereksiz gibi görünebilir. Ancak bana göre bu sahne, filmin "intikam bulaşıcıdır" düşüncesini yansıtıyor. O adam, Lee Woo-jin'in planında yalnızca küçük bir araçtı. Görevini tamamladıktan sonra yaşayacak bir amacı kalmıyor; yıllardır taşıdığı suçluluk duygusu ve anlamsızlık hissi onu intihara sürüklüyor. Böylece film, intikamın yalnızca hedef aldığı kişiyi değil, ona hizmet eden insanları da tükettiğini gösteriyor. Kimse bu oyundan gerçekten sağ çıkamıyor; kimi fiziksel olarak ölüyor, kimi ise vicdanını, kimliğini ve insanlığını kaybediyor. Okuduğunuz için teşekkürler.🔆

clique_zezy 2 months ago

Tutsak

Denis Villeneuve

125 Gönderi

İzlediğim en iyi gerilim filmleri listesine kesinlikle eklendi. Bu tarz gizem dolu filmleri izlerken genelde bir noktadan sonra anlarsın olayı ama bunda hiç bir şey anlamıyorsun üstüne üstlük işler daha da karmaşıklaşıyor. Ha çözüldü derken bam başka bir şey hiç…devamı

denizasko33 2 months ago

All Over Me (1997) • ABD, Dram/Romantik 1990'ların New York'ta zorlu bir mahalledeki genç alt kültürüne dalan iki arkadaş, anlamsız ve şiddetli bir ölümle sarsıldıklarında, yaşadıkları gerçeklik temelden değişir.

denizasko33 2 months ago

Lianna (1983) • ABD, Dram/Romantik Kocasının ihanetini keşfettikten ve yeni bir eğitim programının peşine düştükten sonra, Lianna, çocuk psikolojisi hocasının kollarında aşkı bulur.

denizasko33 2 months ago

‘THE MAGIC FARAWAY TREE’ filmi geliyor.Claire Foy, Andrew Garfield, Nicola Coughlan, Nonso Anozie, Jessica Gunning, Jennifer Saunders ve Rebecca Ferguson başrolde. Şimdi sinemalarda.

denizasko33 2 months ago

Folk korku filmi BLOOD SHINE artık Dijital platformda mevcut. Ülke evinde, dindar bir fanatik bir film yapımcısını esir alır ve sadist ritüellerinin onu bir tanrıya dönüştüreceğini iddia eder. Larry Fessenden & Emily Bennett başrolde.

ladyinblack 2 months ago

The Haunting: Tepedeki Ev

Mike Flanagan

83 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu adamın dizilerine bayılıyorum.. Ürkütücü, gizemli, gerici bi diziydi. Nelly'nin gördüğü Eğri Boyunlu Kadın'ın kendisi oluşunu görmek şok etti, çok korkunç yaa yazık🫪 Steve'i bi türlü sevemedim. Theo fav karakterimdi.. Ya diğer sezona direkt başladığımdan unuttum burda olanları çok yazamıcam…devamı

scary 2 months ago

Yabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları…devamıYabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları hakkında sorular soruluyor. İçeceklerinin 680 kalori olduğu söylenen grup tok hissederken, 140 kalori olduğu söylenen grup aç hissediyor. İçerik aynı olmasına rağmen katılımcılar içerikten ziyade kendilerine söylenene göre hareket ediyorlar. Aslında bu yazıda insanın aciz bir varlık olduğundan bahsetmek gibi bir niyetim vardı. Fakat şöyle bir düşününce hem herkesin bildiği şeyi söylemek manasız olur hem de bu araştırmada daha farklı birkaç şeyler görüyorum. Örneğin sosyal medyada algoritmalarımız sürekli kendini güncelliyor. Önümüze çıkan içeriğe göre duygu durumumuz da sürekli değişiyor. Aslında bu da bir nevi bize "söyleneni" hissetmek değil midir? En son ne zaman kendimiz için mutlu, hüzünlü, şaşkın, kederli hissettik? Önümüze çıkanlara tepki vermekten, kendimizin nasıl hissettiğine ayıracak vaktimiz kalmadı. Algoritmamız o gün duygu durumumuza karar veriyor, bizeyse uymaktan başka çare kalmıyor. Öte yandan bu araştırma hayattaki hedeflerimiz hakkında düşünmeme sebep oldu. Bu konuda çuvaldızı kendime batırmak isterim. Özellikle son zamanlarda hedeflerim konusunda büyük bir sarsıntı yaşamaktayım. Sürekli değişen hedefler, asla gerçekleşmeyen planlar ve habire bir oyalanma halinde olmak... Acaba koyduğum bir hedefe gerçekten güvenmiyor muyum? İllaki birisinin gelip motivasyonu, azmi, sürekliliği "söylemesi" mi gerekiyor? Bir şeyler benim önüme konmadan hareket edemiyor muyum? Bu noktada araştırmanın bize anlattığı harika bir hikâye var. Madem ki biz bize söyleneni kale alıyoruz, o zaman hedeflerimiz konusunda kendimizi sürekli zinde tutmalıyız. Koyduğumuz hedefe kendimizi her gün sözel olarak ikna etmeliyiz. Hedef doğrultusunda alacağımız kazancın, hayatımızı nasıl şekillendireceğini her gün kendimize anlatmalıyız. Bu araştırmanın bana düşündürdüğü en önemli etken de hayattaki rollerimizin yeri ve zamanının belirsizliğiydi. Hepimiz çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik evrelerini yaşıyoruz. Bazılarımız bu evreleri hakkıyla yaşayabildi. Ancak bir kısmımız çocukken yetişkinliği, yetişkinken ergenliği yaşamak zorunda bırakıldı. Gerek çevre baskısı gerekse ailenin yüklediği yükümlülükler olsun, bireyler rollerinin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirmekte zorlandı. Dış etkenlerin söylemleri de onların rollerine bürünmelerinde etkili oldu. Keza toplum içinde de sahip olduğumuz rollerimiz, bizim kafamızda yarattığımızdan ziyade bize suni şekilde verilen ve uyum sağlamaya zorlandığımız yapay maskelerden ibaret. Yeri ve zamanı başkaları tarafından belirlenen ve uymazsak çarmıha gerileceğimiz yapay rollerimizin belirleyicilerini keşfetmek de bir hayli zor. Araştırmadan çok da kopmak istemediğim için kapanışı son cümleyle bitireyim. İçeceğinizi içtikten sonra hâlâ acıkıp acıkmama kararını içeceğin üstünde yazan değil de vücudunuzun size verdiği mesaj belirliyorsa, ilk öz kararınız hayırlı olsun.

denizasko33 2 months ago

Şeytanın Ölüsü

Sam Raimi

16 Gönderi

Spoiler içeriyor Evil dead serisinin son filmini görünce bu seriyi hiç izlemediğim için en baştan başlamak istedim. Çok gerdi, korkuttu ve içine çekti. Olay örgüsü çok hızlu gerçekleşti. Normalde 10 saat karakterlerle ilgili bişiler olur. İşler çok hızlı ilerledi gibi geldi bana…devamı

rumkar33 2 months ago

Çalışmak ne kadar zor hele ki meslektaşından mobing görüyorken. Mesleğini severek yapsan bile böyleleri yüzünden soguyorum. Çıkış yolu, başka bir mesleğe geçmek istiyorum ama ona da karar veremiyorum. Yetişkin olmak ne kadar zor.