gamze ramona (@gamzeramona)

Spoiler içeriyor "Ayaklarının üstünde ölmek, dizlerinin üstünde yaşamaktan yeğdir." Dünya'da doğum oranlarının epey azaldığını ve doğan çocukların da ölü doğduğunu düşünelim. Sizce de kadın bedeni bir sömürge hâline gelmez miydi? Peki, din kullanılarak kadının köleleştirilmesi ve bedenlerinin araç olarak kullanılması meşrulaştırılabilir miydi?…devamı"Ayaklarının üstünde ölmek, dizlerinin üstünde yaşamaktan yeğdir." Dünya'da doğum oranlarının epey azaldığını ve doğan çocukların da ölü doğduğunu düşünelim. Sizce de kadın bedeni bir sömürge hâline gelmez miydi? Peki, din kullanılarak kadının köleleştirilmesi ve bedenlerinin araç olarak kullanılması meşrulaştırılabilir miydi? Öncelikle din ve Gilead ilişkisine değinmek istiyorum. Gilead'da din, politik bir araç olarak kullanılıyor. Seçilmiş ayetler; kadının köleleştirilmesi için mükemmel bir zemin hâline getirilmiştir. Kadının en doğurgan zamanında İncil'den birkaç ayet okunarak sistematik bir tecavüz meşrulaştırılmıştır. Tüm bunlar olurken ise Jezebel adı verilen genelevler, erkeklerin hoşnut olması için var olmaya devam etmiştir çünkü din, kadınlar için bir itaat etme mekanizması erkekler için ise bir itaat ettirme mekanizması hâline gelmiştir. Tüm bunlar Tanrı'nın değil, erkek egemenliğin isteği hâlinde uygulanmıştır ve erkekler Tanrı'ya sığınmış; kadınlar ise Tanrısız bırakılmıştır. Dünya yozlaştı, Tanrı'dan uzaklaştı denilerek medya yasaklanıyor, giyim değiştiriliyor ve kitap okumak yasaklanıyor. Tanrı değil, komutanlar karar verici oluyor. Gilead ahlaki olarak üstün konumda dururken bu ahlaki üstünlük kadınlar için baskı mekanizması hâlini alıyor. Gilead; dinin ruhani boyutunu değil, kontrol edici doğasını kullanır. Fakat bunu kullanırken bile kapılar ardında damızlıklara doğurgan zamanları dışında da tecavüz ederler, Jezebel'e giderler ve bunların hepsi görünmez olur. Din bir inanç değil kadınların ayağına vurulan bir kilittir. Şimdi karakterlere değinmek istiyorum. Bu dizinin karakterlerindeki en önemli özellik ve belki de bu diziyi "çok iyi bir dizi" yapan en önemli etmen karakterler. Karakterlerde beyaz ve siyah olarak nitelendirebileceğimiz çok az kişi var. Janine beyazken, Putnam siyahtır. Emily beyazken, Fred siyahtır. Ancak filmdeki çoğu karakteri gri olarak nitelendirebiliriz. Bazıları siyaha bazıları beyaza daha yakındır ancak nitekim gridir. Lydia, Nick, Joseph, Serena hatta Luke ve June bile gridir. Bundan dolayı bu dizideki karakterler benim için çok önem arz ediyor. Janine "Dünyanın en karanlık sistemindeki umut ışığı." Janine, sistemin kuruluşundan yıkılışına kadar oradaydı. Damızlık da oldu Kolonilere ve Jezebel'e de gitti, martha da oldu. Değişmeyen tek şey ise gittiği her ortama can vermesiydi. Gözlerinin önünde güvendiği herkes öldü. Belki de bu yüzden Lydia ile arasındaki sevgi ve nefret bağı hiç kopmadı. June olmadığında bile Lydia onun için oradaydı. Bazen durumdan tek kaçışının sisteme ayak uydurmak olduğunu düşündü ve bunu yaptı bazense sesi en çok çıkan o oldu. Ne olursa olsun Janine benim için bu dizideki en iyi şey oldu. Başına ne gelirse gelsin belki de kaçacak ve saldıracak gücü yoktu ama her zaman baş edecek gücü oldu. Sistem onu defalarca parçalıyor ama bir sonraki gün damızlıklara şarkı söylüyor. Tecavüze uğruyor ama bir sonraki gün çocuğunun çizdiği resme bakıyor. En sonunda ise çocuğuna kavuşuyor. Bunca olayın ardından mutlu sonu en çok hak eden karakter çünkü herkesin mutlu sona ulaşmasına en çok yardım eden oydu. Nick Nick hem sistemi lehine kullanan hem sistemin lehine çalışan karakterdir fakat insani yönümüzü en çok ortaya çıkaran bir şey varsa o da aşktır. Nick gri bir karakter ancak aşık olmasaydı kötü biri olacağı gerçeği onu siyaha yaklaştırıyor. 6. sezonu izlemeden önce yaptığım yorumda nick'in kötü ama aşık olduğunu yazmıştım. Bunu yazmadan önce Nick aslında kimsenin acısıyla doğrudan bağlantılı değildi ancak son sezonda onlarca Jezebel'in ölmesine sebep oldu ve bunu sadece kendi hayatı için yaptı. Benim tezim de bu noktada doğrulanmış oldu. Yine bir önceki incelememde ya Luke'un ya da Nick'in öleceğini çünkü bir şeylerin tamamlanması gerektiğini yazmıştım. Nick öldü hem de June'un eliyle. Nick, ahlaki ikilemde yaşayan biri ancak onun ikilemini June oluşturuyor. June olmasaydı belki de içindeki iyi taraf hiçbir zaman ortaya çıkmayacaktı. Aynı zamanda Gilead'da bir erkeğin iyi olmasının hiçbir anlam ifade etmediğini de gösteriyor çünkü iyi düşündüğü zamanlar olsa da sistemden kopmak hiçbir zaman lehine olmayacak. Bundan dolayı direnişi hiçbir zaman onaylamadı, June'a "hayır." diyemiyordu o kadar. Serena Kendi yarattığı sistem tarafından baskılanıyor ve bu onu hem "fail" hem de "mağdur" konumuna getiriyor. Serena'nın güç ve itibar arzusu var ancak belki de bu sistemin içinde gerçekten çoğu şeyi Tanrı için yapan tek karakter. Çocuğu olana kadar siyah ancak çocuğu olunca beyaza yaklaşan bir karakter Serena. Sistem ona bir çocuk verdikçe kimin zarar gördüğünün bir önemi yok ancak sistem ona bir çocuk verdiğinde çocuğuna zarar gelmemesi için artık insanların zarar görmesini istemiyor. Serena beni en çok ikilemde bırakan karakter. Kıyamet koparken bile her zaman etrafta gülümsemesiyle dolanıyor. Ne yapıp ediyor ve en sonunda kendini kaybeden taraftan kazanan tarafa çıkarmayı başarıyor. Bu yolculukta kaybettiği her şeyde aslında onu hep daha iyiye sürüklüyor. Bu hikayenin bir kazananı varsa June'un da onu affetmesiyle birlikte Serena olmuştur. Joseph Lawrance Sistemin kurucu mimarlarından biri ve kolonilerin asıl mimarı. Zekanın kötülükle birleştiğinde nasıl da yıkıcı olduğunun bir göstergesi. Alaycı tavırları aslında bu kötülükle baş etme mekanizması çünkü aslında kötü biri değil, kötü şeyler yapmış iyi biri. Hiçbir damızlıkla ilişkiye girmiyor ve eşine çok bağlı bir adam. Emily'i zeki bulduğu için kaçmasına yardım ediyor çünkü insanların topluma bir faydası olacaksa var olması gerektiğini düşünüyor. Dizi boyunca aslında daha çok fatalist bir imaj çiziyor. Gilead'ın bu hâlde olmasından hiç memnun değil ancak düzeni değiştirmek için de hiçbir şey yapmıyor. Dünyayı mahvettiğinin farkında ama sistemin bir parçası olmaya devam ediyor çünkü artık kaderi bu. Eleanor onu sık sık sistemin çürümüşlüğüyle yüz yüze getiriyor ve Eleanor'un ölümüyle o da çürümeye başlıyor fakat iyi bir insan iyi bir insandır. Farkındalık sahibi olan bir insansa eğer bu farkındalığa değer bir şeyler yapmıyorsa boş bir insandır. Bundan dolayı Joseph gri bir karakter. Yıllarca sistem için hiçbir şey yapmıyor ve kendini korumak için her şeyi yapıyor. Beytüllahim fikrini ortaya atıyor ancak içten çürümüş bir sistemi bu şekilde onaramayacağının farkında değil. En sonunda ise yıllardır sürdürdüğü yokluğuna nazaran adeta "Ben buradayım." dermişçesine bir intihar planının parçası oluyor ve sistemi içten yıkıyor. Aunt Lydia Sistemin iyi işlemesi için damızlıkları eğitiyor, cezalandırıyor ama aynı zamanda damızlıklara gerçekten değer verip kızı gibi görüyor. Aslında Lydia sistemi yürüten bir figür değil sistemin ta kendisi. Sistemin doğru olduğuna ve damızlığın kutsal olduğuna emin. Bunu kadınları aşağılama ya da tecavüz olarak görmüyor, bunu gerçekten ahlaklı bir davranış ve kutsal bir görev olarak görüyor. Bundan dolayı damızlıklarını döverken bile aslında onların iyiliğini istiyor ve bunun doğru olan olduğunu düşünüyor. Lydia; Gilead rejimini kabul etmekle kalmamış, onu kendi kimliğine dönüştürmüş. İnandığı sistemin hem hizmetkârı hem de gardiyanı çünkü Lydia bu sistemle anlam buluyor. Janine'i ise gerçekten çok seviyor ve kızı gibi görüyor. Janine'in Gilead'daki tüm yolculuğuna şahitlik eden biri olarak da sistemin yanlış olduğunu en sonunda fark ediyor. Fred Kadın eve, erkek başa düşüncesinin teorisyenlerinden. Fred, dizinin siyah karakterlerinden biri. Kısır olduğunu düşünmesi "erkekliğini" kırmış olacak ki her zaman tebrik edilmeyi, saygı duyulmayı istiyor ve bekliyor. Aslında bundan dolayı June'a saplantı geliştiriyor. June damızlık olduğu için onu hep onaylayıcı konumda. Serena ise onu onaylayıcı tavırda değil hatta çoğu zaman ona ne kadar güçsüz olduğunu hatırlatan bir konumda. Bastırılmış cinsel arzularını dizginleyemiyor, dışarıya kutsal bir lider gibi davranıyor ve her ikisinin arasında bocalıyor. Ahlaki lider maskesiyle kendi sapkın arzularını kamufle ediyor. Gilead Fred'in eksikliklerini örten muazzam bir sistem ve Fred asla güçlü biri değil, sistem sayesinde güçlü görünüyor. June "Çok uzun zamandır kötülük tarafından ezildiler ve senin (Tanrı'nın) adını lekelediler. Ayağa kalkın, özgürlüğünüz için savaşın. Bu şerefsizlerin sizi ezmesine izin vermeyin." Sistemi yıkan en güçlü figür ve onu bu kadar güçlü yapan annelik rolü. Anneliği sadece duygusal anlamda değil direnişsel anlamda da yaşıyor. Bir strateji ve manipülasyon ustası, en çaresiz anlarda bile akıl yürütüyor. June için etik ve ahlak kavramları yoktur, kurtuluş yolunda etik ve ahlak diye bir şey yoktur. June sistemin en yaratmak istemediği karakterdir. Sistem neyi yaratmak istemiyorsa June'da toplanmıştır. June sadece kendini kurtarmak değil herkesi kurtarmak ister. Sistem onu katılaştırır ve zamanla içindeki şefkati de öldürür fakat bu sistemden bir kurtuluş olacaksa o kurtuluş June'dur. June hayatta kalmak için masumiyetini feda ederken Janine ise masumiyeti sayesinde hayatta kalır. June adaleti, intikamı, kadın sesini temsil eder. June, kazanmak için her zaman kaybetmek zorundadır. June, gerçekleri temsil eder. Yattığı odada gördüğü "Şerefsizlerin sizi ezmesine izin vermeyin." sözü onun için bir motto olmuş ve onu cesaretlendirmiştir. Final olmaması ve spin off çıkacak olması beni dumura uğrattı ancak şuanda buna değinip diziyi ve karakterleri gölgede bırakmak istemiyorum. Son olarak karakterleri, duygu geçişleri, sahneleri, oyuncuları, senaryosu her şeyiyle efsane bir diziydi. Her karakteri anlamlandırmak ve analiz etmek için tekrar tekrar izlenebilir. Her karakter için ayrı Elisabeth Moss için ayrı bir saygı duruşuna geçiyoruz.

gamzeramona 1 week ago

Mükemmel Mavi

Satoshi Kon

57 Gönderi

Spoiler içeriyor Eveet, bir body horror izleme isteğimin üzerine ChatGPT'ye "Bana The Substance benzeri bir film öner." yazmamla birlikte bu filmi buldum. The Substance ile gerçekten benzer hisler veriyor. Tabii ki konusu ve anlatmak istediği temel fikir oldukça farklı; ancak özellikle finaldeki…devamıEveet, bir body horror izleme isteğimin üzerine ChatGPT'ye "Bana The Substance benzeri bir film öner." yazmamla birlikte bu filmi buldum. The Substance ile gerçekten benzer hisler veriyor. Tabii ki konusu ve anlatmak istediği temel fikir oldukça farklı; ancak özellikle finaldeki kovalamaca ve dövüş sahnelerinde kendimi resmen yeniden The Substance izliyormuş gibi hissettim. Tabii Perfect Blue, The Substance'den yıllar yıllar önce çıktı. Günümüzde birçok psikolojik gerilim ve body horror filminin ilham aldığı yapımlardan biri olduğunu anlamak zor değil. Filmin en başarılı yanı ise kesinlikle kurgusu. İzlerken sürekli soru işaretlerinin içinde kalıyoruz. Film bizi durmadan "Lan, yoksa...?" döngüsüne sokuyor. Bir sahne görüyoruz, hemen bir ihtimal kuruyoruz; ardından başka bir sahne geliyor ve bütün düşündüklerimiz altüst oluyor. Ancak asıl etkileyici olan nokta şu: Film bittiğinde ve olaylar büyük ölçüde açıklığa kavuştuğunda bile yine "Lan, yoksa?" demekten kendimizi alamıyoruz. Çünkü film yalnızca karakterlerin değil, seyircinin de algısıyla oynuyor. Sürekli "Gerçekten mi?" diye düşünürken bir anda "Kestik!" sesi duyuluyor ve izlediğimiz şeyin film içinde bir film olduğunu fark ediyoruz. Gerçek ile kurgu, hayal ile yaşanan olay arasındaki çizgi o kadar bulanıklaşıyor ki bir noktadan sonra Mima kadar biz de neyin gerçek olduğundan emin olamıyoruz. Bu yönüyle psikolojik gerilim tarafını gerçekten çok başarılı buldum. Filmi tabii ki doğrudan bir body horror olarak değerlendiremeyiz. Ancak kadın bedeni, kadın kimliği ve toplumun kadın üzerindeki beklentileri üzerinden oldukça güçlü anlatılar sunuyor. Mima kendi isteğiyle idol kariyerini bırakıp oyunculuğa geçiyor fakat bu kararın ardından ne eski "idol" kimliği peşini bırakıyor ne de çevresindeki insanlar onu rahat bırakıyor. Hayranları onu ihanet etmiş gibi görüyor, yapımcılar onu sürekli daha cesur sahnelere itiyor, medya onu yeni imajıyla pazarlıyor. Yani aslında kendi kararlarını vermesine rağmen bedeni ve kimliği üzerindeki kontrol hiçbir zaman tamamen kendisine ait olmuyor. Bu baskılar zamanla Mima'nın psikolojisini parçalamaya başlıyor. Filmde gördüğümüz "idol Mima" yalnızca bir hayalet ya da sanrı değil; Mima'nın geçmişteki masum imajının ve toplumun ondan beklediği kişiliğin somutlaşmış hâli. Kendi seçimlerini yaptığı hâlde, bu alter ego tarafından sürekli yargılanıyor. Aslında en sert eleştirileri başkalarından değil, artık kendi zihninden duymaya başlıyor. Film, toplumsal baskının zamanla insanın iç sesi hâline gelebileceğini çok etkileyici bir şekilde gösteriyor. Rumi ise bu hikâyenin en trajik karakterlerinden biri. O yalnızca takıntılı bir menajer değil; Mima'nın eski "kusursuz idol" imajına saplanıp kalmış biri. Mima büyüyüp değişirken Rumi bu değişimi kabul edemiyor ve zihninde yarattığı "gerçek Mima"yı korumaya çalışıyor. Bir bakıma Mima'nın bastırdığı eski kimliği Rumi'nin zihninde yaşamaya devam ediyor. Bu yüzden finalde yaşanan çatışma sadece iki karakter arasında değil, eski kimlik ile yeni kimlik arasında da yaşanıyor. Rumi'nin Mima gibi giyinmesi, onun yerine yaşamaya çalışması ve sonunda gerçekle bağını tamamen koparması; şöhretin, takıntının ve kimlik kaybının insanı ne kadar yıkıcı bir noktaya sürükleyebileceğini gösteriyor. Mima kendi benliğini yeniden kazanmaya çalışırken, Rumi çoktan kendi benliğini tamamen kaybetmiş durumda. Okuduğunuz için teşekkürler.☀️

gamzeramona 2 weeks ago

İhtiyar Delikanlı

Chan-wook Park

174 Gönderi

Spoiler içeriyor İşte geldik o "efsane" filme. Kime göre, neye göre efsane? Elbette 2003 yılında izleyen biri için büyük bir etki yaratmış olabilir; keza ben o zamanlar bir yaşında bile değildim. Muhtemelen o dönemde izleseydim ben de aynı etkiyi hissederdim. Ancak bugün,…devamıİşte geldik o "efsane" filme. Kime göre, neye göre efsane? Elbette 2003 yılında izleyen biri için büyük bir etki yaratmış olabilir; keza ben o zamanlar bir yaşında bile değildim. Muhtemelen o dönemde izleseydim ben de aynı etkiyi hissederdim. Ancak bugün, filmi günümüz sinemasıyla birlikte değerlendirdiğimde bana oldukça sıradan geldi. Bunun en büyük sebebi de hikâyenin benim için fazla tahmin edilebilir olmasıydı. Bir film ters köşe üzerine kuruluyorsa, bunu yıllar geçse bile koruyabilmesi gerekir. İşte o zaman gerçekten zamansız bir iş ortaya çıkmıştır. Bana göre Oldboy bu konuda aynı başarıyı sürdüremiyor. Bundan üç yıl önce çekilen Requiem for a Dream hâlâ psikolojik gerilim denildiğinde ilk akla gelen filmlerden biri. Ondan dört yıl önce çekilen Fight Club ise bugün bile üzerine sayısız analiz yapılan, her izleyişte farklı ayrıntılar yakalanabilen bir yapım. Bu yüzden Oldboy'u "efsane" olarak nitelendiremiyorum. Buna rağmen başka filmlerde çok sık rastlanmayan bazı yönlerini takdir ettiğimi de söylemeliyim. Filmin en dikkat çekici tarafı, klasik "iyi adam-kötü adam" düzenini tamamen ters yüz etmesi. Çoğu hikâyede seyirci haklı olan tarafı destekler ve sonunda onun kazanmasını bekler. Burada ise ahlaki sınırlar sürekli yer değiştiriyor. Kimse tamamen masum değil, kimse tamamen haklı değil. Filmin merkezindeki ensest ilişki de bunun önemli bir örneği. Ensest hem hukuki hem de ahlaki açıdan kabul edilemez bir durumdur. Oldboy'un geçmişte bu ilişkiyi öğrenip bunu dile getirmesini, tek başına bakıldığında yanlış bulmuyorum. Üstelik bunu tüm dünyaya duyurmak amacıyla değil, yalnızca yakın arkadaşına anlatıyor. Olayın kontrolden çıkıp yayılması ise zincirleme sonuçlar doğuruyor. Burada film, tek bir cümlenin bile bazen geri döndürülemeyecek etkiler yaratabileceğini gösteriyor. Ancak tam bu noktadan sonra filmdeki ceza anlayışı benim için dengesini kaybediyor. Dae-su yalnızca yıllarca özgürlüğünden mahrum bırakılmıyor; eşini kaybediyor, hayatı elinden alınıyor ve sonunda öz kızına âşık olacak şekilde sistematik olarak manipüle edildiğini öğreniyor. Bir noktaya kadar "Bunun sebebi ne?" diye merak ederek izlerken, filmin sonlarına doğru kendimi "Bu artık yanlış bir bedel." diye düşünürken buldum. İşlenen hata ile ödenen ceza arasındaki denge tamamen bozuluyor. Bu da intikamın adalet olmaktan çıkıp saplantıya dönüştüğünü gösteriyor. Bence filmi yalnızca bir intikam hikâyesi olarak okumaya çalışırsak anlatının bazı yönleri eksik kalıyor. Çünkü intikamın kendisi, bu ölçüde bir yıkımı açıklamaya yetmiyor. Fakat hikâyeyi çocuklukta ya da gençlikte yapılan düşüncesiz bir davranışın yıllar sonra bile insanların hayatını değiştirebileceği fikri üzerinden okursak çok daha anlamlı bir zemine oturuyor. Film bana göre tam da burada güç kazanıyor: Söylenen tek bir söz, bazen yalnızca o anı değil, onlarca yıl sonrasını da şekillendirebiliyor. Filmin beni en çok düşündüren sahnelerinden biri ise Dae-su'nun hapisten çıktıktan sonra karşılaştığı takım elbiseli adamın konuşmanın hemen ardından intihar etmesiydi. İlk bakışta bu ölüm gereksiz gibi görünebilir. Ancak bana göre bu sahne, filmin "intikam bulaşıcıdır" düşüncesini yansıtıyor. O adam, Lee Woo-jin'in planında yalnızca küçük bir araçtı. Görevini tamamladıktan sonra yaşayacak bir amacı kalmıyor; yıllardır taşıdığı suçluluk duygusu ve anlamsızlık hissi onu intihara sürüklüyor. Böylece film, intikamın yalnızca hedef aldığı kişiyi değil, ona hizmet eden insanları da tükettiğini gösteriyor. Kimse bu oyundan gerçekten sağ çıkamıyor; kimi fiziksel olarak ölüyor, kimi ise vicdanını, kimliğini ve insanlığını kaybediyor. Okuduğunuz için teşekkürler.🔆

gamzeramona 3 months ago

Saplantı

Curry Barker

265 Gönderi

Spoiler içeriyor bu sene sinemada izlediklerimden en beğendiğim bu oldu. tabi bu yıl biraz dram ve durum komedileri revaçtaydı, bu filmle aynı kulvarda değiller ancak yine de beğendiğimi söylemeliyim. aslında üzerine kafa yorulacak ya da metaforik anlamlar verecek bir film değil. dümdüz…devamı

gamzeramona 11 months ago

Alice in Borderland

Haro Aso

296 Gönderi

Spoiler içeriyor mü kem mel benim bu diziyle çok ayrı bir bağım var bundan dolayı çok fazla objektif yorum yapamayabilirim. garip bir şekilde beni her zaman heyecanlandırmayı aynı zamanda da üzmeyi başarıyor. bu diziyi izlemediyseniz ya da izleyip unuttuysanız o kadar şanslısınız…devamımü kem mel benim bu diziyle çok ayrı bir bağım var bundan dolayı çok fazla objektif yorum yapamayabilirim. garip bir şekilde beni her zaman heyecanlandırmayı aynı zamanda da üzmeyi başarıyor. bu diziyi izlemediyseniz ya da izleyip unuttuysanız o kadar şanslısınız ki. hani herkesin hafızam silinse de tekrar izlesem dediği bir dizi ya da film vardır ya, benim için de o dizi alice in borderland'dir. şimdi çok ayrıntıya girmeden aşağıda 3. sezonla ilgili bazı yorumlarımı paylaşıp kaçacağım. beni bu diziye bu kadar çok bağlayan etmen aslında görebileceğimiz tüm başroller hakkında flashbackler olması. böylece karakterlerin geçmişi hakkında bilgi edinerek kötü de olsalar iyi de olsalar onlar hakkında bir fikir sahibi olup empati yapabiliyoruz. bence bir dizinin sahip olması gereken en önemli özellik de bu çünkü insanlar izledikleri ve kendi arasında ne kadar çok ilişki kuruyorsa o kadar çok bağlanyor. ben karakterlerin hepsiyle özdeşleşmiştim ve 3. sezonda sevdiğim karakterlerin olmaması beni bir hayli hayal kırıklığına uğrattı ancak buna rağmen yine süper bir iş çıkarmışlar. dizinin sonunda sevdiğimiz karakterlere küçük de olsa bir yer verilmesi de yine çok anlamlı ve duygusaldı. bir yerde sevdiğimiz karakterlerin olmamasını anlıyorum çünkü hepsinin güçlü ve zayıf yönlerini biliyoruz. aynı zamanda hepsi aslında zeka konusunda da güç konusunda da çok önde karakterlerdi. tüm kadroyu oyunda tekrar görseydik turnuva şeklinde ilerleyeceğinden dolayı sona aynı kişilerin kalacağı tahmin edilebilir bir şey olurdu. yine de bir daha bu kadar iyi bir kadro bir araya gelir mi bilmiyorum ki 3. sezonun kadrosunun da çok iyi olduğunu söyleyemeyeceğim. oyunlara geldiğimizdeeeee sü per di. sadece şu tombala oyununu pek beğenemedim çünkü anlam veremedim. zorluk seviyesi 3. sezona yakışacak bir şekilde artmıştı gerçekten. özellikle son oyun diğer karakterlerle bağ kurmamızı ve onların da hayallerini, zaaflarını, korkularını öğrenmemizi sağladı. işte bir önceki yorumumda da bundan bahsediyordum. aib bunu o kadar güzel başarıyor ki eski kadroya özlem duyarken bir anda yeni kadroyla bağ kurmaya başlıyoruz. yeni kadro demişken şu her yeri dövmeli adamın da ilk ölenlerden olmasını beklemiyordum. biraz daha yaşasa iyi olurdu ama yaşasaydı diğerlerini yerdi o yüzden öldürülmesini de bi nevi senaryo açısından mantıklı buluyorum. ölümü de çok asil olduğu için bu durumu görmezden geleceğim. objektif olamayacağımı söylemiştim ancak şimdi objektif bir yorum geliyor. borderland'e 2. defa gelen insanların biraz daha soğukkanlı, zeki ve güçlü olmasını bekliyordum. hatta bu yönde çok büyük bir beklentim ve heyecanım vardı ancak yarışanları görünce yine hayal kırıklığı. bence bu noktada yarışmacılar daha zorlu olsaydı 3. sezon mükemmel değil mükkkemmmeelll olurdu. sonunda yine squid game'de de olduğu gibi bi amerikaya gidildi. bu durum da benim hiç hoşuma gitmedi. aib zaten bir manga uyarlaması ve japonlar bu konuda çok iyi. gerektiğinde verilmesi gereken abartılı duygu ve mimikleri ben amerikan yapımlarından çoğu zaman alamıyorum. tabi çok iyi amerikan yapımları var ki bazıları da yine benim favori koltuğumda oturuyor ancak ben bu tarz dizilerde japon ve kore yapımlarını daha keyifli buluyorum. ayrıca her dizinin de amerika versiyonu çekilmek zorunda değil. neyse işte diyeceklerim bu kadar. ben bu diziye bayılıyorum ya.

gamzeramona 11 months ago

Tuğla

Philip Koch

71 Gönderi

kötü. netflix imzalı filmler genellikle konu bakımından ilgi çekici, işleniş bakımından kötü oluyor. bundan dolayı sürekli konuya aldanıp güzel bir şeyler bekliyorum ancak izlemeye başladığımda vakit kaybı olduğunu fark ediyorum. bir gün uyanıyorsun ve evinin etrafının asla kırılmayan manyetik tuğlalarla…devamı

gamzeramona 1 year ago

The Ugly Stepsister

Emilie Blichfeldt

50 Gönderi

Spoiler içeriyor külkedisi, kadının kendi aklı ve emeğiyle değil; bir erkeğin seçimiyle kurtuluşa erdiği mesajını vermesiyle feminizme en uzak masallardan biridir. benim için güzel bir filmdi. zaten küçükken izlediğimiz çoğu filmin, okuduğumuz çoğu hikayenin kadını muhtaç gösterdiğini ve objeleştirdiğini büyüdüğümüzde anlamıştık. body…devamıkülkedisi, kadının kendi aklı ve emeğiyle değil; bir erkeğin seçimiyle kurtuluşa erdiği mesajını vermesiyle feminizme en uzak masallardan biridir. benim için güzel bir filmdi. zaten küçükken izlediğimiz çoğu filmin, okuduğumuz çoğu hikayenin kadını muhtaç gösterdiğini ve objeleştirdiğini büyüdüğümüzde anlamıştık. body horror filmleriyse kadınların objeleştirilmesini en iyi ve gerçekçi anlatan bakış açılarından biri. külkedisi ve çirkin kız kardeş bu filmde bulanıklaştırılmış. külkedisi hiç de öyle melek gibi yansıtılmamış, çirkin kız kardeş de saf kötü değil. masalda külkedisine acırken filmde ise çirkin kız kardeşe acıyoruz. aslında her ikisine de acımalıyız. külkedisi para için prense yaklaşıyor ve kendi benliğini, kendi aşkını hiçe sayıyor. çirkin kız kardeş ise prense aşık ve ciddi mânâda aşkı için her şeyi göze alabilir. filmde masalın aksine prensin hanzo olması da tabi bu denklemi daha acınası hâle getiriyor. filmde kötülük unsuru olarak anne devreye giriyor. patriyarkal sistemi temsilen var oluyor. toplumsal güzellik algılarının ne kadar kanlı olabileceğini fark ederken sistemi temsilen var olan annenin bunu görmezden gelmesi hatta hiç sözünü etmemesi garip gelmiyor. çünkü saç dökülüyorsa peruk takılabilir, yanlış ayak kesildiyse diğer ayak kesilebilir ve prensle olmadıysa başka adamlarla dans edilebilir. kadın güzel olmak zorunda ve iyi bir erkek elde etmek için bunu kullanmak zorunda. ee tabi güzelliğin de bir bedeli vardır. sistem de bunu kabul etmiş durumda. fiziğin çok güzelse ödemen gereken bedel iyi yemeklere erişememek olabilir. dudakların çok dolgunsa ödediğin bedel makas altına yatmak olabilir. külkedisi gibi doğuştan güzelsen pek bir sorun kalmayabilir ancak o zaman da bir üvey anne gelip sana zulüm edebilir. yani kadın olmanın çoğu zaman bir bedeli vardır. bazıları daha çok öder bazıları ise daha az. çirkin kız kardeşin güzelleştikçe çürümesi farklı bir mesajdı. güzelleşme ve çirkinleşme aynı karede var oluyor. bu da bize bir peri masalının arkasındaki gerçekliği gösteriyor. sonuç olarak filmi beğendim. zaten feminist yapıtları ve gerilim filmlerini seviyorum. akıcı bir film olduğunu ve vermek istediği mesajı verdiğini söyleyebilirim.

gamzeramona 1 year ago

Welcome to Eden

Joaquín Górriz

25 Gönderi

bu aralar hazır aktifken bu diziyle ilgili bir yorum yapmak isterim. yorumumda spoiler yok. bu dizi çok güzeldi ya. neden puanı 5, hiçbir zaman anlamayacağım bir şey yani. zaten puanı çok düşük olduğu ve beklenen etkiyi yaratmadığı için 3. sezonu…devamı

gamzeramona 1 year ago

Kakegurui

Toru Naomura

37 Gönderi

Spoiler içeriyor "Gerçek özgürlük, her şeyi kaybetmeyi göze aldığında gelir." İzlediğim ilk animedir ve kakegurui sayesinde animelere ilişkin ön yargım kırıldı. aslında anime izlemeye başlamak için uygun bir ilk seçenek olduğunu söyleyemeyeceğim çünkü çok abartılı sahneleri var. ilk izlediğimde absürt gelmişti ama…devamı"Gerçek özgürlük, her şeyi kaybetmeyi göze aldığında gelir." İzlediğim ilk animedir ve kakegurui sayesinde animelere ilişkin ön yargım kırıldı. aslında anime izlemeye başlamak için uygun bir ilk seçenek olduğunu söyleyemeyeceğim çünkü çok abartılı sahneleri var. ilk izlediğimde absürt gelmişti ama şu an ikinci izlememde yorum yapıyorum ve gözüme hiç batmıyor artık. hatta bu animenin olmazsa olmazı yumeko'nun o ani yükselişleri diyebilirim. animemiz kapitalizm, sınıf ayrımı, güç ilişkileri ve bağımlılığı yoğun bir şekilde işliyor. aslında ilk izlediğimde beğenmemin nedeni kumarlar olmuştu. hatta iskambil kartıyla oynanabilenlerin neredeyse hepsini arkadaşlarımla denedim. ancak animenin sunduğu en baskın fikir, kapitalist düzende risk alanların kazanacağı. aynı zamanda da bu riski fakirlerin değil de zenginlerin alabileceği. zaten sistem içinde fakirler kaybetmeyi göze alamayacak kadar ezilmiştir bundan dolayı da hiyerarşi değişmez. tabi ki bu noktada bu mottoyu jabami yumeko çürütüyor çünkü yumeko bir kumar bağımlısı. herkesin aksine kazanmak için değil, eğlenmek için orada. ancak jabami'nin zengin olduğunu ve ilk oyunda yüklü bir miktarla 2. turu oynadığını unutmayalım. yani jabami bile bu hiyerarşiyi tam anlamıyka yıkamıyor ve hatta buna uygun oynuyor. kumarda büyük kaybedenler okulda evcil hayvan oluyor ve hor görülüyor. bununla da sınırlı kalmayıp hayatlarının değeri hesaplanıyor ve ona göre bir yaşam planı çiziliyor. bu da tabi ki alt sınıfların gördüğü muameleye bir gönderme. eğer üst sınıfsan hayatını istediğin gibi yaşayabilir ve hayallerini gerçekleştirmek için çabalayabilirsin ancak alt sınıfsan hayatını başkalarının hayallerini gerçekleştirmek için yaşarsın. bir kimliğin kalmaz, tek amacın hayatını bir nebze daha iyi yapmaktır. bu yolda kendine "ben kimim ve ne istiyorum?" diye sorma lüksüne sahip değilsindir. sen artık bu'sundur ve ne istediğinin pek de bir önemi yoktur çünkü isteklerinin peşinden koşabilecek paran ve zamanın yoktur. aslında anime, günümüz gerçeklerini ironik ve ütopik bir şekilde yansıtıyor. jabami ise düzeni bozan anarşik bir figür olarak ortaya çıkıyor. yumeko, oyunu kuralına göre oynar ancak sistemi bozar çünkü sistem kazanmaya ve kaybetmeye odaklanmıştır, haz almaya değil. kirari ve yumeko zıt kutuplar olduğu kadar benzerdir de. kirari; kuralları koyar, sınıfları belirler ve güç sahibidir. yumeko; sistemi kaosa sürükler ve dengeyi bozar. alışılmışın dışına çıkar. ancak kirari de yumeko da olayların sıkıcı olmasını sevmez ve bir hareket arar. eğlence yumeko için ilk sıradayken belki kirari için değildir ancak ikisi de bu yönden benzerdir. aynı zamanda kumar ikisi için de merkezdedir ve tabiri caizse bu alanda kaybetmeyenlerdir. animenin ana fikrini bir kenara bırakırsak akış konusunda da bence gayet iyi ancak konunun kumar olduğunu düşünürsek çok tahmin edilebilir. bir iki oyun hariç yumeko'nun kazanacağı çok barizdi. bu da eğer yumeko'nun karşısında kaybetmesini istemediğiniz bir kişi varsa sıkıcı bir duruma dönüşüyor çünkü bir heyecan unsuru olmuyor. mangasını okumadım ancak maalesef animede pek çok soru cevapsız bırakılıyor. hatta arttırıyorum, hiçbir soruya cevap verilmiyor. kirari ve ririka'nın ilişkisi, batsumi'ye yardım eden kişi yumeko'nun annesi miydi? son sezonda başkanlık seçimini kimin kazandığını bile bilmiyoruz. maalesef bu da animeyi zayıf ve çerezlik bie anime hâline getiriyor. hâlâ benim çok sevdiğim bir anime ancak favoriler arasına giremeyeceği çok net diyebilirim. okuduğunuz için teşekürler. ☀

gamzeramona 1 year ago

İçimdeki Yangın

Denis Villeneuve

251 Gönderi

Spoiler içeriyor "Fikirler, onları savunan biri varsa hayatta kalabilir." film, lübnan iç savaşı sıralarında hristiyan bir ailenin kızının başından geçenler ve ölümünün ardından çocuklarına bıraktığı vasiyetin ve geçmişin yıkıcı sonuçlarından bahsetmektedir. soğukkanlı izlenmesi gereken bir film daha. savaşın insanları nasıl değiştirdiğine ve…devamı"Fikirler, onları savunan biri varsa hayatta kalabilir." film, lübnan iç savaşı sıralarında hristiyan bir ailenin kızının başından geçenler ve ölümünün ardından çocuklarına bıraktığı vasiyetin ve geçmişin yıkıcı sonuçlarından bahsetmektedir. soğukkanlı izlenmesi gereken bir film daha. savaşın insanları nasıl değiştirdiğine ve kimliksizleştirdiğine dayanıyor aslında. sen bir bireysen savaş esnasında bir birey değilsin. savaşta, hem failsin hem mağdursun. savaşta, hangi safta olduğunun bir önemi olmaksızın ya öldürensin ya da öldürülensin. aslında savaşlar, dünyanın en çıplak gerçekliği. ne savunursan savun; en büyük ihtiyacın nefes almak, en büyük lüksün ise nefes alabilmek olduğu bir gerçeklik. nawal, aslında sadece kendisi. iç savaşın olduğu bir ortamda belki de en büyük şanssızlığı kendi safında olmayan birine aşık olmak. aşık olmasaydı da en büyük şanssızlığı iç savaş ortamında olmak olurdu zaten. hristiyan bir ailede büyümesine rağmen müslüman biriyle aşk yaşıyor ve hamile kalıyor. sonrasında kaçarak halk için barış diyor. savaşın daha fazla yayılması ile müslüman halka zulüm eden hristiyanlara karşı safta olup hristiyan milis liderini öldürüyor. 15 yıl boyınca bu yaptığı yüzünden hapsediliyor, darp ediliyor ve tecavüz ediliyor. tecavüz sonucu doğan çocukları ile en sonunda kaçıyor ve yeni bir hayata başlıyor. öyle bir hayat ki, suskunluğa mahkum edecek bir hayat. öfkesini unutması ve yoluna bakması gereken bir hayat. hatırladığı an öleceği bir hayat. ancak onu öldüren şey hatırlamak değildi tabi ki; anlamaktı, fark etmekti. aslında en büyük düşmanı, en sevdiği kişiymiş. aslında en kurtulmak istediği kişi, en aradığı kişiymiş. nawal'ın oğlu nihat, nawal'ın tecavüzcüsü nihat. savaşın insanları nasıl kimliksizleştirdiğinin, insanları nasıl saptırdığının en büyük örneği. nihat'ı filmde 6 kere görüyoruz. doğarken, asker yetiştirme kampındayken, çocukları öldürürken, annesine tecavüz ederken, havuzda annesiyle karşılaşırken, kendi kardeşleriyle/çocuklarıyla karşılaşırken. savaşın kötüleştirdiği bir insan, savaşın kimliksizleştirdiği bir insan; hem müslüman mücahit hem hristan milis, hem kurban; hem fail. hristiyan milisler tarafından kaldığı yetimhane bombalanıyor, hristiyan hapishanelerinde cellatlık yapıyor. hristiyan milislerin çocuklara ne kadar acı çektirdiğinin en büyük örneği kendisi ancak müslüman mücahit olunca çocukları katlediyor. ne yaptığının ve kim olduğunun hiçbir önemi yok çünkü savaşta sadece nefes alırsın. "bizi biz yapan şey ne? hiçbir önemi yok. çünkü savaş her şeyi un ufak ediyor." 1+1, 1 eder mi?