En vurucu yer Mareşal Çakmak’ın “Almanların ölüsü bile bizi yener.” dediği bölümdü. Bunu Stalingrad ve El-Alemeyn’i kaybettikten, harp Almanların aleyhine döndüğü sıra söylüyor. Luftwaffe adalardan kalkan uçaklarla 24 saat içinde İstanbul ve İzmir'i bombalayabilecek, Ankara ile demiryolu hattını kesebilecek durumdaymış.…devamıEn vurucu yer Mareşal Çakmak’ın “Almanların ölüsü bile bizi yener.” dediği bölümdü. Bunu Stalingrad ve El-Alemeyn’i kaybettikten, harp Almanların aleyhine döndüğü sıra söylüyor.
Luftwaffe adalardan kalkan uçaklarla 24 saat içinde İstanbul ve İzmir'i bombalayabilecek, Ankara ile demiryolu hattını kesebilecek durumdaymış. Buna mukabil Türkiye amfibi harekât yapamaz ve 300 savaş uçağının ancak üçte biri uçacak vaziyette Almanlarınsa sadece Balkan taraflarında 700 uçağı var. Ayrıca Türk kuvvetlerindeki uçaksavar bataryalarının mürettebatının tümü eğitimsiz imiş. Muhtemel hava saldırısına karşı İngiliz hava desteğinin gelmesinin en çok 3-4 gün en az 24 saat alacağı hesaplanmış.Yani onlar desteğe gelene kadar olan çoktan olacak. Ki böylesi bir harekât 1943 sonlarında gündeme geliyor. Yani harbin Almanların aleyhine döndüğü sıralarda bile adamlar birkaç günde içimizden geçecek kadar güçlülermiş.
Bu kadar orijinal bir senaryo olabilir ve insanı insan yapan duygular bu kadar güzel anlatılabilir.İran filmlerini sevenler kesinle bayılacaklardır.Kısaca öyküsü gözleri çocukluktan beridir görmeyen bir adamın bir mucize sonucu görmeye başlaması ve hayatını sorgulamaya başlaması.Bazen en büyük nimetler kaybedildiğinde anlaşılır.İzleyin…devamıBu kadar orijinal bir senaryo olabilir ve insanı insan yapan duygular bu kadar güzel anlatılabilir.İran filmlerini sevenler kesinle bayılacaklardır.Kısaca öyküsü gözleri çocukluktan beridir görmeyen bir adamın bir mucize sonucu görmeye başlaması ve hayatını sorgulamaya başlaması.Bazen en büyük nimetler kaybedildiğinde anlaşılır.İzleyin beğeneksiniz bence 7.5/10
Kitabın yarısında Atatürk dehaydı, mareşaldi, şöyle harikaydı, böyle muhteşemdi... tadında gidiyor. Gene klasik bir CHP'li olarak İstanbul'daki yıkım faaliyetleri üzerinden tenkit haricinde neredeyse DP'ye dair bir yorumu olmadığını görüyorum. Ama bir de doğru bir tespit olarak DP'nin CHP'nin içinden çıktığını,…devamıKitabın yarısında Atatürk dehaydı, mareşaldi, şöyle harikaydı, böyle muhteşemdi... tadında gidiyor. Gene klasik bir CHP'li olarak İstanbul'daki yıkım faaliyetleri üzerinden tenkit haricinde neredeyse DP'ye dair bir yorumu olmadığını görüyorum. Ama bir de doğru bir tespit olarak DP'nin CHP'nin içinden çıktığını, bir nevi yavrusu olduğunu söylüyor ki doğru. Sonraki dönem için yorumlarında biraz tenkit tarzıyla İnönü'yü "irticaya ilk tavizi veren" olmakla itham ediyor. Karizmatik falan değilmiş böyle gidiyor.
Sonraki dönem için yorumlarında pek tenkit edecek bir şey yok gibi görünüyor. Hülasa Erken Cumhuriyet'i aklamak, paklamak, "ne harika zamanlardı" romantizmiyle hazırlanan bir metni. Onun haricinde kalan döneme Erken cumhuriyete nazaran aklıselimle bakmış diyebilirim.
Teşekkürler hangi yapıma ait olduğunu unuttuğum şu dizi. İlk versiyonda öpüştüklerini hatırlıyorum çiftin. Sırf diziyi izlememiş olmamak için bunu da izliyim dedim ama partnerlerin biri 21 biri 15 yaşında ve ilk senaryo da öpüşme sahneleri vardı ancak bunda yapmamışlar bu…devamıTeşekkürler hangi yapıma ait olduğunu unuttuğum şu dizi. İlk versiyonda öpüştüklerini hatırlıyorum çiftin. Sırf diziyi izlememiş olmamak için bunu da izliyim dedim ama partnerlerin biri 21 biri 15 yaşında ve ilk senaryo da öpüşme sahneleri vardı ancak bunda yapmamışlar bu kısmı koymamışlar bir sahne daha vardı ikinci çiftin sahnesi sevişmişlerdi ilk versiyonda o zamanın dizisindeki o zaman ki yaşlarda gene küçüktü reşitlerdi sanırım. Ama bunda 17 yaşındalar. Ve o sahneleri de göstermediler. O yüzden çok mutlu oldum bunu paylaşıyım dedimmmm
A bu arada küçük minik öpücüklere yer vermişler yinede yapacak bişe yok napalım artık
Dizi Make it Right bu arada 🤧🫠
Spoiler içeriyor
‘Satıcı, yeni taşındıkları evde Rana’nın uğradığı saldırının ardından, eşi Emad’ın failin peşine düşmesiyle adalet, intikam, gurur ve evlilik arasındaki sınırların giderek parçalanmasını anlatır.’ 🕯️ “Aldırma sen. Hayat kimse için kolay değil.” 🕯️ Binalar yalnızca beton ve harçtan ibaret değildir; içinde…devamı‘Satıcı, yeni taşındıkları evde Rana’nın uğradığı saldırının ardından, eşi Emad’ın failin peşine düşmesiyle adalet, intikam, gurur ve evlilik arasındaki sınırların giderek parçalanmasını anlatır.’
🕯️
“Aldırma sen. Hayat kimse için kolay değil.”
🕯️
Binalar yalnızca beton ve harçtan ibaret değildir; içinde yaşayan insanların korkularını, sırlarını, ahlakını ve zamanla görünür hâle gelen çatlaklarını da taşırlar. Asghar Farhadi’nin Satıcı filmi, Tahran’da bir binanın iş makinelerinin sarsıntısıyla çatlaması ve sakinlerinin tahliye edilmesiyle başlar. Fakat daha ilk dakikadan itibaren anlarız ki yıkılmak üzere olan yalnızca bu bina değildir. O çatlaklar, birazdan Emad ve Rana’nın hayatına, evliliklerine ve kendileri hakkında kurdukları bütün inançlara yayılacaktır.
Emad ve Rana, eğitimli, entelektüel ve tiyatroyla uğraşan modern bir çifttir. Evlerini kaybettikten sonra tiyatrodan arkadaşları Babak’ın bulduğu yeni daireye taşınırlar. Ancak bu evin duvarlarında, eski kiracısının geçmişinden kalan görünmez bir gölge vardır. Toplum tarafından “kötü kadın” diye damgalanan eski kiracının müşterilerinden biri, bir gece Rana’yı evde yalnız yakalar. Rana, gelen kişinin Emad olduğunu düşünerek kapıyı açık bırakmış ve duşa girmiştir. Kapıdan giren adam ise onun hayatında geri dönüşü olmayan bir kırılmanın başlangıcı olacaktır.
🪁
Farhadi, saldırının kendisini göstermez. Çünkü bu filmde asıl şiddet, kameranın görebildiği birkaç saniyede değil; o saniyelerden sonra insanın içinde başlayan sessizliktedir. Rana’nın evi artık ev değildir. Banyo artık mahremiyetin değil, korkunun mekânıdır. Kapının sesi, ayak sesleri, yalnız kalmak ve kendi evinde bulunmak bile travmanın hatırlatıcısına dönüşür. Rana olanları unutmak, hayatını yeniden kurmak ister. Fakat Emad’ın yarası başka bir yerde açılmıştır.
Emad başlangıçta karısını korumak isteyen bir eş gibi görünür. Fakat saldırganı aradıkça, aradığı şeyin yalnızca adalet olmadığını yavaş yavaş fark ederiz. Rana’nın yaşadığı acı, Emad’ın zihninde kendi gururuyla birleşir. Karısını koruyamamış olmak, onun erkekliğine ve kendisi hakkındaki düşüncelerine dokunur. Böylece Emad, Rana’nın yarasını iyileştirmek yerine failin peşine düşer. Her bulduğu ipucu onu gerçeğe değil, öfkesine biraz daha yaklaştırır. Adalet aradığını düşünürken, intikamın içine sürüklenir.
⚖️
İşte Satıcı tam burada sıradan bir dram olmaktan çıkar. Çünkü Farhadi bize kötü bir adamın hikâyesini anlatmaz; iyi olduğuna inanan bir insanın, uğradığı haksızlığın içinde yavaş yavaş nasıl değişebileceğini anlatır. Emad’ın dönüşümü bu yüzden rahatsız edicidir. Çünkü onu başta anlayabiliriz. Hatta ona hak bile verebiliriz. Fakat film ilerledikçe, haklılığın insanı her zaman iyi bir yere götürmediğini görürüz. Bazen insanı karanlığa götüren şey kötülük değil, haklı olduğuna duyduğu sarsılmaz inançtır.
Bu dönüşüm, çiftin sahnede Arthur Miller’ın Bir Satıcının Ölümü oyununu sergilemesiyle daha da anlam kazanır. Emad, sahnede Willy Loman’ı oynarken gerçek hayatta da onun gurur, başarısızlık ve aşağılanma duygularının içine düşmeye başlar. Sahnedeki hayat ile gerçek hayat birbirine karışır. Tiyatrodaki makyajlar ve kostümler, insanların gerçek hayatta yüzlerine taktıkları toplumsal maskelere dönüşür. Bir süre sonra seyirci şu soruyu sormaya başlar: İnsanlar gerçekten kimdir ve kim olduklarını göstermek yerine hangi rolü oynamayı seçerler?
🪔
Sonunda Emad, saldırganı bulur. Fakat karşısında beklediğimiz gibi korkunç bir canavar yoktur. Karşımızda yaşlı, güçsüz, kalbi dayanmayan ve ailesinin gözünde saygın bir baba olarak yaşayan sıradan bir adam vardır. Farhadi tam bu noktada seyircinin bütün ahlaki dengelerini yerinden oynatır. Çünkü suçlu hâlâ suçludur; fakat artık onu yalnızca bir canavar olarak görmek mümkün değildir. Emad ise mağdurun yanında duran adamdır; fakat öfkesi onu masum bırakmaz. Bir insanın yaptığı kötülük ile taşıdığı insanlık aynı anda var olabilir.
Ve intikamın en korkunç hâli burada ortaya çıkar: Emad, karşısındaki adamı cezalandırırken yalnızca onunla değil, kendi içindeki karanlıkla da yüzleşir. Rana’nın istediği şey cezalandırmak değil, yaşananların sona ermesidir. Çünkü Rana bilir: Bazı şeyler geri alınamaz. Bazı acılar başka birine acı çektirerek iyileşmez. Emad ise bunu kabullenemez. O, geçmişi değiştiremeyeceğini kabul etmek yerine geçmişin hesabını sormaya çalışır.
🎈
Satıcı bu nedenle bir suç, saldırı ya da intikam filmi değildir. Bu film; gururun insanı nasıl körleştirdiğinin, toplumun “namus” anlayışının bir kadının acısını nasıl gölgeleyebildiğinin ve adalet arayışının ne kadar kolay intikama dönüşebileceğinin hikâyesidir. Farhadi kimseyi tamamen masum, kimseyi tamamen suçlu bırakmaz. Çünkü gerçek hayatta da insanlar çoğu zaman yalnızca bir sıfattan ibaret değildir: Ne yalnızca mağdur, ne yalnızca suçlu, ne yalnızca iyi, ne de yalnızca kötüdür.
Filmin sonunda Emad ve Rana yeniden tiyatroya döner. Yüzlerine makyaj yapılır. Birazdan yeniden Willy ve Linda olacaklardır. Perde açılacak, seyirci karşılarına oturacak ve onlar rollerini oynayacaktır. Fakat biz artık o yüzlerin arkasında ne olduğunu biliyoruz. Bir zamanlar aynı evde birbirine sığınan iki insan, artık aynı sahnede durmaktadır; fakat aralarında görünmeyen, kolay kolay kapanmayacak bir mesafe vardır.
🍂
Belki de filmin başındaki çatlak bina bu yüzden unutulmazdır. Çünkü Farhadi bize daha en başta ne olacağını söylemiştir: Bazı yapılar yıkılmadan önce çatlar. İnsanlar da öyle.
Satıcı bittiğinde geriye yalnızca Rana’nın yaşadığı travma ya da Emad’ın öfkesi kalmaz. Geriye insanın kendi vicdanına yönelttiği, cevabından korktuğu bir soru kalır:
Bize yapılan kötülük bizi değiştirdiğinde ve biz de o kötülüğü bir başkasına taşımaya başladığımızda, hâlâ kendimizi iyi insan olarak görebilir miyiz?
Farhadi’nin filmini sarsıcı yapan şey, bu soruya cevap vermemesidir. Perde kapanır. Makyaj silinir. Tiyatro biter. Ama o soru, insanın içinde kalır. Çünkü bazı binaların çatlakları onarılabilir; insanın içinde açılan çatlakların hangisinin kapanacağını ise kimse bilemez.
🍂
İki gecede bitirebildim sıkıcı olduğundan değil sadece uzundu biraz bi gün o şekil kafayı sıyırmaktan fena halde korksam da film oldukça ürkütüyor yan hikayeleri de merak ettiğim için diğer filmlere de bakacağım tabi de Stanley Qubrick renk şöleni olacağını zannetmiyorum…devamıİki gecede bitirebildim sıkıcı olduğundan değil sadece uzundu biraz bi gün o şekil kafayı sıyırmaktan fena halde korksam da film oldukça ürkütüyor yan hikayeleri de merak ettiğim için diğer filmlere de bakacağım tabi de Stanley Qubrick renk şöleni olacağını zannetmiyorum pek
22.51 19.08.2026
Christopher Nolan tarafından yazılan ve yönetilen, 2026 yapımı epik fantastik aksiyon filmi. Homeros tarafından derlenen Odysseia destanının bir uyarlaması olan filmde; Truva Atı ile Truvalıları kandırarak şehrin düşmesine yol açan İthaka Kralı Odysseus’un, askerleriyle birlikte evine ve en önemlisi eşi…devamıChristopher Nolan tarafından yazılan ve yönetilen, 2026 yapımı epik fantastik aksiyon filmi.
Homeros tarafından derlenen Odysseia destanının bir uyarlaması olan filmde; Truva Atı ile Truvalıları kandırarak şehrin düşmesine yol açan İthaka Kralı Odysseus’un, askerleriyle birlikte evine ve en önemlisi eşi Penelope’ye dönüş yolculuğu ve bu yolculuk sırasında başlarına gelenler anlatılıyor.
Matt Damon, Anne Hathaway, Robert Pattinson, Tom Holland, Zendaya ve Charlize Theron’un yanı sıra birçok oyuncuyu bünyesinde barındıran geniş kadrosu, Ludwig Göransson imzalı müzikleri ve tamamen IMAX formatında çekilen ilk uzun metrajlı film olmasıyla The Odyssey, usta yönetmen Christopher Nolan’ın ellerinde muhteşem bir işe dönüşmüş. Filmi izlemek için haftalardır IMAX salonunda yer aradığıma da kesinlikle değdi. Ambiyans, bir an için bile olsa sürükleyiciliğini ve etkileyiciliğini kaybetmedi.
Filmde biraz daha Yunan unsuru olmasını isterdim. Ayrıca Helen ve Sinon için yapılan oyuncu seçimleri daha başarılı olabilirdi. Yine de filmin modern bir uyarlama olduğunu düşündüğümüzde, bu eleştirilerimin filmden aldığım keyfi etkilemediğini söyleyebilirim. Örneğin Agamemnon’un zırhının tarihsel gerçeklikle hiçbir ilgisi yoktu; ancak filme kattığı hava muazzamdı.
“Eurylochus: What was the song of the sirens like?
Odysseus: All the things you want it to be. Then, all the things you wished you never wished for. It was the delicious itch you go to scratch but find it’s under the skin. You can’t reach it. So the delicious itch becomes unbearable. Told you what you most want is what you most can’t have. And what you most can’t have is what you already had, and lost. It was the song of all the promises I failed to keep. And it told me I don’t really want to go home.”
Adım Richard Thomas Oxford'da okuyorum. Sadece yaz tatilini kabilemle geçiriyorum. +kizilderililer için de türkdür derler hani -kenan abi varmı öyle bişey *yok oğlum öyle bişey topla topla