Keşfet - Raf

Hayal dünyanızı konuşturmak istiyorsanız izledikten sonra her şeyin aslında sizin bakış açınızda dğeiştiğini göreceksiniz

esin.a 3 months ago

İrlandalı

Martin Scorsese

61 Gönderi

12/8/2026 Al Pacino varsa üzmez dedim süreyi çok sallamadım. Her ne kadar henüz 21 yaşımda da olsam bu film beni eskilere götürdü ve nostaljik hissettirdi. Bunun sebebi dönem filmi olmasının yanı sıra yönetmenin Martin Scorsese ve oyuncuların Al Pacino, Robert…devamı12/8/2026 Al Pacino varsa üzmez dedim süreyi çok sallamadım. Her ne kadar henüz 21 yaşımda da olsam bu film beni eskilere götürdü ve nostaljik hissettirdi. Bunun sebebi dönem filmi olmasının yanı sıra yönetmenin Martin Scorsese ve oyuncuların Al Pacino, Robert De Niro, Joe Pesci aynı dönemin arkadaşları olması ve aslında kendi zamanlarının filmini çekmeleri 2019 yılında bizi 80li yıllara çok güzel götürüyor. Atmosferi ve filmin ritmi o kadar uyumlu ve karakteristikti ki hiç günümüzde çekildiğini düşündürtmedi. Bu insanların neden ‘efsane’ olarak anıldığının çok güzel bir kanıtı. Herhangi Al Pacino’nun oynadığı bir filmi izleyip onu ayrı övmezsem kötü hissederim. Al Pacino bir markadır, bir duygu bir düşünce, yaşanmışlık bir tarzdır. Çok büyük hayranı olduğum biri. Girdiği filmin aurasını böylesine yükseltip değiştirmesi.. Oyunculuğundan bahsetmiyorum bile. Seni çok seviyorum kral. Ayrıca bu film için Joe Pesci’nin duruşu ve tarzı çok dikkatimi çekti, hayranlık uyandırıcıydı. *spoiler* Filmin konusuna gelecek olursak, yaşamak çok önemli diye düşündüm; “yaşamak” bir ömür geçirmek, havalı olmak ya da kafanda kendini tıktığın kaotik hapishanede debelenip durup bir ömrü çöpe atmak değil; bir şeylerin tadını çıkarabilmek, sevdiklerinle yapabilmek bunu. Kimseye itiraf bile edemeyip, insanları üzüp, dostunu kendi çıkarlarından için sırtından bıçaklamanın yeri ve zamanı yok. Mutluluk, sevgi, hoşgörü, gönül alma. Haberi yokken bile insanların arkasından iyilik yapabilmek bence yaşamak. Kendini koruduğun kişilere dönüştükten sonra neyden kendini koruduğunla neden koruduğunun arasındaki çizgi bulanıklaşmaya başlıyor. Neden yaptın ki…? Frank’ in son sahnede kızıyla arasında geçen bu konuşma çok güzel anlatıyor: F: I know I wasn’t a good dad. I know that. I was just trying to protect her. Protect all of you. I mean, that’s what I was doing. D: From what? (Evet bizi kötülükten korumaya çalışıyordun ama bu kötülüğü başımıza sardıran da yine sendin, sen de o kötülerden biri olmuştun artık.)

vadidekizampara 3 months ago

Duvara Karşı

Fatih Akın

95 Gönderi

Sibelin aile evinden kacabilmek icin kirk yasinda, suicidal , alkolik, problematik bir adamla evlenmesi realest shit I've ever seen

0haller 3 months ago

Chopin, Chopin!

Michal Kwiecinski

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Kralın ve Paris'in en gözde müzisyeni olan Chopin, gününü gün ederek dönemin en elit insanlarına ve çocuklarına ders vererek geçiren, şöhretli birisidir. Romantik eserleri kadınları kendine âşık eder. Yakın çevresinde esprili, canlı ama hırsı olmayan biridir. Bir gün tedavisi olmayan…devamıKralın ve Paris'in en gözde müzisyeni olan Chopin, gününü gün ederek dönemin en elit insanlarına ve çocuklarına ders vererek geçiren, şöhretli birisidir. Romantik eserleri kadınları kendine âşık eder. Yakın çevresinde esprili, canlı ama hırsı olmayan biridir. Bir gün tedavisi olmayan tüberküloz hastalığına yakalandığını öğrenir ve artık genç yaşta öleceğinin farkındadır. Hemen çocuk sahibi olması gerektiğinin farkına varır ve ülkesi Polonya'ya döner. Yıllardır kendisine âşık olduğunu bildiği biriyle evlenmeye karar verir ama hastadır ve kızın ailesinden ret cevabı alır. "Ölmeden âşık olmalıyım." düşüncesindedir. Dönemin ünlü yazarı George Sand ile uzun, ciddi bir ilişki yaşar ama aslında onu da gerçekte sevmediğini anlar. Sand onu terk eder. Liszt, ona bir öğrenci gönderir. Üstün bir yetenektir. Chopin kendini onu eğitmekle avutur. Hatta bu eğitime olan düşkünlüğü yüzünden Sand'dan ayrılır. Ne var ki öğrencisi de kısa sürede ölür. Chopin'in âşık olduğu, beraber yaşayabildiği tek şey piyanosu ve müziktir. 39 yaşında ölürken yanında yakın arkadaşları vardır. Bu film sayesinde Chopin ve Liszt'in aynı dönemde yaşadığını ve hatta arkadaş olduklarını öğrendim. Chopin'i oynayan oyuncu da aynı zamanda piyano çalıyormuş ve adam 4 ay karaktere girmek için çalışma yapmış. Zaten oyunculuğu harika. Filmde sinek ve domuz da hikâyeyi anlatım açısından güzel kullanılmış. Sinek, melodiye ilham veriyor ve hastalığın habercisidir. Domuz ise bence çok anlamlı kullanılmış. Chopin ölmek üzeredir, büyük bir salonda son konserini veriyordur ama sahne ve salonun domuzlarla dolduğunu görür. İsmi ve müzikleri ölümsüzdür ama bedeni çürümektedir. Domuzları, yazar sevgilisiyle İspanya'dan dönüşte görmüştür; bilet olmadığı için domuzlarla seyahat yapmıştır. Senarist, domuzları bir anıya bağlayarak gerçekçiliği arttırmış bence. Bir bestecinin üretirken çektiği sancıyıda iyi yansıtmışlar . Kısaca hikâye, oyunculuk, dönemi yansıtma üzerine uzun uzun düşünülebilecek bir film. Ben çok beğendim ve birçok şey öğrendim bu film sayesinde. Chopin, 1830 yılında Polonya'da çıkan Kasım Ayaklanması yüzünden Fransa'ya geliyor ve ilginçtir, yine bir devrimin olduğu 1847-49 İkinci Fransız Ayaklanması'nda ölüyor. George Sand adında bir yazarı keşfediyoruz. Kolera salgınını anlatıyor vs. Keşke sinemada izleseydim dediğim filmlerden oldu bu film.

rosaliaa 3 months ago

Tinker Bell ve Peri Kurtaran

Bradley Raymond

3 Gönderi

Spoiler içeriyor 🧚🏻‍♀️💫🌸🦋 İlk iki filme göre bu seriyi daha çok sevdim. Daha sıcak, daha eğlenceli ve karakterleriyle daha samimi geldi. Özellikle Clank ve Bobble ikilisini çok sevdim. Hem komik hem de çok tatlılar; özellikle Clank çok tatlı beni çok güldürdü. :)…devamı🧚🏻‍♀️💫🌸🦋 İlk iki filme göre bu seriyi daha çok sevdim. Daha sıcak, daha eğlenceli ve karakterleriyle daha samimi geldi. Özellikle Clank ve Bobble ikilisini çok sevdim. Hem komik hem de çok tatlılar; özellikle Clank çok tatlı beni çok güldürdü. :) Periler arasındaki iş birliği ve dayanışma da hoşuma gitti. Herkesin farklı bir yeteneği olmasına rağmen birlikte hareket etmeleri, birbirlerine yardım etmeleri filmin o sıcak atmosferini güçlendiriyor.. Filmde çocuklarla yetişkinlerin dünyaya bakışındaki fark da dikkatimi çekti. Çocukların saf, masum ve inanabilen hâlleri çok güzel. Yetişkinler ise sürekli bir şeyleri kanıtlama, açıklama ve kontrol etme peşinde. Filmde aklı başında insanlar perilere inanmayı saçma bulur denmesi de beni ayrıca güldürdü sjsjsj Çünkü hiç peri görmemiş olmak, onların var olmadığı anlamına gelmez. Belki varlar nerden belli djsksks Üstelik filmde mevsimlerin hazırlanmasını ve gelişini sağlayan perilerin olduğunu görüyoruz. Biz mevsimlerin oluşumunu bilimsel olarak açıklıyoruz ama film bize bunun arkasında perilerin olduğunu söylüyor ve insanların da bunu fark etmemesi için her şeyi doğal bir süreç gibi görmesini sağladıklarından bahsediliyor. Belki de biz dünyayı sandığımız kadar bilmiyoruz, belki periler işlerini o kadar iyi yapıyorlar ki biz sadece ortaya çıkan sonucu görüyoruz olamaz mı djdjdjdk bilim adamlarının teleskopları, büyüteçleri belki de perileri görebilecek kapasitede değildir sjsjsjsksjsj her şey bilimsel mi olmak zorunda hahahaaaah Bir de filmde, bir bebek ilk kez güldüğünde bir peri doğar diye inanış var. Eğer gerçekten böyleyse, buradan şöyle bir sonuç çıkıyor. Her insanın ilk gülümsemesiyle bir peri doğuyorsa, aşağı yukarı insan nüfusu kadar peri olması gerekir sjsjsjsj Benim de ilk güldüğümde doğmuş bir perim vardır herhâlde hahaha Buradan kendisine çağrımdır. Eğer beni görüyorsan, duyuyorsan ya da bu çağrı sana bir şekilde ulaşıyorsa, lütfen artık beni bul. Seni bekliyorum tatlım inan bana birlikte çok eğlenicez sjsjsks 🧚🏻‍♀️ Neyse fazla uzatmadan genel olarak Peri Kurtaran, ilk iki filme göre beni daha çok güldüren, daha çok sevindiren ve karakterlerine daha fazla bağlandığım bir film oldu.. :)🧚🏻‍♀️🌸💫🦋

nemofis 3 months ago

Kızıl Elma-Oğulla Buluşma

Cengiz Aytmatov

7 Gönderi

Aytmatov'un insan ilişkilerini ve aile bağlarını anlattığı, kısa ama etkileyici hikâyelerden oluşan bir kitap. Özellikle Oğulla Buluşma'daki baba-oğul ilişkisi ve geçmişle yüzleşme temasını sevdim. Aytmatov'un sade anlatımıyla özlem, sevgi ve pişmanlık gibi duyguları güçlü biçimde hissettirmesi yine çok başarılı.

nemofis 3 months ago

Yıldırım Sesli Manasçı-Asker Çocuğı-Beyaz Yağmur

Cengiz Aytmatov

2 Gönderi

Cengiz Aytmatov'un kısa ama etkileyici eserlerinden biri. Manas Destanı'nın ve Kırgız kültürünün hikâyeye yansıması kitabın en güzel taraflarından. Kültürel hafızanın, geleneklerin ve sözlü anlatıların bir toplum için ne kadar önemli olduğunu hissettiriyor.

niksiz_fil 3 months ago

Cennet Gibi

Mark Waters

54 Gönderi

Spoiler içeriyor 8.5/10 Harika bir aşk hikayesi aslında Ama biraz sıradışı Çünkü o bir "hayalet"

enes1453 3 months ago

Ay Şövalyesi

Doug Moench

71 Gönderi

Son yılların en çok konuşulan süper kahraman dizilerinden biri olan Moon Knight, Marvel Sinematik Evreni’nin alışılageldik çizgisinden ayrılma gayretiyle dikkat çekiyor. Oscar Isaac gibi ciddi bir aktörü başrole alması, Mısır mitolojisini merkeze taşıması ve çoklu kişilik bozukluğu gibi psikolojik bir…devamıSon yılların en çok konuşulan süper kahraman dizilerinden biri olan Moon Knight, Marvel Sinematik Evreni’nin alışılageldik çizgisinden ayrılma gayretiyle dikkat çekiyor. Oscar Isaac gibi ciddi bir aktörü başrole alması, Mısır mitolojisini merkeze taşıması ve çoklu kişilik bozukluğu gibi psikolojik bir temayı işlemesi, ilk bakışta takdire şayan bir cesaret örneği gibi duruyor. Ne var ki, bu cesaretin karşılığı ne kadar verimli olmuştur? İşte asıl mesele budur ve bu meseleyi iki ana başlıkta iyi ve kötü yanlar ele almak, dizinin mahiyetini anlamak için kâfidir. Dizinin en güçlü tarafı, hiç şüphesiz Oscar Isaac’in sergilediği oyunculuktur. Steven Grant’in tatlı naifliğinden Marc Spector’un acılı sertliğine, finalde ima edilen Jake Lockley’in soğukluğuna kadar üç ayrı kişiliği aynı vücutta inandırıcı kılmak, kolay bir iş değildir. Isaac burada yalnızca bir süper kahraman oynamamış, aksine bir karakter aktörü olarak hünerini sergilemiştir. Onun sayesinde izleyici, kâh Steven’ın kaybolmuşluğuna üzülür, kâh Marc’ın geçmiş acılarına ortak olur. Bu performans olmasaydı, dizinin çekici hiçbir yanı kalmazdı. Görsel taraf da övgüyü hak eder. Londra’nın puslu sokakları ile Mısır çölünün yakıcı güneşi arasında gidip gelen mekân kullanımı, göze hoş gelen bir kontrast sunar. Khonshu’nun iskeletimsi, tekinsiz tasarımı Marvel evreninin parlak ve renkli kahramanlarından ayrışarak akılda kalıcı bir silüet oluşturur. Ayrıca antik mabetler, hiyeroglifler ve büyülü ritüellerle örülü atmosfer, sıradan bir aksiyon yapımının çok ötesinde bir emek ürünüdür. Dizi, Mısır mitolojisine duyulan ilgiyi canlı tutmak gibi önemli bir işlevi de üstlenir; her ne kadar bu ilgi çoğu zaman yanlış ellerde şekillense de. Lakin efendim, iyi yanlar burada biter, zira kötü yanlar diziyi adeta baştan aşağı kuşatmıştır. En bariz zaaf, mitolojik malzemenin feci surette tahrif edilmesidir. Antik Mısır inancında Khonshu, şifa ile ilişkilendirilen bir ay tanrısıdır; oysa dizide intikamın ve şiddetin simgesi hâline getirilmiştir. Ammit’in adalet terazisi, kadim Maat anlayışının incelikli ahlak felsefesinden arındırılarak "sokaktaki adamı anında yargıla ve öldür" şeklinde kaba bir mekanizmaya dönüştürülmüştür. Bu, sadece tarihsel bir yanlışlık değil, aynı zamanda kültürel bir saygısızlıktır. Hollywood’un egzotik bulduğu her mirası kendi kalıplarına dökme âdeti, burada da aynen tekerrür etmiştir. Senaryo ise bütünlükten uzaktır. İlk üç bölüm, Steven’ın kimlik bunalımı etrafında örülmüş psikolojik bir gerilim havası taşırken, son üç bölüm bu havayı çöpe atarak sıradan bir aksiyon patlamasına teslim olur. Finalde devasa Khonshu ile Ammit heykellerinin Kahire semalarında dövüşmesi, ciddiyeti tamamen ortadan kaldıran bir gülünçlüktür. Dizi, ilk bölümlerinde kurduğu "karanlık ve olgun" üslubu, son bölümlerinde ucuz bir CGI gösterisine feda etmiştir. Bu tutarsızlık, izleyiciyi ciddiye almamak demektir. Karakterlere gelince, işler daha da vahimleşir. Arthur Harrow, Ethan Hawke gibi kıymetli bir oyuncu tarafından canlandırılmasına rağmen, Marvel’ın klasık "dünyayı kurtarmak isteyen fanatik" kalıbının ötesine geçemez. Felsefi arka planı havada kalır; motivasyonu, birkaç diyalogla geçiştirilir. Layla’nın Taweret ile birleşip bir bölüm içinde süper kahramana dönüşmesi ise tam bir acelecilik örneğidir. Böylesi büyük bir dönüşüm, en azından yarım sezonluk bir işlenmeyi hak ederken, burada alelacele ve inandırıcılıktan uzak bir şekilde sunulur. Dahası, Jake Lockley adlı üçüncü kişilik finalde bir deus ex machina olarak ortaya çıkar, herkesi öldürür ve sahneyi terk eder. Bu, çocukluk travmasının derin bir yansıması olabilecekken, senaristlerin "kestirme" tercihiyle ziyan edilmiştir. Psikolojik tema ise en büyük hayal kırıklığıdır. Dissosiyatif kimlik bozukluğu, travma sonucu oluşan ciddi bir rahatsızlıktır. Dizi bunu yer yer komedi malzemesi yapar, yer yer aksiyon kozu olarak kullanır, fakat bir türlü karakterin iç dünyasına, çocukluk travmalarına ve kişilikler arasındaki çatışmanın doğasına nüfuz edemez. Bu, sathi bir yaklaşımdır ve konunun hakkını vermemektir. Diyaloglar da ayrı bir zaviyedir. "Tanrılar ölmez, sadece unutulur" gibi ezber cümleler, ortaokul felsefe dersinden kalma banal sözlerdir. Oysa izleyici, bu tür muhalif diyaloglarda bir derinlik arar; dizinin sunduğu ise yalnızca cevapsız kalan boşluklardır. Bu boşluklar, bilinçli bir sanat tercihi değil, 6 bölümlük kısıtlı formata yetişemeyen senaristlerin aceleci ellerinin izidir.

melodi61 3 months ago

Bugün saçma sapan bir öfke var üzerimde. Şöyle biri gelse, bişey dese de kavga etsem diye kapıya bakıyorum.