Keşfet - Raf

Kitabın adı Avrupa'da Feminizm tarihi olsa daha mantıklı olabilirmiş. İnsanlık tarihinin başlangıcından günümüze değin (hatta 90lara kadar) Avrupa ülkelerinde feminizmin nasıl geliştiğini pek çok örnek vererek anlatıyor. Ancak feminizm ve kadınların toplumdaki yerini sadece Avrupa bazlı araştırmak ve öğrenmek özellikle…devamı

ruyass4 2 weeks ago

Game of Thrones

David Benioff

389 Gönderi

Son iki sezon hariç harikaydı çoğu karakteri harcadılar yine de benim için en iyi dizi kitapları da umarım Martin dedem hemen çıkarır

kdrakbl8 2 weeks ago

Aylak Adam

Yusuf Atılgan

123 Gönderi

Birden kaldırımlardan taşan kalabalıkta onun da olabileceği aklıma geldi. s.13

balti 2 weeks ago

Aristo ve Dante Dünyanın Sularına Dalıyor

Benjamin Alire Saenz

5 Gönderi

Kimlik sevgi ve büyüme kavramlarını incelikle işleyen şiirsel üslubuyla öne çıkan nitelikli bir devam kitabı. Karakterlerin psikolojik derinliği ve ilişkilerindeki gerçekçilik eseri sadece gençlere değil, insan doğasını ve duygusal bağları anlamak isteyen her okura hitap eden bir eser.

tahir.altekin 2 weeks ago

Koyun Katili

Charles Burnett

1 Gönderi

Charles Burnett’in Killer of Sheep filmini konuşmak hem çok kolay hem de çok zor bir uğraş olur. Farklı perspektiflerden muhtelif sonuçlar doğuracak kadar doğal ve gerçekçi bir yapım. Aynı zamanda UCLA İsyanı olarak bilinen "Hollywood'a Karşı Siyahilerin İsyanı" döneminde yani…devamıCharles Burnett’in Killer of Sheep filmini konuşmak hem çok kolay hem de çok zor bir uğraş olur. Farklı perspektiflerden muhtelif sonuçlar doğuracak kadar doğal ve gerçekçi bir yapım. Aynı zamanda UCLA İsyanı olarak bilinen "Hollywood'a Karşı Siyahilerin İsyanı" döneminde yani 1978 yılında yapılmış bir film olması da zamanlamayı manidar kılıyor. O dönemin politikaları artık simsiyah tenlerin üzerinde ışıldayan retinalarda değil, siyahi yönetmenlerin kadrajında beliriyor. Burnett'in kamerası da bu duruma bir göndermedir, doğal bir göndermedir çünkü her sinema politiktir, politik olmak zorundadır. Mesela Althusser’in iktidar ve ideolojik aygıtları üzerinden düşündüğümüzde, filmin aslında yalnızca yoksul bir Siyah ailenin hayatını anlatmadığını, Hollywood’un yıllarca ürettiği Siyah insan temsilinin karşısına başka bir hayat biçimi koyduğunu görebiliriz. Bunları ekstra konuşmaya gerek yok, zaten sinema yeterince politiktir. Filmi ilginç kılan nokta ise naratif yapısı ve görsel tercihleridir. Tökezleyen sahneler, müzikal yapı, gündelik olmayı şartlayan duygu geçişleri. Ama her şeyden önemlisi bunun öteki insanların dilinden tanımlayan ve gösteren "öteki" bir sinema anlayışı. Hollywood’da ötekinin hayatı çoğu zaman dramatize edilir, belirli bir çatışmanın içine sokulur ve seyircinin tüketebileceği bir hikâyeye dönüştürülürken Burnett’in filminde hayatın kendisi olay örgüsünün önüne geçiyor; Stan’in mezbahadaki işi, ailesiyle ilişkisi, çocukların sokakta oyun oynaması, insanların dans etmesi, bir kadının şehvetle bir erkeğe bakması, iki adamın ona cinayete iştirak için para teklif etmesi gibi sahneler klasik dramatik yapının içinde bir yere bağlanmak zorunda bırakılmıyor. Bu yüzden film bana yer yer kurgusu zayıf, senaryosu ilerlemeyen ve hatta bazı sahneleri reklam arası gibi duran bir film hissi veriyor; fakat bunun aynı zamanda Burnett’in bilinçli olarak Hollywood’un anlatı düzeninden uzaklaşmasının sonucu olduğunu düşünüyorum. Çünkü burada yoksulluk yalnızca dramatik bir problem olarak gösterilmiyor, insanların yaşadığı bütün hayatın içine yayılmış bir durum olarak gösteriliyor; insanlar yoksulken de âşık oluyor, şehvet duyuyor, dans ediyor, çocuk yetiştiriyor, sıkılıyor ve eğleniyor. Filmin başındaki yakın planda ağlayan çocuk ve kamera uzaklaştıkça kadraja giren öfkeli baba da bana filmin nasıl çalışacağını daha en başta söylüyor: önce tek bir insanın acısını görüyoruz, sonra kameranın geri çekilmesiyle bunun yalnızca bireysel bir acı olmadığını, bir ailenin ve daha geniş bir toplumsal hayatın parçası olduğunu fark ediyoruz. L.A. Rebellion hareketini de yalnızca Siyah yönetmenlerin film çekmesi olarak değil, kimin kimi temsil edeceği ve gerçekliğin hangi sinema diliyle gösterileceği üzerine bir mücadele olarak görmek gerekiyor; Althusser’in söylediği anlamda kültür ve sinema da ideolojik aygıtların bir parçasıysa, Burnett’in yaptığı şey mevcut temsil biçimini içeriden tekrar etmek yerine kamerayı başka bir hayatın içine yerleştirmek ve daha önce sinemanın merkezine alınmayan insanların gündelik hayatını kendi ritmiyle görünür kılmak oluyor. 7/10

sessizzkus 2 weeks ago

Tüm zorlu anlara şifa niyetine: "Sen bu dünyada kendine cennette bir mekan inşâ etmek için varsın, bunu unutma.." Neticede; Yok olacaksın hiç var olmamış gibi.

burakkoksall 2 weeks ago

Not Defteri

Nick Cassavetes

223 Gönderi

Not Defteri 7.8/10 Aşkı anlatan değil, adeta aşkı yaşatan filmlerden biri. Noah ve Allie’nin imkânsızlıklara, ayrılıklara ve geçen yıllara rağmen birbirlerinden vazgeçmeyen hikâyesi insanın kalbine dokunuyor. Sevmenin sadece güzel günlerde değil, her şeye rağmen yanında kalmak olduğunu gösteriyor. Romantik filmler…devamı

adamgibiadamiz 2 weeks ago

Chernobyl

Jane Featherstone

267 Gönderi

Gerçekten inanılmaz fevkalade bir dizi. Şu kadar kısacık anda kocaman olayı anlatıyor. Bu fedakarlık bu güç çoğu zaman Rusyayı Türk milletine benzetiyorum. Neyse konu chernobyl asrın felaketi. En korkunç ikiden biri. Yine bir çıkar meselesi. Üçkağıtçılık yalan hile ve sonuç…devamı

bugrahan 2 weeks ago

Ye Dua Et Sev

Elizabeth Gilbert

5 Gönderi

8/10 ⭐ Ye, Dua Et, Sev benim için sadece “bir kadın dünyayı geziyor, kendini buluyor” hikâyesi değil; insanın hayatının bir döneminde durup “Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyorum?” diye kendine sorması üzerine bir kitap. Liz’in İtalya’da yemekle, Hindistan’da maneviyatla, Endonezya’da…devamı8/10 ⭐ Ye, Dua Et, Sev benim için sadece “bir kadın dünyayı geziyor, kendini buluyor” hikâyesi değil; insanın hayatının bir döneminde durup “Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyorum?” diye kendine sorması üzerine bir kitap. Liz’in İtalya’da yemekle, Hindistan’da maneviyatla, Endonezya’da ise denge ve aşkla kurduğu bağların her biri farklı bir ruh hâlini temsil ediyor. Özellikle İtalya bölümü, kitabın en keyifli tarafıydı. 🍝 Çünkü hayatı sürekli anlamlandırmaya çalışmak yerine bazen sadece güzel bir şey yiyip bundan zevk almanın da başlı başına bir yaşam biçimi olduğunu hatırlatıyor. Hindistan kısmında ise kitap benim için biraz daha ağırlaştı. Liz’in kendi iç dünyasıyla hesaplaşması, meditasyon ve maneviyat arayışı ilgimi çekti ama bazı yerlerde anlatının fazla uzadığını hissettim. Yine de insanın kendini bulmasının tek bir formülü olmadığını göstermesi hoşuma gitti. Endonezya kısmı ise kitabın bana göre en dengeli bölümüydü. Çünkü mesele artık yalnızca “kendimi bulacağım” değil, kendini bulduktan sonra hayatına başka bir insanı nasıl dahil edeceğin sorusuna dönüşüyor. Kitabın en sevdiğim tarafı, mutluluğu tek bir yerde, tek bir insanda veya tek bir yaşam biçiminde aramaması. Bazen kaçmak, bazen durmak, bazen yalnız kalmak, bazen de yeniden bağ kurmak gerekiyor. Ama kitabın bazı yerlerinde Liz’in iç dünyasının fazlasıyla uzun anlatılması ve yer yer kendini fazla merkeze alan anlatım tarzı beni biraz uzaklaştırdı. Bu yüzden benim için kusursuz bir kitap olmadı. Yine de bitirdiğimde aklımda kalan şey romantik bir aşk hikâyesinden çok şu oldu: Hayatını değiştirmek için illa her şeyi bir gecede yıkıp yeniden kurman gerekmiyor. Bazen önce kendinle ilişkin değişiyor, geri kalan şeyler onun arkasından geliyor. Bir de kabul edelim: İtalya + pizza + makarna + kahve kısmı için bile birkaç puan verilir. 😂🍝☕

silagurbuz 2 weeks ago

When Life Gives You Tangerines

Im Sang-choon

232 Gönderi

O kadar gerçek o kadar hayatın içinden bir dizi ki… İzlerken her duyguyu en derinlerimde, iliklerime kadar hissettim. Her karakteri anladım, acısını, hüznünü ve mutluluğunu hissettim. Onlarla beraber güldüm, ağladım. Bazen çok sıcak şeyler hissettim kalbimde bazen buz kestim. Hayat…devamı