ezellettaa (@ezellettaa)

Can sıkıntısının izlettiği başarılı bir komedi filmiydi ancak mantığını pek kavrayamadım. Tabii maksat gülmek olduğu için çok sorgulamıyorum. Eğlenmek istiyorsanız bir göz atın derim!

ezellettaa 6 days ago

Hobbit

Jules Bass

2 Gönderi

Hani bazı filmler bittiğinde yalnızca jeneriği izlemezsiniz, o ana kadar çıktığınız bütün yolculuk gözünüzün önünden geçer ya, işte benim için 1997 yapımı The Hobbit animasyonu tam olarak böyle bir deneyimdi. Filmi izlerken kendimi dünyanın en önemli insanı gibi hissettim çünkü…devamıHani bazı filmler bittiğinde yalnızca jeneriği izlemezsiniz, o ana kadar çıktığınız bütün yolculuk gözünüzün önünden geçer ya, işte benim için 1997 yapımı The Hobbit animasyonu tam olarak böyle bir deneyimdi. Filmi izlerken kendimi dünyanın en önemli insanı gibi hissettim çünkü ekranda sadece Bilbo'nun macerasını değil, kendi Tolkien yolculuğumu da izliyordum. Tolkien'i tanımadan önceki hâlim ile bugün geldiğim noktayı düşünmek, gözlerimin dolmasına yetti. Bu yüzden bu film benim için yalnızca bir uyarlama değil, aynı zamanda Orta Dünya ile kurduğum bağın küçük bir kutlaması oldu. Dürüst olmak gerekirse filmin kitaptan ayrıldığı çok fazla nokta var. Olaylar büyük ölçüde hızlandırılmış, birçok sahne sadeleştirilmiş ve bazı karakterler hem fiziksel görünümleri hem de kişilikleri açısından Tolkien'in anlattığından farklı yansıtılmış. Filmin çocuklara yönelik olması bunu bir ölçüde açıklıyor. Hikâyeyi daha akıcı ve kolay anlaşılır hâle getirmek istemişler. Bu yüzden artık Tolkien'in neden bu uyarlamayı çok sevmediğini biraz daha iyi anlayabiliyorum. Fakat ilginç olan şu ki, bu basitleştirme her zaman olumsuz sonuç vermemiş. Hatta bazı bölümlerde olaylar öyle sade anlatılmıştı ki, kitabı okumuş biri olarak bile bazı noktaları farklı bir açıdan görmemi sağladı. Bazen uzun uzun anlatılan bir fikrin birkaç dakikalık bir sahneye dönüşmesi hoşuma gitti. Elbette bunun karşılığında Tolkien'in ağır ağır kurduğu atmosfer ve detayların bir kısmı kaybolmuş ama animasyon kendi içinde samimi bir masal anlatmayı başarıyor. Görsel tarafı da ayrıca çok hoşuma gitti. Döneminin imkânları düşünüldüğünde oldukça sıcak ve masalsı bir havası var. Çizimler bana eski çocuk kitaplarını hatırlattı ve bu, filmin ruhuna çok yakışmış. Ancak beni en çok etkileyen şey hiç tartışmasız müzikler oldu. Gerçekten büyülendim. Film biter bitmez tekrar açıp dinlemek istedim. O melodiler insana Orta Dünya'nın huzurunu hissettiriyor. Hatta sırf müzikleri yüzünden Hobbit'i yeniden okuma isteği uyandı içimde. Sanırım yine bir Tolkien atağı geçiriyorum. Bugüne kadar çekilen hiçbir Hobbit uyarlamasının kitaba tamamen sadık kaldığını düşünmüyorum. Buna rağmen işin ilginç tarafı, her biri bana farklı bir şey hissettirmeyi başardı. Özellikle modern filmleri sinemasal açıdan gerçekten seviyorum. Yine de içimde hâlâ küçük bir istek var: Bir gün Tolkien'in metnine mümkün olduğunca sadık kalan bir Hobbit uyarlaması izleyebilmek. Belki bir gün... Ayrıca keşke Ghiblinim Hobbit kitabını uyarladığı bir evrende yaşasaydım😭 Filmin altında yatan dostluk, cesaret, açgözlülük ve umut gibi mesajlar ise beni tekrar düşündürdü. Sanırım Tolkien'in eserlerini bu kadar özel yapan şey de bu. Aradan onlarca yıl geçse bile anlattığı değerler eskimiyor. Her dönüşte insana farklı bir şey söylüyor. Bu animasyon kusursuz bir uyarlama değil. Hatta pek çok açıdan eleştirilebilir. Ama bana çok değerli bir şeyi hatırlattı. Ben artık Orta Dünya'yı sadece okuyan biri değilim, oraya döndüğümde kendini evinde hisseden bir okurum. Teşekkürler Orta Dünya. Beni ben yaptın. 🤍

ezellettaa 7 months ago

Yıldız Savaşları Bölüm IV: Yeni Bir Umut

George Lucas

39 Gönderi

"Gözlerin seni yanıltabilir. Onlara güvenme." Düşüncelerime geçmeden önce, seri sıralamasının evrenin kronolojik düzeni açısından 4-5-6-1-2-3 olarak izlenmesinin daha iyi olduğunu duydum ve 4. film ile evrene giriş yapmış oldum. Sizin de bilginiz olsun!! Yeni not: bence birden başlayarak gitmek daha…devamı"Gözlerin seni yanıltabilir. Onlara güvenme." Düşüncelerime geçmeden önce, seri sıralamasının evrenin kronolojik düzeni açısından 4-5-6-1-2-3 olarak izlenmesinin daha iyi olduğunu duydum ve 4. film ile evrene giriş yapmış oldum. Sizin de bilginiz olsun!! Yeni not: bence birden başlayarak gitmek daha zevkli, ancak çıkış sırasına göre gitmek istiyorsanız yukarıdakine uyun. Bilim kurgu hiçbir zaman tam anlamıyla benim türüm değildi; ben daha çok epik fantastik tarafındayım. Ama Star Wars’ın açılış sahnesinden itibaren bunun tür meselesi değil, bambaşka bir evrene giriş deneyimi olduğunu anladım. Hayatımda izlediğim en tuhaf, en çeşitli, en zengin dünyalardan biriydi. Abidik gubidik yaratıklar sevgime bu kadar hitap eden başka bir seri hatırlamıyorum; her köşeden başka bir gariplik fırlıyor ve hepsine ayrı ayrı aşık oluyorum resmen. Özellikle R2-D2 ve C-3PO… İkisini izlemek saf mutluluk. Dostluk izlemeye bayılırım ve bu ikili zaten efsaneleşmiş bile. Filmin evren kurma biçimi muazzam. Daha ilk filmde çok şey anlamıyoruz, ama arka planda dönen büyük düzeni hissediyorsun. “Daha neler olacak?” hissi, izleme isteğini direkt kamçılıyor. Yıllar önce çıkmış olmasına rağmen atmosferin hâlâ insanı içine çekmesi inanılmaz. Evet, bazı sahneler bugünün gözünden bakınca komik kalabiliyor ama o dönemin teknolojisiyle böyle bir iş çıkmış olması tek kelimeyle olağanüstü. Keşke ilk çıktığı dönemde sinemada izleyip o çarpıcı etkiyi deneyimleyebilseydim; belli ki çok başka bir heyecandı. Darth Vader bu filmde beni tamamen tatmin etmedi, ama potansiyeli hissediliyor. İlerleyen filmlerde daha etkileyici bir hâle geleceğine şimdiden eminim. Filmin genel tonundan hafif bir Dune enerjisi aldım ve bu beni ayrı mutlu etti; Dune’u zaten severim. Bakalım yolculuk beni nereye götürecek? “A New Hope” tek nefeste aktı, hiç sıkmadı. Devamını hemen izleme isteği bırakıyor. Bu serinin neden yıllardır abartıldığını değil, neden hak ettiği kadar konuşulduğunu daha ilk filmden anlamış oldum. "Sakın unutma, güç her zaman seninle."

ezellettaa 7 months ago

V For Vendetta

James McTeigue

355 Gönderi

⚔️9/10 V for Vendette Bir karakterin değil, bir fikrin izini süren bir anlatı V for Vendetta: Bir insanın yüzünden çok, bir toplumun nefesini, korkusunu ve cesaretini anlatıyor. Hikâye, maskenin arkasında saklanan bir adamın değil; maskenin kendisinin temsil ettiği fikirlerin hikâyesi…devamı⚔️9/10 V for Vendette Bir karakterin değil, bir fikrin izini süren bir anlatı V for Vendetta: Bir insanın yüzünden çok, bir toplumun nefesini, korkusunu ve cesaretini anlatıyor. Hikâye, maskenin arkasında saklanan bir adamın değil; maskenin kendisinin temsil ettiği fikirlerin hikâyesi aslında. İlk dakikadan itibaren karanlık bir dünyanın içine giriyoruz: Gözetlenen, bastırılmış, korkutulmuş, susmaya zorlanmış bir toplum… Ve bu toplumun içine, bir maskeden çok daha fazlası olan bir figür yerleştiriliyor: V. Hem çok sanatsal hem çok anlamlıydı. Gerçek bir distopyaydı. İşte bu film, sanatı bir eleştiri aracına çeviren en güçlü örneklerden biri. "Siyasiler gerçeği örtmek, sanatçılar gerçeği ortaya çıkarmak için yalan söylerler." Sanatın politik gücü, filmdeki en önemli unsurlardan biri. Sözünü sakınmadan konuşuyor çünkü sanatsal semboller ardına saklanmayı seçiyor. Bu da repliklerin neden bu kadar unutulmaz olduğunu açıklıyor. Totaliter bir rejimin karanlığında geçen dünya, yalnızca distopik bir fon değil, bastırılmışlığın, sessizliğin ve unutulmuş hakların sembolü. İnsanların alıştığı zincirler, korkunun gündelik hayata gömülüşü, otoritenin sıradanlaşması… Bunların hepsi okura ürpertici bir tanıdıklık hissi veriyor. V’nin Guy Fawkes maskesi bugün bile bir protesto sembolü haline gelmiş olması, filmin kurgudan çıkıp gerçek dünyaya karıştığını gösteriyor. Film şunu söylüyor: “Bir insan ölür. Bir fikir yayılır.” Evey’nin finalde söylediği o evrensel cümle zaten bunu ölümsüzleştiriyor: "O monte cristo kontuydu. Benim babamdı, annemdi, kardeşimdi, dostumdu. O sizsiniz. Ve bendim. O hepimizdi." Bu söz, filmdeki tüm karakterlerin ortak noktası: Bir kişi değil, bir yüz değil, bir adalet isteği. Ama kitabı asıl unutulmaz yapan şey, karanlığın içinde parlayan özgürlük kıvılcımı. V’nin mücadelesi bir intikam hikâyesi değil; bir uyanış çağrısı. Kendi bedeninin acısı, kendi geçmişinin yaraları bile bir noktadan sonra kişisel olmaktan çıkıyor. Çünkü onun savaştığı şey insanlar değil, insanlar adına yok edilmiş olan hakikat. Evey’nin karakter gelişimi ise hikâyeyi yalnızca politik bir manifestodan çıkarıp insani bir dönüşüme dönüştürüyor. Onun korkudan özgürlüğe yürüdüğü yol, okuru yalnızca düşünmeye değil, hissetmeye de zorluyor. Bu hikâyede haklılığıyla gururlanabileceğimiz tek kişi yok; ama doğruyu arayışın ağırlığını taşıyan bir toplum var. Film, kahramanlık miti yaratmıyor. “Ağır acılardan doğan büyük kişiler” şovuna hiç girmiyor. Hatta “mutlaka böyle düşünmelisin” diye bir duygu dayatmıyor. Tam tersine: İzleyiciyi kendi duygusuyla baş başa kalıyor. Otoriteyi, adaleti, şiddeti, umudu ve özgürlüğü öyle net çizgilerle sunmuyor. İyi-kötü değil; gri’nin tüm tonları. Bu yüzden hikâye bittikten sonra bile insanın zihninde yankılanıyor. Ama film beni şaşırtmasa da tatmin etmesinin asıl sebebi şu: Bu atmosfer o kadar gerçek ki, şaşırtmaktan çok tanıdık geliyor. Distopya duygusu tam olarak buradan doğuyor. V bir kahraman değil; bir ihtimal. Bir kıvılcım. Bir “ben de susmayabilirim” fikri. Filmin etkisi süresinden çok daha uzun sürüyor.

ezellettaa 7 months ago

Yerdeki Süper Yıldızlar

R.S. Prasanna

30 Gönderi

Yerdeki Süper Yıldızlar — İnceleme ⭐ 7/10 Aamir Khan’ın filmleri çoğu zaman Hindistan sinemasının prestijini yukarı çeken, eğitici ve duygusal bir nitelik taşır. “Yerdeki Süper Yıldızlar” da bu çizginin bir devamı niteliğinde. Basketbol üzerinden bir dayanışma hikâyesi anlatsa da, beni…devamıYerdeki Süper Yıldızlar — İnceleme ⭐ 7/10 Aamir Khan’ın filmleri çoğu zaman Hindistan sinemasının prestijini yukarı çeken, eğitici ve duygusal bir nitelik taşır. “Yerdeki Süper Yıldızlar” da bu çizginin bir devamı niteliğinde. Basketbol üzerinden bir dayanışma hikâyesi anlatsa da, beni film boyunca hem etkileyen hem de rahatsız eden pek çok nokta oldu. Kısaca Konu Film, hayatın yüklerini omuzlarında taşıyan Gulshan’ın çevresinde şekilleniyor. Ailesiyle kurduğu kırılgan ilişkiden, çalıştığı okulda tanık olduğu sorunlara kadar pek çok mesele içinde sıkışmış bir adam. Bu esnada basketbola gönül veren bir grup gencin hikâyesiyle yolları kesişiyor ve ortaya azim, kayıp, dayanışma ve yeniden ayağa kalkmanın temaları çıkıyor. Eleştirilerim ve Düşüncelerim Filmin güçlü bir teması olsa da, karakter yazımı açısından eksik bulduğum yerler oldu. Özellikle Gulshan’ın başlangıçtaki hâli… Baştan sona sinir bozucu, kendini geliştirmeye kapalı, etrafındaki kimseye—özellikle de karısına—hak ettiği değeri vermeyen, neredeyse hiçbir olumlu yanı olmayan bir karakter. Böyle birine karısının hâlâ sevgiyle yaklaşması, hâlâ destek olma çabası bu durumu bir fedakârlıktan çok, kendine yapılan bir saygısızlık gibi hissettirdi. Kadına defalarca “Kendine gel, neye tutunuyorsun sen?” demek istedim. Bu ilişki dinamiği filmde üzerinde durulmadan geçilmiş ve bence en büyük duygusal eksikliklerden biri buradan doğuyor. Bir başka tutarsızlık ise basketbol takımında savcının yakını olmasına rağmen maddi imkânsızlıklar yüzünden neredeyse yarışa gidemeyecek olmaları. Koskoca savcı bu kadar küçük bir şeye müdahale edemiyorsa, hikâyenin inandırıcılığı biraz zedeleniyor. Bu noktada sanki dramatik etki için gerçekçilik feda edilmiş gibi hissettim. Basketbol eğitimi kısmının neredeyse tamamen geçilmesi de beni rahatsız eden diğer detaydı. Çocukların yarışlarda başarılı olduğunu görüyoruz; fakat bu başarıyı nasıl inşa ettiklerini görememek, hikâyenin yükünü hafifletiyor. Yine de bir şeyi teslim etmek gerek: Oyunculuklar sahici, ritmi iyi, finali tatmin edici. Eksiklerine rağmen film izleyiciyi yakalayan bir samimiyete sahip. **(Spoiler) Finalde ikinci olmaları özellikle hoşuma gitti.** Her hikâyenin birincilikle sonuçlanmadığını, bazen asıl zaferin yenilginin içindeki büyüme olduğunu göstermeleri güzeldi. Yine karakter gelişimi için başarılı bir filmdi. Filmlerinde hep tekrara düşüyor, hoş değil ama beni rahatsız da etmiyor nedense. Beni çok derinden etkilememiş olsa da başarılı buldum.

ezellettaa 8 months ago

Yerdeniz Öyküleri

Gorô Miyazaki

23 Gönderi

🌊 Yerdeniz Öyküleri (Tales from Earthsea) – 8.5/10 Ben Yerdeniz serisinin ilk iki kitabını okuyup çok sevmiş biriyim; bu film ise serinin beşinci kitabını konu alıyor. Çevik Atmaca ve Tanar’ı yeniden görmek beni inanılmaz mutlu etti. Bir de onlarla beraber…devamı

ezellettaa 8 months ago

Buğday

Semih Kaplanoğlu

10 Gönderi

“Hiçbir şeyin ilk örneğini yapamıyoruz.” Semih Kaplanoğlu’nun Buğday filmi, insanın doğayı yeniden yaratma çabasının kendi sonunu hazırladığını anlatıyor. Siyah-beyaz görüntüler, kurak bir dünyanın sessiz çığlığı gibi. Film, distopyadan çok bir dua aslında: Erol’un duvarın ötesine geçişi, modern insanın doğaya dönme…devamı“Hiçbir şeyin ilk örneğini yapamıyoruz.” Semih Kaplanoğlu’nun Buğday filmi, insanın doğayı yeniden yaratma çabasının kendi sonunu hazırladığını anlatıyor. Siyah-beyaz görüntüler, kurak bir dünyanın sessiz çığlığı gibi. Film, distopyadan çok bir dua aslında: Erol’un duvarın ötesine geçişi, modern insanın doğaya dönme çabası; Cemil’in sözleri ise insanın kaybettiği “birlik bilinci”nin yankısı. Duvar, kendi benliğimiz; karınca, hâlâ yaşayan umut. 🎬 “Buğday” (2017) – Film Analizi 1. Film neyi anlatıyor ve hangi değeri merkeze alıyor? Semih Kaplanoğlu’nun Buğday filmi, insanoğlunun doğadan kopuşunu, yaratılışın döngüsüne müdahalesini ve bunun bedelini metaforik bir distopya içinde ele alır. Film, “doğayla bir olma” düşüncesini merkeze alır; hem bilimsel hem de manevi düzlemde bir bütünlük arayışını sorgular. İnsanlığın doğayı kontrol etme isteği, yaşamın özüne –“m maddeciğine”– yabancılaşmasına yol açmıştır. Buğday, özünde “insanın kaybolmuş ruhunu yeniden toprağa bağlama” hikâyesidir. 2. Ana mesaj ya da temel problem nedir? Film, insanın “yaratıcı rolünü üstlenme” çabasının sonunda kendini ve evreni nasıl tahrip ettiğini gösterir. Cemil Akman’ın sözleriyle, “Hiçbir şeyin ilk örneğini yapamıyoruz.” Bilim, doğanın kodlarını çözse de onun ruhunu yeniden yaratamaz. Bu eksiklik, insanın hem fiziksel hem ruhsal tükenişinin kaynağıdır. Buğday’ın asıl problemi, teknolojik ilerlemenin doğayı ve insanı aynı anda çürütmesidir. 3. Hangi duygu, düşünce veya değerler ön planda? Filmde melankoli, arayış, yorgunluk ve teslimiyet duyguları hâkimdir. Sessiz atmosfer, boşluk hissini güçlendirir. Değer olarak ise tevazu, birlik ve doğaya saygı öne çıkar. “Tüm kâinat insandır.” sözü, filmin hem tasavvufi hem de ekolojik merkezidir: ayrılığın bir yanılsama olduğunu, insanın evrenle aynı özden yaratıldığını hatırlatır. 4. Hangi sahneler izleyicide farkındalık yaratıyor? Duvar sahnesi: Duvar, insanın doğayla arasına koyduğu sınırın simgesidir. Geçilmesi zor ama imkânsız değildir; tıpkı hakikate ulaşmanın zorluğu gibi. Duvarın ardında ölüm, çamur, oyuncaklar — yani hem geçmişin hem günahın kalıntıları vardır. Bu sahne, insanlığın kendi yarattığı “duvar”ı aşmadan kurtuluş bulamayacağını söyler. Karınca sahnesi: Cemil’in karınca gördüğünü iddia ettiği an, doğanın hâlâ bir yerlerde yaşadığını ima eder. Erol’un bunu reddetmesi, insanın umudu yitirmesidir. Karınca, hayatın kendini yeniden inşa etme gücünün simgesidir. Son sahne (“Nefes.”): Erol’un elindeki buğdayla söylediği tek kelime, hem başlangıç hem sonu işaret eder. Doğanın döngüsüne geri dönülmüş, “tohum” yeniden nefes almıştır. 5. Karakterlerin gelişimi ve günümüzle ilişkisi Erol, başlangıçta bilime ve mantığa dayalı bir kurtuluş arar; sonunda ise ruhsal bir farkındalığa ulaşır. Bu dönüşüm, modern insanın doğayla yeniden bağ kurma ihtiyacını yansıtır. Cemil ise hem rehber hem uyarıcı figürdür — bilgeliğin sesi. Film, günümüz dünyasında genetiği değiştirilmiş gıdalar, çevre felaketleri ve ruhsal yorgunluk gibi temaları doğrudan çağrıştırır. İnsan, hâlâ aynı hatayı işlemektedir: doğayı “tamir” etmeye çalışırken kendini bozmakta. 6. Anlatım dili ve görsel dünya Siyah-beyaz tercih, hem sade hem zamansız bir atmosfer yaratır. Bu görsel sadelik, karakterlerin iç dünyasındaki boşluğu yansıtır. Gürültüsüz, müziksiz sahneler doğa seslerine alan açar; insanın dış değil, iç sese kulak vermesi gerektiğini ima eder. Görsel olarak film bir çöl metaforu üzerine kuruludur: yaşamdan uzak, ama potansiyel olarak yeniden doğabilecek bir toprak. 7. Tarihsel, coğrafi ve kültürel bağlam Belirsiz bir gelecekte, çoraklaşmış bir dünyada geçer. Ancak bu belirsizlik aslında her çağ için geçerli bir uyarıdır. Kültürel olarak, film Anadolu mistisizmiyle Batı distopyasını birleştirir. “Elif harfi”ne yapılan gönderme, doğu felsefesinden gelen bir birlik anlayışını temsil eder. 8. Belgesel öğeleri ve anlatıcı tutumu Film kurgusal olsa da belgesel ciddiyetindedir. Diyaloglar az, gözlem ön plandadır. Yönetmen izleyiciyi yönlendirmez; sorular sordurur. Bu tavır, sinemada “sessizlikle sorgulama” denen bir yöntemi hatırlatır: hakikate gürültüyle değil sessizlikle ulaşılır. Son sahnede söylenen tek kelimeyle film kapanıyor: “Nefes.” Buğday, bize yaşamın kodlarını değil, anlamını hatırlatıyor. 7,5/10