sude (@fenolftalein)

Diziyi izlerken balkona çıkıp ulumadığım için ev ahalim beni tebrik etmeli. Zor tuttum valla kendimi. Türk dizilerini izlemeyi normalde sevmem, bir film uzunluğundaki bölümlerini bitirmeye çalışırken dikkatim sürekli başka yerlere kayar diye. Bu dizi için hiç böyle olmadı, işlerimi hallederken…devamıDiziyi izlerken balkona çıkıp ulumadığım için ev ahalim beni tebrik etmeli. Zor tuttum valla kendimi. Türk dizilerini izlemeyi normalde sevmem, bir film uzunluğundaki bölümlerini bitirmeye çalışırken dikkatim sürekli başka yerlere kayar diye. Bu dizi için hiç böyle olmadı, işlerimi hallederken bi yandan da izlerim diye başlamıştım ama bi baktım oturmuşum izliyorum. 9. bölümü bitireceğim bugün. Ayrıca hazır denk gelmişken etmek istediğim iki kelimem var. Vatan meselesi ciddi bir meseledir. Saçmalanacak, gülünecek, hafife alınacak konular değildir. Günümüz insanlarında bu ciddiyetsizliği görüyorum arada. Ülkeden kaçıp gitme hayalleri kuranlar, kendi tarihinden bihaber olup rastgele herkese sallayanlar, aşağılayanlar, burun kıvıranlar. Merak etmeyin türkiye cennet almancılarından değilim. Günümüz şartlarının farkındayım, gayet de içindeyim. Sadece ülkemi seviyorum ve hak ettiği değeri görmemesi canımı sıkıyor. Arkadaşlarımın, yaşıtlarımın veya biraz bilinci olan herkesin bu konuda gereken özveriye sahip olmasını istiyorum. Türk insanının yurttaşlığını göstermesi için bıçağın kemiğe dayanması gerekir demişti birisi, bu cümleyi uzun zamandır düşünüyorum, ne kadar doğru tartışılır. Vatan sorunları asırlardır devam eder. Elbette her şey daha iyi olabilirdi, ülkesini seven herkesin istediği bir şeydir bu. Fakat güzel şeylere giden yollar hep dikenlidir. Kişi ben hayatımı o dikenli yollarda bitirmek istemiyorum, zaten yaşama şansım varken neden boşa harcanayım diyebilir. Herkesin yaşam görüşü ayrıdır, saygı duyarım ama katılmam. Dizide sembolik olarak da olsa gösterildiği gibi özgürlüğü için şehit düşen askerlerimin kanını; yetim kalan çocukların, evlatsız kalan annelerin hayal kırıklıklarını hiçe saymak istemem. Elimizdekiler kolay kazanılmadı. Kolay da verilmemeli. Ve kanaatimce, işe bu düşüncelere sahip olmakla başlanılıyor. Aklımdakileri doğru aktarmak istediğim için kelimeleri eleyerek yazıyorum. Bir yandan da kendime karşıt argümanlar sunuyorum ki çift taraflı bir bakış açısıyla sunabileyim istediklerimi. Zor bir zanaat gerçekten. Neyse, kafanızı da çok da bulandırmadan bitireyim. Bu konuda anlatmak isteyeceğim daha çok şey var, umarım yakında bu beceriye sahip olurum. Yazımı dizide geçen ve tüylerimi diken diken eden bir eserle bitireceğim. Zamanınız için teşekkürler. --- Daha ne kadar eğileceksin? Oğulların kafkas dağlarında soğuktan taş kesildiler, eğilmediler! Sen daha ne kadar eğileceksin? Süveyş kanalında, arabistanda sıcaktan nefesleri, susuzluktan ciğerleri kesildi. Eğilmediler! Sen daha ne kadar eğileceksin? Çanakkale'de bir adım geri atmamak için kendilerini siperlere bağladılar. Eğilmediler! Sen daha ne kadar eğileceksin? İzmir'in göbeğinde bir camide Allah'ın evinde senin gözünün önünde kurşunlandılar eğilmediler! Sen daha ne kadar eğileceksin? Sen o kanlı secdeye başını nasıl yaslayabileceksin? Şimdi senin yasın tutulmayacak, ama onlar balolar düzenleyecekler, senin şehitlerine edilen duaları onların dans müzikleri bastıracak daha ne kadar eğileceksin? Eğildin eğileceğin kadar o denli eğilmişken yerlerde sürünen o sancağı almadan kalkma...

fenolftalein 3 months ago

Şibumi

Trevanian

16 Gönderi

Bu kitaba duyduğum saygıdan ötürü ne yazacağımı bilemiyorum :D Beş gündür son 40 sayfayı bitmesin diye yavaş yavaş okuyorum ve bitirmeye çok yakın olduğumu sürekli ifade ettiğim için oda arkadaşımın sitemine uğradım. Bugün sonunda bitti. Karakterimizin ismi Nicholai. Yarı Rus…devamıBu kitaba duyduğum saygıdan ötürü ne yazacağımı bilemiyorum :D Beş gündür son 40 sayfayı bitmesin diye yavaş yavaş okuyorum ve bitirmeye çok yakın olduğumu sürekli ifade ettiğim için oda arkadaşımın sitemine uğradım. Bugün sonunda bitti. Karakterimizin ismi Nicholai. Yarı Rus yarı Alman olan bu sıradışı adamın hayatını, geriye dönük bir şekilde çocukluğundan okumaya başlayıp orta yaşlarında yaşadığı bir macera kesitine dönüş yapıyoruz. Ama sıkı durun, zira bu normal bir hayat hikayesi değil. Beyefendimizin hayatında istediği temel amaç, kendisini büyüten üvey babası sayesinde kazandığı Japon kültürünün bir parçası olan Şibumi'ye ulaşmak. Şibumi'nin anlamı konusunda bir paragraf açıklama yapmışlardı ama ben en çok şu cümleleri beğendim : "Kendini kanıtlama gereği duymayan bir alçakgönüllülük demek." "Daha çok bilgilerden geçip basitliğe varmak gerek." Sevgili Nikkomuz da üvey babasının söylediği bu sözleri kalbine işliyor ve devam ediyor. Daha sonra üstünden koca bir hayat geçiyor elbette, buralar kitabı okurken alınacak tatlar olduğu için gerekli bilgileri vermeyeceğim. Kitabı okul telaşı yüzünden yaklaşık bir ayda anca okuduğum halde hiç sıkılıp "Bir bitirsem!" diye düşünmedim. Aksine bazı yerlerde o kadar gömülmek istedim ki sürekli "Biraz daha okuyayım." moduna girdim. Sayfanın tamamını çizdiğim anlatıları var. Sürekli değişik bakış açılarıyla karşılaşıyorsunuz bence. Olay da zaten ayrı tarafların birbirini destekleyen zamanlarıyla anlatılmaya başlayınca basit bir zemine yatıyor. Karakter oluşumlarıyla da destekleniyor tabii ki bu. Yan karakterlerden Beñat'ı örnek vermek isterim mesela. Geçmişi çok az anlatılmış olsa bile kendi hareketleriyle birleşince okuyucuda sempatik duygular oluşturduğunu düşünmekteyim. Böyle kompleks karakterler okumayı çok sevdiğim gibi o karakterler güzel betimlenince inanılmaz keyifleniyorum. İş böyle olunca çıplak elle adam öldürme ustası olan, yedi dil bilen, kendini eğiterek algılarını son raddesine kadar kullanmayı başaran ve kitabın arkasında da yazdığı gibi "fotoğrafı bile çekilemeyen" Nicholai Hel'den etkilenmemem mümkün müydü? Tabii ki hayır. Bu kitabı okumak istiyorsanız hayatınızın sakin bir döneminde sindire sindire okumanızı öneririm. Size kattıklarını daha iyi fark edersiniz böylece. Bu kitabı bana sürpriz olarak kargolayıp hediye eden ablama teşekkür ederim. Sen bu hesabımdan habersizsin doğal olarak ama seni çok seviyorum. 🫡🫵 ... "Orta düzeydeki insan sıkıcı, renksiz, aptal gibi görünür. Fakat ölümsüz tekdüzeliğine devam eder... hiç bıkmaz. Amipler her zaman kaplanlardan daha çok yaşar. Çünkü durmadan bölünür, yenilenirler. O ölümsüz tekdüzelikleriyle. Kalabalıklar zorbaların en sonuncusu olacaktır." "Gerçekten bir Ortaçağ Japonusun sen. Daha önce söylediğim gibi. Hem de anti-kahramansın. Dikkati çekmek isteyen eleştirmenlerin ve bilimcilerin kullandığı anlamda değil. Onların anti-kahraman dedikleri, kendilerinden beklenmedik kahramanlıklar yapanlar, bir de çekici, cazip kötü adamlardır. Üçüncü Richard gibileri. Oysa asıl anti-kahraman, kahramanın bir türüdür. Belli bir rolü olan bir soytarı değildir. Aklına geleni oynaması için kendisine izin verilen bir seyirci de değildir. Tıpkı klasik kahraman gibi o da toplumu huzura, selâmete götürür. İnsanlığın gelişimi dediğimiz komedinin bir aşamasında, huzur ve selâmetin düzen ve teşkilât tarafından bulunduğu varsayılmış, öyle sanılmıştı. Tabii bütün Batılı kahramanlar da çevrelerine adamlarını toplayıp düşmana, yani boşluğa, düzensizliğe saldırdılar. Şimdi yeni öğreniyoruz ki asıl düşman boşluk değil, düzen ve teşkilatmış. Ayrılık değil benzerlikmiş. Durmak değil ilerlemekmiş."

fenolftalein 4 months ago

When Life Gives You Tangerines

Im Sang-choon

211 Gönderi

“Bu garip bir şey. Anne babalar veremedikleri şeyleri, çocuklar ise alamadıkları şeyleri düşünürler.” Aslında bu dizinin yorumunu okumakta olduğum başka bir kitabı bitirdikten sonra yapacaktım ama twitter'da olağanüstü ilgi gördüğünü fark edince hemen buraya koşmaya ve fikrimi paylaşmaya karar verdim.…devamı“Bu garip bir şey. Anne babalar veremedikleri şeyleri, çocuklar ise alamadıkları şeyleri düşünürler.” Aslında bu dizinin yorumunu okumakta olduğum başka bir kitabı bitirdikten sonra yapacaktım ama twitter'da olağanüstü ilgi gördüğünü fark edince hemen buraya koşmaya ve fikrimi paylaşmaya karar verdim. Bu dizide gözlerimin dolmadığı tek bir bölüm bile yok. Gerek sevinçten gerek hüzünden, ciğerim çıkana kadar ağlamak istediğim bölümler oldu. Dizi- filmlere çok ağlamam genelde ama o kadar hayatın içinden hazırlamışlar ki sahneleri, insanı kahrediyor. Dizinin ana konusu, Gwan-sik ve Ae-sun adlı iki gencin aşkı ve tüm hayatlarının ele alınması aslında. Bazı durumları dizinin ortasında, bazılarını ise sonunda fark ettiğiniz için bunlardan bahsedip izlemeyenlerin hevesini kaçırmayacağım. Bana olduğu gibi sizin de ağzınız açık kalsın izlerken :) Ama şöyle bir konuşmak da istiyorum açıkçası. İzledikçe kişiyi kendine çeken samimi bir tadı var. İçinde Ae-Sun'un annesi, kendisi ve kızının hikayelerini barındırdığı için birbirine bağlanan ayrı 3 neslin bakış açısından izliyorsunuz ve bence ilgi çeken kısmı da bu zaten. Karakterlerin hiçbirine kızamadım, hepsi kendince haklıydı çünkü. Yeterince düşünürsek karşılaştığımız herhangi bir durum da böyle. Herkesin kendi içinde yaşadığı şeyler var ve size haksızlık gibi gözüken çoğu olay aslında başka çaresi olmadığı için öyle olmak zorunda. Sadece biz yaşanan bu durumlara objektif bir şekilde bakamıyoruz çünkü doğal olarak insanoğlu bencildir. Bu döngüyü anlayan ve kıran varsa kendisini tebrik ediyorum. Çok tatlı hayat dersleri de vardı, izlerken yardım damarlarım kabardı resmen. Gündemimizin şiddet ve dehşet dolu olduğu bu günlerde dayanışma, birlik beraberlik içeren bir dizi izlemek hoşuma gitti. İnsanlığımıza sahip çıkmak önemli. Ayrıca ae-sun sen çok iyisin ama kocan da adam çıktı. Tadını çıkar:) Bu konuda favori sahnem bezelye sahnesiydi, gwan-sik'in üstünlüğünü koyup ben bu masada yiyeceğim dediğinde işte bu ya dedim. Maşallah size. "Jeju’nun en beceriksiz çocuğu Yang Gwan-sik ile neden evlendiğimi biliyor musun? Çünkü çelik gibisin. Aç günler geçirebiliriz ama kalbimi asla kırmazsın.” – Oh Ae Sun .. "Orada dururken kar sanki sadece babamın üzerine yağıyordu. Babamın kışında, ben yemyeşil bir bitki örtüsüne büründüm. Onların yeşil gençliğinden beslenerek bir ağaç oldum." .. Herkese tavsiye ediyor ve iyi günler diliyorum.

fenolftalein 5 months ago

Succession

Jesse Armstrong

48 Gönderi

Spoiler içeriyor Vay be. Bitireli birkaç gün oldu ama sanırım biraz kafamda demlenmesini istedim. Ağır soluklu bir diziydi kesinlikle. Buna rağmen beni ilk bölümlerden bağladı diyebilirim. Karakterler güzel yazılmıştı, özellikle Logan'ın kişiliğine baştan sona saygı duydum. Hayran kaldım diyebilirdim ama sanırım demeyeceğim,…devamıVay be. Bitireli birkaç gün oldu ama sanırım biraz kafamda demlenmesini istedim. Ağır soluklu bir diziydi kesinlikle. Buna rağmen beni ilk bölümlerden bağladı diyebilirim. Karakterler güzel yazılmıştı, özellikle Logan'ın kişiliğine baştan sona saygı duydum. Hayran kaldım diyebilirdim ama sanırım demeyeceğim, dört dörtlük insan kelimesinin yanından bile geçmiyor zira :D Abisinin de hakkında dediği gibi, "But I can't help but say he has wrought the most terrible things. He was a man who has here and there drawn in the edges of the world, now and then darkened the skies a little, closed men's hearts, fed that dark flame in men, the hard mean, hard relenting flame that keeps their hearths warm while another grows cold, their grain stashed while another goes hungry, and even has the temerity to tell that hard -- funny, yes, funny -- but hard joke about the man in the cold." Yalan söylemeyeceğim, ölümünü izlerken bağdaştırdığım şeyler oldu ve epey ağladım. Orada burada yakında öleceğine dair işaretler verilmiş olsa da, biraz da spoiler yemiş olsam da:), beklemediğim ve istemediğim bir şekilde oldu. Ölüm herkese eşit davranır işin doğrusu. Dizide hoşuma giden diğer bir şey ise kurdukları temel mantıktı. Güvenirsen satılırsın, açık oynarsan ezilirsin. Kişisel değerlerime ters bir mantık olsa da insan düşünmeden edemiyor, gündelik hayat da böyle zaten. Sadece kardeş olanların güç uğruna birbirini böyle oyuna getirmelerini hoş bulmadım ama baya eğlendim izlerken. Kendall'ı başından beri yöneticiliğe uygun bulmamıştım. Logan'ın da dediği gibi yeteri kadar yırtıcılık yoktu onda. Babasına ihanet ettiği kısımda biraz toparlanmış gibiydi ama biraz hayalperest davranmaktan kendini alamıyordu gene de. Shiv bence fazla şımarık yazılmıştı, babasının pinky'si. Yöneticilik vasfına Kendall'dan daha çok sahipti kesinlikle ama kendine çok güveniyordu ve olduğundan daha zeki gibi davranıyordu. Bu hareketi hep yanlış geldi bana. Biraz feminist damarlarım ağır bastığı için bilerek böyle yazılmış gibi geldi bana ama gene de sesimi çıkartmayacağım, neyse. Roman ise benim gözümde yöneticiliğe en uygun isim-di! İlk sezondan sonra gayet uyumlu ve başarılı yükselmişti ama özellikle Gerri'ye olan tutumları ve belirli durumlarda pasif kalışı sinirimi bozdu. En küçük çocuklar zaten pek ciddiye alınmazlar. Nereden bildiğimi sormayın. "You're such fucking dopes. You're not serious figures. I love you, but you are not serious people.” Karakterlerden favorim Marcia kraliçeydi bu arada. İşini onurla yaptı sonra da isteklerini sayıp sayıp aldı reis. Saygı duydum. Keşke Logan da duysaydı biraz ',:( Şirket ve medya ile alakalı kısımları izlerken biraz sıkıldım, yalan yok. Gene de mantığı biraz kaptığımı düşünüyorum. Yazımın başında ağır soluklu dememin bir nedeni de bu, olayları anlamak için tam odak izlemeniz gerekiyor. Ayrıca şirket demişken Türkiye bölümü neydi yahu öyle!? İzlerken aaa Türkçe konuşuyorlar ne kadar güzel hihihoho derken bir anda terör saldırısı olayı yüzüme ağır bir tokat gibi çarptı. Allah sizi bildiği gibi yapsın! Avrupalıların bize yapıştırmaya çalıştığı arap damgasından bıktım usandım. Kültürümüze, tarihimize sahip çıkalım arkadaşlar. Bu vatan Türk çocuklarına emanet. 🐺 Teşekkür ederim, iyi günler diliyorum.

fenolftalein 9 months ago

Doctor Who

Sydney Newman

60 Gönderi

Yıllar süren raf kullanıcılığımın artık bir sese dönüşmesi gerektiğini düşünüyorum. Ve buna en sevdiğim yapım olan Doctor Who ile başlıyorum! İzlemek isteyebileceğiniz her türden filmi düşünün. Aklınıza gelenlerin çoğunu içeren bu seri, ilk sezonunda bile beni kendine bağlayıp favorilerimden olacağını…devamıYıllar süren raf kullanıcılığımın artık bir sese dönüşmesi gerektiğini düşünüyorum. Ve buna en sevdiğim yapım olan Doctor Who ile başlıyorum! İzlemek isteyebileceğiniz her türden filmi düşünün. Aklınıza gelenlerin çoğunu içeren bu seri, ilk sezonunda bile beni kendine bağlayıp favorilerimden olacağını kavratmıştı. Çünkü farklıydı. Geçtiğimiz 3 senenin yaz ayları boyunca teker teker ayrı doktorların hikayelerini bitirdim. Biraz da onlarla büyüdüm ve değiştim diyebilirim. 9 ve 10. doktorları izlerken lise hayatımın sonunda sayılırdım, mezun senemi 11. doktorla bitirdim ve üniversitenin ilk senesinden eve döndüğüm gibi 12. doktorla tanıştım. Şimdi o da bitiyor ve ben duygulanıyorum çünkü disney'in yaptığı saçmalığı izleyip dizime haksızlık etmek istemiyorum. Her şeye rağmen güzel bir serüvendi. Bazen öyle bölümleri oluyor ki, insan elinde ne varsa bırakıp ekrana kilitleniyor. Aile dizisi diyip geçmemek lazım, çoğu hayat dersini işliyor yavaşça. Acının ve kaybın ne olduğunu birçok kez öğrenmek zorunda kalıyoruz mesela, vazgeçmenin ve yola devam etmenin zorunluluğunu hissediyorsunuz ama ötesinin de bizi beklediğini görüyorsunuz diziyi izlerken. Doktorun rejenerasyonunda kişiliğinin ve yoldaşlarının da değişmesi biraz da sizi kabullenip devam etmeye itiyor diyebilirim. Tıpkı favori doktorum olan 12'nin de dediği gibi "Everything ends and it's always sad, but everything begins again, too. And that's always happy. Be happy." Velhasılkelam, bu diziyi izlemeyi düşünüyorsanız lütfen devam edin. Bugünlerde çok fazla izleyiciyle denk düşemiyorum, insanlar dizinin ismini duyunca yüzüme bakıyor sadece yahu! Neyse, son olarak birkaç gün önce izlediğim "o" bölümden bir alıntı yapıp bu yazıyı bitireceğim. "Go to the city, find somebody important. Tell them i'm back. Tell them i know what they did and i'm on my way. And if they ask you who i am, tell them i came the long way around. You can still hear me. So just between ourselves, you've got the prophecy wrong." Teşekkür ederim.