(@) - Raf

Ay da 172 saat kitabını çok beğendiğim için görünüş olarak aynı zamanda ismende ona benzemesinden dolayı başladım ve başlar başlamaz o kitabı hissettirdi gibimsi. (Tabi çok fark var his bakımından benzer ama, uzaaay ve yasam 🤝🏻) Kitabın en basinda karakterin…devamıAy da 172 saat kitabını çok beğendiğim için görünüş olarak aynı zamanda ismende ona benzemesinden dolayı başladım ve başlar başlamaz o kitabı hissettirdi gibimsi. (Tabi çok fark var his bakımından benzer ama, uzaaay ve yasam 🤝🏻) Kitabın en basinda karakterin başına neler geldiğini ve nasıl bir durumda olduğunu öğrenerek başlıyoruz. Bence akıcı ve komik ayni zaman da sempatik bir dille yazılmış geldi bana.. Ve karakter yani yazar sürekli olarak durum bilgilendirmesi yaptıgından sanki kitabın içinden bir karaktermişsiniz hissi veriyor biraz, bana öyle geldi (başlarda.) Ve kitabı okurken beni düşündüren başka bir şey ölümünü hep bir sebebe bağlıyor olmasıydı karakterin. 400 gün yetecek olan yiyeceğim 30 gün yetecek o bu yahut şu ile hayatta kalma sayısını arttıyor gibi görünse bile belki açlık sebebi olmayacak ölümü için, ya da susuzluk. Aslında her an öleceğim diye sadece uzay da ya da bir yerde mahsur kalınca mi düşünmemiz gerekiyor? Hayatımızın belli bir günü yok ki o gün canımız bedenimizden ayrılsın. Her an bir başka sebepten ölebilme ihtimali var ve buna göre yaşamalıyız aslında. Evet nedense bunu bir düşündüm .d Düşünsenize uzayda tevafuk eseri başınıza bir şeyler geliyor ve ekibinizi sizi terk edip gitmesine rağmen tekrar uyanıyorsunuz Aslında ölmemişsiniz ve bu da yine tevafuk eseri oluyor sonra dünyadakilerin hepsi sizi ölü sanırken uzayda yaşam mücadelesi veriyorsunuz. Allah bilir dünyada cenazeniz olurken Aslında Siz uzayda bir yerlerde bir şeyler yapıyorsunuz -Gülmicem Gülmicem- Olm düşünmesi bile yasama sevincini alırken o mücadeleyi vermek? Ah be. Her neyse bu yarının sorunu! Deyip o mesele için bugünden kafası yormayarak yarına ertelemesi 👌🏻😎 dostum sen nasıl bir alfasın. Araya bazı espriler sıkıştırılmış anlayabilenler için hava hoş ama anlayamayanlar için de gülümseyetecek belirgin espriler yok. Kapalı mizah mı desem? Kitap başlarda olmasa da ilerledikçe soluksuz okunması gerekecek hale geliyor. Öyle ki heyecanlı. Kitabı okurken kitapta ki ciddiyet Marsta yaşanılabilinecek olduğuna inandırdı beni. Evet arkadaşlar ben uzaya ✋🏻 Ya hayır tabiki de. Adamın mantığından bilgisinden bir gramcık yok bende. Uyandığında düşündüğü şeylerle benim uyandığım da düşüneceğim şeyler arasında kilometre farkı olurdu. Ben direk Şehadet çekip ölümümü beklerdim .d Adam hala yaşıyor.. :) Marsta yaşamak için dünyadan bir şeyler kullanıp Dünya yaşam imkânı ile mars yaşama imkansızlığını açıklıyor bence. Yani niye zorlarsın ki? Neyse. Dikkat dikkat Biraz fazla bilgi içeren bir kurgu kitabı! Yani sıktı evet. Kesinlikle Ay da 172 saat kitabi gibi olamaaz. Nokta. 😁 Ara ara anlamasam bile yine de deney yapmak eğlenceliydi 👈🏻 Alışveriş mağazasında okurken bir şey fark ettim 👇🏻 Kitabı yabancı müzikle okumak daha bir zevkliymiş. Ama bu kitabı 👻 Adam esprisiyle güldürdü zekasıyla şaşırttı ve azmiyle.... Şiddetli bir şekil de beğendiğim bir kitap olamadı ama zevkliydi. Challengenin 2. Kitabı huuh 😌

feristah 3 years ago

Kardan Kanatlar

Arif Akpınar

1 Gönderi

Challenge ile başladığım ve bitirdiğim 1. Kitapp. Bu Challenge işi baya sarıyor ama dimi .d . . Kitaba dair; Kitap isminin hakkını kesinlikle veriyor 😔 Kitap başlarken bir tekkede imanla dolu kalplerin ve yüreklerin düşüncesi içine cekerekten başlıyor. Sonrasında cihat…devamıChallenge ile başladığım ve bitirdiğim 1. Kitapp. Bu Challenge işi baya sarıyor ama dimi .d . . Kitaba dair; Kitap isminin hakkını kesinlikle veriyor 😔 Kitap başlarken bir tekkede imanla dolu kalplerin ve yüreklerin düşüncesi içine cekerekten başlıyor. Sonrasında cihat aşkı. Önce faniye başlayan Derin bir aşk -ki beni çok etkileyip şaşırtan.. neyse (anlatılmaz okunur)- sonrasında leylalardan geçip mevlaya Gidelim meseleleri... Açıkçası Yazar kitabın en başında "Sarıkamış'ta karla kefenlenen büyük dedemin Aziz hatırasına" demiş ve bu benim kalbime çok dokundu kitaba bir garip yürekle başladım ki Sarıkamış'ı hepimiz az çok biliriz. Onun anısına okunacak en güzel en duygusal en anlamlı kitaplardan biri olabilir. Ben gerçekten sıkılmadan severek okudum hatta aşırı etkiledi beni... neredeyse ağlayacak olduğum yerler oldu... Ben zaten aşırı etkileniyorum böyle hem, iman hem cihat hem aşk... Bana moskof Mezarlığı serisini anımsattı kesinlikle! Alıntılar; "Arifler ibadetlerinde ki kusurlar için tevbe ederler asiler ise kusurları için tevbe istiğfar ederlermiş" aşırı anlamlı bir cümleydi benim için... Ve aşk dair; Aşk kelimesinin özünde birleşmek vardır. Aşık olan her varlık, birbirini çeker ve "bir" şey olur.Aşkının rengi ancak kendi kalbinin renginceydi. Kendi aşkının rengini bir başkasına anlatmak, âmâya kırmızıyı tarif etmek gibiydi Zira.Ateş varsa Pervane vardı. Ateş olmayınca pervaneden kim söz edebilirdi ki. Pervane vefakardı. Ateşe Sevdalı bir vefakar.... onun aşkından, cemalinden vazgeçmemek uğruna, ateşin etrafında dönerek bir müddet sonra yanıp yok oluyordu pervane." Gerçek aşık böyle olmalı işte " diye geçirdiği içinden. Pervane, aşk uğruna Gözünü kırpmadan hayatını feda ediyor. Onun verdiği yangınlıktan bir an uzaklaşmıyor. Yanıyor ve ateşin kendisi oluyor. Insan da sevdi mi böyle sevmeli. Sevmek ve sevgilinin kendisinde bir olmak... Iki varlık arasındaki sevgi, gerçek birliğe işarettir. Ama bazen insanlar bu Birliği taşınamazlar nokta ve mutlak Birliği tenlerinin birleşmesi olarak algılar ve sevgiyi aşağılarlar. Hatta öldürürler. Hedefi gerdek olan bir aşk, gerdek odasında ölür. Oysa Aşk: gerçek maşukun insanlara lütfettiği bir ihsandır... bence aşkı anlatan tarif eden güzel cümlelerdi bunlar.

feristah 3 years ago

Kitapları Kurtaran Kedi

Sosuke Natsukawa

13 Gönderi

Yine çok uzun bir inceleme ile bendeniz Ben ^_^ Bazı insanların kitap okuyarak güç yani ünvan ve hayranlık kazandığını anlatırken -kitaplar bilgi edinmek için vardirlar- Hayatımıza çok şey katarlar ama bunun bilincinde olmadan sadece okuyor görünmek için raf raf tozlu…devamıYine çok uzun bir inceleme ile bendeniz Ben ^_^ Bazı insanların kitap okuyarak güç yani ünvan ve hayranlık kazandığını anlatırken -kitaplar bilgi edinmek için vardirlar- Hayatımıza çok şey katarlar ama bunun bilincinde olmadan sadece okuyor görünmek için raf raf tozlu ve kullanıp kullanilmadigi belli olmayan itina ile raflara kaldırılmış hatta bir nevi terk edilmiş kitaplarıyla "oo bu kişi ne de çok kitap okurmuş!" Denmesi için kendine, kitapları kendi egosunu tatmin etmek için alet edinmiş insanlardan bahsediyordu. Bu kitapların bu insanlardan onların ellerinden kurtulması gerekiyordu. Güzel ve anlamlı cümleler barındırıyor bir yandan. Ve hissediyorsunuz kitapların gücünü... Yazar öyle vurguluyor ki bu cümleyi. kitaplara karşı bakış açım bir tık daha genişledi de diyebilirim. Benim bu kitapta en çok sevdiğim ve kitabın içinde iki kere tekrarlanan cümle şu oldu; "Haksızlıklarla dolu bir dünyada yaşam sürdürebilmek için en önemli silah mantık yada kol gücü değildir, mizahtır." Cümlesi oldu ve ben bu cümleye katılıyorum... Belki tam da o cümlenin içinde yaşıyorumdur... Kitap herkesin okuması gereken bir kitap da olsa öyle demeyeceğim, herkes aynı şeyleri anlamayabilir, anlamak için derin görmek lazım bu kitabını herkesin elinde gezerek yıpranmasını ve değersizleşmesini şahsen istemem. Nedense böyle bir his oluştu içimde okurken okuduktan sonra .d Ayrıca bu kitap bana eski ama asla yıpranmaması gereken kitap ve yazarların önemini kalbime indirdi. Aynı zamanda yine kitaptaki şu cümleye de sonuna kadar katılıyorum; "Doğru, ahlâk, düşünce gibi kavramlara hiç kimsenin merakı yok herkes yaşamaktan öyle yorgun düşmüş ki yalnızca ve yalnızca tahrik olmak ve teskin edilmek istiyorlar" Dedi bu kitaptan biri... Sizce de öyle değil mi? O kadar doğru konulara değinmiş ki yazar, bunu bir yandan çocukça yazmış. Herkese hitap eden bir boyutu var kitabin. Dış kapağı da çok güzel... "Şu anki dünyamızda insanlar aşırı meşgul, Kalın mı kalınn, edebiyat şahreserleri gibi şeyleri harcayacak zamanları da paraları da yok." Bu cümle zaten beni anlatıyor resmen... Okumak için zamanım yok, bu da çok doğru ve param da yok, acı bir gerçek ki kitaplar pahalı... Kitabın ana konusu; Kitap sevgisi- cesaret- kedi egosu:)- dostluk- sevgi bağı- derin sözler ve anlamlı cümleler de içerir. Okumak ve ya okumak size kalmış:) Kitabı okurken kendimle tartıştım, kitaplarımla aramdaki ilişkiyi düşündüm, "kitapların gücü vardır" bu söze sonuna kadar katıldım "kitaplar insanı güçlü kılar" "kitaplar insanı yürekli yapar" "Yüreği olan kitaplar vardır" "insanı düşünen yürek" tüm bunlar biraz karmakarışık gelse de düşündüğün zaman hak veriyorum. Kitapların gücü vardır, yazarım bu düşüncesine ve aynı zaman da kitabın ana konusuna değinelim. Evet gücü vardır ve bu insanı güçlü kılar, hakikaten öyle bunu yaşadım... Bir zamanlar özgüvensiz, çekingen içe kapanık bir insan olan ben, kitap okumaya başladıkça değiştim, Çünkü kitaplar bakış açımı, anlayışımı, düşünce tarzımı değiştirdiler. Kitap okuma amacım bu değildi ama kitaplar bana güç kattı. "Kitapların da Yüreği vardır" bu da kitapta geçen doğru bir cümle oldu benim için, Kitaplar sayesinde mutlu, üzgün, kızgın, kırgın, kibirli, gururlu, onurlu, insanlarla tanışırız ve onları anlamaya çalışırız kimi zaman anlarız. Empatiii 😇 Bunun çevremizdeki insanlara karşı bakış açımız da değişmesinde de faydası var. Kitapta tanıştığımız insanlarla kimi zaman gerçek hayatta da tanışırız. Ve kitaplar insanları düşünen ve anlayan bir yürek bahşeder bize. "İnsanı düşünen yürek" yüreği olan kitaplar saysesinde kazanilir... Kitabın bana kattığı bir takım şeyler. Kitapları SEVİYORDUM ama artık SEVİYORUM. Kitabı okursanız bu cümlede açıklığa kavuşur. (Gizem gizem gizem 😂) Yani bu kitap her insana bu kadar şey katar mı bilmiyorum ama açıkçası bana kattı. Aslında bu kitap tek bu kitap değildi, kitabın içinde kitaplar olduğu için bu kadar doluydu bence... Kitapları anlayarak sevin ve yaşayın. Acı dolu da olsa tatsız da bahtsız da olsa hayatınız, sonuç olarak hayat sizin hayatınız... Aldığınız nefesin bir sayısı olduğunu unutmayın, elinizdeki sınırlı ve çok değerli olan hayat nimetinin kıymetini bilerek yaşayın. Bu da kitapta verilmeye çalışan bir öğüttü 👻 Evet. Evet. Evet. Kitabı üç evetle uğurluyoruz. (Ne alaka bilmiyorum ama)

feristah 3 years ago

Mama wa shôgaku yonensei

Kenichi Araki

1 Gönderi

Çok küçükken kahkaha ata ata izlediğim o anime!! İşte buldum bee. Tabi o zamanlar babam açıyordu bize. Dil öğrenelim diye de Türkçe değil arapca izletiyordu ve biz bir şey anlamiyoruz haliyle. Altyazı vardiysa da bizim okuma yazma yoktu.... Ama harbi…devamı

feristah 3 years ago

Şehir Mektupları

Ahmet Rasim

3 Gönderi

(Challenge ile biten 7. Kitap 🐎) Size tavsiyem benim yaptığım gibi bu kitabı 1 günde başlayıp o gün içinde bitirmeyin. Her gün bir mektup okumanın daha mantıklı olacağını okudukça fark ettim çünkü mektupları üst üste okmak Çok sıkıcı geldi. Lakin…devamı(Challenge ile biten 7. Kitap 🐎) Size tavsiyem benim yaptığım gibi bu kitabı 1 günde başlayıp o gün içinde bitirmeyin. Her gün bir mektup okumanın daha mantıklı olacağını okudukça fark ettim çünkü mektupları üst üste okmak Çok sıkıcı geldi. Lakin bunları günlere ayırmış olsaydım kitaptan daha çok zevk alacağımı ve eğlenceğemi düşündüm. Benim için anlaması zor olsa bile yer yer güldüm, hafif nükteler, ara ara fıkralarda güzel bir kitaptı. Ama şu da bir gerçek ki ne zaman herhangi bir yolculuğa çıksa etrafındaki insanlardan bahsederken Fransız madamlar, mösyöler sürekli Bunlar karşımıza çıkıyor. Yazarın betimlemeleri gerçekten hoştu güzeldi anlaması zor ve komikti bir cümlenin 21 satır boyunca devam etmişliği var mesela. O kadar teferruatlı bir cümleydi ki ne kadar başarı alıp okusam bile Hem anladım hem anlamadım. Tabii bu cümle kitabın içinde o kadar da öneme ve değere sahip olan bir cümle olmadığından ötürü anlamamış olmam bana bir şey kaybettirmedi. Bir de İstanbul'un o zamanların da yaşayan bir insan olsaydım bu kitabı okurken muhtemelen, o devre daha hakim olmuş olacağımdan ötürü hem daha iyi anlar belki daha çok severdim. Şu anda sevmedim değil. Çok sevdim ve özellikle okurken kalkıp adım adım İstanbul'u gezesim geldi, Karaköy'ü, Kadıköy'ü, Balat'ı, Beşiktaş'ı Üsküdar'ı.. Ama ne yazık ki öyle bir şansım yok¿ Otur evinde zavallı ben... Özellikle bazı mektuplar çok hoşuma gitti ve içinde geçen bazı hadiseler. Bahsetmek istediğim bir başka şey ise şiirler... Anlayarak okumak çok hoştu. Tabii ilk başta anlamıyorsunuz, yani en azından ben anlamadım. ama en altta açıklamasını okuyunca ve tekrar şiiri bir göz atınca "Aa." Dedim ve defalarca açıklamasını okumadan sadece şiiri okudum durdum, çok hoşuma gitti gerçekten. Sâkin bir mekanda okunacak, huzuru hissettiren bir kitap. Okurken şunu da düşündürdü bana. (Ne kadar huzurlu ve hareketliymis o günler. Şimdi ki yaşantılar stresli, tramvayda adımlarına yetişemedigim insanların ne acelesi olduğunu düşünmüşümdür hep. Yüzlerde ki mutsuzluk, göz temasından uzak herkes. Ne bileyim biriyle göz göze geldiğiniz de umursuzca çevirilen bir baş yerine hafifçe selamlarcasına eğsek ya? Birbirimize kendi içimiz de dost değil yabancıyız. Ama eski insanlar öyle değil imiş gibi sanki, bu tür kitapları okurken hissediyorum bunu. Şimdi bir de tasmalarımız var kendi elimizde tuttuğumuz telefonlarımız. Hakimiyet biz de sanarken bizi kontrol eden o icahazlar.. neyse) Kitaptan 🌼 " Hoca merhum, bir gün ceviz almış. Eve gelir gelmez, havanelini yakalımış. Cevizleri kabuğu ile döverek yemeye başlamış. Karısı bu halini görünce -Aman Efendi ne yapıyorsun? Ceviz, kabuğu ile yenmez, demiş. Hoca, karısının tembihini saflığına vererek: - Sen, hakikaten Budala imişsin! Eğer ceviz, kabuğu ile yenmeye idi, kabuğu ile birlikte tartılıp satılmazdı diye karşılık vermiş..." Bu hikaye ile sonlandırıyorum. Hoca çok güzel bir meseleye değinmiş acayip bir üslupla.

feristah 3 years ago

Hidayete İlk Adım

İmam-I Gazali

1 Gönderi

Müslümanız elhamdülillah, ama nasıl muslumanız? Güzel bir Müslüman olmak için ne yapmamız nereden başlamamız, günümüz, hatta her günümüz derken yani bir ömrümüz nasıl olmalı? sorularına cevaben bir kitap. Güzel müslümandan kasıt hakiki manasında. Çürük olanlardan değil de... Öyle sorularınız varsa…devamıMüslümanız elhamdülillah, ama nasıl muslumanız? Güzel bir Müslüman olmak için ne yapmamız nereden başlamamız, günümüz, hatta her günümüz derken yani bir ömrümüz nasıl olmalı? sorularına cevaben bir kitap. Güzel müslümandan kasıt hakiki manasında. Çürük olanlardan değil de... Öyle sorularınız varsa mutlaka evinizde bulunması gereken türden. İmam Gazali hz. Gibi büyük bir zatın kaleme almış olduğu bilgi dolu, her bir cümlesi hayata dokunan, yaşaması da nefse fazlasıyla ağır gelen konulara sahip kitap. Açıkçası bildiğim şeylerdi, abdest duası olsun, diğer edep adaplar olsun, bu gibi konularla girmiş, gerçekten sıfırdan başlayan bir insan için dörtte dörtlük bir kitap. Ama bilmek ya da daha da önemlisi bildiğimizi uygulamakta başlıyor her şey. Uyguladiklarımız da var lakin okudukça anlıyorum ne kadar eksiğim olduğunu. Yapmam gerekenler ve benim yaptıklarım diye ikiye ayrılmış Çok bölük pörçük bir hayatım olduğunu fark ederken İslâmın insanları nasıl terbiye ettiğini, nasıl temiz kıldığını da fark ettim okurken. Sevgiyle yaklaşılmadığı ve ön yargılarla bakıldığı sürece İslam da ki güzellikler görülemez. Bu her şeyde böyledir. Örnek; Matematiği bilmeyip matematikten anlamayan birinden matematik hakkında ne öğrenebilirsiniz? Sadece o kişinin bilmedikleri hakkında yargısını yahut nefretini duyarsınız. Zor, anlaşılmaz, sıkıcı, kötü, işe yaramaz, matematiksizde yaşanıyor bu hayat" Gibi mesela. Tıpkı bunun gibi İslami bilmeyip islamdan anlamayan yahut bilipte nefret duyan birinden İslami öğrenemeyiz. Sadece yargı ve nefret duyabilirsiniz o kimselerden. Eğer dert gerçekten bilmekte ve öğrenmek ise ehline varınız, Düşmanına değil. Bir kimseyi düşmanından dinlerseniz o kimseyi tanımadan siz de düşmanı kesilirsiniz, düşman düşmanı için iyi kelam eder mi hiç? Sadece zehir akıtır ağzından ve sizde o kimse hakkında zehirle dolmuş olup, kötü zan eder durursunuz. Şimdilerde tüm dinler hakkında bir zehir kusuyor insanlar, anlamış değilim. Dünya kurallar üzerine dönerken ve adaletsizlik içinde boğulurken bence çok ihtiyacımız var Allah'ın adaletine, kurallarına. Ama neyse konumuz da bu değil ya tam olarak. . . Kitap bize adım adım nasıl takva sahibi Müslüman olunur yani hakiki mümin nasıl olunur bunu öğretmekte. Bende düşündüm de okunup rafa kaldırılacak bir sey degil, büyük bir eser. Adım adım takip etmeye karar verdim. Ve her hafta açıp açıp tekrar okumaya. Yoksa unutur giderim ve bana çok lazım olan bir kitap açıkçası. Eğer ahiret ve ölüm hakkında endişe sahibiyseniz buyurun bu kitaba ⚘ Challenge de seçtiğim kitaplardan 6. Kitapta bitmiş bulunmakta ✔

feristah 3 years ago

Hanne

Bahadır Yenişehirlioğlu

3 Gönderi

Hafta sonları güzeldir. Özellikle bol bol kitap okumak için .d Ama sona erdi 😪 İvet 5. Kitabı da bitirdim. Challenge fikrine sahip olan o akıl çok yaşasın 😁 Kitaba dair ; 📚 Bahadır yenişehirlioğlunun iki kitabını okudum ve İkisi de…devamıHafta sonları güzeldir. Özellikle bol bol kitap okumak için .d Ama sona erdi 😪 İvet 5. Kitabı da bitirdim. Challenge fikrine sahip olan o akıl çok yaşasın 😁 Kitaba dair ; 📚 Bahadır yenişehirlioğlunun iki kitabını okudum ve İkisi de ailevi meseleler olmak üzere geçmişin insan üzerinde bıraktığı etkiyi konu alıyor yani okuduğum o iki kitabın da konusu o şekilde. Hani öyle bir yazmış ki Bahadır yenişehirlioğlu, okurken Sanki gerçekten Ruhani bir boşluğun içine düşmüş bir kızın tamamen ona ait olan düşünceleri okuyor gibi hissettim. Zavallı Hanne... mazisi ile yeni hayatının arasında sıkışmış ve sanki iplere bağlanıp çekiliyormuş hissiyle sürdürmeye çalışıyordu hayatını. Geçmişimizden etkileniriz, Geçmiş bizi şekillendirir. Bizi biz yapan geçmişimiz dir. Geçmişimiz bütün yaşantımıza, duygularımıza sirayet eder. Buna direnmenin bir manası yok. Her şeye rağmen öyle iyi anladım ki Geçmişi Olmayan birinin geleceği de olmuyormuş. Beynimizin kendimizi korumak için zararlı bulduğu anıları silmekten gayret ettiğini vurguluyor kitap ve buna bende çok mümtaz bir şekilde katılıyorum Ve bununla beraber yazarın verdiği şu örnekte çok açıklayıcı idi bu konu açısından, ateşte eli yanan birinin elini hızla geri çekmesi gibi beynimizde zararlı bulduğu anıları silmeye uğraşıyor. Hakikaten de öyle değil mi ama? Kolay degil insanın yaşadıklarını unutması. İnsan bir kap, bir çanak değil ki üzerindekileri yıkadığinda yaşadıklarını unutsun ve hiç kirlenmemiş olsun. Ailevi sorunlariniz ve kanayan yaralarına varsa size tavsiyem okumayın bu kitabı. Ya da bilmiyorum, kitapta kendinizden çok şey bulabileceğinize inanıyorum çünkü gerçek hayata dair çok fazla duygulara yer verilmiş. Demem o ki, çelişkiler, geçmişin izleri, kalpte izi geçmeyen yaralar, acı veren anılar ve tüm bunlardan kaçmaya çabalarken, geçmişini kapattığı ve kilitlediği o kapının altından yahut anahtar deliğinden yani sürekli olarak o kapının bir yerlerinden çıkagelen geçmiş yaşantılar, geçmişin hayaletleri, geçmişi silip atmanın imkansizligini öğretirken kendinizi gecmisinizle yüzleşir bulabiliyorsunuz. Kanayan yaralarına varsa okumayın derken haksızlık ettiğimi düşündüm de biraz. Bilmem belki de elinizden tutan bir kitap olur. Kaderler farklıdır, ama aile içi kederler aynıdır. Aileni mutlu et ya da değerini bil. Sevdiklerinin mutluluğu mutluluk verir insana. En azından bana öyle.. kitap bana bunları hatırlattı, mektup gibiydi benim için. Biraz da günlük. Ne bileyim çok güzeldi, naifti... 🪷 Ömeri daha çöm sevdim ve ona daha yakın hissettim. Onun yaşadıkları daha çok dokundu kalbime... Ve anlamadığım bir mesele var ki sizin için spoi ‼️olabilir o nedenle dikkat Kız geçmişini çöpe atıp Almanca bir yaşantı sürüyor ve Alman bir sevgili yapıp o adamla evleniyor ve geçmişiyle yüzleşmek için ondan boşanıyor sonra bir Türk'le tanışıyor hatta flörtleşiyor, yine geçmişini kenara atıp. E o zaman neden o alman adamdan ayrıldın yok geçmişimi tamir edeceğim düzelteceğim diye. Gerci biraz da anlıyorum, yardımcı olan bir koca değildi Halbert. Her neyse. (5.kitap) 💫 7.5/10

feristah 3 years ago

Felatun Bey Ve Rakım Efendi

Ahmet Mithat Efendi

4 Gönderi

Malum derslerden ötürü bir türlü bitmeyen kitabı malum hafta sonusu vesilesiyle bitirdim Elhamdülillah. Evet o meşhur cümlemi söylemeden edemeyeceğim, challenge ile gaza gelip harıl harıl kitap okuma dakikalarımın içine sıkıştırdığım bir kitabın da sonuna geldik efenim. 🕐 📖 Kitaba dair;…devamıMalum derslerden ötürü bir türlü bitmeyen kitabı malum hafta sonusu vesilesiyle bitirdim Elhamdülillah. Evet o meşhur cümlemi söylemeden edemeyeceğim, challenge ile gaza gelip harıl harıl kitap okuma dakikalarımın içine sıkıştırdığım bir kitabın da sonuna geldik efenim. 🕐 📖 Kitaba dair; Kitabı okudukça Rakım Efendi'yi pek biri sevdim özenti Felatun Bey ise beni bir çıldırttı bir çıldırttı. Her zamanın ayrı bir özenti insanları, neye mi? kendilerine ait olmayan her şeye. Özleri dışında ne varsa her şeye... Rakım efendi beni çok etkiledi başlarda. Çalışkanlığı, ahlaki ve işleri rast gittiğinde hemen kalben mevlasına yönelip teşekkür edişi... Zamanla Rakım efendiye de sinir oldum gibi ama. Felatun beyin dediği yere geldiydi sanki bir ara, saman altından su yürütüyor meselesi yani .d (tabiki öyle bir şey yapmıyordu da.. neyse) zaten Rakım efendi öyle insan ki yazarın sürekli şu hatırlatmasını okuyoruz, "bahsettiğimiz kişi de melek.degil ya efenim!" Doğru, öyle düz bir insan ki 'abartma be sende.' Diyeceğimiz yerde bir iki kusurla çıkıyor karşımıza, tam 'hani düzgün bir insandın sen?" Filan gibi bir çıkışmada bulunacağız, işte o sıra yazar devreye giriyor. "Bahsettiğimiz kişi de bir insan." Yani gerek doğruları ile gerek hatalarıyla güzel usturuplu bir insan Rakım efendi. Ama bir ara şunu dedim; Abi o kadar ilmin var biraz amele mi döksen nörsen Rakim efendiii. He yoo kendine gel kendine Molla Rakım?! [ :') ] Alaturkacılar Ve Alafrangacılar. Yani Türklerve Türk olup da Fransız özentisiyle kavrulup, Fransız'mışcasına yaşayan özenti Turkaların birbirlerinden çok da farklı olmayan hayatlarını okuyoruz. Tamam illa ki farklı, Rakım efendi ile Felatun BEY kıyaslanamaz bile, çocuk ve yaşlı çocuk olmak üzere ikisi de genç insanlar ve buna rağmen ilmen bilmen her yönden farklılar. Felatun bey parasına babasına güvenerek aldığı az eğitimi de kendinde yeterli bulmuş olması neticesinde yine de dünya için yeterli olmadığını farkina varamayacak kadar cahil oldugu gibi, özellikle Rakım efendinin yanında haddinden de fazla cahil kaldığını ve ona birinin susması gerektiğini söyleme isteği duyuyoruz, görüyoruz. O Şehvet denilen şey yok mu? Pek murdardır. Ayrılık ve yoksunlukta ki, hem de kavuşma içinde bulunan ayrılık ve yoksunlukta kurulan hayallerin tadında görülen o süreklilik ne sürekliliktir? "İnsan kırk yıl özlemini çekse, aşktan gelecek tat KIRK YIL sürer. Kırk yıl genç neşeli, divane durumda kalır o aşık. Eger ki özlediği ile kırk yıl birlikte olsa, tam doyum durumu insanı soğutur, söndürür, yaşlandırır." Benim nazarımda aşk burada çok güzel tarif edilmiş. Özledikçe ve hasret çektikçe seven sevdiğinin aşkıyla kavruluyor olsa dahi sönmeyen bir ateştir içinde bulunan, yani özledikçe harmanlanır ateş. Lakin beraberlik burada bahsi geçtiği gibi doyurur ki doyumun devamında o aşk ateşi söner. Yani harıl harıl yanan o ateş -en azından tamamen sönmese bile- çok yakmaz insanı hani. Neyse şimdi aşk uzmanı konuşması yapacak değilim .d ama bu cümleyi ve anlatılmak istenen şeyi çok sevdim "Şarapla kızışan şairliği nereme sokayım? Şarapla kızışan aşk ne ise yarar?" Adam haklı millet, dağılın! İşte Rakım Efendi, seviliyorsun ya. Şimdiler de filmlerde dizilerde gördüğümüz zengin hayatı sabah kahve keyfisi sahneleri aslında Osmanlı da bulunan bir âdettir. Yani kitabı okurken bunu görebildigimiz gibi ki yazar o devirlerde yaşamış bilen bir insan olarak yalan yazacak değildir, aynı zamanda kahvaltı dememizin bir sebebi, kahve öncesi atıştırma yaparlarmış da günümüze kahvaltı ismisi böyle gelmiş falan filan gibi rivayetlerin dolandığını biliriz. Sabah kalkılınca o kahve içilir imiş efenim nokta. Ve buna özenti ile karışık İmrenti bir davranış sergiler bizim kitapta ki Fransız hoca. Yani siz o dizilere filmlere değil dönüp bir geçmişe bakınız derim .d Kitabı beğendim 🙋🏻‍♀️🌸 (4. Kitap)

feristah 3 years ago

Biz Osmanlıyız

Yavuz Bahadıroğlu

1 Gönderi

Yani bunu yazmama gerek var mi bilemedim ama challenge ile baya gaza gelen benin şu hafta da okuduğu 3. Kitabı... Kitaba dair. . 10/10 💫 . . Övünmemiz, ilham ya da ders almamız gereken geçmişimizle yarışmaya kalkıp, gecemeyince de hırçınlaştık.…devamıYani bunu yazmama gerek var mi bilemedim ama challenge ile baya gaza gelen benin şu hafta da okuduğu 3. Kitabı... Kitaba dair. . 10/10 💫 . . Övünmemiz, ilham ya da ders almamız gereken geçmişimizle yarışmaya kalkıp, gecemeyince de hırçınlaştık. Geçmişimizi geçmemiz sartmiş, yoksa tutunamazmışız gibi düşünerek kendi kendimize saldırır gibi gecmisimize saldırdık. Kendi kendimizi karalar gibi geçmişimizi karaldik. Bu savaş "Çanakkale'yi geçmeye geldik" diyenlerle, "Çanakkale'yi geçirmeyeceğiz" diyenlerin savaşıydı. Kimse kendi etnik kökeninin derdinde değildi. (Düşman Çanakkale'den geçemedi ama çanak antenden geçip evlerimize kadar girdi bile.. Mahmut Ustaosmanoğlu k.s.) "Bugün için Çanakkale yalnızca tarihimizin bir parçası değil, bu coğrafyada Binlerce yıl birlikte yaşamanın maharetini sergilemiş insanımızın ortak yaşama azmidir." Insanımız Bu kararlılığını en son Sakarya'da kanı ile imzalanmıştır. Tüm bir başarı ve Zafer'in Özünde "iman kardeşliği" ile osmanlılık bilinci yatmaktadır. "Osmanlı evlerinin her bir köşesi insana tahsis edilmiş, insanın yaşam alanı eşya ile sınırlandırılmamıştı. (şimdiki evlerde insanın değil, eşyanın saltanatı var.) Mimari anlayışı ise tamamıyla Osmanlı insanının Hayat görüşünün bir yansımasıydı. Osmanlı evinin odaları yüksek tavanlaydı. Tavanın yüksek oluşu insan ruhunu hem yüceltir, hem de Ruha ferahlık ve sükunet verirdi. (Alacak tavanlı Dairelerde ruhumuz bunalıyor, depresyona giriyoruz.)" Aslında kitabı okurken kendimizi okuduğumuzu Ama artık kendimizin kendimiz gibi davranmadığımızı filan hissettim... Osmanlı insanı + Yani bi zamanlar bizler; Dürüsttük .. itibarlıydık .. Temizdik.. Çeviriciydik ... harama el sürmezdik... dosdoğruyduk ... Naziktik ... Cihan'a örnektik... Hayata saygılıydık... Hayır severdik.. Hayvanlara karşı hoşgörülüydük... örnekleri ile kitap bize bunu anlatmaya başlıyor ve içimizde bazı duyguların Kıpraştığını hissettiğimiz gibi kendimizi, eski benliğimizi unuttuğumuz ve küçümsediğimiz tarihimizi aslında içimizde hala bir yerlerde var olan özümüzü özlüyoruz.. evet. -Böyle sizli bizli konuştuğuma bakmayın, kendi duygularımdan bahsediyorum da işte- Vakıf müesseseleri ise insana Ve tabii ki hayata duyulan sevgi ve saygının kurumlaşmış halidir. Böyle müesseseleri düşünebilmek için, insanın Yaradılış hikmetini kavraması gerekirdi. Insanın Yaradılış hikmetini en iyi anlatan kitap Kur'an olduğuna göre, insana hizmeti Pek tabii Müslümanlar kurumlaştıracaklardı. Böylece Müslüman yüreklere Vakıf Fikri doğdu ve kısa sürede kültüre dönüştü." Kitap sayesinde Pek tabii şunu da görebiliyoruz ki Osmanlı'nın insana ve hayata ne kadar değer verildiği gerçeğini. Her konuda, din, dil, renk, ırk, ayırmaksızın insanın düşünüldüğü insanın özgürce yaşaması için imkanlar sunulduğu, gerek kadınlara daha özel biçimde imkanların gerçekleştirildiği bir zaman Osmanlı'nın hükmettiği yıllar. ( Dışkapı bir avluya açılırdı, avlularr çocuklarla kadınların özgürlük alanını oluştururdu. çocuklar oyun oynayıp hoplayıp zıplayarak enerji tüketirken, kadınlar güller, çiçekler, ve meyve ağaçları arasında dolma doldurur, sarma Sarar, >> sohbet eder Onlar da kendi açılarından hayatını stresinden alınırlardı.) Sizi bilmem ama böyle bir devirde değilde öyle bir devirde yaşamak için bu ömrümü verir yeni bir ömür dilerdim... Aslında Yavuz Bahadıroğlu Biz osmanlıyız diye vurgulayarak yazmış bu kitabı, yani her ne kadar da geçmişi ve tarihi anlatıyor olsa bile aslında bizi-bizleri özümüzü, gerçeğimizi anlatmakta bizlere. En azından gören gözlere .d Osmanlı'yı, Osmanlı Devleti'ni küçümseyerek ve hor görerek bakanların aksine büyük bir hayranlıkla okudum ve öyle yazıyorum incelemeyi. Osmanlı'ya Osmanlı'nın insan sevgisine, insanı anlama biçimine... Osmanlı'nın ince düşünceliğine ölüyorum ya.. Okurken Yavuz bahadıroğlu'nun kanayan yaralarına merhem olamazdık ama bizim de kanayabilirdi Yaralarımız ve benim için de öyle oldu açıkçası... Yavuz Bahadıroğlu dertli bir dava adamıydı hakikaten bakın ne diyor bir cümlede "lüks, İhtişam, gösteriş gibi dünyaya yönelik kavramlar, inancımızın bir parçası olmadığı gibi, kültürümüzün, medeniyetimizin ya da tarihimizin de bir parçası değildir. Biz eskiden böyle yaşamazdık, lüksümüz, tantanımız yoktu. Burada bence çok açık görüyoruz ki biz inancımızı, kültürümüzü kaybettik tarihimizi unuttuk ve eskide kaldı bütün o güzelliklerimiz... Osmanlı toplumu, sözün Tam manasıyla bir sevgi, şefkat ve yardım toplumuydu. Devlet, hayat ve hayrat Devleti, insan "hayrat ve Hasenat insanıydı." Komşu açken tok uyumayı, peygamber dergahından kovulma anlamına alır ve çevresine elinden gelen her türlü yardımı yapardı. Bakın kanayan yaramız derken ne demek istedim. " özelliklerimiz, güzelliklerimiz gitgide kayboldu. Bugün de zaman zaman muhtaçlara yardım ediyoruz, ama sanki yardımlarımız, eskisine Nispetle, biraz gösteri, biraz da gösteriş kokuyor Çünkü artık hayatımızda inançlarımızı değil, gösteriş tutkumuz da ticari, sosyal, siyasal kaynaklarımızı biçimlendiriyor. Bu durumda Tabii ki Altta kalanın canı çıkıyor. Sonuç, "sende var, bende yok" hasedi ve ardından kavga. Yani hayatımız, yaşama biçimimiz artık, tam bir kaos tam bir kargaşa.. Neredeyse kitaptan cümleler yazmaktan Kendi düşüncelerimi yazamıyor gibi oldum ama olsun. Sevgi ve bilgi katılmış sohbete muhabbet derler. Osmanlı ceddimizin, Sevgi, bilgi, Şefkat, dostluk, paylaşım gibi bugün çoğu unuttuğumuz kavramlardan oluşan bir "muhabbet" geleneği vardı. Eski kahvehaneler bile bu Geleneğe hizmet ederdi ve şu değiş meşhurdur "Gönül ne kahve ister ne kahvehane 💦 Gönül sohbet ister Kahve bahane 💞 " Kısaca kitabı tanımlayacak olursak, Osman'lıyı anmakta. Bize bizi anlatmakta ve bizlere bizleri hatırlatmakta. Herkese tavsiye ederim 🌿

feristah 3 years ago

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

98 Gönderi

Evet... Challenge ile başlayıp bitirdiğim 2. Kitabın da sonuna geldim az evvel ve . . . Kitaba dair; Kendine acıyan bir adamın sevdiği kadın tarafından küçük bir şaka ile bile sürekli olarak Sevdiği kadının kendisine Merhamet ettiğini ve acıdığını düşündürüyordu…devamıEvet... Challenge ile başlayıp bitirdiğim 2. Kitabın da sonuna geldim az evvel ve . . . Kitaba dair; Kendine acıyan bir adamın sevdiği kadın tarafından küçük bir şaka ile bile sürekli olarak Sevdiği kadının kendisine Merhamet ettiğini ve acıdığını düşündürüyordu kendi hali - ki düşününce gerçekten çok acı vericiydi bu durum . Kendi bedbahtlığı kendi kötü hastalığının kendine olan güvenini kaybetmesine sebebiyet vermişti. Öz güveni kırılmış cesareti yitirilmiş kendine güvenini bir o kadar kaybetmişti... ki sürekli olarak insanların kendisine acıdığını düşünür olmuştu... "Bir genç kız Ne İster? Mesut olmak ister" ama ya... daha kitabın başlarındayken anlayabiliyorsunuz bizim çocuğun halini, ne olacağını, onun gördüğü gibi görüyorsunuz hayatının rengini. Kesinlikle toz pembe değil. Pembeye yakın bir renkte değil. Hemde hiç değil. Peyami Safanin bu denli bilgiyle kaynamış kitabını okumaktan öyle zevk aldım ki. His tasviri karakter betimlemesi her bir kelimesi öyle güzel yazılmıştı ki bu kitabı tek bir okumayla rafta çürüteceğimi sanmıyorum. Ben çok beğendim açıkçası. Bir kitabı böylesi sevmemiştim, kalbimde bir yerde ayrı bir yeri oldu bu kitabın. " ...doktorlara kızıyordum. Hepsinde aynı kusuru buluyordum: Tedavilerinde hastalarının psikolojisine yer vermemek." Haklı. Adını bilmediğim çocuk.. Aşkın nelere kadir olduğunu bildiğimiz gibi bu kitap Aşkın bize nelere sebep olduğunu da gösteriyor gibi bir yandan. Bir bacağın ameliyatı, yahut iyileşmesi için Aşkın ne alakası ne ilgisi vardır? Ah... Spoi de olmasın lakin ne güzel kitapsın sen be. -Yalnız ben mi kaçırdım bu çocuğun ismi hiç geçmiyor kitapta- Çaresizliği, ümitsizliği, bedbaht kaderine razı olup kaderin çizdiği yolda sürüklenmeyi, yelkenli bir gemi gibi talihin rüzgarında sürüklenip nasıl gittiğini okuyoruz, okudukça yaşadıklarımız yahut yaşayamadıklarımız, acılarımız, acımızı paylaştıklarımız,nyahut paylaşamadıklarımızı anımsıyoruz (m) İç çekerek okuyorum kitabı ve bitmesine yakın hüzün dolu bakışlarla çeviriyorum sayfalık filan... Evet o derece teesir etti kitap bana. Çok müteessir oldum Kitabın bize son sözü... İncelemenin de son sözü olsun. "Notlar: büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler." Ve iki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur..." Peyami Safa'yı çok sevdim. Okuduğum ilk kitabıydı ve anlatım şekline öyle bayıldım ki, iyikilerimden oldu bu kitap .d 01:32