Zeynep (@hacizeynep)

İnsan en çok kimi severse ona mı yenilir? Bence bu kitap bir polisiye geriliminden öte ihmal edilmişliğin, çaresizliğin hikayesiydi... Alicia hayatının aşkı Gabriel'la evli, ressam bir kadın. 33 yaşında onu öldürüyor ve yıllarca sessizliğe gömüyor kendini. Psikoterapi kliniğinde tedavi görüyor…devamı

hacizeynep 1 month ago

Yalnız Seni Arıyorum

Orhan Veli Kanık

12 Gönderi

Nahit Hanım; Atatürk, Orhan Veli, Sabahattin Ali... Dönemin ileri gelen isimlerinin hepsiyle irtibatı olan ‘Rönesan gibi kadın’. Bu gönderimde size kitabı da Orhan Veli ve Nahit Hanım’ın hem birbirlerine hem başkalarına olan ‘aşk’larını da kısa tutmaya çalışarak anlatacağım. Kitapta Orhan…devamıNahit Hanım; Atatürk, Orhan Veli, Sabahattin Ali... Dönemin ileri gelen isimlerinin hepsiyle irtibatı olan ‘Rönesan gibi kadın’. Bu gönderimde size kitabı da Orhan Veli ve Nahit Hanım’ın hem birbirlerine hem başkalarına olan ‘aşk’larını da kısa tutmaya çalışarak anlatacağım. Kitapta Orhan Veli’nin Nahit Hanım’a gönderdiği mektuplar yer alıyor. Nahit Hanım Felsefe öğretmenidir, Orhan Veli ise yazar olmanın yanı sıra çevirmenlik de yapıyormuş o dönemlerde. Nahit Hanım, Halil V.F. ile evliyken (1940) Orhan Veli ile tanışıyor. Eğitim, öğretim, yazma ortak ilgi alanları olduğundan da düzenlenen çoğu etkinlikte bir araya geliyorlar ve ilişkileri yavaş yavaş büyüyor. 1945-46 yılı gibi Ankara’dan İstanbul’a taşınmak zorunda kalıyor. Ve uzaktan ilişki yaşamaya başlıyorlar. Orhan Veli mektuplarında onu ne kadar sevdiğinden, yaşam amacının da hevesinin de o olduğundan bahsedip duruyor. Ama genelde kendisi kadar hevesli bulmuyor Nahit Hanım’ı. Mektuplarında ona küçük sitemler de ediyor. Ama anladığım kadarıyla Nahit Hanım fazla nazlı, fazla manipülatif ve alıngan bir kadın. ~Sen benim için daima tek var olan şeysin. Dikkat et, en çok demiyorum, tek diyorum. Senden başka hiçbir şeyim yok. Hiçbir şeyim olmasını da istemiyorum. Sana bu kadar bağlı bir insanı, seni deli gibi seven bir insanı mühimsemezsen herhalde hata edersin. Resimlerde, sözlerde, hatıralarda, kokularda, renklerde, her şeyde seni arıyorum. Yattığım vakitler yalnız seni düşünüyorum. Orhan Veli bu yıllarda maddi açıdan çok sıkıntı çekiyor. Paltosunu sattığı bile söyleniyor. Neredeyse kitap boyunca Orhan Veli, Nahit Hanım’a İstanbul’a gelmesini; Nahit Hanım, Orhan Veli’ye Ankara’ya gelmesini söylüyor. İmkansızlıklar oluyor ve çoğunlukla buluşamıyorlar ama buluştukları dönemler de var. Nahit Hanım ve Halil V.F. 1947 yılında boşanıyorlar. Boşandıktan sonra dahi Halil Bey'in soyadını, Fıratlı, kullanmaya devam ediyor. 10 Kasım 1950’de, Ankara’da belediye çukuruna düşüp başından darbe alıyor Orhan Veli. 14 Kasım’da İstanbul’da fenalaşıyor ve hastaneye kaldırılıyor. 36 yaşında hayatını kaybediyor. Alkol zehirlenmesi zannediliyor ama otopsiyle beyin kanaması olduğu anlaşılıyor. Nahit Hanım’a haber veriyorlar. O güne kadar İstanbul’a gitmemek için binbir bahane bulup doğru düzgün Orhan Veli’nin yanına gidemeyen Nahit Hanım, o gece ilk trenle İstanbul’a gidiyor. Ama sevgilisine yetişemiyor. Ölüm daha hızlı... ~ Hayatımızın hiç düşünmeden feda edebileceğimiz seneleri o kadar çok mu? (1947) Nahit Hanım 1950 yılında tanıştığı, kendisinden 16 yaş küçük olan Arif D. ile 1955’te evlendi; 1961’de boşandı. Orhan Veli’nin öldüğü yıl bir adamla tanışması, o adamla evlenmesi beni bile kırdı. Yani ben Nahit Hanım’ın aşkına, sevdasına inanamadım. Belki onun da yazdıklarını görseydik daha inandırıcı olabilirdi bir şeyler. Orhan Veli’nin yazdıklarını görünce aşkı inandırıcı duruyordu ama ikisi beraberlerken Bella Eskenazi isimli bir kadına da hisler besliyormuş. Onun sevdası da bundan kaynaklı anormal geldi. İşin sonunda; edebiyat tarihine geçen o büyük, sırılsıklam ve tutkulu aşkların arkasında bile insani zaafların, kopuşların ve tutarsızlıkların olduğunu görmek sarsıcı. 'Aşk bu mu?' diye sorgulatıyor insana. En çok üzüldüğüm şeyse bütün o uykusuz gecelerin, Nahit Hanım'a yazılan çaresiz mektupların ve gözyaşlarının ardından, hayatın ona bu kadar erken bir son hazırlamış olması... Yazarın cebinden çıkan şiir; Hiçbirine bağlanmadım Ona bağlandığım kadar. Sade kadın değil, insan. Ne kibarlık budalası, Ne malda mülkte gözü var. Eşit olsak der, Hür olsak der. İnsanlığın hali ne olacak Şu dünyada? diye dertlenir. Yalnızlık bilmediği için mi nedir, Beni de ister yanında. Çaresizim ama, Yine de en çok onu sevdim.

hacizeynep 2 months ago

Behind Her Eyes

Steve Lightfoot

230 Gönderi

Louise psikiyatri kliniğinde sekreter olarak çalışan bir kadın. Yeni ve evli olan patronu David ile yakınlaşıyorlar. David'in eşi Adele de bir şeylerden şüphelenmeye başlıyor. Biz de onun şüphesine ortak oluyoruz ve dizi güzel bir şekilde akıyor. Louise ikisinin evliliğinde anormal…devamı

hacizeynep 4 months ago

Bulutlar

Justin Baldoni

84 Gönderi

Zack 17 yaşında, müziği çok seven, kemik kanseri olan bir lise öğrencisi. Filmin başında birkaç aylık ömrü kaldığını öğreniyoruz. Zack ölümü beklemektense hayallerine kavuşmak için en yakın arkadaşıyla şarkı yazmaya başlayıp hoşlandığı kız olan Amy'ye çıkma teklifi ediyor. İnsanlara hediye…devamı

hacizeynep 5 months ago

The Art of Sarah

Kim Jin Min

57 Gönderi

Başrol kadın oyuncu için başladım bu diziye. Kalitesiz bir yapımda rol almadığını düşündüğümden diziyi çok araştırmadan izledim ve yanılmadım da.. Dizi birinin kanalizasyonda ceset bulmasıyla başlıyor. Bulunan cesedin yüzü dağılmış, bakınca tanınamaz hâlde. Sadece ayak bileğinde bir dövmesi var. Buradan…devamı

hacizeynep 6 months ago

His & Hers

William Oldroyd

77 Gönderi

Önce kitabını okudum sonra dizisini izledim, öyle yapmanız da tavsiyedir. Dizide başroller evli ama bazı nedenlerden dolayı evlilikleri baya sarsılmış. Adam dedektif, kadın muhabir. Bulundukları bölgede cinayetler işleniyor. Ölen insanların her bölümde farklı bir şekilde bağlantılarını öğreniyoruz. Sonda da ters…devamı

hacizeynep 6 months ago

Yirmili yaşlarının sonlarındaydı artık Katerina. Yaşam arzusu kalmamış, hayatı umrunda olmayan, aklıysa toprak altında kalmış; çaresiz bir kadın... Oysa bundan yedi yıl önce böyle miydi? Hayatının daha ilk yıllarında kusursuzluk üzerine kurulmuş bir düzenin içindeydi. Ailesinin onun adına planladığı mükemmel…devamıYirmili yaşlarının sonlarındaydı artık Katerina. Yaşam arzusu kalmamış, hayatı umrunda olmayan, aklıysa toprak altında kalmış; çaresiz bir kadın... Oysa bundan yedi yıl önce böyle miydi? Hayatının daha ilk yıllarında kusursuzluk üzerine kurulmuş bir düzenin içindeydi. Ailesinin onun adına planladığı mükemmel düzen... Daha doğmadan geleceğinde izleyeceği yollar çizilmişti sanki. Ama bundan bir şikayeti yoktu. Ailesinin mutluluğu onun da mutluluğu demekti. Ailesinin hayalleri onun da hayalleriydi. Halbuki Katerina yanlış düşünüyordu. Bunlar sadece ailesinin beklentileri, onların istediği hayat, onların istediği hayat arkadaşları ve yine onların bitmek bilmeyen kararları... Katerina hayatında hiçbir hataya, düşünülmeden yapılan işe yer vermiyordu. Duygularsa asla kabul edilemezdi. Çünkü duygular beraberinde hatayı getirir diye öğretmişti ona annesi. Dışarıdan bakıldığında mükemmel gözüken hayatının aslında içini kemirdiğini fark etmeye başladığı o zaman, onunla tanıştığı gün... O gün doğum günüydü. Malikanede devasa bir balo düzenlemişti annesi. Kızını herkese tanıtmak istiyordu. Günlerce bunun için hazırlıklar yapmıştı. Katerina mutluluk duymaktansa anlamlandıramadığı bir huzursuzlukla mücadele içindeydi. Neden bu haldeydi bilmiyordu ama daha fazla bu ortamda kalmayı istemiyordu. Annesi bunu onaylamazdı asla ama biraz temiz havaya ihtiyacı vardı. Sanki bulutlar Katerina'nın duygularından haberdardı. Yoksa neden bu kadar yağmur damlası gökyüzünden ayrılmak için bu kadar ısrarcı olsun? Islanmasına aldırış etmeden yürüdü. Biraz ileride birini görür gibi oldu. Bu adam aile dostlarının oğluydu. Onu tanımakta zorlanmıştı çünkü onun tanıdığı adam üstü başı çamur içinde, darmadağın kıyafetlerle asla insan içine çıkmazdı. Yanına ilerledi. Sohbet ettiler. Ve Katerina aslında bu adamı tanımadığını fark etti. Baskısız, kuralsız, saf halini görmüştü onun. Aynı yaşam tarzına, aynı düşüncede ailelere sahiptiler. Ama ikisinin şu an durduğu noktalar birbirlerinden bir hayli uzaktı. Adam benliğini bulmuştu, kadınsa ona dayatılan benlikte yok olmuştu. Bunu adamın sözlerinden de anlamıştı, gözlerinden de... Katerina artık onunla daha fazla vakit geçiriyordu. Ailesinin baskılarına boyun eğmemeye başlamıştı. Kendini bulmaya çalışıyordu. İçindeki uçsuz bucaksız huzursuzluk gidiyordu. O Katerina'nın yaşam kaynağıydı. Biricik aşkıydı. Gözlerinde kayboluyordu. Yanındayken dünyayı boşveriyordu. Ama hayat sevgilisinin güzel gözleri gibi uzun süre gülmedi ona. Kader, bu iki ruhun beraber nefes almasına izin vermedi ve bir nefesi kesti, attı. Kusursuz düzenin içindeki tek hakikat ellerinden uçup gitti. Katerina'nın psikolojisi bu kayıpla iyice bozuldu. Artık ne ailesi umurundaydı ne o kaotik düzen ne de başka bir şey. Ailesi onun bu haline anlam veremiyordu. Ona çok kızıyorlar hatta onu cezalandırıyorlardı. Ama bilmiyorlardı, yaratmaya çalıştıkları "ideal" kadın toprak altındaki sevgilisi kadar cansızdı. Tam beş yıl... Beş yıl boyunca hiç ağlamamıştı. Ona duyguları öğreten sevgilisiyleyken ağlayabilirdi yalnızca. Günler geçiyordu, yarası asla geçmiyordu. Git gide kendini bırakıyordu. Bir gün tek başına deniz kenarına gitti. Bir an dalgaların arasında sevgilisinin sesini duyduğunu zannetti. Beş yıldır göz pınarlarını çevreleyen o duvar yıkıldı, bir damla yaş kendini özgürlüğe bıraktı. Katerina sevgilisini gördü. Artık ağlıyordu. Evet, oydu. Eve gitmesini söylüyordu. Hayır, hayır gidemezdi eve falan. Bir kez daha onu bırakıp gitmesine izin veremezdi. Hıçkırıklarla ayağa kalktı. Adımlarını hızlandırdı ve sevgilisine sarıldı. Ama bilmediği bir şey vardı, sevgilisi orada değildi. Sarıldığı şey kendi çırpınışıydı. Bitmeyen yasının, geçmeyen kalp ağrısının en güzel yanılsamasıydı. Maalesef gördüğü sevgilisinin güzel gözleri değildi. Artık dalgaların buz gibi serinliğiyleydi. Olsun, bu bir yanılsama değildi. Yaşadığı asıl yanılsama bugüne kadar sığdırıldığı kalıplardı, çektiği cezalardı, emirleri altında kaldığı ailesiydi. Onun gerçekliği, karşısında duran bu adamdı. Düzene karşı gelmiş, zorluklara yenilmemiş, benliğinin farkına varabilmiş ve kaderin vergisiyle kendisiyle tanıştırılmış o adamdı gerçeklik. Son adımlarındaysa söylediği sözler dalgaların arasında yok oldu. "Sevgilim benim! Mutluluğum benim! Allah ısmarladık!" ~zh

hacizeynep 7 months ago

Psikiyatrist

Wulf Dorn

33 Gönderi

Roman psikiyatrist bir kadının, yine psikiyatrist olan sevgilisinin ona bir hasta bırakıp tatile gitmesiyle başlıyor. Hasta doktordan bir çeşit yardım istiyor ve hastaneden kayboluyor. Doktor kayıp hastasını bulmaya çalışırken bir şekilde kendini çok büyük bir tehlikenin içinde buluyor ve kime,…devamı

hacizeynep 8 months ago

Koko

Lee Unkrich

251 Gönderi

Bu filmde herkesin değindiği konulara katılaraktan birkaç küçük şey eklemek istiyorum. Filmde beni en çok etkileyen sahne Mama Imelda'nın şarkı söylemek zorunda kaldığı andı. Sahnede Hector'a 'La Llorona' şarkısını söylemişti. Baya dokunaklı olduğunu düşünmüştüm 13-14 yaşlarımda. Sonra bir şeyler karalarken…devamıBu filmde herkesin değindiği konulara katılaraktan birkaç küçük şey eklemek istiyorum. Filmde beni en çok etkileyen sahne Mama Imelda'nın şarkı söylemek zorunda kaldığı andı. Sahnede Hector'a 'La Llorona' şarkısını söylemişti. Baya dokunaklı olduğunu düşünmüştüm 13-14 yaşlarımda. Sonra bir şeyler karalarken neden Hector Imelda'ya cevap vermesin diye düşünüp biraz şarkı sözü yazdım.. Te escuché cantar en la noche (Gece seni şarkı söylerken duydum) Como si aún pudiera llegar (Sanki hâlâ sana ulaşabilirmişim gibi) Tu voz cruzó la muerte (Sesin ölümü aştı) Y me hizo caminar (Ve beni yürümeye devam ettirdi) Yo no me fui por no quererte (Seni sevmediğim için gitmedim) Me fui pensando en regresar (Geri dönmeyi düşünerek gittim) Pero el camino me traicionó (Ama yol bana ihanet etti) Y no me dejó continuar (Ve devam etmeme izin vermedi) Iba corriendo hacia tus brazos (Kollarına doğru koşuyordum) Cuando la vida se apagó (Hayat söndüğü anda) No me alejé de nuestro amor (Aşkımızdan uzaklaşmadım) La muerte fue más veloz (Ölüm daha hızlıydı) Intenté volver, Imelda (Geri dönmeye çalıştım, Imelda) Te lo juro por mi voz (Sesim üzerine yemin ederim) Morí buscándote el camino (Sana giden yolu ararken öldüm) No huyendo de tu amor (Aşkından kaçarken değil) Si pudiera romper la tumba (Mezarı kırabilseydim) Volvería a empezar (Her şeye yeniden başlardım) Cargaría todas tus penas (Tüm acılarını sırtlanırdım) Solo por verte mirar (Sadece sana bakabildiğini görmek için) No fue abandono, fue destino (Bu bir terk ediş değildi, kaderdi) No fue olvido, fue dolor (Unutmak değildi, acıydı) Yo te elegí hasta el final (Seni sonuna kadar seçtim) Aunque llegué tarde, amor (Geç kalsam bile, sevgilim) Perdóname… (Affet beni…) Te amé entonces. (Seni o zaman da sevdim.) Te amo aún. (Seni hâlâ seviyorum.) Ni la muerte pudo detenerme. (Ölüm bile beni durduramadı.) Bazen de geç kalıyoruz işte; hayata, sevdiklerimize, kendimize..

hacizeynep 8 months ago

New Girl

Elizabeth Meriwether

16 Gönderi

Sitcom severlerin bir şans vermesini istiyorum benim canım dizime. Friends ve 99 ayarında olduğunu düşündüğüm ama onlar kadar ses getiremeyen bir dizi.. Hatta 99 izlediyseniz ikisinin bir bölümü ortak. Tüm karakterlerin bağı çok çok yoğun, birbirlerine olan sevgileri de bana…devamı