| Gülce | (@hurindane)

Spoiler içeriyor Film konusu: Darbede annesini kaybeden Deniz, yedi yıl sonra hiç görmediği dedesinin Ege'deki çiftliğine gider. Babası Sadık, Deniz'i dedesine emanet edince, Deniz kendisini hafif tatlı kaçık bir ailenin ortasında bulur. “Gideceğim diyen adamın önünde dağ olsa durmaz.” Bu replik, filmdeki…devamıFilm konusu: Darbede annesini kaybeden Deniz, yedi yıl sonra hiç görmediği dedesinin Ege'deki çiftliğine gider. Babası Sadık, Deniz'i dedesine emanet edince, Deniz kendisini hafif tatlı kaçık bir ailenin ortasında bulur. “Gideceğim diyen adamın önünde dağ olsa durmaz.” Bu replik, filmdeki her şeyin özeti gibidir. Çünkü Sadık tam da böyle bir adamdır: Gideceğini söylediği anda gider. Adı gibi sadık kalması beklenen bir adam, köyüne, tarlasına, babasına isyan eder ve gider. Gitmekle başlar bütün hikâye… Ve gitmekle biter. Film tezatlarla doludur. Sadık, hayatı boyunca “sadık” olmaya zorlanmış bir adamdır; adına kadar planlanmıştır. Ama o, planların dışına çıkar. Gitmek ister ve gider. Babası Hüseyin ise tam tersine, hep kalır. Kalır ve içinde büyüttüğü öfkeyi, kırgınlığı, sevgiyi bir türlü söyleyemez. Çetin Tekindor’un canlandırdığı Hüseyin Efendi, sevgisini gösteremeyen o eski nesil Türk babalarının en dokunaklı portresidir. Gözleriyle oynar; bir bakışta hem öfke, hem pişmanlık, hem de bitip tükenmeyen bir sevgi vardır. “Keşke gitme deseydim…” Bu cümle ve sahne gözlerimin dolmasına sebebiyet verdi. Çünkü hepimiz bir yerlerde bu cümleyi içimizden geçirmişizdir. Hüseyin, oğluna kızgındır aslında kırgınlığı yoktur. O gittiği yıllarda bile Sadık’ın çocukluk videolarını izler durur. Yanında olduğu halde sarılamaz; çünkü gurur, çünkü alışkanlık, çünkü “baba” olmanın getirdiği o ağır yük. Ama aslında çoktan affetmiştir oğlunu. Hem de en baştan. Sonra Sadık geri döner… Ve bu kez gitmeyeceğini değil, gideceğini söyler. Çünkü artık ömrünün sonundadır. İşte o an Hüseyin Efendi yıkılır. O çok sevdiği, çok kırıldığı, çok beklediği oğlu, bir daha geri dönmeyecektir. Ve Hüseyin, oğluna sarılmak için çok geç kaldığını ancak oğlunun ölümüyle anlar. “Oğlum…” diye başlayan o haykırış… Yıllarca içinde biriken, söylenmemiş onlarca cümlenin, bastırılmış sevginin, keşkelerin tek bir anda patlamasıdır. Kollarını açması ve gitme deseydim demesi... Filmin en güzel yanı, o kalabalık aile tablosudur. Deniz’in kurduğu cümleler belki de filmin en güçlü özetidir: “Eve gittiğimde çok soru sormayacağım, uslu duracağım. Kavga etseler üzülmeyeceğim. Amcama neden böylesin demeyeceğim, biraz yavaş anlıyor ama çok iyi biri… Dedeme baştan dede demeyeceğim belki sevmez. Buna üzülmeyeceğim Sonradan severse diyebilirim…” Bu sözler, o evin tüm çarpıklığını, tüm sıcaklığını, tüm samimiyetini anlatır. Sanki biri gizli kamera yerleştirmiş de, gerçek bir Türk ailesinin günlük hayatını çekiyordur. Bağırarak konuşurlar, birbirleriyle uğraşırlar, dalga geçerler ama bir saniye bile yalnız bırakmazlar birbirlerini. Deniz’i mutlu etmek için çocuk olurlar, onun sevdiği şeyleri yaparlar. O evde sevgi, sözle değil, eylemle gösterilir. Sadık ile Hüseyin Efendi, iki farklı kuşağın çatışmasını temsil eder. Biri gitmek isteyen, diğeri kalması gereken… Aradaki uçurum kapanmayacak gibi görünür. Ama tam ortada Deniz vardır. O küçük çocuk, kuşaklar arasındaki köprüdür; umuttur. Babam ve Oğlum, sadece bir aile dramı değildir. Bu film, söyleyemediğimiz “seni seviyorum”ların, yapamadığımız sarılmaların, geç kaldığımız özürlerin filmidir. Her izleyişte insanın içine bir hançer gibi saplanan ama aynı zamanda iyileştiren bir başyapıt. Ve evet… Eğer bu filmi gerçekten sevdiyseniz, bilin ki kendinizden bir parça bulmuşsunuzdur. "Evlatlar, babalarını hep hatırlamak istediği gibi hatırlarlar" Kırık kalplerin, geç kalınmış sarılmaların ve “keşke”lerin filmi...

hurindane 6 days ago

🪷 Minnet Eylemem - Ahmet Arslan •Bu eser bir “şarkı”dan çok, yara izi gibi taşınan bir duruşun sesidir. Dinlerken kulak değil, insanın onuru titreşir. Bu nefeste konuşan ses; dünyaya ait hiçbir şeye yaslanmayan, varlığını minnetten arındırmış bir ruhtur. “Minnet eylemem”…devamı🪷 Minnet Eylemem - Ahmet Arslan •Bu eser bir “şarkı”dan çok, yara izi gibi taşınan bir duruşun sesidir. Dinlerken kulak değil, insanın onuru titreşir. Bu nefeste konuşan ses; dünyaya ait hiçbir şeye yaslanmayan, varlığını minnetten arındırmış bir ruhtur. “Minnet eylemem” tekrarlandıkça bir inat değil, arınma hissi verir. Sanki her tekrar, insanın sırtından bir yükü daha indirir. Malın, makamın, dilin, gücün, hatta güzelin bile insanı borçlandırdığı bir dünyada, bu söz borçsuz kalma cesaretidir. Şarkı boyunca Nesîmî, kendini yükseltmez; aksine benliği eriterek konuşur. Arabîyi, Farisîyi bilmediğini söylerken cehaleti değil, hakikatin süsten uzak oluşunu savunur. Dikenler arasında açan güle bile minnet etmeyişi, nankörlük değil; özgürlüğe sadakatidir. Çünkü onun dünyasında minnet, insanın boynuna geçirilen görünmez bir iptir. “Bugün buldum bugün yerim” dizesi, yoksulluğun değil, "tevekkülün" asaletidir. Yarın kaygısı olmayan bu ses, geleceği yok saymaz; onu Hakk’a bırakır. Böylece korkudan arınmış bir zaman algısı kurar: Ne geçmişe ağıt, ne geleceğe tamah. Ve sonra ses içe döner: “Ey Nesîmî, can Nesîmî…” Bu, bir övünme değil; kendi nefsini susturan bir iç hitaptır. Bedenin geçiciliği karşısında cana tutunma hâlidir. Ölümün gölgesi şiirin üstünde dolaşırken bile metin kararmıyor; aksine sükûnetle aydınlanıyor. Çünkü burada korku yok, pazarlık yok, geri adım yok. Son dizelerde iktidar tamamen anlamını yitirir. Yeryüzünün halifesi bile, eğer zulmün tarafındaysa, bu ses için bir anlam ifade etmez. Şarkı burada zirveye ulaşır: İnsan, yalnızca Hakk’ın huzurunda eğilir; geri kalan her güç sessizce küçülür. Bu eser, dinleyeni teselli etmez; dikleştirir. Avutmaz; hatırlatır. Şunu fısıldar: İnsan, bir şeyi kaybetmeden de özgür olabilir. Ama bazen özgürlük, her şeyi göze almayı gerektirir. Ve şarkı bittiğinde geriye şu kalır: Ne bir melodi, ne bir nakarat… Sadece insanın içinden yükselen o eski, unutulmuş cümle: “Ben kimseye minnetle var olmadım.” Başta insanoğlu şöyle düşünür ölmek yerine neden inkar etmedi diye ama inkâr etmesi onun için bedenin değil ruhun ölmesi demekti. Onun doğrusu söz değil, hâldi. Nesîmî, celladın gölgesini sırtında taşıyarak yürüyordu; fakat korkunun diliyle konuşmadı. Çünkü onun için ölüm, bedene ait bir sondan ibaretti; inkâr ise ruhun kendini reddetmesiydi. Beden bir kez yok olabilirdi, ama söz eğilirse hakikat sonsuza dek sakatlanırdı. Nesîmî bunu biliyordu. O geri adım atmadı; zira geri adım, canı kurtarmak değil, canı susturmaktı. Hakikati açıklamak değil, onu yaşamak gerekiyordu. Sözü yumuşatmak, anlamı kurtarmazdı; aksine onu sıradanlaştırır, gücün sofrasına meze ederdi. Nesîmî buna razı olmadı. O, doğruyu savunmanın bir tartışma değil, bir hâl olduğunu sezmişti. Bu yüzden savunma yapmadı; çünkü savunmak, korkunun kabulüdür. Korku girerse, söz artık Hak’tan değil, can telaşından konuşur. Nesîmî, sözünün can korkusuyla kirlenmesini istemedi. İnkâr etmedi, çünkü biliyordu: Hakikat, ucuz kurtuluşlara sığmaz. Bir insan bir kez eğilirse, sonra doğrulsa bile, gölgesi hep eğri kalır. Ölümü seçti, çünkü ölüm sondu; inkâr ise sürekli bir düşüştü. Ölüm bir anlıktı; inkâr her gün yeniden yaşanan bir yıkımdı. Nesîmî, bir anlık yok oluşu, ömür boyu sürecek bir eksilmeye tercih etti. Bu yüzden onun susuşu bir kaçış değil, son sözdü. Ve o söz hâlâ yaşıyor.

hurindane 6 days ago

🪷 Kuan – Var 🌱 Uzun zaman önce “Var” şarkısıyla keşfettiğim, benim için mükemmelin de ötesinde bir şarkı ve gruptur Kuan. Normalde bu kadar uzun bir şarkı dinler miydim diye sorsalar, cevabım büyük ihtimalle hayır olurdu.Ama Kuan insana şunu gösteriyor:…devamı

hurindane 1 month ago

Haklı olmak mı daha önemlidir, huzurlu olmak mı? Bence huzurlu olmak daha önemlidir. Haklı olmak çoğu zaman egonun ve adalet arzusunun bir sonucudur; fakat huzur, insanın iç bütünlüğünün sonucudur. Bir tartışmada haklı olmak mümkündür ama bu haklılık uğruna kalp kırmak,…devamı

hurindane 1 month ago

Haikyuu!!

Susumu Mitsunaka

65 Gönderi

Animasyon konusu: Voleybolu seven bir çocuk olan Shoyo Hinata'nın maceralarını konu alan bir anime serisidir. Aslında anlatacak çok fazla şey bulamıyorum; fakat bu, beğenmediğimden değil ,böyle bir ihtimal zaten yok, aksine hem son derece eğlenceli hem de fazlasıyla öğretici bir…devamı

hurindane 1 month ago

"Her zaman başlamak için geç kaldığını düşüneceksin, fakat kalan ömrünün en genç yaşındasın. " Biliyorum, çoğu zaman aynaya bakıp içinden aynı cümle geçiyor: “Geç kaldım.” Geç kaldığını sandığın şeyler birikiyor; ertelenmiş hayaller, yarım kalmış cesaretler, tam başlayacakken vazgeçilen yollar… Zaman…devamı

hurindane 1 month ago

Daily Dose of Sunshine

Oh Bo Hyun

43 Gönderi

Dizi konusu: Psikiyatri kliniğindeki bir hemşirenin yaşantısı yoluyla ruhsal hastalıklar hakkında bilgilendiren, empati kurmayı sağlayan, hayatın bir de bu yanı var diyen hem hasta gözünden hem de sağlık çalışanı yönünden her konuyu ele alan bir yapım. Her bölümünde şizofreni, depresyon,…devamıDizi konusu: Psikiyatri kliniğindeki bir hemşirenin yaşantısı yoluyla ruhsal hastalıklar hakkında bilgilendiren, empati kurmayı sağlayan, hayatın bir de bu yanı var diyen hem hasta gözünden hem de sağlık çalışanı yönünden her konuyu ele alan bir yapım. Her bölümünde şizofreni, depresyon, intihar eğilimi, yakınını kaybeden, mobbing, bipolar, manipülasyon, panik atak gibi birçok noktaya değiniyor. Yalnızca hastalar üzerinden değil, diğer hastane çalışanlarının da hayatları üzerinden önemli noktalara değiniyor. Bu diziyi bence en güzel özetleyen cümle: "Ruh hasta olmadan, beden hasta olmazmış." olabilir. "Kendimi kaybettim. Hayır. Hiç kendim olma fırsatım olmadı ki. Ben kimim? " Bazen sevdiklerimiz için her zaman en iyisi olmasını isteriz ve mutlu olmasını isteriz. Hata yapmasına izin vermeyiz... Aslında kendi deneyimlerimizden yola çıkarak sevdiklerimiz zarar görmesin diye hep bir adım önde ona yardımcı oluruz ya da olduğumuzu zannederiz. Bazen en büyük yardım hata yapmasına ve ders çıkartmasına izin vermektir. En büyük mutluluk "özgür" olmaktır. Kimseye kendimizi beğendirmeye çalışmamaktır. Bir diğer yandan ise insan en çok anlaşılmak ister. Çünkü insan olmak, sadece etten kemikten değil; anlamaktan geçiyor. Hastanın sen beni görüyor musun demesi bence çok anlamlı bir cümleydi. Varken insanların seni görmezden gelmesi. Kendini değersiz ve yalnız hissetmek. Bazen bir bakış, bazen bir söz sizi mutlu edebilir. "Mutluluk para değil bazen de bir üzümden vazgeçiştir. Bilemeyiz..." Sizin önemsiz olarak gördüğünüz ve düşünmeden söylediğiniz tek bir cümle veya kelime bir insanın hayatını etkileyebiliyor. Birine psikolojik olarak baskı uygulamak fiziksel acıdan çok daha can yakıcıdır. Yetersiz olduğunu ve hayatta yaşamak için bir amacı olmadığını hissettirmek tamamen bir intihara teşvik etmektir. Sana iyi gelen şey aslında o kadar da uzağında değildir. Yeter ki bakmasın bil :) "Kırıcı sözler hangi konuda olursa olsun insanı incitiyor."

hurindane 1 month ago

🪷 Ervah-ı Ezelde - Grup Abdal 🌱 •Beni bu şarkının sözleri çok etkilemişti. Her bir cümlesi aslında çok anlamlı bir şarkı bence ama beni etkileyen kısım biraz daha farklı. Şiirin genelinde kaderle konuşan, ama ona teslim olurken bile sitemini saklamayan…devamı

hurindane 2 months ago

Bir Ayrılık

Asghar Farhadi

83 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: Kızının daha iyi şartlarda büyümesi için yurt dışına taşınmak isteyen Simin'in, Alzheimer hastası olan babasına bakmak adına bunu reddeden kocası Nader'e boşanma davası açmasıyla birlikte gelişen olayları konu ediniyor. A Separation daha ilk dakikasında ne anlatacağını açık eder.…devamıFilm konusu: Kızının daha iyi şartlarda büyümesi için yurt dışına taşınmak isteyen Simin'in, Alzheimer hastası olan babasına bakmak adına bunu reddeden kocası Nader'e boşanma davası açmasıyla birlikte gelişen olayları konu ediniyor. A Separation daha ilk dakikasında ne anlatacağını açık eder. Kamera karşısında bir hâkim vardır fakat izleyiciden bir cevap bekler gibiydi. Başta sanki bize soruyor gibiydi o yüzden hakim görünmüyordu ama asıl yargılanan evlilik değil, ahlakın kendisidir. Simin’in cümlesi nettir: “Baban Alzheimer. Senin onun oğlu olduğunun farkında bile değil.” Bu cümle gerçeği söyler. Soğuk, rasyonel ve inkâr edilemez bir gerçek. Nader’in cevabı ise filmin tamamını sırtlanır: “Ben onun babam olduğunu biliyorum.” Bu cevap bir duygu değil, bir ilke beyanıdır. Film boyunca Nader’i hareket ettiren şey sevgi değil; doğru bildiğini yapma zorunluluğudur. Onun dünyasında doğru, koşullara göre eğilip bükülen bir şey değildir. Baba hatırlamasa da babadır; sorumluluk değişmez. Nader’in trajedisi de tam burada başlar. Çünkü bu ilke, başka hiçbir hayatı hesaba katmaz. Simin ise aynı hayata başka bir yerden bakar. O, bugünü değil geleceği görür. Kızı Termeh için daha açık, daha adil, daha nefes alınabilir bir yaşam ister. Gitmek istemesi kaçış değil; tükenmişliğin kabulüdür. Filmde Simin’in en sarsıcı cümlesi belki de şudur: “On dört senedir bana bir kere bile ‘kal’ demedin.” Bu bir sitemden çok, bir yokluk tespitidir. Simin, sevilmediğini değil; hiçbir zaman seçilmediğini söyler. Bu yüzden aralarında karşılıklı bir saygı vardır. Ama saygı, birlikte kalmaya yetmez. Sevgi vardı ama davet yoktu. Termeh bu iki dünya arasında sıkışmış bir köprüdür. Zeki, dikkatli ve her şeyin farkındadır. Ama bu farkındalık onu özgürleştirmez; tam tersine yük bindirir. Film boyunca Termeh babasına güvenir. Çünkü baba tutarlıdır, kaçmaz, bedel ödemeyi kabul eder. Nader’in ona verdiği en güçlü ders şudur: “Yanlış yanlıştır, kim söylerse söylesin.” Ne var ki Termeh bu dersi, babasından gördüğü çelişkiyle birlikte öğrenir. Hakim karşısında yalan söylediği an, filmin en sessiz ama en belirleyici kırılması yaşanır. Termeh doğruyu savunmak için gerçeği eğmiştir. Siyah–beyaz bir ahlak anlayışı adına gri bir yöntem kullanmıştır. Bu, Nader’in ahlakının bir kopyasıdır. Çünkü Nader de film boyunca tam doğruyu söylemez; susar, eksiltir, ama zihninde hâlâ “doğru tarafta” olduğuna inanır. Razieh karakteri bu gri alanın vicdanıdır. İnancı, yoksulluğu ve korkusu arasında sıkışır. Yalan söyleyemez ama susmayı seçer. Çünkü susmak, ona daha az günah gibi gelir. Film burada şunu fısıldar: Vicdan, sadece söylenenlerle değil, boşluklarla da kirlenir. Nader’in babasının zamanla konuşmaması ise bence yalnızca Alzheimer’ın sonucu değildir. O suskunluk, filmin ahlaki yankı odasıdır. Nader savunduğu doğrularla baş başa kalır. Onu dengeleyecek, yumuşatacak bir ses yoktur. Baba sustukça Nader sertleşir; Nader sertleştikçe herkes daha yalnız kalır. Simin’in gidişi bu suskunluğu derinleştirir. Çünkü evden yalnızca bir kadın değil, hayatın akışı çıkmıştır. Finalde Termeh’ten bir seçim yapması istendiğinde film cevabı vermez. Çünkü mesele kimin seçildiği değil, bir çocuğun böyle bir seçimi yapmak zorunda bırakılmasıdır. Ama bana kalırsa Termeh büyük ihtimalle babasını seçerdi. Ama bu bir zafer olmazdı. Bu, doğruya inanarak erken yaşta katılaşmak olurdu. “Doğru yolda yanlış ilerlemek” tam olarak budur. A Separation’ın söylediği şey şudur: Kimse bütünüyle suçlu değildir. Ama herkes, bir başkasının eksikliğini büyütür. Doğru olmak, bazen adil olmaya yetmez. Ve en acısı: ahlak miras kalır; ama çoğu zaman çelişkileriyle birlikte.Bu film bir ayrılığı anlatmaz; insanların kendi doğrularında yalnız kalışını anlatır. Filmde nasıl izlerseniz izleyin, herkes önce haklı görünür; sonra bir an gelir, aynı kişi haksızlaşır. Film tam da bu yüzden net bir suçlu–suçsuz alanı açmaz. Çünkü A Separation’da mesele kimin haklı olduğu değil, haklı olmanın insanı nereye sürüklediğidir. Karakterlerin hepsi gri bir zeminde durur; ama buna rağmen benim için filmde en çok sevdiğim kişi Nader olur. Çünkü o, sorumluluktan kaçmaz. Doğru bildiğini savunur, bedel ödemeyi göze alır. Merhametlidir, vicdanlıdır; ama kusursuz değildir. Hata yapar, eksik bırakır, susar. Yine de emin olmadığı yerde kesin hüküm vermektense gri kalmayı tercih eder. Nader’in derdi meselelerin çözülmesi değildir. Onun için bir sorunun “kapanmış” olması yeterli bir cevap sayılmaz. Asıl ihtiyacı, haklı ile haksızın kesin olarak yerini bulmasıdır. Çünkü onun dünyasında doğru, her şeyin önündedir. Doğru bozulursa düzen bozulur; doğru kaybolursa insan kendini kaybeder. O, siyah–beyaz bir hayat ister. Ama bu siyah–beyazlığı, gri bir dünyanın içinde inşa etmeye çalışır. Belki de trajedisi tam olarak buradadır. Doğruyu savunurken insanları incitebileceğini fark etmez; ama yine de doğruyu bırakmaz. Çünkü onun için doğru, bir seçenek değil, bir zorunluluktur. Bu yüzden Nader’i sevmek, onu bütünüyle aklamak değildir. Onu sevmek, şunu kabul etmektir: Bazı insanlar haklı olmak ister, bazıları mutlu. Nader, haklı olmayı seçer. Ve film, bunun bedelini bize sessizce gösterir. Sağlıcakla kalın🕊

hurindane 2 months ago

Çocuk, Köstebek, Tilki ve At

Peter Baynton

137 Gönderi

Spoiler içeriyor Animasyon konusu: Yalnızlık, dostluk, sevgi ve kendini bulma üzerine çok sade ama derin bir hikâye anlatıyor 🌱 Bu animasyonun en güçlü yanı, seni düzeltmeye çalışmamasıdır. “Haklısın” demez, teselli etmez, yol göstermez. Buna rağmen —belki de tam bu yüzden— anlaşıldığını hissettirir.…devamıAnimasyon konusu: Yalnızlık, dostluk, sevgi ve kendini bulma üzerine çok sade ama derin bir hikâye anlatıyor 🌱 Bu animasyonun en güçlü yanı, seni düzeltmeye çalışmamasıdır. “Haklısın” demez, teselli etmez, yol göstermez. Buna rağmen —belki de tam bu yüzden— anlaşıldığını hissettirir. İnsan izlerken kendini savunma ihtiyacı duymaz. Çünkü kimse onu tartmaz, ölçmez, iyileştirmeye kalkmaz. Bazı hikâyeler anlatılmaz; hissedilir. Oğlan, Köstebek, Tilki ve At, izleyicisini bir olay örgüsünün peşinden sürüklemek yerine onun yanına oturur. Konuşmaz gibi yapar ama tam da bu yüzden insanın içindeki en gürültülü yerlere dokunur. Bu animasyon, çağımızın yorgun ruhuna söylenmiş fısıltı hâlinde bir cümledir. Oğlan konuşurken büyük laflar etmez; ama sorduğu sorular tanıdıktır. Hayatın bir yerinde herkesin içine düşen o sessiz sorular gibi… At cevap verirken nasihat vermez; yargılamaz. Sözü azdır, yükü çoktur. Köstebek seni neşelendirmeye çalışmaz; acıyı bastırmaz, dikkati başka yere çekmez. Sadece yanında durur. Tilki ise “güçlü ol” demez. Çünkü kırılganlığın ne demek olduğunu bilen biri, başkasından sertlik beklemez. Bu yüzden animasyon, modern dünyanın başarı, hız ve sonuç takıntısına karşı sessiz bir direniştir. Durur. Yavaşlar. Bekler. İzleyiciden de aynısını ister. Bu yüzden filmi izlerken insanın boğazı düğümlenir. Çünkü ilk kez biri, yüksek sesle değil de sanki kulağına eğilerek şunu söyler gibi olur: “Bu hâlinle de varsın. Yorgun olman da normal.” Animasyonda “ev” bir bina değildir. Köstebek için pasta, çocuk için ışıkları olan bir yer gibi görünür ama anlatı sonunda şuraya varır: “Ev, kendini ait hissettiğin yerdir.” Ve sevgi çoğu zaman yüksek sesle söylenmez. “Seni seviyorum” yerine şu cümle gelir: “Birlikte olduğumuza memnunum.” Küçüklük sahnesi de tam burada anlam kazanır. “Çok küçüğüm” demek, önemsiz olmak değildir. Aksine, farkına varmaktır. Evet, kocaman bir dünyadayız. Evet, çoğu zaman kimse bize bakmıyor ve bu —sanılanın aksine— korkutucu değil, özgürleştiricidir. Çünkü kimse bakmıyorsa: Hata yapabilirsin. Yavaşlayabilirsin. Mükemmel olmak zorunda değilsin.Sadece yürüyebilirsin. Ve gerçekten de… O kadar çok güzellik vardır ki, hepsini görmek için merkezde durmaya gerek yoktur. Herkese bir gün mutlaka şu soru sorulur: “Büyüyünce ne olacaksın?” Doktor, öğretmen, başarılı, güçlü, zengin… Bunların hepsi ne yaptığınla ilgilidir. Ama çocuğun cevabı ne olduğunla ilgilidir: “İyi biri.” Animasyon burada dünyaya karşı sessiz ama derin bir itiraz yükseltir. Dünya sana sürekli “bir şey ol” diyecektir. Daha fazlasını yapmanı, daha yükseğe çıkmanı, daha sert olmanı isteyecektir. Ama en zor, en cesur ve en kıymetli hedef şudur: Kırmamaya çalışmak ,anlamaya çalışmak, güçlüyken nazik kalmak, acı çekmişken can yakmamak. İyi biri olmak, zayıflık değildir. Bu dünyada bilinçli bir seçimdir. Ve çocuk bu cevabı uzun uzun düşünerek vermez. Çünkü içinden gelir. Henüz bozulmamış bir pusula gibidir Animasyon sanki şunu hatırlatır: Hayat seni çok şey yapmaya zorlayacak. Ama iyi kalabilmek, hepsinden daha zor olacak. Belki de bu yüzden bu cevap insanın içine dokunur. Çünkü çoğumuz büyürken bunu kaybettik. Ama hâlâ… özlüyoruz. Oğlan, Köstebek, Tilki ve At, izleyiciyi değiştirmeye çalışmaz. Onu olduğu yerde bulur. Yormaz, zorlamaz, öğretmez. Sadece şunu söyler: “Bu hâlinle de varsın ve iyi ki varsın” Ve belki de çağımızda duyulması en zor ama en gerekli cümle budur. Seni seviyorum demekten ve yardıma ihtiyacınız olduğunda "imdat" demekten çekinmeyin. Tilki'nin de dediği gibi: Yardım istemek vazgeçmek değildir. Vazgeçmeyi reddetmektir.