(@) - Raf

Konusuna bakarak film seçtiğimde; genelde, Hitler, Almanya, Yahudiler temalı bir şey görürsem izlemeyi erteliyorum ya da direkt izlemiyorum. Sizi bilmem ama beni bayıyor artık çünkü sürüsüyle yapım var. Bu filmeyse rastgele başladım: ismi ve posteri ilgimi çektiği için. Oynat tuşuna…devamı

levieden 8 months ago

Şeyler

Georges Perec

2 Gönderi

Perec’le nihayet tanıştık. Kitap bir ev tasviriyle açılıyor: o kadar detaylı (kitabın ismiyle bağıntılı olarak birçok “şey”le dolu içi) ve göze hitap eden bir şekilde anlatılmış ki biz okuyucu olarak okumuyor da izliyor gibiyiz o evi. Kitabın türü roman olarak…devamıPerec’le nihayet tanıştık. Kitap bir ev tasviriyle açılıyor: o kadar detaylı (kitabın ismiyle bağıntılı olarak birçok “şey”le dolu içi) ve göze hitap eden bir şekilde anlatılmış ki biz okuyucu olarak okumuyor da izliyor gibiyiz o evi. Kitabın türü roman olarak geçiyor ama okurken roman okuyor gibi de hissetmiyoruz. Tam olarak bir tür söylemem gerekirse anlatıya daha yakın bir anlatı-roman? derdim herhalde. Çok kısa ama nokta atışı tespitlerle dolu. Jerome ile Sylvie isimli iki karakterin 60’lı yıllarda geçen gençlik rüyalarını anlatıyor: İyi bir eve, yaşama, hayata, şeylere sahip olmak… Çoğu şeye direnmek, karşı çıkmak, korkmak bir yandan; gelecek kaygısıyla boğuşmak, anın tadını çıkarmak, geçmişe takılmak, geride kaldığını hissetmek, sorumlulukların aniden omzuna binmesi, iş hayatına atılmak… Daha bir sürü şey sayabilirim ama tek bir şeyle özetlemek gerekirse 20’li yaşlarında hayata adapte olmaya çalışmak ve kendini bulmak derdim herhalde. Tüm bunları anlatırken içinde bulunulan toplumsal düzeni de eleştirmekten geri durmuyor tabi Perec. Anlatımı zaten çok canlı, ilk başta da dediğim gibi, o giriş kısmını bir filmin açılış sekansı olarak hayal ettim hep. 20’li 30’lu yaşlarınızdaysanız ve özellikle iş konusunda ama genel olarak hayatta da amacınızın ne olduğuna dair sorgulamalar ilginizi çekiyorsa bir bakın derim bu kitaba. “Jerome’la Sylvie birbirlerine ‘sabırsızlık 20. yüzyılın özelliği’ diyorlardı. Yirmi yaşında, yaşamın ne olabileceğini, içerdiği mutlulukları, sağladığı sonsuz kazanımları vb. gördükleri ya da gördüklerini sandıkları zaman, beklemeye güçleri olmadıklarını anladılar. Tıpkı başkaları gibi bir yere gelebilirlerdi; ama onlar o noktaya gelmiş olmaktan başka bir istek duymuyorlardı. Entelektüel olarak adlandırılmaları kuşkusuz bu bakımdan yerinde olurdu. Çünkü her şey onları haksız çıkarıyordu, en başta da yaşamın kendisi. Yaşamın tadını çıkarmak istiyorlardı ama bu tad dört bir yanlarında mülkiyetle karışıyordu. Bağımsız, neredeyse masum kalmak istiyorlardı ama yıllar yine de akıp gidiyor ve onlara hiçbir kazanç sağlamıyordu. Başkaları zincirlerle dolu da olsalar ilerliyorlardı, oysa onlar hiç ilerlemiyorlardı. Başkaları sonunda zenginlikte salt bir amaç görüyorlardı, oysa onların hiç paraları yoktu.” (syf 42-43) “Oysa yanılıyorlardı; kendilerini yitirmek üzereydiler. Ne dönemecini, ne de sonunu bildikleri bir yol boyunca sürükleniyormuş duygusunu duymaya başlamışlardı şimdiden. Zaman zaman korktukları da oluyordu. Ama çoğu kez yalnızca sabırsızdılar; kendilerini hazır hissediyorlardı; olaylara açıktılar, yaşamayı bekliyorlardı, para bekliyorlardı.” (syf 18)

levieden 11 months ago

Sırça Fanus

Sylvia Plath

2 Gönderi

Sırça Fanus benim “hayatımın kitapları”ndan olacağını düşündüğüm bir kitaptı. Ama ne yalan söyleyeyim olmadı ya da oldu fakat nasıl sekteye uğradı? Birincisi beklediğimden çok çok daha akıcı ve okuması kolay bir kitaptı. Sadece dil ve anlatım olarak değil, konu olarak…devamıSırça Fanus benim “hayatımın kitapları”ndan olacağını düşündüğüm bir kitaptı. Ama ne yalan söyleyeyim olmadı ya da oldu fakat nasıl sekteye uğradı? Birincisi beklediğimden çok çok daha akıcı ve okuması kolay bir kitaptı. Sadece dil ve anlatım olarak değil, konu olarak da çok ilgi çekiciydi. Bu sebeple akıcılığı katlanarak arttı kitabın. İkinci olarak adeta anti-kahraman diyebileceğimiz ana karaktere ve aynı şekilde diğer yan karakterlere sahip olduğunu bilmiyordum dolayısıyla bu özelliğini çok sevdim. Üçüncüsü olay örgüsünü daha bütünlüklü beklemiştim fakat episotlardan oluşuyor gibiydi. Yani karakterimizin hayatındaki belli başlı kesitleri bir bütün halinde okuduk gibi hissettim ama dediğim gibi o parçalar tek tek hissediliyordu okurken. Dördüncü ve belki de en önemlisi: kitabın çevirisi. Önce şuna bir açıklık getireyim: kitabın çevirisi kötüydü demiyorum. Her ne kadar kitapla ilgili önceden pek bir şey bilmesem de o meşhur “fig tree anology” (incir ağacı anolojisi) ve başka birçok alıntıyı ingilizcesinden okumuştum. Ve ÇOK beğenmiştim. En başta da bu alıntılardan ötürü hayatımın kitabı olacağını düşünmüştüm zaten. Ama bence bu kitap kesinlikle ingilizcesinden okunmalı çünkü çeviri sebebiyle anlatımda çok eksikler olmuş. Örneğin kitabın meşhur bir alıntısı var: “I am. I am. I am.” diye. Bu Türkçe’ye “Varım. Varım. Varım.” olarak çevrilmiş. Diyeceksiniz ki şimdi “Ee, tamam. Ne hata var bunda?” Hata var demiyorum kesinlikle ama vurgu çok yanlış bir yerde bana kalırsa. İngilizcesinde vurgu “I”da. Yani benlikte ve ‘ben’de. Halbuki Türkçe çevirisinde fiilde: ‘var olmak’ta. “I am.” dediğinde kişi; bu satırlarda, önce kendisinin ve benliğinin farkına varır gibi daha sonrasında ise var olmak eyleminin genel anlamında ne anlama geldiğinin bilincine varmakta. En azından ben böyle anladım, çok yüzeysel olarak anlatmak gerekirse. Sadece bu kısım değil, kitapta birçok kısım çeviri anlamında beni rahatsız etti. Öyle ki fig tree analogy kısmını okurken önce bir an anlayamadım o kısmı okuduğumu. Yarısına geldiğimde acaba o kısmı mı okuyorum şu an dedim. Ve sonrasında anladım. Bence Sylvia’nın her şeyden önce bir şair olduğu -çok iyi bir şair olduğu- göz ardı edilmiş bu sebeple orijinal dilindeki kelime seçimleri ve söz dizimi Türkçesinde karşılık bulamamış. Bu da anlatımda çok önemli kayıplara -etkileyicilik anlamında- sebep olmuş. Bir diğer gördüğüm eksiklikse Sylvia’nın hayatına ve yaşamına dair romanın ne kadar paralellik gösterdiği. Evet, kitabın sonunda bununla alakalı bir kısım var Sylvia’nın çizimleri eşliğinde fakat yetersiz buldum. Bu anlamda Levent Cinemre’nin ne kadar titiz ve özenli bir çevirmen (Jack London çevirilerini kastediyorum) olduğunu bir kez daha anladım. Yazarın intihar şekli, onu bu noktaya götüren süreçler, babasının ölümü ve bundan ne kadar etkilendiği vs vs çok eksik kalmış bu da romanı özümsemek konusunda yeterli desteği sunmuyor. Yazının başında hayatımın kitabı olmadı ya da neden olamadı gibi bir şey demiştim ama kitabı bitirmemin üzerinden günler geçtikten ve üzerine çokça düşündükten sonra kitabı ne kadar sevdiğimi tekrar anladım ama tekrar altını çizeyim “İngilizce olarak okuduğum kısımları”. İleriki bir zamanda baştan sona tekrar okuyacağım bu kitabı ve o zaman gerçek anlamda en çok sevdiğim kitaplar arasında kalıcı bir yere sahip olacak diye düşünüyorum. Tabi hayat ne getirir bilinmez. O ‘Bell Jar’ın (Sırça Fanus) herkes için biraz da olsa aralanması dileğiyle…

levieden 11 months ago

Arkadaşı Suçlamak

Lee Kkochnim

6 Gönderi

Bu kitap için dili ve anlatımı basitti demeyeceğim, ortaokula giden birisinin yazacağı şekilde yazılmıştı diyeceğim. Bir insan ortaokula gidip de çok iyi şeyler yazamaz mı? Yazabilir elbette. Ama bu onlardan değil. Bu tarzda bir ifade kullanmamın sebebi kitaptaki olayların ve…devamıBu kitap için dili ve anlatımı basitti demeyeceğim, ortaokula giden birisinin yazacağı şekilde yazılmıştı diyeceğim. Bir insan ortaokula gidip de çok iyi şeyler yazamaz mı? Yazabilir elbette. Ama bu onlardan değil. Bu tarzda bir ifade kullanmamın sebebi kitaptaki olayların ve duyguların çok basit, kolaya kaçılmış ve üzerine düşünülmemiş şekilde ele alınmasıydı. Çocukçaydı yani. [Özellikle profil uzmanının bakış açısından yazılan kısımlar beni aşırı gıcık etti. Örneğin; *Profil uzmanının temkinli sözlerine rağmen Cuyon tepkisizdi. "Neye bakıyorsun öyle?" Deminden beri sadece tek bir noktaya bakmasını garipsediği için sordu. Cuyõn fısıldadı, bakışlar hâlâ aynı yerde sabitti. "Görmüyor musunuz?" "Neyi?" Başını Cuyon'un baktığı yere çevirdi ama hiçbir şey göremedi. "Sõin." Profil uzmanının yüz ifadesi kimsenin farkına dahi varamayacağı kadar ani ve ustaca değişti* (syf 125) Ya da; *Ne düşünüyordu acaba? Profil uzmanının kafası hızla çalıştı. Avukatının onu bırakacağını söylediği şu sıralar aniden ölen arkadaşını gördüğünü söylemesi tuhaftı. Belki de bu bir stratejidir. Duruşmada dezavantajli duruma düşünce daha az ceza almak için akıl hastasıymış gibi mi davranıyordu? Yoksa suçluluk duygusuna dayanamayıp sonunda itiraf mı edecekti? Profil uzmanı, bu anın çok önemli olduğunu sezgisel olarak fark etti.* (syf 126) Yani profil uzmanı ilah mı yoksa ben mi bir şeyleri kaçırdım? Bu kadar yok onu farketti yok bunu farketti, bu anın çok önemli olduğunu anladı… Kör göze parmak gibi, hiç ama hiç beğenmedim ve bunu kişisel zevk olarak söylemiyorum. Gerçekten kötü yazılmış bir kitap. Ne davayı ne sorguyu ne de karakter gelişimlerini gerçeğe yakın bulmadım ben açıkçası. Değinmeye çalıştığı konular güzel fakat işleyiş gerçekten hiç olmamış: Çocuk suçlu, işlenilip işlenilmediğinden emin olamadığımız bir suç, toplumun ve ebeveynlerin suçtaki rolü vs. Kitap okumaya yeni başlayanlara bile önerebileceğim bir kitap değil bu, akıcı ve kısa olmasına rağmen.

levieden 12 months ago

Kırışıklıklar

Paco Roca

1 Gönderi

ya öyle hiç duyulmamış bir şey anlatmıyor bu kitap (çizgiroman) ama ilk 5 sayfası özellikle gözlerimi doldurdu baya ve tek oturuşta bitirdim. yaşlı insanları hep çok sevmişimdir zaten, hikayelerini falan da dinlemeyi severim. burada öyle nutukvari anlatımlar yok, aksine çok…devamı

levieden 1 year ago

Şölen

Thomas Vinterberg

8 Gönderi

Yanlışım varsa düzeltin lütfen. Dogme 95 (Dogma 95) Lars von Trier ve Thomas Vinterberg tarafından başlatılmış yenilikçi bir film hareketi. İsminden de anlaşılacağı üzere 95 yılında ortaya çıkıyor fakat ilk örneği 98 yapımlı Festen (The Celebration) isimli filmle ortaya konuluyor.…devamıYanlışım varsa düzeltin lütfen. Dogme 95 (Dogma 95) Lars von Trier ve Thomas Vinterberg tarafından başlatılmış yenilikçi bir film hareketi. İsminden de anlaşılacağı üzere 95 yılında ortaya çıkıyor fakat ilk örneği 98 yapımlı Festen (The Celebration) isimli filmle ortaya konuluyor. Peki bu hareket, Trier’le Vinterberg neyi savunuyor? Dogma 95 tarafından belirlenen kurallar: 1. Çekimler stüdyo dışında yapılmalıdır. Sahne donanımı ve setler içeri taşınmamalıdır. (Hikaye özel bir sahne donanımı gerektiriyorsa, stüdyo dışında bu donanıma uygun bir mekân seçilmelidir.) 2. Ses, kesinlikle görüntülerden ayrı olarak üretilmemelidir ya da tersi. (Sahne içinde üretiliyor olmadığı sürece müzik kullanılmamalıdır.) 3. Kamera, elde taşınıyor olmalıdır. Elde taşınan kamera ile elde edilecek hareketlilik ya da hareketsizlikler serbesttir. (Film, kameranın durduğu yerde çekilmemeli; kamera filmin olduğu yerde olmalıdır.) 4. Film, renkli olmalıdır. Özel ışıklandırma kullanılamaz. (Eğer çekilecek olan sahnede filmin pozlandırması için çok az bir ışık söz konusuysa, sahne kesilmeli ya da tek bir lamba kameraya iliştirilmelidir.) 5. Optik numaralar ve filtreler kesinlikle yasaktır. 6. Film, gelişigüzel aksiyon içermemelidir. (Öldürme, silahlar, vs. bulunmamalıdır.) 7. Zamansal ve coğrafi yabancılaştırmalar yasaktır. (Kısaca film, şimdi ve burada geçmelidir.) 8. Tür filmleri kabul edilemez. 9. Film formatı 35 mm (Academy standardı) olmalıdır. 10. Yönetmen, jenerikte belirtilmemelidir. “Ayrıca yönetmen, kişisel adlardan sakınacağına, artık sanatçı olmadığına, anları bütünden daha önemli gördüğü gibi, bir 'iş' yaratmaktan kaçınacağına, en büyük hedefinin karakterlerinden ve ortamdan gerçegi açığa çıkarmak olacağına ve bunu elinden geldiğince iyi tadlarla estetik faktörler pahasına yapacağına and içer.” (Kuralları ve bu paragrafı internetten aldım.) İlk yarım saati kameranın elden ele taşınması, dönmesi, çok alışık olmadığımız şekillerdeki hareketleri ve çekim açıları sebebiyle film sizi adeta dışarı itiyor. Fakat konusu bakımındansa içine çekiyor. Sonrasında ise bu kamera hareketlerine alışıyoruz ve adeta “normal” ya da alışık olduğumuz şekilleri unutuyoruz. İskandinavlar genellikle olayları serinkanlılıkla ele almalarıyla bilinirler. Dolayısıyla filmin ilk yarım saatindeki karmaşa ve kavga (her anlamda) beni biraz şaşırttı ve yer yer rahatsız etti. Çünkü daha soğuk ve mesafeli bir yaklaşım beklemiştim. Fakat daha sonra film ilerledikçe beklediğim şey gerçekleşti ve ortaya çıkan iğrenç aile “sırrı”na rağmen hep birlikte sofralara oturup şarkılar söyleyip danslar edip birbirlerinin yüzlerine bakabiliyor olmaları “Tamam,” dedirtti. “İşte şimdi oldu.” Festen 98 yılında Cannes’da Jüri Özel Ödülü’nü kazanmış. Ve Vinterberg film ve hareket için şunları söylemiş: “Dogme'nin birçok insana ilham verdiğini ve dijital bir hareket başlattığını düşünüyorum. Kişisel olarak, her zaman Dogme filmleri yapmanın fantastik olduğuna ve bunun çok iyi hissettirdiğine inanıyorum ama 'Kutlama'yı (Festen) çektiğimde tamamlandığımı hissettim. Benim için Dogme yolunun sonu gibiydi, gidebileceğim kadar uzağa gitmiştim onunla." Sonlara doğru çakmak ışığında çekilmiş kısımları estetik açıdan çok beğendim. Totalde 35 tane film gördüm bu akımdan. Bakmaya çalışacağım diğerlerine de. Genel olarak filme puanımsa (haddimse) 7.5 / 10

levieden 1 year ago

Fırın Saldırısı

Haruki Murakami

5 Gönderi

Murakami’den okuduğum ilk kitap. Yazarla tanışmak için çekincelerim vardı nedense uzun zamandır. Sahafta beni çağırdı ama resmen bu kitap ve benimle eve geldi. Bir oturuşta da okudum zaten çünkü hem kısa hem de resimli bir baskı bu. Bazı insanlar kitaba…devamı

levieden 1 year ago

Adolescence

Stephen Graham

90 Gönderi

Uzun zamandır (dizi anlamında) izlediğim en iyi işlerden biri. Netflix yapımı olmasına rağmen hem de… Sanırım bu kadar etkilenmemin en başlıca sebebi dizinin plan sekans çekilmiş olması. Diğer cinayet içerikli yapımlarda görmeye alışkın olduğumuz kan, vahşet vb. şeyleri içermeden sizi…devamıUzun zamandır (dizi anlamında) izlediğim en iyi işlerden biri. Netflix yapımı olmasına rağmen hem de… Sanırım bu kadar etkilenmemin en başlıca sebebi dizinin plan sekans çekilmiş olması. Diğer cinayet içerikli yapımlarda görmeye alışkın olduğumuz kan, vahşet vb. şeyleri içermeden sizi diken üstünde tutan sayısız yeri var. Dizi bazılarına “eksik” ya da “yarım kalmış” gelebilir. Ama yapımın kendisinin bunu umursadığını sanmıyorum çünkü farklı kaygılarla ele alınmış bir yapım kendisi: İşlenen suçun kendisindense; etkileri ve suça sebep olan şeyler üzerine odaklanılmış daha çok. Ve hayır, bunu ‘kurbana ve ailesine ne olmuş’ üzerinden de yapmıyor. Bilakis; suçlu, yakın çevresi ve diğer insanların tüm bu durumlara etkisi ve etkilenme şekilleri üzerinden inceliyor. Bir öğretmen olarak okullardaki zorbalık durumunun ve buna nasıl yaklaşıldığının (öğretmenler, veliler, akranlar ve yetkili diğer kişiler tarafından) çok iyi aktarıldığını düşünüyorum. Sosyal medyanın insanların nasıl tek gerçekliği haline geldiğininin ve birey olarak bu gerçeklikte yaşamanın zorluğunun çok güzel bir özeti olmuş. 3. bölümdeki (danışman diyeceğim?) kadınla olan kısımlar izlemesi en zor kısımlardandı sanırım benim için. Özellikle son kısmı… Birçok çocuk / ergen maalesef ki bu şekilde diye düşündüm. Aynı Jamie’nin anne ve babası gibi daha çok şey yapmalıydık dedim ama bir yerden sonra elimizden bir şey gelmediğini de kabul eder gibi oldum. Aurora’nın “Through the Eyes of a Child”ıyla diziyi bitirmeleri de çok manidar olmuş. Tekrardan dinlerken mest oldum. Kendisinin en sevdiğim şarkılarından biridir. Dinlemeyen varsa daha önce kendisini, canlı bir konseri var Youtube’da: Live in Nidarosdomen [Full Concert] isminde. Şiddetle öneririm. Norveç’te, tarihi bir katedralde bir orkestra eşliğinde verdiği ilk konser. Efsanedir. Bu 4 bölümlük mini diziyi de vakti olan herkese öneririm.

levieden 1 year ago

Soğuk - Bir Soyutlama

Thomas Bernhard

3 Gönderi

kitabı ilk okumaya başladığımda serinin bir önceki kitabı olan nefes’in biraz tekrarı gibi gelmişti yer yer çünkü iki kitapta da geçirdiği ve sürekli farklı şekillerde -adeta mutasyon geçirerek tekrarlayan- zuhur eden ağır akciğer hastalığını, doktorlara ve tıbba olan güvensizliklerini, yanlış…devamıkitabı ilk okumaya başladığımda serinin bir önceki kitabı olan nefes’in biraz tekrarı gibi gelmişti yer yer çünkü iki kitapta da geçirdiği ve sürekli farklı şekillerde -adeta mutasyon geçirerek tekrarlayan- zuhur eden ağır akciğer hastalığını, doktorlara ve tıbba olan güvensizliklerini, yanlış tedavileri okuyoruz. her iki kitapta da arka planda çok sevdiği büyükbabasının ve sonradan derin bir bağ kurduğu annesinin hastalıklarını da görüyoruz sık sık. bununla birlikte bu kitapta yer alan köklerini, nereden geldiğini hiç tanışmadığı babası üzerinden sorguladığı kısımları da çok beğendim. aynı hastalığa farklı şiddetlerde ve şekillerde sahip olan sanatoryum sakinleri arasında bile yer bulamayışını, “dış dünya”da bulaşıcı ve ölümcül hastalığı sebebiyle dışlanırken ve istenmezken, kendi “özdeş”leri arasında da var olan ve hiçbir zaman izlerini kaybettirmeyen sosyoekonomik faktörler sebebiyle oradaki birçok hasta gibi diğer ayrıcalıklılar ve doktorlar tarafından dışlanışını ve izole edilişini konu ediniyor. hoş, bernhard da onları istemiyor ve kabul etmiyor zaten. çünkü hepsine olan inancını ve güvenini -çok da haklı olarak- kaybetmiş. yaşadığı umutsuzluk elbette had safhada. nefes’teki kadar şiddetli ölümlerle karşılaşmıyoruz belki bu kitapta ama aslında durum yine o kadar vahim çünkü bernhard gibi biz de alışıyoruz bu ölümlere. o kadar da önemli gelmiyor çünkü kendisi gibi biz de farkında olmadan bu ölümlere, ortadan kayboluşlara kayıtsızlaşıyoruz; sıradanlaşıyor. dolayısıyla kitabın alt başlığıyla da paralel olarak “bir soyutlanma”ya gidiyoruz. öyle ki bernhard’ın da dediği gibi aksini yaparsak “teatralleşiriz”: “Görüşlerim coşkulu, acım teatraldi.” syf 18 kitapta yer yer yazarlıkla ve yazar olmakla ilgili kısımlar da vardı. (yazarın nasıl utanç duygusundan yoksun olması gerektiğiyle ilgili kısımlar.) her şeyin anlamsızlığıyla ve gerçeklik denen şeyin birer yalandan ibaret olduğuyla ilgili kısımlar. geçmişin ve köklerimizin yaşamımız boyunca bizi kovalayacağıyla ilgili kısımlar… kitabın son sayfaları özellikle beni çok etkiledi. 60’tan sonrası diyebilirim. tesadüf eseri çok da manidar bir şekilde kitabın içeriğiyle eşleşen bir şarkıyla okudum o kısımları: come - adrianne lenker 🎶 bu son sayfalarda çok sevdiği fakat bunun farkına sonradan vardığı ve büyükbabasından neredeyse hatıra olarak kalan müziğe tekrardan tutunuşunu, dostoyevski’nin ecinniler’iyle tanışmasını ve üzerindeki büyük etkisini, hayatla mücadelesini okuyoruz. “Burada sadece ölüm arzusu, ölüm dürtüsü, ölüm hazırlığı vardı, bu yüzden yaşam arzumu ve dürtümü saklı tutmak zorundaydım. Kendimi ele vermemeliydim. Elimden geldiğince digerlerinin ölümcül korolarına katıldım, ama içimden bütün gücümle buna karşı koydum. Sırrımı saklamak için bu aldatmacayı sürdürmeliydim. Buradan en kısa zamanda kurtulmak zorundaydım. Ama bunu başarmak için, buradaki kuralları çiğneyebilecek kadar güçlü olmalıydım. Kendi yasalarıma göre yaşamak zorundaydım. Kendi yasalarıma uyarken onlarınkileri çiğnemeliydim. (…) en önemlisi de, hayatımı zihnimde hissetmeli (…)” syf 76-77 bernhard’ın otobiyografik beşlemesinin 4. kitabı bu kitap. her kitapta olduğu gibi etkileyici ve çarpıcı. son kitabını da merakla bekliyorum

levieden 1 year ago

Porselen Bebek

Selçuk Baran

1 Gönderi

Selçuk Baran benim en sevdiğim yazarlardan ve öykücülerden. Bu kitabı ise bir çocuk kitabı olarak geçiyor ama bence yetişkinler için bir çocuk kitabı. Çünkü işlediği konular ağır ve hüzünlü. Dil ve anlatım olarak da kesinlikle bir çocuk kitabı değil bence.…devamı