(@) - Raf

Hans Fallada’yla tanışma kitabımdı, maalesef ki pek memnun kalamadım. Yazardan beklentim çok yüksekti evet ama kitabı sevemememle çok da alakası yoktu bu durumun çünkü dil bakımından beni hiç içine alamadı kitap. Ne anlatmak ya da neyi başarmak istediğini de anlayamadım.…devamı

levieden 1 year ago

Lizbon'a Gece Treni

Pascal Mercier

4 Gönderi

“Birer nehirdir hayatlarımız adına ölüm denen, o denize doğru akan” Bu alıntıyla başlıyor kitap ve 4 bölümden oluşuyor: Yola çıkış, karşılaşma, deneme ve geri dönüş olmak üzere. Bölümler adlarıyla müsemma. Gelelim konusuna: Antik diller öğretmeni Gregorius’un her zamanki akışında, biteviye…devamı“Birer nehirdir hayatlarımız adına ölüm denen, o denize doğru akan” Bu alıntıyla başlıyor kitap ve 4 bölümden oluşuyor: Yola çıkış, karşılaşma, deneme ve geri dönüş olmak üzere. Bölümler adlarıyla müsemma. Gelelim konusuna: Antik diller öğretmeni Gregorius’un her zamanki akışında, biteviye ilerleyen hayatı, pek de sıradan olmayan bir görüntüye şahitlik etmesiyle köklerinden sarsılıyor: Köprünün tam ortasında bir kadın; dirseklerini parmaklığa dayamış, bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda mektuba benzeyen bir şey okuyor. Yine çok da sıradan olmayan bir şekilde gelişen diyalogları sonrası Gregorius duyduğu portekizce bir kelimenin (Português) büyüsüne kapılıyor ve bu büyü bir dizi eylemi gerçekleştirmesine sebep oluyor, hem de karakterine ve alışkanlıklarına çok ters düşecek şekilde. Bu büyü hala etkisini sürdürürken girdiği bir kitapçıda portekizce bir kitaba rastlıyor ve kitapçının okuyup çevirdiği sunuş kısmından çok etkilenip kitabı almaya karar veriyor. Böylelikle kitabın yazarı olan Prado’yu, Portekizceyi ve Lizbon’u keşfi başlıyor Gregorius’un. Çünkü kitabı evde çevirmekle uğraşıp okudukça Prado’nun hayatına, fikirlerine ve karakterine olan merakı gitgide artıyor ve her şeyini bir anda bırakıp Lizbon’a Prado’nun izini sürmeye gidiyor. Biz de bir yandan Gregorius’un keşif yolculuğunu okurken (hem kendi içine, hem Prado’nun hayatına, hem de Lizbon’a) bir yandan da Prado’nun kitabını ve notlarını okuyoruz. Kitap içinde kitap gibi yani. Arka planda Salazar’ın diktatörlük dönemi, iç içe geçmiş hayatlar, aile, arkadaşlık, aşk, ölüm, yalnızlık, özgürlük, mutluluk, başka biri olma ve başka hayatlar yaşama, ebeynliğin çocuklar üzerindeki kırılgan etkisi, belki de yıllarca alışık olduğun şeyin / yerin / insanın bir anlığına da olsa o tanıdık halinden sıyrılması, yabancılaşması vs vs. anlatılıyor. Kısacası kitap, tüm bir hayata / hayatlara derinlemesine iniyor ve bunu yaparken kendi hayatınızı ve insan ilişkilerini de sorgulatıyor size. Yazım tekniği olarak da çok beğendim hikayeyi. En başta kurgu içinde kurgu okuyor olmamız, sonrasında metnin bazı kısımlarının portekizce aslında bırakılması ve çevrilmemesi (etkileyiciliği inanılmaz artırmış setting ve context bakımından), rüyaları anlattığı kısımlarda eğer karakter bir anda uyuya kalmışsa mesela, rüya anlatımını da kusursuz bir geçişle aktarması; sanki bi’ anda uykuya dalmışçasına, anlatımı bölmeden ilerliyor. Anlatılan şeyin rüya olduğunu ancak birkaç cümle sonra idrak ediyorsunuz, aynı o uykuyla uyanıklık arasındaki hal gibi. Bununla birlikte Prado’nun kitabındaki anlatım da ayrı bir lezzetteydi. Karakterler ise her biri ayrı ayrı o kadar üç boyutlu ve gerçeğe yakındı ki tarihi bir kurgu okuyormuşum hissine kapıldım yer yer. Sanki gerçekten var olmuşlar ve sayfaların dışına çoktan taşmışlar gibi. İnanılmaz akıcı bir kitap diyemem ama okuması zor bir kitap da değil. Sadece tadını çıkararak ve kendi hızınızda okumanızı öneririm ben kitabı ve naçizane kışın okumanın daha da güzel olacağını düşünüyorum. Kitabın ilk başlarını okurken (Gregorius Lizbon’u keşfederken demek istiyorum yani) kendime Romantikler için Lizbon’a Gezi Rehberi diye bir liste yaptım. Gregorius’un Prado’nun izlerini takip ettiği Lizbon sokaklarını ve yollarını not aldım belki ilerde gitmek nasip olursa diye. Tüm kitap boyunca yapamadım elbette ama bir gün aynı sokakları gezebilme ihtimali bile beni inanılmaz mutlu etti diyebilirim <3 Son olarak birkaç alıntı bırakayım ve okuma anlamında benim açımdan çok verimsiz geçen bir 2024’ün en iyi kitaplarındandı diyeyim bu kitap için. Tüm zamanların favori kitaplarına da girdi elbette ✨ “JUVENTUDE IMORTAL. ÖLÜMSÜZ GENÇLİK. Gençken, ölümsüzmüş gibi yaşarız. Ölümsüzlük hakkındaki bilgimiz, incecik kağıt bir zar gibi sarar bizi, tenimize neredeyse dokunmaz. Hayatımızın hangi döneminde değişir bu? O zar ne zaman daha sıkı sarmaya başlar bizi; ve sonunda boğar? O zarın, hafif ama yine de inatla kalan baskısını nasıl anlarız ki o baskı asla gevşemeyeceğini bize öğretir? Başkalarında nasıl anlarız bunu? Kendimizde nasıl anlarız?” “Hayatın eksik olarak, bir gövde olarak kalacağı korkusu; insanın artık olmayı hedeflediği kişi olamayacağının bilincine varması. “ “O INTERIOR DO EXTERIOR DO INTERIOR. İÇİN DIŞININ İÇİ” “İçimizde olanın ancak küçük bir kısmını yaşayabiliyorsak, gerisine ne oluyor?”

levieden 1 year ago

Küçük Bombalar Cemiyeti

Karan Mahajan

1 Gönderi

Küçük Bombalar Cemiyeti aslında çok da yabancısı olmadığımız bir konuya değiniyor temelinde: terör/terörizm. Tek farkı Hindistan’da geçiyor olması. Kalan her şey ortak bana kalırsa. Temelde 2 aile etrafında gelişiyor hikaye, en azından çıkış noktası: Khuranalar ve Ahmetler. Hindistandaki kast sistemi…devamıKüçük Bombalar Cemiyeti aslında çok da yabancısı olmadığımız bir konuya değiniyor temelinde: terör/terörizm. Tek farkı Hindistan’da geçiyor olması. Kalan her şey ortak bana kalırsa. Temelde 2 aile etrafında gelişiyor hikaye, en azından çıkış noktası: Khuranalar ve Ahmetler. Hindistandaki kast sistemi zaten malum. Yıllar geçtikçe bu sistemin etkisi azalsa da farklı açılardan devam ettiğini görmek mümkün. Bu kitapta da bu ayrılıkçı sistemin din üzerinden devam ettiğini görmek (sınıfsal taraflarıyla birlikte elbette) mümkün. Khuranalar iki oğulları Tuşar ve Nakul ile birlikte 4 kişilik Hindu bir aile. Baba Vikas belgesel / film yapımcısı, anne Dipa ev ekonomisine katkıda bulunmak için pastacılıkla uğraşan bir ev hanımı. Vikas’ın ailesi sınıfsal olarak orta üst sınıfa mensup olsalar da ailesinden farklı bir yol izleyip sanata yönelmeyi seçen Vikas, içten içe yıllar boyu bir türlü elde edemediği başarılar sebebiyle ailesine ve Dipa’ya, çocuklarına karşı mahcup. Vikas’ın bitmek bilmeyen buhranları karşısında ise Dipa çocuklarına ve pastacılık işine bağlanmış, duygusal anlamda yalnız bırakılmış bir kadın. Ahmetler ise 3 kişilik Müslüman bir aile. Oğulları Mansur, Tuşar ve Nakul’la yakın arkadaş (her ne kadar iki aile de içten içe dini sebeplerden ötürü bu yakınlıktan rahatsızlık duysa da). Baba Şerif Ahmet ve anne Afşin Ahmet ise ekonomik anlamda daha üst sınıfa mensup diyebiliriz (Ahmetlerin plastik üzerine fabrikaları var). Her ne kadar müslüman olsalar da sanılanın aksine çok da dindar olmadıklarını görüyoruz. Ayrımcılık ve ön yargılar o kadar hat safhaya çıkıyor ki müslüman olmaktan sürekli olarak utandıklarını görüyoruz (bunda terör saldırılarının sürekli olarak müslüman terör örgütleri tarafından yapıldığına dair ön yargıların payı da büyük elbette). Sonuç olarak bu iki ailenin kaderi bir trajediyle (terör saldırısıyla) birleşiyor, ayrılıyor, tekrar birleşiyor… Bir gün Delhi’de bir pazarda patlayan bomba sonucu Tuşar ve Nakul hayatını kaybediyor, Mansur ise yaralı olarak sağ kalıyor. Tabi buna sağ kalmak denilirse… Yıllarca süren fiziksel ve psikolojik ağrılar Mansur’un peşini bırakmıyor ve elbette trajedi de… Biz de temelde bunu okuyoruz. “Her sabah kalkıp sıkıntısını Bittoo marka bir deftere yazıyor, hayatı üstüne düşünüyor ve olayların başka yönde seyretmesinin mümkün olmadığı sonucuna varıyordu; hala 1996 patlamasıyla başlayan evrenin içindeydi; onun bir gecede sonlanacağını düşünerek hata etmişti. Oysa hiçbir şey için geçerli değildi bu. Trajediye de ölüme veya aşka alışır gibi alışmanız gerekiyordu. Ve o alışmış, yerine yerleşmişti.” Tüm kitap boyunca bu satırları hissediyoruz. Bir noktadan sonra ise tüm bu “şiddetin tekrar vasıtasıyla nasıl da gerçekliğini yitirdiğini” ve insanın yaşı kaç olursa olsun tüm bunlarla baş etmek için nasıl da donanımsız ve hazırlıksız olduğunu kitap her seferinde gözler önüne seriyor gerçekten. Bir de şöyle satırlar var: “Bence sürekli sağdan soldan duyduğumuz küçük bombalar, yerini bile bilmediğimiz pazarlarda patlayıp beş-altı kişiyi öldüren bombalar daha fena. Acıyı birkaç kişinin yaşamında yoğunlaştırıyorlar. En iyisi, cimrilik etmeden cömertçe öldürmek.” Bu satırlar ‘ateş düştüğü yeri yakar’ın farklı bir versiyonu gibi geldi bana. Kitapta bu farklı versiyonları da sürekli olarak görüyoruz zaten çünkü teröristlerin gözünden de anlatılan çokça bölüm var. “Bir insan neden başka canları almak için gönüllü olur, onu oraya götüren nokta nedir, herkes aslında bireysel savaşını mı verir?” gibi soruların yanıtlarını arıyoruz. Son sayfalarda ise suçlu psikolojisi öyle güzel anlatılmıştı ki adeta ben de oradaydım ve dışarıdan bir gözle olayları takip ediyordum, her şeyin farkında olarak. Kısacası kalınlığına aldanmadan, kısa sürede okuyup bitirebileceğiniz oldukça akıcı ve etkileyici bir kitap Küçük Bombalar Cemiyeti. Okuduğum en harika şey mi? Hayır. Ama farklı bakış açıları sunması ve psikolojik alt tabanının çok iyi işlenmesi sebebiyle güzel bir kitap. 10 üzerinden 7-7.5 diyebilirim yani. Keyifli okumalar herkese✨

levieden 2 years ago

Deniz Duası

Khaled Hosseini

10 Gönderi

follow you down to the red oak tree. https://spotify.link/FSHPZw6n1Hb Bu şarkıyla okudum kitabı ve etkisi bin kat daha fazla oldu. Hosseini okumayı özlemişim. Yemyeşil başlayan hikayenin gittikçe puslu bir griye dönüşmesi ve sıklaşması da anlatımı oldukça derinleştirmiş. Mültecilik ve yersiz…devamı

levieden 2 years ago

Uyuyan ve İğ

Neil Gaiman

1 Gönderi

Adından da anlaşılacağı üzere bir uyuyan güzel masalı retelling’i 🧙🏼‍♀️Fakat bu sefer işin içine pamuk prenses de dahil oluyor ve daha modern bi’ anlatı olması sebebiyle de kendi kaderini çiziyor✨ Çizimlerini çok beğendim, hikayeyi çok üst noktalara taşımış bence. Keyifli…devamı

levieden 2 years ago

Ev

Paco Roca

2 Gönderi

Geçenlerde yazarıyla (aynı zamanda çizeri de oluyor kendisi) tanışma ve imzalatma şansı edindim. Aşırı tatlı, enerjisi falan çok pozitif biriydi ve kitapları imzalarken (her birine çizim yaparken doğrusu) küçük bir çocuk gibiydi gözümde. Böyle bir masaya oturmuş, sadece önündeki yaptığı…devamı

levieden 2 years ago

Şimdi ve Burada

John Maxwell Coetzee, Paul Auster

1 Gönderi

Normalde kitaba 7 puan verirdim fakat çok fazla tekrara düştüğünü düşünüyorum, bu yüzden 6. Bununla birlikte her iki yazarın da Filistin - İsrail meselesi üzerine bana çok da makul gelmeyen, "Filistin bir kere kaybetti ve bunu kabullenmeli"ye varan söylemlerinden rahatsız…devamıNormalde kitaba 7 puan verirdim fakat çok fazla tekrara düştüğünü düşünüyorum, bu yüzden 6. Bununla birlikte her iki yazarın da Filistin - İsrail meselesi üzerine bana çok da makul gelmeyen, "Filistin bir kere kaybetti ve bunu kabullenmeli"ye varan söylemlerinden rahatsız oldum. Güncelde belki farklı görüşleri vardır fakat kitabın geçtiği 2008-2011 yıllarındaki bu meseleyle ilgili görüşleri yer yer mantıklı ve "doğru" söylemler içerse de ara ara çelişiyor gibi de geldi bana. Her zaman için avrupalı yazarların (veya avrupalı herhangi bir insanın - fark etmez) orta doğuda olan fakat bir şekilde tüm dünyayı ilgilendiren meselelerde çok da objektif olamadıklarını ve de yapay "çözümler / çözüm önerileri" getirdiklerini düşünmüşümdür. Bu kitapta da biraz öyle hissettim, her ne kadar Paul Auster 10 Mart 2011 tarihli bir mektubunda "Dünyanın uzak köşelerinde olanları anlamakta çekilen zorluk. Amerika'da burnumun dibinde olanların dışında, bildiğim her şey medyanın (çoğunlukla New York Times ve New York Review of Books, biraz da TV ve radyo) filtresinden geçiyor ve olaylardan ne kadar uzaktaysam, bildiklerimden de o kadar kuşku duyuyorum. (...) ama iş Ortadoğu'da olanlara gelince, hiçbir şeyden emin değilim." söyleminde bulunsa da... Mektupların skalası çok geniş; birçok durumdan, olaydan ve konudan bahsediliyor. Başlıcaları: - spor (özellikle futbol ve bunun sistemleştirilmesi, estetik yaklaşımlar vs. tekrara düşüyor dediğim kısımlardan biri de burasıydı.) - yoksullaşmak, para ve ekonomik kriz (rakamlar ve simgeler ve temsiller, finans kapitalizmi) - ensest (nerede gerçekleşir? yatakta, zihinde, yazarken) - dil kime aittir? (konuşan herkese mi yoksa bir ulus devlet anlayışıyla ilişkili mi? insanın ilk dili ana dili olmayabilir mi? [Bu kısım kendi alanımla da ilişkili olduğundan okuması çok keyifliydi.] - sanatın içsel yaşamımızdaki öncü rolü ve bu rolün yerinde yeller esmesi belki de son yıllarda) - gelenek haline gelmiş aile yemekleri - eleştirmenin yazar üzerindeki etkisi - kendi yarattığımız gerçekliğin sefaletini yaşamak ve buna dair örnekler (1. İsrail-Filistin meselesi-ki hayatımda duyduğum en saçma çözüm önerisi, 2. Amerika'daki eyalet sisteminin sallantısı, 3. Amerika'daki eğitim sisteminin kötülüğü - kitaplarla kurulan bağ ve bunun geleceği Bazı bilgiler: * Paul Auster, röportajlarında söylediği hiçbir şeyi hatırlayamıyormuş. * Tommaso Debenetti isimli kişi çeşitli yazarların sahte röportajlarını yayımlamış zamanında ve Auster ve Coetzee de o yazarlardan biriymiş. * Coetzee'nin ilk kitaplık tecrübesi (syf 198) * Coetzee, okurlarla yapılan soru-cevap tarzı etkinlikleri sevmiyormuş. * Auster, Forrest Gump'ı kötü bir film olarak nitelendiriyor ve Tom Hanks'tan da kibirli vs. diye bahsediyor. Hem mektup okumayı sevenlere hem de Auster ve Coetzee'nin yazım tarzından hoşlanıp ikisini daha yakından tanımak isteyenlere önerebilirim bu kitabı. A. R. Ammans'tan bir şiirle kapatalım: "Yaşlanmak bile eskiyor yeni bir şey bulmak, ve bulmaya çalışmak eskiyor... yaşlanmak ve her şeyin eskimesi hakkında konuşmak eskiyor, sana diyorum, gerçekten eskiyor."

levieden 2 years ago

Sararmış Yapraklar

Aki Kaurismäki

25 Gönderi

“Syntynyt suruun ja puettu pettymyksin” isimli şarkıyı defalarca dinlememe sebep oldu. filmi izlemeyecek olsanız bile bu şarkıyı lütfen dinleyin, bayıldım ben 💖 konusundan bahsetmeyeyim, izleyerek keyfini çıkarın bence ama sadece bir aşk hikayesi değil bu film. onu da söylemeden geçmeyeyim.…devamı

levieden 2 years ago

Yükseliş

Stephen King

3 Gönderi

Keyifli bir King kitabı. Ben yazarın daha kıyıda kalmış kitaplarını okudum şu ana kadar, sayısı çok olmamakla birlikte. Asıl ustası olduğu türde kitaplarını okumak için de meraklıyım. Bu kısa kitabında Stephen King bize Scott isminde eşinden yeni boşanmış, kedisi Bill…devamıKeyifli bir King kitabı. Ben yazarın daha kıyıda kalmış kitaplarını okudum şu ana kadar, sayısı çok olmamakla birlikte. Asıl ustası olduğu türde kitaplarını okumak için de meraklıyım. Bu kısa kitabında Stephen King bize Scott isminde eşinden yeni boşanmış, kedisi Bill ile yaşayan bir adamın ilginç hikayesini anlatıyor. Scott 100 kilonun üzerinde bir adamdır görünüşte fakat bir gün yeme düzenini değiştirmemesine ya da kilo vermeye yönelik herhangi bir şey yapmamasına rağmen düzenli olarak kilo kaybettiğini fark ediyor. Verdiği kiloların aksine görünüşünde hiçbir değişiklik olmuyor ve bunun üzerine doktor arkadaşıyla iletişime geçiyor ve olanları okuyoruz biz de. Hikaye yazarın başka kitaplarında da adını duyduğumuz Castle Rock kasabasında geçiyor. Scott’ın kasabaya yeni taşınan komşularının köpeklerinin Scott’ın bahçesine pislemesi ve aralarında oluşan gerginliği okuyoruz (öyle çok büyük bir gerginlik değil). Bu yeni komşuların lezbiyen evli bir çift oluşu kasaba halkı tarafından pek hoş karşılanmıyor, bu sebeple de restoranlarında işler kesat. Yazar hem Scott karakteri üzerinden hem de evli çift üzerinden dışlanmışlığı ve yalnızlığı bununla birlikte dostluğu güzel anlatmış bence 120 sayfa gibi bir kitapta. Fakat eksik bulduğum noktalar var: Ana karakter mesela bence çok derinlikli yazılmamıştı ve yapay duran (gerçekçilik anlamında) bazı davranışları ve konuşmaları vardı. İçinden geçenleri, düşüncelerini daha detaylı okumak isterdim. Zaten 120 sayfa ne çok şey beklemişsin diyebilirsiniz ama çok daha kısa sayfa sayısına sahip inanılmaz derinlikli (hem karakter hem anlatılanlar açısından) kitaplar da okudum. Genel olarak beğendiğim bir kitap oldu. Dostluk ve insan ilişkilerini sürdürmenin zorluğu üzerine tatlı bir hikaye olmuş. Dili çok basit ve anlatımı sürükleyici. Yeni okuma alışkanlığı kazananlar için de bir tercih olabilir. “Bu da öyleydi. Rüzgar değil, tam olarak kafayı bulmak da değil; bir tür yükseliş. Kendini aştığın ve daha da ileri gidebileceğin hissi.” 6.5/10

levieden 2 years ago

Muhtelif Evhamlar Kitabı

Ömür İklim Demir

19 Gönderi

“Kendime vereceğim bir iyi, bir de kötü haberim var. Kötü haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar iyi olmayacak. İki artı bir evde, yalnız başıma uzun yıllar daha yaşayacağım. İyi haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar kötü de olmayacak.…devamı