(@) - Raf

Downfall, Nazi Almanyası'nda Adolf Hitler'in son günlerini ve Berlin'in düşüşünü trajik bir şekilde ele alan 2004 yapımı Almanya filmidir. Oliver Hirschbiegel'in yönetmenliğini yaptığı filmin senaryosu Joachim Fest isimli tarihçinin yazdığı Inside Hitler's Bunker adlı eserden esinlenilmiştir. İzlerken insanların göz göre…devamı

memoliiy 5 years ago

The Alienist

Hossein Amini

19 Gönderi

True Detective'in yönetmeni tarafından yapıldığını gördüğüm anda biraz şaşırdım. Çünkü insan bunu öğrendiğinde, beklentiyi biraz daha yüksek tutuyor. Fakat genel olarak beğendiğim bir dizi oldu The Alienist. Atmosferi, mekanları, karakterleri ve olay örgüsü diziyi izlemeye teşvik eden etkili unsurlardan. Dizide…devamı

memoliiy 5 years ago

İnsan Neyle Yaşar?

Lev Nikolayeviç Tolstoy

182 Gönderi

Normal şartlarda cevabına "para" diyeceğim bir sorudur. Ama sayın Tolstoy cevabı üç ana konu üzerinden veriyor. Bu üç ana konu üzerinden ise, bize bazı ibretlik hikayeler sunuyor. Bunlar; "İnsana Ne Kadar Toprak Lazım", "İnsan Neyle Yaşar", "Bey Ve Uşağı". Bu…devamıNormal şartlarda cevabına "para" diyeceğim bir sorudur. Ama sayın Tolstoy cevabı üç ana konu üzerinden veriyor. Bu üç ana konu üzerinden ise, bize bazı ibretlik hikayeler sunuyor. Bunlar; "İnsana Ne Kadar Toprak Lazım", "İnsan Neyle Yaşar", "Bey Ve Uşağı". Bu hikayeleri o dönemin şartlarına göre incelersek ibretlik, çok anlamlı bulabiliyor insan. Lakin, günümüz şartlarında okunduğunda bende absürt ve peri masalı izlenimini uyandırdı. Bu kitap Tolstoy'un son dönemlerinde ele aldığı eserlerinden. Bu kitabında ise daha çok taşra hayatı, din, ailevi değerler ve insanın Tanrı'ya muhtaçlığı gibi konuları ele alıyor Tolstoy. Ama genel olarak "Her durum Tanrı sayesindedir" anlayışı ile ilerliyor kitap. Bu mesajları okuyucuya gözle görülür bir şekilde vermese bile, alt metinlerde (anlayabilen kişiye) kendini çokca gösteriyor. Örneğin; "... Sevgi Tanrı'dandır ve seven herkes Tanrı'dan doğmuştur ve Tanrı'yı tanır. Sevmeyen kişi Tanrı'yı tanımış değildir; çünkü Tanrı sevgidir." "Bir kişi annesi babası olmadan yaşayabilir, ama Tanrı olmadan yaşayamaz." "Kim yüreğinde sevgi taşırsa Tanrı'ya yaklaşır; Tanrı da o kişinin yüreğindedir, çünkü sevgiyi yaratan da o'dur." Tolstoy'un "Din Nedir" kitabını okuyan bir insan olarak, çok fazla çelişki ile karşılaştım. Bu da bize Tolstoy'un net şekilde, yıllar içinde değişen düşünce sistemini gösteriyor. Özellikle diğer bir eseri olan "İtiraflarım" kitabında geçen samimi konuları, bu eserinde de yoğun bir şekilde görüyoruz. Ama kitabı okurken özellikle, "Bey Ve Uşağı" bölümü nefesimi kesti. O kısımları okurken insan, "Bu nasıl bir anlatım şeklidir üstad" demeden geçemiyor. Genel olarak kısaca; "Tanrı sevgidir ve içinde sevgiyi barındıran Tanrı'yı da barındırır" -1YUHANNA 4:16 Fakat Tolstoy seviyesinde bir yazardan bu kadar sığ ve masalsı hikayeler beklemiyor insan. Yani, akşam uyuyama giderken küçük çocuğuna okumak için yazmış olduğu masallar gibi duruyor kitap. Lakin, "Bey Ve Uşağı" bölümden sonra özellikle "Surat Kahvehanesi" bölümü çok ilgimi çekti. Farklı farklı dini görüşe sahip olan bir sürü insan, bir tartışmaya katılır. Elbette herkes kendi Tanrı'sını savunur ve inandığı dinin doğru olduğunu iddia eder. Farklı bir Tanrı'ya inanan kişiler ise cahil ve kafir olarak nitelendirilir. Bu tartışmanın sonunda bir bilge gelir ve güneş örneğini vererek Tanrı'yı kendince açıklar. Bu bölümü, ister istemez baya gülerek okudum.

memoliiy 5 years ago

Altıncı Koğuş

Anton Çehov

130 Gönderi

Doktor ve hasta arasında geçen diyaloglar, Maslow'un ihtiyaçlar piramidini hatırlatıyor. Bu piramitte en temel ihtiyaçlar karşılanmadığı zaman piramidin diğer bölümlerindeki durumların bir önemi kalmıyor. Doktor, doğduğundan beri belli bir çevrede yaşadığı için sadece var oluşsal acılar içerisinde ve kendi gibi…devamıDoktor ve hasta arasında geçen diyaloglar, Maslow'un ihtiyaçlar piramidini hatırlatıyor. Bu piramitte en temel ihtiyaçlar karşılanmadığı zaman piramidin diğer bölümlerindeki durumların bir önemi kalmıyor. Doktor, doğduğundan beri belli bir çevrede yaşadığı için sadece var oluşsal acılar içerisinde ve kendi gibi düşünen kişilerin çevresinde olmayışından yakınıp can sıkıntısı çekiyor bu öyküde. Hastasının bahsettiği temel ihtiyaçların karşılanmaması nedeniyle yaşadığı acıyı hem küçümsüyor, hem de kendisi hiç bu tür acılar çekmediği için onu anlayamıyor. Hastaneye yatırılmadan önce doktorla aynı türde bir hayat yaşadığı için hasta, doktoru anlıyor. Bu da teori ve pratiğin birbirinden farklı olduğunu bizlere gösteriyor. Bu açıdan aydın kesim olarak geçinen bazı toplulukların, uzaktan toplumsal sorunlar üzerinde yaptıkları tespitler, o toplumla aynı şartlarda yaşamadıkları için bilgi bazında yaptıkları tespitlerle gerçek durumlar arasında farkların olduğunu ve o toplumda yaşayan kişiler kadar bilgi sahibi olmadıklarını yansıtıyor. Bir diğer unsur, toplumdaki o ezilen, hakları gasp edilen insanların aslında kendileri gibi olan, sadece daha zor şartlarda yaşayan kişilere karşı birleşip ne kadar acımasız davranabildiklerini, toplumdaki iki yüzlülüğü net bir şekilde gösteriyor. Ayrıca doktorun bahsettiği, "ben bir şey yapsam ne olacak, böyle gelmiş böyle gider" diyerek her haksızlığın farkında olduğu halde bunu görmezden gelmesi de, eski dönemlerden bu yana toplumda aynı düşünce yapısının olduğunu gösteriyor. Çünkü haksızlıklara ses çıkaran azınlık olursan, romanda olduğu gibi ya hastaneye, ya da hapishaneye kapatılırsın mesajı veriliyor (ki bu durum günümüzde bile halen geçerliliğini koruyor). Toplum içindeki bu kötü düzen aynı şekilde kısır döngüyle devam ediyor. Doktorun bahsettiği "ben 200 yıl sonra Dünya'ya gelmeliydim" sözününde aslında geçersiz olduğunu gösteriyor bir yandan. Kitap 1800'lerde yazılmış olsa bile, o zamandan bu yana toplum içinde yaşananlarda çok da değişiklik yok. Demek ki, toplumda her ne kadar bazı şeyler hızlı değişiyor gibi görünse bile, aslında çok yavaş değişiyor, bazen de asla değişmiyor. Benim için en vurucu noktası; Mihail Averyanıç karakterinin bir kaç gün önce her sözünü hayranlıkla dinlediği, kendisine adeta bir alim edasıyla baktığı ve karşılıklı tartışmaya, bir çift söylemeye bile beyninin yetmediği andrey Yefimıç’ı, bir deli ile sohbet ettiğini öğrendikten sonra direkt hasta ilan edip, sözlerine kıymet vermemeye başlaması olan kitaptır. Evet, işte iki yüzlülüğün dik alası budur! Utanmazlık budur! Riyakarlıkdır bu! Arkadaşlık değildir... Nasıl da harcadılar adamı sadece bir deli ile konuşuyor diye, nasıl da mahvettiler adamın hayatını kısa bir süre içerisinde? O kadar ince bir çizgi ki, fikirleriniz değer görebilir, dahice görülebilir... Lakin bir sabah uyanmışsınız, çizginin diğer tarafındasınız! peki neden? İnsanoğlu dışlamaya, başkalaştırmaya çok müsait. Bu kısacık hikaye bu gerçeği suratıma bir kez daha çarptı. Her bir insan kendini o kadar üstün görüyor ki, karşısındakini de o kadar alçaltmak, kendi seviyesinin altına çekmek istiyor. Fırsat kolluyor. Bu, muhteşem bir ego! Karşınızdaki kişiyi yerin dibine batırmak için biricik, ufacık bir hatası yeter.... Evet, tebrikler. Kendinize artık büyük bir keyifle, "aslında en üstün benim! Bak işte, bunun aşağılık, salak veya ne mal olduğu ortaya çıktı" diyebilirsiniz! Yıllardır zihnimde bulunan 'Sanırım, "deli" dediklerimiz aslında gerçekten üstün zekalılar ve biz de gerçek manada deliyiz. Ama bizler güçlü tarafta olup, onları tecrit edenlerin içinde bulunan bir topluluk grubuyuz' düşüncesini zihnimde tekrar canlandıran bir öykü. Belki de akıl hastaneleri sadece uydurduğumuz birkaç belirti yüzünden hapsedilmiş nice değerlerle dolu. Bunu kim bilir?

memoliiy 5 years ago

After Life

Ricky Gervais

239 Gönderi

İlk olarak kesinlikle izleyin, izlettirin.... Satır aralarında (anlayan kişiye) çok önemli hayat dersleri veren bir yapım. Bir sürü dizinin duygulandıramadığı kadar duygulandırır, bir sürü dizinin güldürmediği kadar güldürür. Her anlamda başarılı, insana hiçbir şey katmıyormuş gibi hissettiren, ama anlayana çok…devamı

memoliiy 5 years ago

Merhaba Raf sakinleri. Sizlere bazı sorularım var 🙂 1)- Size göre en iyi üç yayınevi hangisi ve neden? 2)- En iyi evren hangisi ve hangisinde yaşamak isterdiniz. (Orta Dünya, Westeros, Hogwarts veya diğerleri. Herhangi bir dizi, film veya kitap evreni)…devamı

memoliiy 5 years ago

Yüzüklerin Efendisi - I - Yüzük Kardeşliği

J. R. R. Tolkien

27 Gönderi

Bilgilendirme: Bu inceleme ve yazılar genel bir yorumu kapsıyor. Sadece kitaba veya filme odaklı değildir. 🙃 "ağlamayın demeyeceğim çünkü her gözyaşı kötülük için akmaz." ~Gandalf İlk filmi diğerlerleri kadar sevmesem de ne zaman sosyal medyada herhangi bir sahnesini görsem,(özellikle kral…devamıBilgilendirme: Bu inceleme ve yazılar genel bir yorumu kapsıyor. Sadece kitaba veya filme odaklı değildir. 🙃 "ağlamayın demeyeceğim çünkü her gözyaşı kötülük için akmaz." ~Gandalf İlk filmi diğerlerleri kadar sevmesem de ne zaman sosyal medyada herhangi bir sahnesini görsem,(özellikle kral Theoden'in atlılara konuşma sahnesi) aynı gün bütün seriyi blu-ray indirtip ertesi günü hepsini izleten başyapıttır. izledikten sonra silerim ki ertesi gün de izlemeyeyim. :) Ama kesinlikle bu film hakkında da yorum yapmıyacağım. Filmleri kadar kitapları aslında çok daha önemli ve mühim. Gün boyu, satırlarca Silmarillion ve Eru Iluvatar'dan girerek Orta Dünya'nın yaratılışı hakkında devam eder, oradan da tek yüzük ve maceraları hakkında konuşabilirim. Fakat bu sefer farklı bir yorum katmayı düşünüyorum. Tanım: Tolkien'in doğu-batı çatışmasını kuzey-kuzeybatı avrupa mitolojisiyle harmanlayarak anlattığı fantastik roman ve film üçlemesi. (ki bolca yan kitap ile beraber) Tabi ki de hikayeye göre batıya ait olan şeyler iyi ve güzel ama doğuya ait olan şeyler ise kötü, çirkin ve pis bir konumdadır (orklar, troller, zalim görünümlü ancak zayıf insanlar vb) Tolkien, hikayenin belli başlı noktalarında Bram Stoker'ın "Dracula" romanında yaptığı gibi direk tarihi kişilerden ilham aldığı çok belli. Nasıl ki kitabın orjinal haritalarında Mordor, Gorgoroth yaylası ve kuzey batısındaki yönetim merkezi Barad-Dur büyük ihtimalle Tolkien’in kafasındaki anadolu yaylası ve kuzeybatsındaki İstanbul'un karalarlarla çevrili değişik bir varyasyonuysa, Gondor kuşatması, kuşatmaın Rohanlı süvariler tarafından kurtarılması da Tolkien’in 2. Viyana kuşatması ve onu bitiren, Osmanlı ordusunun bozguna uğradığı Almandağı savaşının kitaba ve hikayesine uydurulmuş farklı bir yorumudur. Burada Rohanlı süvarilerin Polonyalı hussarları ve Theoden'in de Jan Sobieski'yi temsil ettiğini söyleyebiliriz. Nasıl ki yıllarca Saruman'ın büyüsü yüzünden pasif kalan Theoden Gondor önündeki savaşta kahraman olduysa, o güne kadar ülkesinde pek kimsenin sevmediği şişman ve hımbıl Jan Sobieski'de o 12 Eylül gününde batının kahramanı olmuştur. Farklı bir yön ile ele almak istedim. Yoksa bende Tolkien hayranı birisi olarak saatlerce ve satırlarca yazımı sürdürebilir, kitaplar ve filmler hakkında övgü dolu sözler yazabilirim. 🙂 Sam : that there’s some good in this world, mr. Frodo and it’s worth fighting for. 🖤

memoliiy 5 years ago

Karayip Korsanları: Dünyanın Sonu

Gore Verbinski

41 Gönderi

İlk iki filme nazaran sahneler, oyunculuklar ve özellikle de mekanlar ile güzel bir sunum var önümüzde. Jack Sparrow'un yokluğu diğer filmlere göre çok bariz bir şekilde hissediliyor olsa da, yan karakterler açığı kapatmaya yetiyor diyebilirim. Önceki iki filme nazaran İlk…devamıİlk iki filme nazaran sahneler, oyunculuklar ve özellikle de mekanlar ile güzel bir sunum var önümüzde. Jack Sparrow'un yokluğu diğer filmlere göre çok bariz bir şekilde hissediliyor olsa da, yan karakterler açığı kapatmaya yetiyor diyebilirim. Önceki iki filme nazaran İlk sahnelerde olayların akışına hemen girmeden, arka planda durması daha iyi olmuş. Bazı karakterlerin önü daha çok açılmış diyebilirim. İlk iki filmde arka planda duran ve önceki yazımda da yazmış olduğum gibi faydasız Elizabeth, kardeşler konseyinde Jack Sparrow'un sayesinde seçildiği ve bunun verdiği olanaklar ile beraber, bu film de bir tık daha önde boy gösteriyor. Bahsetme gereği duyduğum diğer bir oyuncu ise kesinlikle Bill Nighy'ın canlandırdığı Davy Jones karakteri. Bakıldığında, her ne kadar insanı tiksindirmesine rağmen, garip bir biçimde kendisine sempati duydum diyebilirim. Diğer bir yandan özellikle filmin sonuna doğru gelişen olay örgüsü harika bir şekilde izleyiciye sunuluyor. Tabi her ne kadar Will'in kaos ortasında (sümsük) Elizabeth'e evlenme teklif etmesini saçma bulsam bile. İnsanlar savaşta can derdinde, bunlar da ilan-ı aşk ediyorlar birbirlerine. Bu da yetmezmiş gibi Geoffrey Rush'a bizi evlendir diye tutturmaları.... Yav kardeşim millet kendi canının derdinde. Senaristler bu sahneyi ne diye koydular bilmiyorum. Şahsen izlerken, "haahh aferin size tam sırası, aynen aynen bir de evlenin savaşın ortasında tam olsun" diyerek izledim o sahneyi. İki kılıç sallayıp "Do you accept me as your husband" diyerek hiç bir şey olmamış gibi devam ediliyor. Yani bu şeyler bana bir yerden tanıdık geldi.... Ayy evet (Titanic'de gemi batarken, gamsız bir şekilde müzik çalmaya devam eden orkestra). Ama son 20 dakika olaylara "hadi lan ordan", "eeee yok artık" diyerek, şaşkın ve müzdarip bir şekilde bakarak devam ettim. Ama bir o kadar da mantık hatası vardı film de. Bu yazıda bunlara deyinmeyeceğim. Ama izlerken bu hatayı da yapmazsınız diyor insan. Fakat her ne kadar filmin sonlarına doğru yükselen bir aksiyon ve keyif grafiği olsada, ilk bir saat tamamen boşuna izliyormuşum hissi vermeye başlamıştı bende. Çok sığ, bayat ve tatsız ilerledi. Her yeni film de düşen IDMb puanları boşuna değilmiş demek ki. :) Ama son sahne baya iyiydi... "Ben dürüst bir adam değilim ve dürüst olmayan bir adamın dürüst olmayışına her zaman güvenebilirsiniz. Dürüstçe söylüyorum bunu. Asıl dikkat etmeniz gerekenler dürüst olanlardır, çünkü ne zaman gerçekten aptalca bir şey yapacaklarını asla tahmin edemezsiniz"

memoliiy 5 years ago

Karayip Korsanları - Siyah İnci'nin Laneti

Gore Verbinski

111 Gönderi

Karayip Korsanları, yapımcılığını Jerry Bruckheimerın, yönetmenliğini Gore Verbinskinin, senaristliğini Ted Elliot ve Terry Rossionun yaptığı bir macera filmi serisidir. Walt Disneyde bulunan korsan parkı bu filmleri temel almıştır. Üçlemenin ilk filmi olan Karayip Korsanları: Siyah İncinin Laneti adlı yapım 9…devamıKarayip Korsanları, yapımcılığını Jerry Bruckheimerın, yönetmenliğini Gore Verbinskinin, senaristliğini Ted Elliot ve Terry Rossionun yaptığı bir macera filmi serisidir. Walt Disneyde bulunan korsan parkı bu filmleri temel almıştır. Üçlemenin ilk filmi olan Karayip Korsanları: Siyah İncinin Laneti adlı yapım 9 Temmuz 2003 tarihinde sinemalarda gösterilmeye başlandı. Bu filmin gişedeki beklenilmeyen başarısından sonra Walt Disney filmi bir üçlemeye dönüştürme kararı aldı. Karayip Korsanları: Ölü Adamın Sandığı ilk filmden üç yıl sonra, 7 Temmuz 2006'da gösterime girdi. 140m harcama ile 653m gibi harika bir hasılat elde ettiler. Bu kısa bilgilerden sonra karakterlere gelelim; 🙂 Keira Knightley botokslu dudaklarıyla filmin ve serinin açık ara bence en zayıf halkası. Vali rolündeki Game Of Thornes'un rahibi Jonathan Pryce oldukça sempatik bir karakter canlandırmış. Johnny Depp'in karaktere acayip bir hava verdiği ve haraketleri, duruşu, sempatikliği, esprileri ile filmi güzel bir noktaya tek başına çektiği çok aşikar. İnsan izlerken aşık olmuyor değil kendisine :) Diğer bir atlanmaması gereken kısım ise kesinlikle filmin soundtrackleri. Bizzat Spotify listeme filmin soundtracklerine ait bir bölüm oluşturdum bile. Klaus Badelt'in muazzam eserlerini bir anda dinleyince hem zihinsel, hemde bedensel olarak farklı bir boyuta adım atıyorsunuz. Müzikler eşliğinde filmi izlerken Geoffrey Rush ile aynı gemide olup, kılıç sallamayı ister istemez insan istiyor. Diğer karakterleri de her ne kadar sevsem bile, kayda değer bir anlatılacak kısımları yok. Ama kesinlikle olayların akışı, oyunculuklar, (Özellikle Johnny Deep'in) sahneler ve mekanlar ile beraber film çok güzel bir seviyeye gelmiş. Üst üste ilk iki filmini bitirmeme rağmen, her yeni filmde düşen IDMb puanları hevesimi kırıp, beklentimi düşürmüyor değil :) Ama ilk film gayet güzeldi diyebilirim...

memoliiy 5 years ago

Satranç

Stefan Zweig

285 Gönderi

Spoiler içeriyor Stefan Zweig'in yazdığı kendi hafif, anlattığı ise epey ağır olan romanı. Çok kısa bir şey okuyorsunuz ama o kısacık yerde bile o kadar fazla şey anlatılmış ki, sanki upuzun bir betimleme okumuşsunuz veya çok ağır felsefik paragraf bitirmişsiniz hissiyatı oluşuyor.…devamıStefan Zweig'in yazdığı kendi hafif, anlattığı ise epey ağır olan romanı. Çok kısa bir şey okuyorsunuz ama o kısacık yerde bile o kadar fazla şey anlatılmış ki, sanki upuzun bir betimleme okumuşsunuz veya çok ağır felsefik paragraf bitirmişsiniz hissiyatı oluşuyor. Az cümle, çok anlam. Stefan Zweig gerçekten kaçık bir adam. Yarattığı olay örgüsü, karakterler, karakterlerin hikayeleriyle birlikte hayal gücünü zorlayan bir eser olmuş. Kitapta ana olarak pek az karakter var. Anlatıcı karakter bile aslında pek fazla hikayenin içinde bulunmuyor. Sadece gözlemci ve aktarıcı olarak tutulmuş. Daha çok okuyucunun beyninde oluşturacağı soruların ne olacağını, nereleri merak edeceğini, hangi konular üzerinde duracağını Stefan Zweig daha önce görmüş ve bunu aktarıcı üzerinden cevaplamış gibi. Merak ettiğiniz çoğu noktayı esas olarak aktarıcı da merak etmekte. --- spoiler --- Öncelikle Mirko Czentovic karakteri üzerinde biraz durmak gerekiyor. Karakterin cahilliğinden çok, aslında burada "insanların merakları ve ilgi türlerinin başka konularda olabileceğini, en anlayışsız ve aptal gördüğümüz insanların bile bir işi çok iyi yapabileceğini" anlayabiliriz. Belki de böyle bir anlam çıkartmamız ve kişiliğimizi, etkilediğimiz insanları buna göre yönlendirebiliriz. Mirko Czentovic yaptığı işin iyi mi, kötü mü olduğunu çok ama çok sonra farkına varan ve bundan kibir kapan bir karakter izlenimi bıraktı bende. İçi boş bir ego olmasa bile, yaptığı tek şeyin bu olması ve bunu çok iyi yaptığının farkında olmasından dolayı bu konu üzerinden üstünlük kurabilecek bir karakter. "Entelektüel birikimi çok iyi sayılmayan" diye bir tanımlama yapılıyor kendisiyle alakalı kitabın başında. Bu karakter belki en basit matematik problemini çözemeyecek, en basit edebi yazıyı anlayamayacak veya kendi düşüncelerini bile ifade edemeyecek sığlıkta bir adam; ancak yaptığı en iyi şeyi ve tek şeyi bulup bunun üstüne bir başarı öyküsü kurabilen bir adam. Dr. b. ise çok güzel kurgulanmış bir karakter. Mirko Czentovic karakterinden daha fazla insanı etkileyen bir geçmişe sahip. Tutsaklık döneminde yaşadıkları, finaldeki satranç müsabakasının havasını çok iyi veriyor. Finalde, ikinci parti satranç müsabakasında ne kadar gerildiğimi çok iyi hatırlıyorum. Dr. b. karakterinin alt yapısı o kadar güzel hazırlandı ki, o karakterin nasıl bir duygusal yapıda olduğunu şıp diye anlayabiliyorsunuz. Dr. b.'nin içinde bulunduğu ruh hali, şizofreni, içinde yarattığı rakibine karşı verdiği savaş çok iyi işlenmiş. --- spoiler --- Kitaptan çıkarttığım en büyük anlam özgürlüktür benim için. Bu özgürlük hem bedenen, hem de ruhen ve zihnen olan özgürlüktür. Kitabı okuyanlar ne demek istediğimi çok iyi anlayacaklar. Eğer kendi düşüncelerinizde özgür değilseniz, kendinizi mantıklı şekilde yönetecek biçimde düşünemiyorsanız aslında özgür değilsiniz. Özgür olduğunuzu sanan birer insandan farksızsınız. Ayrıca her insanın her şeyi yapamayacağını ve dışarıdan çok ahmak gibi gördüğümüz insanların da bazı şeyleri çok iyi başaracağını gözler önüne seriyor bu roman. Önemli olan denemek, bireyi özgür bırakmak ve kendini en iyi ifade ettiği alanı bulmasını sağlamak.