Öğretmen temalı filmlerin klasik konusu olan yaramaz, hırçın öğrencilere kaba kuvvet uygulamadan da güzel bir gelecek sunabilen bir öğretmeni izledik yine ama bu sefer işin içinde müzik de vardı. E daha güzel. Aslında ben artık öğretmenlerin eskisi gibi çok etkili bir yönlendirici olduğunu düşünmüyorum yani bu senaryolar eskiden daha gerçekçi geliyordu şimdiyse öğretmenlerin sözü bile dikkate alınmıyor maalesef. Gerçi ben hiç böyle bir öğretmene rastlamadım o yüzden de bu şekilde düşünüyor olabilirim bilmiyorum. Benim hayatıma iyi yönde etki eden tek bir öğretmen vardı o da ablamın müşterisiydi. Yani ablamı tanıyordu diye adımı falan biliyordu ama hakkını yemeyeyim iyi bir kadındı ondan sonra kendimi bir şey sandım derslerim falan düzeldi jdsfljfj Genelde benim denk geldiğim öğretmenler ön planda olan öğrencileri daha çok benimsiyor ya da ne biliyim ailesi çocuğun üstünde çok duruyorsa ekstra ilgileniyorlardı ve benim gibi sessiz sakin öğrenciler aile yönünden de pek ilgili değilse arka plana atılıyordu. Geçen gün arkadaşıma okul travmalarımı anlattığım için aklıma geldi de öğretmen yönünden hiç şanslı değilmişim. Mesela bir hoca vardı onu istesem de unutamam direk kötü hoca deyince gözümün önünde canlanıyor korkunç biriydi. Tek temennim onun gibi biri olmamak. Bu arada bunun bir genelleme olmadığını, benim denk geldiğim hocaların öyle olduğunu hatırlatayım. Çok iyi ve keşke benim de öğretmenim böyle olsaydı dediğim öğretmenler de var. İşini severek yapan gerçek öğretmenler. Umarım hep böyle insanlara denk geliriz. Bir de öğretmenlerin etkili olmamasının bir diğer sebebi de sosyal medyadan mıdır yoksa velilerden midir bilmiyorum en ufak şeyde bile direkt şikayet ediliyorlar. Tabii şiddetvari olayların şikayet edilmesine karşı değilim o yönden çok iyi oluyor en azından seslerini duyurabiliyorlar fakat söylenen bir cümleyi bile neden söyledine getirirsek ohoo. Öğretmenlerin işine çok karışılıyor ya öğrenci merkezli eğitimi çok yanlış anladılar çok. Bugün bile Manisa'da bir çocuk elinde tüfekle okula gitmiş yaa, yaralı öğrenciler var. Daha birkaç ay önce aynısı yaşanmamış mıydı, anlamıyorum bu insanlara ne oluyor niye kimse bir şey yapmıyor sorumluluk falan almıyor. Çok yanlış bir zamanda yaşıyoruz çok.. Bu yazıyı yazmaya dün başlamıştım. Bitmiyor yok her gün eğitim alanında sinir olduğum bir olay daha yaşanıyor her gün farklı bir şeye sinirleniyorum. Neyse bu konu hakkında konuşsam susamam herhalde filme geçeyim. ... Filmde ilk başta orkestra şefi bir adam annesinin ölüm haberini alıyor ve Fransa'ya annesinin cenazesine gidiyor daha sonra kapıyı Pepinot adında biri çalıyor ve ona Clament Mathieu'nun günlüğünü getiriyor. Ben ilk başta ne anladım biliyor musunuz? Mathieu o okulda çalışmış ve yapamayınca orkestra şefinin o okula gidip öğrencilere öğretmenlik yapmasını isteyecek falan sandım ne alaka bilmiyorum hatta son kısımlara doğru beraber fotoğraf çektikleri an hemen ilk sahneyi açıp tekrar izledim o zaman dank etti o orkestra şefinin kim olduğu. Yani çok alakasız ama o fotoğrafı gördüğüm an duygulandım ya, nereden nereye. Clement Mathieu'nu günlüğünü okurken 1949 yıllarına gidiyoruz. Fransa'da bir yatılı okul ve bu okulda da savaş sonrası olduğu için kimsesiz ve zor durumdaki ya da okullarda disiplin sorunları yaşayan erkek çocukları kalıyor e haliyle de çoğunlukla curcunanın olduğu bir okul. Bir de okul müdürünün "etki tepki" adını verdiği bir disiplin yöntemi var yani çocuk bir şey yaparsa buna hemen bir tepki verilmesi gerekiyor bu tepki de ya dayak ya da hücre cezası oluyor. Mathieu bu yöntemin doğru olmadığını ve çocukların daha çok isyan etmesine ya da ispiyoncu olmasına teşvik ettiğini düşünüyor. Mesela öğrencilerden biri okulun yaşlı görevlisine bir tuzak hazırlıyor ve bu görevli de ağır bir şekilde yaralanıyor Mathieu bunu bir şekilde öğrenip müdüre söylememeye karar veriyor çünkü eğer söylerse çocuk yine ceza alacak ve bunu tekrarlamasına sebep olacak. Onun yerine zararı telafi edebilmesi için yaşlı adama bakmakla görevlendiriyor. Böylelikle o öğrenciyi kötü olarak nitelendirmek yerine ona insanlık ve sorumluluk aşılamaya çalışıyor. Bir insan yetiştirmek çok zor yaa, bunun sorumluluğunu almak falan. Ben hiç sorumluluk alabilecek bir insan değilim galiba. Son zamanlarda ara ara bunu düşünüp duruyorum. Hele ki bir çocuğun kişiliğini geliştirmek, ona hep destek olabilmek.. Benim kendime bile faydam yok bir başkasına nasıl olsun deyip duruyorum. Hatta itiraf edeyim bu tarz yapımlar her ne kadar içimi yumuş yumuş etse de daha çok stres oluyorum. Bu süreçten kurtulsam da mesleğe geçiş yapsam artık yaa durduk yere overthinklemekten bıktım artık. ... Clement Mathieu aynı zamanda diğer öğrencilere de farklı yöntemlerle yaklaşmaya çalışıyor. Fakat çocuklar ona hakaret içeren şarkılar söylediğini görünce koro kurmaya karar veriyor. Çocukları seslerine göre gruplandırıp şarkı söyleyemeyen Pepinot'u da yardımcısı seçiyor. Her birine bir görev yükler falan. Pepinot'a çok üzüldüm ya, çok tatlı biriydi ve okulun en küçük çocuğuydu. Ona ailesinin cumartesi günü geleceği söylendiği için her cumartesi kapının önünde ailesini bekliyordu fakat ailesi savaş zamanı ölmüştü, bundan haberi yoktu. Koro kurulduğu sırada Pierre Morhange hücrede cezalı olduğu için daha sonradan koroya katılmayı reddediyor fakat sesi o kadar güzel ki Clement bunu fark ettiğinde bir şekilde koroya katılmasını sağlıyor. Annesiyle ilgili bir sorun vardı sanki o kısmı çok hatırlamıyorum neyse Pierre koronun solisti oluyor ve daha sonra Mathieu'nun desteğiyle konservatuara burs kazanıyor ve ünlü bir orkestra şefi olarak yetişkinliğe erişiyor. İlk başta gördüğümüz orkestra şefi de Pierre. ... Çok haylaz ve muhtemelen psikolojik sorunları olan bir çocuk Mondain hırsızlık yaptığı iddiasıyla okuldan atılıyor ve bir gün müdür de okulda yokken yangın çıkarıyor. O sırada Mathieu çocukları alıp ormana gittiği için bir nevi kuralları ihlal ettiği gerekçesiyle kovuluyor. Eğer o okulda olsaydı yangın çıkmazmış falan filan. Yani çocukların okulda olmaması, canlarına zarar gelmemesi de bu durumu kurtarmıyor maalesef bir cumartesi günü okuldan kovuluyor ve o sırada ısrarla peşinden gelen Pepinot'u da alıp gidiyor. Mathieu'nun okuldan çıktığı an çok duygusaldı ya bir an ben bile hiçbiri onunla vedalaşmayacak sanmıştım ama pencereden uçurdukları kağıt uçaklarla veda ettiler. Mathieu'nın her ne kadar başarısız olduğunu düşündüğü bir hayatı olsa da kimilerinin hayatında derin bir etki bırakmıştı. Çok güzeldi yaa koroda çalan her şarkıyı çok sevdim, sürekli söyleseler hiç sıkılmadan dinleyebilirim ara ara açıp dinliyorum zaten. Pierre'nin sesi de çok güzelmiş hatta gerçekten korodan seçilmiş bir şarkıcıymış. Bu arada söyleyemeden edemeyeceğim komşumuzun oğluna çok benzediği için ve o çocuğu da pek sevmediğimden izlerken biraz sinir olmuştum ama sesi gerçekten güzel jdbfdfnj
Posts
Çok güzel, çok tatlı bir filmdi. Bana Hababam Sınıfını Anımsattı.
“Koro, sert disiplinle yönetilen bir okulda geçen bir film. Yeni gelen öğretmenin müzikle kurduğu bağ, çocukların bakışını yavaş yavaş değiştiriyor. Tonu sakin, mesajı güçlü ve oldukça etkileyici; sonunda da müziğin gerçekten dönüştürücü bir güç olduğunu hissettiriyor.”
Uzun zamandır izlemeyi ertelediğim ve bunu yaptığıma pişman eden çok güzel bir film. Oldukça akıcı ve tatlı bir film. Film yüzümde bir gülümseme ile bitti. Tavsiye ederim.
Bir grup terk edilmiş çocuk, disiplin manyağı bir kurumun içinde çürümeye terk edilmiş. Ne anne var ne baba. Sadece soğuk duvarlar, rutubetli yatakhaneler ve "yetkili" pozlarındaki adamlar. Çocuklar sistemin artıklarından ibaret. Toplumun süzüp attığı, yüzleşmeye cesaret edemediği küçük karanlık aynalar. Gözlerinin içine baktığınızda sadece size değil, geçmişinize de bakıyorlar. İşte Les Choristes böyle başlıyor. Bu çocukların arasında bir adam çıkageliyor. Tipik bir kahraman değil. Tipik hiçbir şey değil. Clément Mathieu. Kafası kel, hayatı başarısızlıklarla dolu, müzikle bile doğru dürüst ilgilenememiş, vasatın altı bir adam. İşte sistem böyle adamlara ikinci şansı veriyor: başkalarını kurtararak kendini affetme fırsatı. Hayır, onun yaptığı şey ilham vermek değil. O sadece kendi kaybolmuşluğunu başka bedenlerde onarıyor. Başarısızlığı, başkalarının başarısında kamufle etmeye çalışıyor. Hepimiz gibi. Müziği kullanıyor. Evet, müzik. Bir nevi yasal uyuşturucu. İnsanı ağlatıyor ama asla gerçekten değişime zorlamıyor. Notalarla kurduğu o küçük koro, tam anlamıyla steril bir devrim. İçinde kan yok, ter yok, gözyaşı var ama gerçek çatışma yok. Mathieu’nun yaptığı, sistemi yıkmak değil. Onu yumuşatmak. Bu bir devrim değil, bir pansuman. Ve evet, çocuklar değişiyor. Ama neye dönüşüyorlar? Daha kabul edilebilir, daha sevimli, daha "toplum için uygun" varlıklara. Birey değiller artık, sesleri uyumlu hale geldiği anda kurban olmaktan çıkıp ürüne dönüşüyorlar. Bir müzikal ürün. Palyaço makyajı gibi: Kapatılmış travmaların üstünde duran parlak boyalar. Ama tam da bu yüzden işe yarıyor. Çünkü biz seyirciler, bu boyayı görmek istiyoruz. Kan değil, nota istiyoruz. Bağıran çocuklar değil, şarkı söyleyenler. Mutsuzlukla yüzleşmek yerine onu üç dakikalık bir koro parçasına dönüştürmeyi tercih ediyoruz. Ve sonra diyoruz ki: “Ne dokunaklı bir film.” Hayır. Bu bir başarı hikayesi değil. Bu, hayatta kalmanın trajik biçimde estetikleştirilmesi. Mathieu, sistemin çürümüşlüğünü teşhir etmez. Onu cilalar. Ve biz de bu cilaya alkış tutarız. Ama dürüst olalım: Bazen cilaya ihtiyacımız vardır. Her şeyin patlayıp yıkılmasını değil, birinin içeri girip sessizce bizi duymaya çalışmasını isteriz. Mathieu bunu yapıyor. Çocuklar bağırmıyor. Ama duyuluyorlar. Bu da bir şeydir. Belki küçük bir şey. Belki de sistemin en büyük zaferi. Les Choristes, dünyayı değiştirmez. Ama size iyi bir akşam geçirtebilir. Biraz ağlatır, biraz umut verir, sonra gerçekliğe geri gönderir. Tıpkı iyi yazılmış bir terapi seansı gibi. Ve bazen, yıkımdan daha radikal olan şey budur.
📌"Asla, asla deme. Her zaman denilecek başka bir şey vardır." 🎬Çılgın bir yatılı okulda bir müzik öğretmeninin imkansızı başarması..
The Chorus - Koro Kalbinizi Unutmayın, O Müzikte Atıyor… Bazı filmler vardır, sadece izlenmez… Kalbinizi alır, size unuttuğunuz duyguları hatırlatır. Les Choristes, tam da böyle bir film. İçimizdeki o küçük çocuğu sevgiyle kucaklayan, müziğin iyileştirici gücünü hissettiren eşsiz bir hikâye. 1949 yılında Fransa’da, sorunlu çocukların bulunduğu yatılı bir okulda geçer bu dokunaklı öykü. Yeni gelen müzik öğretmeni Clément Mathieu, çocukların içine gömülmüş umutsuzluğu fark eder ve onları cezalandırmak yerine müzikle tanıştırmayı seçer. Onlara koroyu öğretir; böylece her biri, sesinde sakladığı hikâyeyi dışa vurmaya başlar. Christophe Barratier’in yönetmenliğinde hayat bulan film, küçük anların büyük mucizelere dönüşebileceğini sessizce haykırır. Oyuncuların performansı tek kelimeyle büyüleyici. Gérard Jugnot’un sevecen ve idealist öğretmen rolü, Jean-Baptiste Maunier’in içe dönük ama yetenekli Pierre karakteriyle kurduğu bağ, izleyiciyi kalbinden yakalıyor. Ve en çok da çocuk oyuncuların içtenliği, gerçeklik duygusunu en saf haliyle yansıtıyor. Film, yalnızca bir öğretmenin hikâyesi değil; bir sınıf dolusu çocuğun yeniden inşa edilen benliklerinin, baskıya karşı müziğin direnişinin, sevgiyle atılan notaların hikâyesi. Her şarkı bir yara gibi başlıyor, bir umuda dönüşerek bitiyor. Les Choristes, vizyona girdiği yıl büyük ses getirmişti. 2005 Oscar Ödülleri’nde En İyi Yabancı Film ve En İyi Özgün Şarkı dallarında aday gösterilmiş, César Ödülleri’nde ise 2 ödül kazanmıştı. Bu başarılar, filmin kalplere ne kadar dokunduğunun da bir göstergesi. Bazı filmler vardır; bitince ekrana değil, kendine bakarsın. İçindeki sesleri, susturduğun çocukları, unuttuğun masum duyguları dinlersin. Ve anlarsın ki… hiçbir nota, sevgisiz çıkmaz insanın içinden.
Film, ilk giriş izlenimi açısından bana bir anlığına Harry Potter izlenimi vermişti. Okul en az Hogwarts kadar korkunçtu çünkü :) Devamında ise yer yer gerildiğim, sinirlendiğim ve üzüldüğüm kaliteli bir filmdi bence. Nasıl öğretmen olunur? Sorusuna cevap veren ve bir öğretmen, çöplükte dahi olsa çiçek yetiştirmeye muktedirdir düşüncelerini seyircinin zihnine yerleştiren bir yapım olmuş. Filmin sonuna biraz üzüldüm çünkü nihayetinde öğrencilerinden ve hayallerinden koparılan bir öğretmen vardı. Ama yine de güzeldi. Geçmiş öğretmenler gününe özel bir paylaşım yapmak istedim. Kaliteli öğreticiler olmak ve kaliteli öğreticiler bulmak duasıyla..🌿 İyi Seyirler (Özellikle öğretmen adaylarına şiddetle tavsiye edilir.🤍)
Les choristes Konusu - Yerin dibi isminde ve kötü yönetilen bir yatılı okula yeni atanan müzik öğretmeninin, buradaki sorunlu öğrencilerin yaşamlarını müziği kullanarak etkilemesi anlatılmaktadır. müziklerini bruno coulais'nin yaptigi fevkaladenin de fevkinde bir film. pierre morhange" rolündeki jean baptiste maunier gerçekten de soloları kendi söylüyormuş. Muhteşem di. Bu yıl izlediğim en iyi film diyebilirim o kadar huzur vericiydi ki anlatamam. Müziklerini bundan sonra dinlemeye devam edeceğim. Klişe öğeler taşıdığı için çok eleştirilmiş bir film. Ama 20 yıllık bir film olduğu için normal ki açık ara en iyi klişe film de diyebilirim. Biraz soru işaretleriyle bırakan bir film di biraz daha uzun olsa karakterlerin hikayelerini görmek çok isterdim. İyi ki karşıma çıkmış izleyin izlettirin.
Koro, kötü yönetilen bir yatılı okula yeni atanan müzik öğretmeninin, buradaki sorunlu öğrencilerin yaşamlarını müziği kullanarak etkilemesi anlatmaktadır. Film, Pierre Morhange’ın annesinin cenazesine gittiğinde, arkadaşı Pépinot’tan müzik öğretmeninin de ölüm haberini almasıyla başlar. Pierre arkadaşından öğretmeninin tuttuğu ve kendisine bıraktığı günlüğü alıp okumaya başladığında, zamanda geri dönüşler yaşanır. Fond de l’Etang, sorunlu erkek öğrencilere yatılı eğitim veren bir okuldur. Okul müdürü Rachin, asıl hedefi eğitimci olmak olmayan biridir. Öğrencilere karşı etki – tepki ideolojisiyle yaklaşır. Onlara sert, katı, acımasız ve anlayışsız bir tutum sergilemektedir. Müzik öğretmeni Clément Mathieu, bu okula atanır. İlk başta tamamen umutsuz ve uğraşılması zor görünen okul çalışanları ve öğrencilerle tanıştığında hevesi kaçar. Ancak bu onu yıldırmaya yetmez. O, daha ilk günden çocukların içindeki ufak ışığı görmüştür. Onlara sanatın diliyle, hakim olduğu müzik bilgisiyle yaklaşmaya karar verir. Nitekim hedefinde başarılı da olur. Bir deneme amaçlı ortaya attığı Koro fikri, öğrenciler üzerinde olumlu bir tesir bırakır. Öğrencilerin bu hali diğer öğretmenlere de yansır ve okuldaki huzursuzluk ortamı bir nebze azalır. Maalesef müdür Rachin sorun çıkarmayı kesmemiştir. Okulda tesadüf eseri gelişen yangın nedeniyle Mathieu’i kovar. Birkaç ay sonra ise kendisinin yaptığı şeyler diğer çalışanları rahatsız eder ve Rachin’i şikayet ederler. Müdür işten alınır. Öğrenciler ise hayatlarına artık daha umutlu bir şekilde devam ederler. Mathieu, öğrencilere kendinin de bildiği en iyi yolu uygulamıştır: müziği. Müzik, bir topluluğun ifade biçimidir. İnsanları birbirine bağlama ve etkileme özelliğine sahiptir. Müzik koro gibi büyük bir topluluk ile beraber işlendiğinde, gerçek etkisini çok daha net gösterir. Anlamlarına dikkat edilmeksizin mırıldanılan notalar, sonunda tüm öğrencilerin az veya çok oranda umutlu hissetmelerine ve içlerindeki boşluğu müzikle doldurmalarına neden olmuştur. Müdür Rachin, etki – tepki ideolojisini savunmaktadır. Bunu uygulama yöntemi yanlış olsa dahi, bakış açısı doğru sayılabilir. Rachin öğrencilere öfkeyi, şiddeti ve “kısasa kısas” tekniğinin olumsuz yönünü gösteriyordu. Öğrenciler onun bu yaklaşımını örnek alıyorlardı. Asi, hırçın ve yola gelmez tavırlar sergiliyorlardı. Mathieu ise onlara etki – tepki ideolojisinin güzel yanlarını uygulamalı olarak gösteriyordu. Onlara iyi davranıyor, hatalarını bağışlayıcılık ve iyi niyetle karşılıyordu. Mathieu’ın tavrı başlangıçta öğrencileri şaşırtmıştı ve eski davranışlarını sürdürmelerine engel olmamıştı. Ancak ilerleyen zamanlarda Mathieu’ın davranışına tepkisiz kalamadılar. Onun iyiliği, öğrencilerdeki iyiliği de açığa çıkardı. Etki, tepkiyi doğurdu. Mondain, Mathieu’ın yöntemine uyum sağlayamayan tek çocuktur. Bunda yaşadığı psikolojik sorunlar etkili olsa da, diğer sebebi müziğe olan duyarsızlığıdır. Mondain diğer çocuklar gibi sevgiden beslenememektedir. O müziğe de yatkın değildir. Öğretmenler her ne kadar öğrencilerini eğitmekle ve onları iyi birer yetişkine dönüştürecek ideolojileri öğretmekle görevli olsalar da, her öğrencinin kurtarılamayacağı, bir gerçektir. Maalesef her öğrenci eğitime olumlu dönüt veremez. Bazen öğretmen elindekiyle yetinmeli, çoğunluğun iyiliğini düşünmelidir. Mathieu’ın yaklaşımı, sadece öğretmenleri etkilememiştir. İşinden bıkmış ve hevesi kırılmış olan diğer öğretmenler, öğrencilerinin başarılarından umudu kesmiştir. Mathieu’ın gelip tüm öğrencileri umut dolu bir yola çekmesi, diğer öğretmenlerin de içindeki idealist öğretmeni uyandırmıştır. Mathieu, herkes için bir umut ışığı olmuştur. Rachin, eğitimci olmak istemeyen ve bunu başarıyla yerine getiremeyen eğitimcilerdendir. Böyle eğitimciler kendi hayatları mutsuz olduğu gibi, öğrenciler için de kötü örnek olurlar. Hiç kimsenin birilerinin hayatında kötü anılar bırakmaya ve onlara işkence etmeye hakkı yoktur. Eğitimci olmak gibi bir hayali olmayan biri, buna bulaşmamalıdır.









