Skip to content
KoroMovie · 2004

Posts

“Koro, sert disiplinle yönetilen bir okulda geçen bir film. Yeni gelen öğretmenin müzikle kurduğu bağ, çocukların bakışını yavaş yavaş değiştiriyor. Tonu sakin, mesajı güçlü ve oldukça etkileyici; sonunda da müziğin gerçekten dönüştürücü bir güç olduğunu hissettiriyor.”

Uzun zamandır izlemeyi ertelediğim ve bunu yaptığıma pişman eden çok güzel bir film. Oldukça akıcı ve tatlı bir film. Film yüzümde bir gülümseme ile bitti. Tavsiye ederim.

Bir grup terk edilmiş çocuk, disiplin manyağı bir kurumun içinde çürümeye terk edilmiş. Ne anne var ne baba. Sadece soğuk duvarlar, rutubetli yatakhaneler ve "yetkili" pozlarındaki adamlar. Çocuklar sistemin artıklarından ibaret. Toplumun süzüp attığı, yüzleşmeye cesaret edemediği küçük karanlık aynalar. Gözlerinin içine baktığınızda sadece size değil, geçmişinize de bakıyorlar. İşte Les Choristes böyle başlıyor. Bu çocukların arasında bir adam çıkageliyor. Tipik bir kahraman değil. Tipik hiçbir şey değil. Clément Mathieu. Kafası kel, hayatı başarısızlıklarla dolu, müzikle bile doğru dürüst ilgilenememiş, vasatın altı bir adam. İşte sistem böyle adamlara ikinci şansı veriyor: başkalarını kurtararak kendini affetme fırsatı. Hayır, onun yaptığı şey ilham vermek değil. O sadece kendi kaybolmuşluğunu başka bedenlerde onarıyor. Başarısızlığı, başkalarının başarısında kamufle etmeye çalışıyor. Hepimiz gibi. Müziği kullanıyor. Evet, müzik. Bir nevi yasal uyuşturucu. İnsanı ağlatıyor ama asla gerçekten değişime zorlamıyor. Notalarla kurduğu o küçük koro, tam anlamıyla steril bir devrim. İçinde kan yok, ter yok, gözyaşı var ama gerçek çatışma yok. Mathieu’nun yaptığı, sistemi yıkmak değil. Onu yumuşatmak. Bu bir devrim değil, bir pansuman. Ve evet, çocuklar değişiyor. Ama neye dönüşüyorlar? Daha kabul edilebilir, daha sevimli, daha "toplum için uygun" varlıklara. Birey değiller artık, sesleri uyumlu hale geldiği anda kurban olmaktan çıkıp ürüne dönüşüyorlar. Bir müzikal ürün. Palyaço makyajı gibi: Kapatılmış travmaların üstünde duran parlak boyalar. Ama tam da bu yüzden işe yarıyor. Çünkü biz seyirciler, bu boyayı görmek istiyoruz. Kan değil, nota istiyoruz. Bağıran çocuklar değil, şarkı söyleyenler. Mutsuzlukla yüzleşmek yerine onu üç dakikalık bir koro parçasına dönüştürmeyi tercih ediyoruz. Ve sonra diyoruz ki: “Ne dokunaklı bir film.” Hayır. Bu bir başarı hikayesi değil. Bu, hayatta kalmanın trajik biçimde estetikleştirilmesi. Mathieu, sistemin çürümüşlüğünü teşhir etmez. Onu cilalar. Ve biz de bu cilaya alkış tutarız. Ama dürüst olalım: Bazen cilaya ihtiyacımız vardır. Her şeyin patlayıp yıkılmasını değil, birinin içeri girip sessizce bizi duymaya çalışmasını isteriz. Mathieu bunu yapıyor. Çocuklar bağırmıyor. Ama duyuluyorlar. Bu da bir şeydir. Belki küçük bir şey. Belki de sistemin en büyük zaferi. Les Choristes, dünyayı değiştirmez. Ama size iyi bir akşam geçirtebilir. Biraz ağlatır, biraz umut verir, sonra gerçekliğe geri gönderir. Tıpkı iyi yazılmış bir terapi seansı gibi. Ve bazen, yıkımdan daha radikal olan şey budur.

📌"Asla, asla deme. Her zaman denilecek başka bir şey vardır." 🎬Çılgın bir yatılı okulda bir müzik öğretmeninin imkansızı başarması..

The Chorus - Koro Kalbinizi Unutmayın, O Müzikte Atıyor… Bazı filmler vardır, sadece izlenmez… Kalbinizi alır, size unuttuğunuz duyguları hatırlatır. Les Choristes, tam da böyle bir film. İçimizdeki o küçük çocuğu sevgiyle kucaklayan, müziğin iyileştirici gücünü hissettiren eşsiz bir hikâye. 1949 yılında Fransa’da, sorunlu çocukların bulunduğu yatılı bir okulda geçer bu dokunaklı öykü. Yeni gelen müzik öğretmeni Clément Mathieu, çocukların içine gömülmüş umutsuzluğu fark eder ve onları cezalandırmak yerine müzikle tanıştırmayı seçer. Onlara koroyu öğretir; böylece her biri, sesinde sakladığı hikâyeyi dışa vurmaya başlar. Christophe Barratier’in yönetmenliğinde hayat bulan film, küçük anların büyük mucizelere dönüşebileceğini sessizce haykırır. Oyuncuların performansı tek kelimeyle büyüleyici. Gérard Jugnot’un sevecen ve idealist öğretmen rolü, Jean-Baptiste Maunier’in içe dönük ama yetenekli Pierre karakteriyle kurduğu bağ, izleyiciyi kalbinden yakalıyor. Ve en çok da çocuk oyuncuların içtenliği, gerçeklik duygusunu en saf haliyle yansıtıyor. Film, yalnızca bir öğretmenin hikâyesi değil; bir sınıf dolusu çocuğun yeniden inşa edilen benliklerinin, baskıya karşı müziğin direnişinin, sevgiyle atılan notaların hikâyesi. Her şarkı bir yara gibi başlıyor, bir umuda dönüşerek bitiyor. Les Choristes, vizyona girdiği yıl büyük ses getirmişti. 2005 Oscar Ödülleri’nde En İyi Yabancı Film ve En İyi Özgün Şarkı dallarında aday gösterilmiş, César Ödülleri’nde ise 2 ödül kazanmıştı. Bu başarılar, filmin kalplere ne kadar dokunduğunun da bir göstergesi. Bazı filmler vardır; bitince ekrana değil, kendine bakarsın. İçindeki sesleri, susturduğun çocukları, unuttuğun masum duyguları dinlersin. Ve anlarsın ki… hiçbir nota, sevgisiz çıkmaz insanın içinden.

Film, ilk giriş izlenimi açısından bana bir anlığına Harry Potter izlenimi vermişti. Okul en az Hogwarts kadar korkunçtu çünkü :) Devamında ise yer yer gerildiğim, sinirlendiğim ve üzüldüğüm kaliteli bir filmdi bence. Nasıl öğretmen olunur? Sorusuna cevap veren ve bir öğretmen, çöplükte dahi olsa çiçek yetiştirmeye muktedirdir düşüncelerini seyircinin zihnine yerleştiren bir yapım olmuş. Filmin sonuna biraz üzüldüm çünkü nihayetinde öğrencilerinden ve hayallerinden koparılan bir öğretmen vardı. Ama yine de güzeldi. Geçmiş öğretmenler gününe özel bir paylaşım yapmak istedim. Kaliteli öğreticiler olmak ve kaliteli öğreticiler bulmak duasıyla..🌿 İyi Seyirler (Özellikle öğretmen adaylarına şiddetle tavsiye edilir.🤍)

Les choristes Konusu - Yerin dibi isminde ve kötü yönetilen bir yatılı okula yeni atanan müzik öğretmeninin, buradaki sorunlu öğrencilerin yaşamlarını müziği kullanarak etkilemesi anlatılmaktadır. müziklerini bruno coulais'nin yaptigi fevkaladenin de fevkinde bir film. pierre morhange" rolündeki jean baptiste maunier gerçekten de soloları kendi söylüyormuş. Muhteşem di. Bu yıl izlediğim en iyi film diyebilirim o kadar huzur vericiydi ki anlatamam. Müziklerini bundan sonra dinlemeye devam edeceğim. Klişe öğeler taşıdığı için çok eleştirilmiş bir film. Ama 20 yıllık bir film olduğu için normal ki açık ara en iyi klişe film de diyebilirim. Biraz soru işaretleriyle bırakan bir film di biraz daha uzun olsa karakterlerin hikayelerini görmek çok isterdim. İyi ki karşıma çıkmış izleyin izlettirin.

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email