Posts
Bu film hakkında şu anda net bir şeyler diyemiyorum. Belki başka zaman...
Senaryo ve oyunculukların kötü olmadığı, kendini bulamamış,hayatlarındaki taşları ilerledikçe oturan insanların anlatıldığı bir film .Bir hayat kadını ve ona aşık olan bir genç 10 üzerinden 4'lük bir film.Filmin sonunda sanki bir iki bölüm devamı olabilirdi veya bir sezonun birinci bölümünü izlemiş gibi hissettim.Eksik bir film ...İzlemeseydim de olurdu ama Genel görüşüm ehvenişer ...Kötünün iyisi ...
"Seni tanıyana kadar göğsüm sıkışıyordu hep." "İnsanlar eşya seçer gibi konuşuyorlar hakkımda. Sanki ruhsuzmuşum gibi." Harika bir Türk filmi. Oyuncuları ayakta alkışlıyorum. Yönetmene diyecek bir şey yok, efsane.
Kesinlikle izlenmesi gereken modern türkiye sineması filmlerinden biri. Yönetmenin ilk uzun metrajı olduğunu da göz önünde bulundurmakta fayda var. Film örnekleri görülebilen anoreksik/bulimik/obez temalarının dışında adıyla müsemma şekilde gerçekten "vücut"la ilgileniyor. Şişman, zayıf, uzun, kısa, güzel, çirkin, çelimsiz yahut yapılı; dış görünüşün bireyin ve toplumun üstünde bıraktığı izlenimi, yönlendirmeyi hakkını vererek anlatmayı başarıyor. Bunu yaparken hem estetik hem de toplumsal kaygıları oldukça gerçekçi, abartıya yer vermeden anlatıyor. Sanki yolda yürürken, alışveriş yaparken yahut okuldayken gördüğünüz/tanıdığınız bir insanla anlık bile olsa empati kurabildiğinizde hissedeceklerini size gösteriyor, belki de bu kadar etkileyici olmasının altında da bu sebep yatıyordur. Gerçekten derin, deşilesi meseleler barındırıyor, bu film,etkisini üzerinizden kolay kolay atamayacağınız nitelikte olduğu söylenebilir. "ben senin gördüğünü yaşamıyorum ki..."
öncelikle film anne ve kızın barışma sahnesinde gözlerimi doldurmasa yorum bile yazmayacaktım, orda ruhumda bir kıpırtı oluşturdu. onun dışında vermek istediği her mesaj çok değerli olmasına rağmen çok parça parça ve çiğdi. bak işte bu yaşlılık, bu aşırı kilo, bu uyuşturucu kullanma, bu evlilikte tecavüz der gibi. hepsi sanki birbirinden bağımsızdı. ama yine de derdi olan bir film olduğu için bence çok değerli. bunların dışında bazı oyunculuklar iyiydi fakat genel itibariyle oyunculuk çok kötüydü, baydı beni. sinematografi ehh işte. müziklerin seçimi iyi olmasına rağmen kullanımda bir sıkıntı vardı, bir oturmazlık vardı. dipnot: sana bunlar hiç yakışmadı erdal bakkal
mustafa nuri'nin 2011 yapımı filmi. bedeni sanki insanın hem terk edemediği mutlak mekanı hem de silemeyeceği belleği gibi hissettirdi. ve tabii vücudun biyopolitikasına dair de birçok şey. en yoksul ve savunmasız haliyle insan kadın erkek fark etmeksizin bedeniyle bir meta olarak piyasaya tabi olabiliyor. hem işsiz avare gençlerin kendilerini harçlık için adamlara sunmasının önü açılıyor [ aynı tema 9 filminde de vardı ki özellikle homoseksüel ilişkiler bu şekilde gizli bir alışverişe dönüşüyor. ] hem de kadınların kendini bizzat "sevdikleri adamlar" dolayımında porno sektörü içinde bulabildiğini gösteriyor. hiç de öyle uzakta değil bu yaşamların en uç olanı bile. bizzat en sıradan görünen ailelerin içinde şiddet, sapkınlık, cinayet tanıklıkları ile çocukları travmatize ederek tüm gelecekleri üzerinde silinmez bir yara bırakabiliyor. genç ve yakışıklı oğlan orta yaşlı eski bir porno oyuncusuna aşık olduğunda ilk kez hayata apatisine ve endişe ataklarına karşı kendince anlamlı bir var oluş imkanı yakalıyor. toplumun dayattığı yaş farkı, güzellik, çirkinlik, bedene indirgeniş, ayıp, yasak, günah gibi normların da ötesinde ortak bir dil keşfediyor ve kendisini de kadına kanıtlamak için hınçla yüzünü kesip yaralar açması tam da herkesten almak istediği bir tür intikam. annesinin yakışıklı oğlum oyuncu olacak beklentisinden çevresinde dolaşan ve güzellik dışında hiçbir şeyi düşünemeyen yaşıtlarının bakışlarından. filmde acayip güzel bir sahne var, mavileşen fonda yatak üzerinde salt bacakların manzarası eşliğindeki diyalog. beden ne muazzam bir dil böyle bakınca da. ayakların birbirine dolanışı, sevgi, şefkat, endişe, umut, uzaklaşmalar ve yeniden kucaklaşmalar.. bedenin dili.. cengiz bozkurt'un rolü her yerde mi aynı olur ya. adamın muzipliği mimikleri sesi filmi ciddiye almamı engelledi, kahkaha attım bir iki yerde. para için piyasa için kendi karısını kullanmaktan bile imtina etmiyor, teres. fuhuşu normalleştirip kadınları sömüren bu dalyaraklardan aramızda dolaşanlar da var. pezevenk lobisine canı gönülden hizmet edip sürekli fuhuşperestlik yapıyorlar sosyal medyada. oysa filmin de imlediği gibi hem son sığınak olan hem de ruhun ta kendisi olan beden insanın özgür, devredilemez, mahrem alanıdır. kapitalizmin vücudu gerek moda ile güzellik algısı ile gerekse fuhuşla metalaştırıp paraya çevirirken normalleştirdiği şey, başkasının hazzı uğruna insanın bizzat kişiliğini belleğini yaşamını bozup dağıtarak ve zamanla da kullanım değerinden düşürülecek eşyaya indirgemektedir.
Yağmurlu bir hafta sonu akşamından herkese merhabalar... 2011 yapımı, Mustafa Nuri yönetmeliğinde başrolünde Hatice Aslan ve Hakan kurtaş'ın yer aldığı vücut filmini sizlerle paylaşmak istiyorum. Konusundan ziyade verdiği katkı. İnsanlara olan bakışların, ve nesneleştirdiğimiz şu dönemde bir şeylere insanlara her zaman belli damgalar takmayı seven. Bununla birlikte bir insan diğer insana yakın olduğunda hep altında bir art niyet ararız buda kendi benliğimizin bencil ve çıkarcı tüketici varlıklar olmamızdan kaynaklıdır desek yeridir. Boy, yaş, kilo, estetikselliğe olan vurguları yüzümüze vuran film. Bizi izleyeni baştan aşağı değiştirir mi hayır. Ama en azından ne olduğumuzu varlığımızı sorgulamamıza sebep olacağından eminim
filme neresinden başlarsak başlayalim konusunu anlayacagimiz cinsten bi film gibi duruyo ama neyseee izlemek lazim :) kitabi kapagina gore yargilamamak gerek








