(@) - Raf

Spoiler içeriyor Bu şekilde uzun soluklu dizileri bitirince oluşan boşluk gerçekten çok hissediliyormuş. Özellikle de karakterlerin hayatlarına şahit olmak ve onları bu kadar yakından tanımak o boşluğu daha da artırıyor. Friends'ten hemen sonra izleyince Monica ve Chandler'ın yıllar sonraki hallerini izliyormuş gibi…devamıBu şekilde uzun soluklu dizileri bitirince oluşan boşluk gerçekten çok hissediliyormuş. Özellikle de karakterlerin hayatlarına şahit olmak ve onları bu kadar yakından tanımak o boşluğu daha da artırıyor. Friends'ten hemen sonra izleyince Monica ve Chandler'ın yıllar sonraki hallerini izliyormuş gibi hissetmiştim çünkü Claire'nin hırslı halleri, Phill'in eğlenceli kişiliği bana bu çifti hatırlatmıştı. Muhtemelen çocukları büyüseydi onlar da tıpkı böyle bir ebeveyn olurlardı. Hangi sitcom daha güzel tartışması genelde Friends ile How I Meet Your Mother için yapılıyor biliyorum ama izlediğim sadece iki sitcoma dayanarak ben de karşılaştırma yapacak olursam Modern Family'i Friends'ten daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Friends'te sevmediğim şey; karakterlerin bir sınırının olmamasıydı yani her an herkes her şeyi yapabilirdi ama bu dizide karakterlerin bir sınırı vardı. Tabii bazılarında yoktu ama genel olarak beni rahatsız edecek düzeyde değildi. Bazı karakterleri çok sevdim bazılarına da tahammül edemedim (bknz: Cam) Birazdan karakterleri teker teker anlatacağım için o zaman değinirim neden sevmediğime ama onu izlerken çok yoruldum diyeilirim. Dile kolay 11 yıl yaa.. Resmen elimizde büyüdüler. Tabii benim birkaç ayda izlediğimi hesaba katmayalım çünkü izlediğim bu süreçte onlara çok alıştım ve her dizinin final sahnesinde olduğu gibi onlardan da ayrılmak biraz zor oldu. Son sezonda hep geçmişe gitmeleri, çocuk karakterlerin büyüdüğünü fark etmek, yetişkinlerin de geçen onca yıldan nasibini almaları hatta Jay'in bile ilk bölümlerde daha da genç olduğunu görmek biraz duygulandırdı. Diziye başladığımda ne izlediğimi anlayamamıştım çünkü bölüm sonunda karakterlerin kameraya karşı yaptığı açıklamalar dizilerde görmeye alıştığım bir şey değildi ama sonradan en sevdiğim kısımların o röportajlar olduğunu fark ettim. Güzeldi yaa. Tabi o kadar bölüm var hepsi de çok iyiydi, mükemmel bir diziydi diyemem ama güzeldi. Karakterlere alıştıktan sonra daha çok sevmeye başladım. Bazı kısımlarda güldüm bazı kısımlarda duygulandım. Evet ben de beklemiyordum ama gözyaşlarıma hakim olamadığım kısımlar da oldukça fazlaydı. Bir de diziyi izlediğim dönemler yurtta olduğum için ailemden uzakta olmanın oluşturduğu o burukluk vardı. Her ne kadar geleneksel aile tipine yatkın olsak da bazı durumlar o kadar benzerdi ki bizim aileyle, kendi ailemi izliyormuş gibi hissetmiştim. O zaman karakterlere ailenin en büyüğünden başlayalım; Jay Pritchett namıdiğer dolap kralı. Kendinden yaşça küçük eşinin onunla parası olduğu için evlendiğini söylemeleri onun daha da yaşlı psikolojisine girmesine sebep oluyordu. Çocuklarına iyi bir baba değildi her ne kadar seviyor ve onların iyiliklerini düşünüyor olsa da desteğini göstermiyordu bu bana bir yerden tanıdık geldi.. Jay'in bu yönünü sevmesem de sevdiğim bir karakterdi oyuncudan da kaynaklı olabilir bilmiyorum ama derin bir karakterdi. Özellikle de annesini anlattığı bölümde çok duygulanmıştım. O bölümü izlediken sonra ebeveynlerimin de anne ve babasının olduğunu ve onların yokuklarını derinden hissettiklerini fark etmiştim. Biraz bencilce olacak ama tek aileleri bizim ailemiz olduğunu düşünüyordum bu farkındalık biraz daha overthinklememe sebep oldu şimdi buna da üzülüyorum maalesef :( Gloria ise Jay'in zengin olduğu için evlendiğini düşündükleri ikinci eşi. Açıkcası Gloria'yı evlenmeden önceki taksici haliyle düşünemiyorum. Sanki hep zengin, platform topukluları ve lüks zevkleriyle yaşıyordu. Gerçi evlenmeden önceki yaşamı da bir muammaydı bir kuaför oluyordu bir nakliyatçı oluyordu ve daha hatırlamadığım bir sürü şey. Kısacası elinden pek çok iş geliyordu. Kendini çok sevmesinin yanında çok iyi bir anne ve eş olması sevdiğim yönlerinden biriydi. (sonradan anneliği bir bağımlılık haline geliyordu bunu sevmedim.) Kolombiyalı olmanın hakkını veriyordu, ikonik bir kadındı. Bazen bazı kelimeleri yanlış talaffuz etse de bence bu aileye iyi uyum sağlamıştı. Diğer karakterlere kıyasla biraz daha düşünceliydi. Övülmeyi sevmediğini söyleyip aslında yaptıklarını fark etmelerini ve övmelerini isterdi. İlgi seviyordu ve güzelliğine ayrı bir düşkündü her yere geç gitme sebebinin de podyumda yürüyormuş gibi bekleyenlerin onu izlemesi olması aşırı mantıklı gelmişti bundan sonra geç kalma sebebim bu olabilir. Büyümüş de küçülmüş tanımını bir karaktere yapacak olsaydım bu Manny olurdu. Çok sıkıcı bir karakterdi yaa nasıl dayandım bilmiyorum. Bu tabir iki üç yaş cocuklara yapılınca daha sevimli geliyor böyle on yaş üstü çocuklar bilmiş bilmiş konuşunca katlanamıyorum maalesef. Sürekli şiirler okuması, senaryolar yazması off bilmiyorum çocukluğunu yaşamamasınsa sinir oldum. Ama düşününce de normal geliyor çünkü belli bir yaşa kadar hayatında baba figürü olmadığı için küçük yaşta büyümek zorunda kalmış ama yine de onu izlerken çok sıkıldığımı defalarca söyleyebilirim Dunphy ailesi de daha geleneksel, görmeye alıştığımız bir aile tipi. Anne, baba ve çocuklar. Phill ailenin şen şakrar, hayatı eğlenceden ibaret gören babası. Baba olarak çok iyi bir karakter gerçekten. Yani düşününce böyle bir babam olsaydı çok eğlenirdim ama eş olarak Phill karakterini sevmemiş olabilirim. Sürekl Gloria'ya bakışı, düşünceleri çok rahatsız ediciydi izlerken çok sinirlenmiştim. Yine de bu yönünü görmezden gelirsek çocuklarıyla ilişkisi çok güzeldi tabi hep iyi polis rolünü üstlenerek Claire'ye haksızlık ediyordu. Herkes Phill'i çok sevmiş ama ben bu yönlerini düşününce hiç sevemiyorum yaa. Claire ise Phill'e kıyasla daha otoriter, hırslı ve dediğim dedik bir karakter. Her şeye karışıyor ve kontolün hep onda olmasını istiyor. Phill'le her ne kadar uyumsuz bir çift gibi görünseler de birbirlerini dengeliyorlar. Claire'nin annesiyle arası biraz bozuk bu yüzden o babasının tarafını seçerken Mitchell'de annesini seçiyor. Anne olmadığım için bilmiyorum ama bir insan neden çocuğunu sevmez ki? Aslında düşününce çok korkunç bir şey sonuçta herkesin kişiliği farklı ve çocuğun da kalıtımdan dolayı karaker yapısı farklı oluyor ve dışarıda anlaşamadığın bu yüzden iletişimi bile kestiğin kişinin aynısından evde var. Uzaklaşamıyorsun, bir şey yapamıyorsun ama bu karakter yapısına sahip kişilere de sinir oluyorsun. Ayy şu an bu konuda empati yapmak beni çok kötü hissettirdi. Umarım herkesin sevebileceği çocukları olur da çocuklar o sevgisizliği hissetmez. Neysee Claire çok sevdiğim bir karakter değil çünkü bazen ne yaptığını o da bilmiyordu özellikle de evli olmasına rağmen değilmiş gibi takılması rahatsız ediciydi. Karı koca ikisi de aynı yaa bu yüzden mi anlaşabiliyorlar acaba? İLK DEFA BİR YORUM SINIRINI AŞTIM. Yazıyı ikiye hatta üçe böldüğüm için kötü hissediyorum ama devamı aşağıda maalesef 😢 (++)

nubesh 1 year ago

“Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu...” #İnsancıklar | Dostoyevski

nubesh 1 year ago

Çocuk, Köstebek, Tilki ve At

Peter Baynton

143 Gönderi

Geçenlerde öğrencilere izletebilmek için kısa süreli animasyon önerisi istemiştim. Sağ olsun aranızdan biri bana bu animasyonu önerdi. Aslında kesitleri hep karşıma çıkıyordu fakat hiç açıp izleme düşüncesi yoktu o yüzden iyi ki önerilmiş diyor ve öneren kişiye de teşekkürlerimi iletiyorum.…devamı

nubesh 1 year ago

Kumarbaz

Dostoyevski

2 Gönderi

Yine aradan uzun zaman geçtiği için yorumunu yazmaya üşendiğim bir kitap olduğunu belirtmek istiyorum çünkü ne yazacağımı bilmiyorum. İnsancıklar'ı okuduktan sonra Dostoyevski'ye hatta Rus edebiyatına biraz ara vereceğimi söylemiştim fakat kendimi tutamayıp bu kitabı da okumaya başladım. İnsancıklar kadar yorucu…devamıYine aradan uzun zaman geçtiği için yorumunu yazmaya üşendiğim bir kitap olduğunu belirtmek istiyorum çünkü ne yazacağımı bilmiyorum. İnsancıklar'ı okuduktan sonra Dostoyevski'ye hatta Rus edebiyatına biraz ara vereceğimi söylemiştim fakat kendimi tutamayıp bu kitabı da okumaya başladım. İnsancıklar kadar yorucu bir kitap değildi bu yönünü sevdim fakat Suç ve Ceza gibi de derin olduğunu düşünmüyorum. Tabii yazar kitabı 25 günde yazmış ve haliyle bu iki kitabı kıyaslamak doğru olmaz farkındayım hatta İnsancıklar'dan sonra iyi ki okudum dedim çünkü okumasaydım yazar ile ilgili düşüncelerim çok farklı olacaktı. Öncelikle çok rahat okunuyor gerçi bu yayınevini çok beğenmedim ama ona rağmen beni çok rahatsız etmedi. Yıllar önce bir hocamız "İnsanları anlamak istiyorsanız Dostoyevski okuyun." diyordu. Sanırım ne demek istediğini anlamaya başladım. Evet tüm kitaplarını okumadım ama okuduklarımda da insan psikolojisini ve bazı durumların nedenlerini güzel bir şekilde aktardığını düşünüyorum. Yani bir insan neden kumar oynar ya da bir insan neden suç işler gibi durumları nedenleri ve sonuçlarıyla güzel bir şekilde aktarıyordu. Bu kitapta da adından anlaşıldığı gibi kumar masasına düşen bir insanı görüyoruz hatta birçok insanı. Generalin çocuklarına öğretmenlik yapan Aleksey aynı zamanda generalin üzey kızına da aşıktı fakat bu kız yani Polina, Aleksey'in duygularını biliyor ve bunu kullanarak istediklerini yaptırmaya çalışıyordu diye hatırlıyorum. Daha sonra Polina'nın parasını alıp rulet oynamaya gidiyor ve iki katıyla döneceğini söylüyordu bu kısmı Mentalist dizisini izlerken Jane'de Lisbon için yapmıştı ve o sahnede kitapta atıf yapıldığını düşünüp biraz mutlu olmuş olabilirim. Kitapta gerçekten bir kumarhaneye giriyormuş hissine kapılmıştım hatta rulet sesi, kazanan insanların kahkahası, kahbedenlerin küfürleri, o ferah görünen ama aynı zamanda boğucu olan atmosfer... Hepsi gözümde canlanıyodu. Hayatımda hiç kumarhaneye gitmedim ama ben de oradaydım ve köşede blackjack oynuyordum (Bu oyunu zorla öğretmeye çalışan arkadaşıma teşekkürlerimi iletiyorum o olmasaydı ne yapardım jdıfjdgnf) Tabii kitapta kumara özendirme durumu yok çünkü kumara aşırı bağlanan karakterler bir süre sonra hem parasını hem de kendini tüketti bunu net bir şekilde gördük. Favori karakterim generalin annesiydi. Onun olduğu bölümlerde çok güldüm, biraz tuhaf bi karakterdi. Kadın bağıra bağıra konuşurken onun yerine ben utanmış olabilirim ama kitaba renk kattığını düşünüyorum. Kitap ile ilgili hatırladığım şeylerden biri de Alman, Fransız, İngiliz ve Rus karakterlerin olması ve her millet için genel bir izlenim olduğuydu. Mesela Ruslar keyiflerine düşkün oluyorlar ve emek harcayıp bir şeyler elde etmektense hazıra konmak işlerine geliyordu ya da Almanlar için disiplinli ve ciddi insanlar olduğuna değiniyor, Fransızlar için de çıkarcı bir millet olduğunu söylüyordu yazar. Acaba orada bir Türk karakter olsaydı onun için ne derdi? Bu arada Dostoyevski'nin kumar borçlarından muzdarip olduğunu bilmeyen yoktur. Aleksey karakterinde de kendinden izler vardı, bu yüzden otobiyografik özellik taşıyan bir kitaptı. Genel olarak beğendim güzeldi, tavsiye ederim.

nubesh 1 year ago

Arabalar

John Lasseter

70 Gönderi

Spoiler içeriyor 2000-2015 aralığında çekilen animasyonların ayrı bir sıcaklığı olduğunu düşünüyorum. Sanki teknoloji ilerledikçe ve görüntü kalitesi arttıkça samimiyet de o derece azalıyor. Mesela geçen gün Sihirli Annem'in fragmanını izledim ve görüntü kalitesi o kadar netti ki sanki yapay zekanın oluşturduğu bir…devamı2000-2015 aralığında çekilen animasyonların ayrı bir sıcaklığı olduğunu düşünüyorum. Sanki teknoloji ilerledikçe ve görüntü kalitesi arttıkça samimiyet de o derece azalıyor. Mesela geçen gün Sihirli Annem'in fragmanını izledim ve görüntü kalitesi o kadar netti ki sanki yapay zekanın oluşturduğu bir fragmanı izliyormuş gibi hissettim. Ki zaten Eda karakterini yapay zeka ile oluşturmaları başlı başına saçmalık da neysee bu filmin yorumuna geçelim. Bu filmi küçükken izlediğimi hatırlamıyorum ama Şimşek McQuenn'i seviyordum hatta arabalarla oynamayı da çok severdim. Hiç unutmadığım oyuncaklarımdan biri de pembe, üstü açık bir Jeep'ti. Sanırım o oyuncağımı özledim. Bu animasyon da çok güzeldi, keyifle izledim. Nedense ekstra huzurlu hissettirdi ve sanki filmin çekildiği yıllara ışınlanmışım da 5-6 yaşlarındaki Beyza olarak izliyordum. McQuenn'in çaylak olarak piston kupasını kazanma hayali ve sonunda kazanma ihtimali olmasına rağmen değerlerinin, kazanmanın önüne geçmesi çok güzel bir karakter gelişimi meydana getirmişti. İlk yarışta kendini beğenmiş, ukala biriyken Radiator kasabasından çok farklı biri olarak çıkmıştı. Karakterlerdeki bu gelişimi görmek çok hoşuma gidiyor yaa bazen de acaba bizim değişmemize sebep olan olaylar, yerler var mıdır diye düşünüyorum. Keşke biz de hayatımızın bu dönüm noktalarını izleyebilseydik. McQuenn ile Mater'in arkadaşlığı çok tatlıydı, sahnelerini sırıtarak izledim. Dostluk kavramına da güzel değinilmişti ve o en iyi tercih olduğunu söylediği sahneyi izlerken aklıma gelen arkadaşımın iyi ki hayatımda olduğunu ve gerçekten de iyi bir tercih olduğunu düşünmüştüm. Arkadaşlık konusunda çok zor zamanlardan geçtim ve bu süreçte bile hep yanımda oldu. Dostum sandığım kişinin hayatımdan çıkmasına üzülürken aslında dosttan öte bir kardeş kazanmıştım. Bu konuda biraz şanslıyım galiba. Umarım herkesin kardeşe dönüşen bir dostu olur. "-Biliyordum, iyi bir tercih olduğunu biliyordum. -Ne tercihi? -En iyi dost ♡" McQuenn yarışırken sadece kendi yeteneğine güveniyordu ve çok hızlı olursa kazanabileceğini düşünüyordu fakat bir ekibe, onu yönlendirecek bir lidere ihtiyacı vardı. Kasabada bunun da farkına varmıştı. Yarışın son kısmında Kral'ı bitiş kısmına sürüklemesi beni neden bu kadar duygulandırdı bilmiyorum ama o anı her izleyişimde aynı şekilde duygulanırım bence. Ona Hudson'un kaderini yaşatmadı ve bu kazanmaktan daha değerliydi. Zaten ne demiş tanıdığımız mızmız, yaşlı bir yarış arabası: "Kupa dediğin boş bir kasedir." Filmi düşündüğümden daha çok sevdim hatta bazı sahnelerini tekrar tekrar izlerim diye düşünüyorum. Sally ile aralarındaki ilişki de çok güzeldi. İlk kısımları kopuk kopuk izlediğim için çok odaklanamadım ama son kısımda hem güldüm hem duygulandım. Özellikle de Guido'ya çok güldüm yaa lastikleri değişirirken çok komikti. Mater zaten favorimdi ve eğer beş yaşındaki Beyza olsaydım Şimşek Mcquenn'e aşık olurdum muhtemelen.

nubesh 1 year ago

İnsancıklar

Dostoyevski

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu kitabı okuyana kadar Rus edebiyatını sevdiğimi düşünüyordum fakat okurken o kadar bunaldım ki sanırım uzun bir süre bu tür bir kitap okumayacağım. Gerçi zor bir süreçten geçiyorum ve ilk zamanlar kitap okumak bile bana çok saçma geliyordu belki de…devamıBu kitabı okuyana kadar Rus edebiyatını sevdiğimi düşünüyordum fakat okurken o kadar bunaldım ki sanırım uzun bir süre bu tür bir kitap okumayacağım. Gerçi zor bir süreçten geçiyorum ve ilk zamanlar kitap okumak bile bana çok saçma geliyordu belki de bu yüzden okumak biraz zor gelmiştir. Yakın zamanda bir kaza geçirdim ve ölümle o kadar burun buruna geldim ki hala o hissi hatırlamak beni biraz ürpertiyor. O an her şeyin bittiğini düşünmüştüm daha doğrusu karanlık bir boşluktaydım ve kim olduğumu, ne yaptığımı hiçbir şeyi anlamlandıramıyordum. Birden kaza anını hatırladım ve uyanmaya çalışmama rağmen uyanamayınca her şeyin bittiğini düşündüm. Halbuki o gün içimde hiç kötü bir his yoktu. Gayet normal bir ruh halindeydim hatta staja gidip öğrencileri göreceğim diye biraz mutluydum. Hani içimizde kötü bir his olunca birinin başına bir şey gelecek diye korkarız yaa asla öyle bir şey yoktu. Sonra birden bu olayı yaşayınca günlerdir içinden çıkamadığım bir şoka girdim. Normalde de bir şeylerden korkardım fakat ilk defa korku duygusunu bu kadar derinden yaşadığımı hissettim ve o an düşündüğüm ilk şey bana bir şey olursa ailemin çok üzüleceğiydi. (Bunu söyleyince arkadaşım "O anda bile başkalarını düşünmeyi nasıl başardın?" dedi tabii. Haklı.) Şu an yaşadığım travmalardan şaka çıkarma dönemine girdiğim için her şeyi mizaha vuruyorum ama o yaşadığım şey bambaşka bir duyguydu, korkunçtu. Allah kimseye yaşatmasın. Bir süre düşünmemek için her türlü şeyi denedim hatta bu süreçte okeye bağımlı olmuş olabilirim. Savunma mekanizmam biraz farklı işliyor galiba. Bir süre sonra Raf'a girdiğimde izlediklerimi ve okuduklarımı yarım bıraktığımı görünce biraz tuhaf hissettim. Öbür tarafa gitseydim asla düşüneceğim şeyler olmazlardı tabi ama farklı hissettirdi. Sonra da okuduklarım ne işe yarayacak diye düşündüm. Ya da o kadar film izledim ne anlamı var şu an diye içimden geçirdim. O yüzden tekrar okuma hevesi gelsin diye bekledim ama bir türlü gelmedi ve ben bu dönemde Dostoyevski okumak gibi bir hata yaptım. Neden okudum aslında biliyor musunuz? Çok sıkıldım. Üniversitenin son senesinde ve son aylarda, tam sınıftakilere alışmış ve evdeyken bile onları özlemeye başlamışken tekrar kendimi evde buldum. Bundan sonra da hep evde olma düşüncesi de gözümü korkutuyor o ayrı bir konu da neysee. Çok sıkıldığım için bir şeyler yapmak ve biraz da ekrandan uzak kalmak amacıyla aslında, tekrardan bir şeyler okumaya karar verdim ve seçimim tabii ki Dostoyevski'den yana oldu. Nedenini hiç hatırlamıyorum. Elime gelen ilk kitap olduğu için bile olabilir. Aslında ilk başlarda hoşuma gitmişti. Mektuplardan oluşmasını sevmiştim çünkü mektuba karşılık ne cevap verdiklerini merak ettiğim için hep bir sonraki sayfaya geçiyor ve zamanın farkına bile varmıyordum fakat bir süre sonra karakterlerin birbirlerini dinlemediğini daha doğrusu mektuplaşırken aynı zamanda yüz yüze de görüştüklerinden dolayı bazı konuların havada kaldığını hissettim. Sonuçta biz o görüşmelerde ne konuşulduğunu bilmiyoruz ve bir bakıyorum mektuba cevap niteliğinde bambaşka bir mevzudan bahsedilmiş. Bir de karakterlerin aralarındaki ilişki çok tuhaf geldi. Tam olarak birbirlerinin neyi olduğunu anlamadım. Devuşkin Varvara'yı seviyor muydu yoksa gerçekten de kızı olarak mı görüyordu bilmiyorum ama bildiğim şey Varvara'nın fazla bencil olduğuydu. Adamın ona karşı olan zaafından yararlanıyordu, en sonunda da tüm iyilikleri hiçe sayıp adamı yüz üstü bırakıp gitti. Kitapta en sevdiğim kısım sanırım Varvara'nın anısının anlatıldığı iki bölümlük kısımdı. Pokrovsky karakterini sevmiştim hatta bu yüzden Varvara'ya ilk başlarda üzülüyordum. Doğum günü için hediye etmek istediği kitapları verememesi benim bile zoruma gitmişti. Daha sonra Devuşkin ile mektuplaşırken Pokrovsky'den hiç bahsetmedi diye hatırlıyorum. Keşke ondan da bahsetmiş olsalardı. Zaten sonlara doğru mektuplarda o kadar bağımsız konulardan bahsedilmiş ki şahsen ben bağdaştıramadım. Biri A demiş diğeri çok farklı bir mevzudan bahsetmiş gibiydi. Karakterler mektuplaşırken bile birbirini dinlememeyi nasıl başarmış yaa? Kitapta en etkilendiğim kısımsa Devuşkin'in yardıma muhtaç komşusuna yardım ettikten sonra hayatının bir nebze olsa da iyiye gitmesiydi galiba. Son kısımları okuduğum zaman üst üste ölüm haberleri almıştım hiçbirini tanımıyordum; bazıları babamın tanıdığı insanlardı bazılarını sadece televizyondan görmüştüm ve o an ben de o kişilerden biri olabilirdim deyip biraz daha depresyona girmiştim ve kafam dağılsın diye kitabı okuyayım dedim bir de ne göreyim? Devuşkinin zavallı komşusunun, ki zaten genel olarak haline üzüldüğüm bir insandı, birdenbire ölmesi daha da garip hissettirdi. Kitabı ilerde hatırlamaya çalışırsam bir tek bu kısım aklıma gelir bence. "Bir günün, hatta bir saatin bile neler getireceğini kimsenin bilememesi ne kadar hüzün verici! İnsan durduk yere ölüveriyor!" Dostoyevski insan psikolojisini çok iyi yansıtan bir yazar olabilir belki de benim okuduğum dönemden kaynaklı sevmemiş olabilirim ya da yazarın vermek istediği mesajı anlamamış olabilirim bilmiyorum ama bu yazıyı yazmak biraz iyi geldi diyebilirim. Bu arada kitabı okurken biriyle mektuplaşmayı ve o mektubu bekleme sürecine girmeyi o kadar çok istedim ki keşke geçmiş zamanlarda yaşayıp ben de biriyle mektuplaşabilseydim. Eskiden mektup arkadaşlığı diye bir şey vardı hatta bir öğretmenimiz sınıf arkadaşıma mektup arkadaşlığı yapmıştı ve geriye bir sürü hatıra kalmıştı. O an biraz kıskanmış olabilirim keşke benim de mektup arkadaşım olsaydı 🥲

nubesh 1 year ago

Oduncular

Roy Jacobsen

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Açıkcası kitabı pek beğenmedim hatta bir şeyler yazabilmek için biraz araştırma yapmak istedim çünkü kitapta genel olarak Finler ile Sovyetler Birliği'nin arasında geçen savaştan bahsediliyordu fakat o kadar sarmadı ki "Amaan ben daha ülkemin tarihini tam olarak bilmiyorum Finlerinkini bilmesem…devamıAçıkcası kitabı pek beğenmedim hatta bir şeyler yazabilmek için biraz araştırma yapmak istedim çünkü kitapta genel olarak Finler ile Sovyetler Birliği'nin arasında geçen savaştan bahsediliyordu fakat o kadar sarmadı ki "Amaan ben daha ülkemin tarihini tam olarak bilmiyorum Finlerinkini bilmesem de olur." deyip aklımda kalanları yazmaya karar verdim. Anladığım kadarıyla Ruslar sadece sıcak denizlere inmek istemiyor, kuzeyin soğuk topraklarına doğru da genişlemek istiyordu. Sanırım gözü doymayan bir devlet. Allah doyursun ne diyeyim. Sovyetler Finlandiya'ya doğru ilerlerken bu ilerleyişi durdurabilmek için de Finler, Suomussalmi kentini boşaltıp bombalamaya karar vermişler. Herkes birer birer şehri boşaltırken sadece bir kişi oradan ayrılmayı reddediyordu o da bir oduncu olan Timmo'ydu. Timmo'nun kasabadan ayrılmak istememesinin en büyük nedeni de bu şehirde doğup büyümüş olması ve kendini bu şehre tamamen ait hissetmesiydi. Ona göre kaçıp yabancı bir yere gitmek, kalıp düşmana yardım etmekten daha zordu. Sevmediğim kısım, herkesin Timmo'yu hemen kabullenebilmesiydi sanırım. Çünkü düşman, "Neden kaçmadın?" diye sorduğunda "Burada kalmak istiyorum, sizin için odun keserim siz de ısınırsınız." deyip ikna edebiliyordu ve herkes onu lider kabul edebiliyordu yani ne alaka? Hangi düşman savaş anında düşmanını dinleyip aralarına dahil etmek ister ki? Yani bence bu kısımlar inandırıcılığı azaltıyordu. Daha sonra birkaç oduncuyla da birleşen Timmo'nun savaş dönemini, diğer karakterlerin de hayatından kesitleri okuduk ve çoğunu hatırlamıyorum. Sadece birinin eşinin ayakkabılarını yanından ayırmadığını hatırlıyorum hatta ilk başlarda çok üzülmüştüm çünkü bir gün ailesine geri dönme umudu vardı fakat son kısımda ailesinin yanına bile gitmemişti. Ona "Madem eşini görmeye bile gitmeyecektin neden o ayakkabıları yanınadan ayırmadın?" diye sormayı çok istedim. Bu arada karakterlerin ismi o kadar karışıktı ki biri anlatılırken kim olduğunu hep unutuyordum bu yüzden karkaterler arasında bir karmaşa yaşamış olabilirim o kısmı da pek sevmedim. Finler için bir tanım yapacak olsam yeniden başlayabilme umudu taşıyan ve bunu fiilen de başarabilen bir soy derdim. Finli bir insan tanımıyorum fakat hem Beyaz Zambaklar Ülkesinde kitabında okuduğum kadarıyla hem de Yeniden kurmacılık felsefesini ele alıp eğitim sistemlerini temelden değiştirebilmeleri bu şekilde düşünmeme sebep oldu. Kitapta da yaşlı çiftin evini temiz bırakıp bir mektup bırakarak gitmesi, Timmo'nun her seferinde etrafı temizleyip temiz çarşaf betimlemeleri bana hep umudu ve yeniden başlama arzusunu anımsattı. Kitapta sevdiğim tek kısım bu olabilir. Onun dışında yazarın anlatımını da pek beğenmedim. Düşününce etkileyici bir şekilde anlatılabilirdi sonuçta bir savaş var ve kayıplar, o ait olduğun yerden kaçma mecburiyeti, ölüm korkusu... Etkileyici birçok tema vardı fakat ben hiç etkilenmedim. Sanki soğuk bölgelerde yaşayan insanların olaylara bakış açısı da soğuk oluyor yaa mesela bu konuyu bizim yazarlarımızdan biri yazmış olsaydı en az bir kısımda ağlamış olurduk. Bu kitabın sonunu da hiç beğenmedim, anlamamış da olabilirim bilmiyorum çünkü öğretmen gelip Timmo'ya diğer oduncularla alakalı bir şeyler söyledi ve bir an kitap boyunca okuduklarımın gerçekliğini sorguladım. Bir de kitabı odundan ziyade temiz çarşaf ve kahve ile kodlamış olabilirim çünkü ana karakterimiz kitabın yarısında çarşafları yıkayıp oturup keyif kahvesini içti. Evet evet kasaba yanarken kahvesini yudumladı, tam olarak öyle oldu.

nubesh 1 year ago

Muhafız Kardeşler

Gary Wang

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Zamanında koruyucu ruhlar varmış fakat insanlar ruhlar olmadan yaşamayı öğrendiği için artık onlardan yardım istemez olmuşlar. Bu yüzden de ruhlar aleminde insanlara yardım etmek yasaklanmış. Rain adındaki küçük bir kız çocuğu da annesiyle birlikte büyükannesini ziyarete gitmiş fakat büyükannesinin vefat…devamıZamanında koruyucu ruhlar varmış fakat insanlar ruhlar olmadan yaşamayı öğrendiği için artık onlardan yardım istemez olmuşlar. Bu yüzden de ruhlar aleminde insanlara yardım etmek yasaklanmış. Rain adındaki küçük bir kız çocuğu da annesiyle birlikte büyükannesini ziyarete gitmiş fakat büyükannesinin vefat etmesi sebebiyle orada kalmak zorunda kalmışlar çünkü büyükannesinin bir çorbacı dükkanı varmış ve orayı birinin idare etmesi gerekiyormuş. Çorbacı dükkanında işler pek iyi gitmiyordu çünkü insanlar hep aynı çorbayı içmek istemiyor ve bir değişim istiyordu tıpkı dünyanın da değiştiği gibi fakat Rain'in annesi geleneği korumaya niyetliydi. Bu arada çorbacının yanında da bir restorant var ve buranın sahibi küçük işletmeleri kaldırıp yerine büyük restorant zinciri oluşturmak istiyordu bu yüzden de çeşitli sorunlar çıkartıp çorbacının itibarını zedelemeye çalışıyordu. Ruhlar aleminde de durum hiç iyi gitmiyordu çünkü insanlar ruhlara inanmadığı için çoğu ruh işsiz kalmıştı. Shen Tu ve Yu Lei adındaki kardeşler de bu durumdan muzdaripti. Yu Lei insanların tekrar ruhlara inanmasını sağlamak için dünyaya inmeye karar verir. Ona göre eğer bir kaos ortamı oluşursa insanlarla ruhlar tekrar bir işbirliği halinde olacak ve onlara inanmaya devam edecekti bu yüzden bir canavarı serbest bırakmaya çalışıyordu. Shen Tu kardeşinin dünyaya inmesine ve insanlara yardım etme isteğine karşı olsa da Rain ile karşılaşması ve onlara yardım etmeye çalışması onu biraz da olsa iyi hissettirmişti. O insanlara yardım etmek için vardı, bu yüzden her şeyin eskisi gibi olması için uğraşacaktı. Tabii sonunda bir canavarla karşılaşacağını bence o da tahmin etmiyordu. Rain ve mauhafız kardeşler birlik olup bu canavarı yok etmeye çalışıyorlar falan derken film bitti. Açıkcası son kısımları çok hatırlamıyorum bu tarz animasyonları sevip sevmediğime de karar veremedim. Genel olarak beğendim ama beni tatmin etmedi yaa

nubesh 1 year ago

Buz Devri

Chris Wedge

88 Gönderi

Hiçbir şey yapmak istemediğim bir dönemde olduğum için ne yapayım diye düşündüm taşındım aklıma buraya yazmak geldi. Biraz kafamız dağılsın bakalım. Bu filme yorum yapmamıştım ve itiraf edeyim Buz Devri serisini hiç bitirmedim. Ara ara kesitlerini izlemişimdir ama hiç devam…devamı

nubesh 1 year ago

İntibah

Namık Kemal

2 Gönderi

Lisedeyken sıklıkla duyduğumuz o kitabı sonunda okudum hem de özetine bakmadan, ezberleme ihtiyacı duymadan.. Biz niye bir sürü kitabın adını ezberledik yaa? Karakterleri aklımızda tutmaya çalıştık? Karakterleri geçtim konularını ezberlemeye çalıştık? Yaa bize niye böyle şeyler yaptırdılar hala çözemedim. Bir…devamıLisedeyken sıklıkla duyduğumuz o kitabı sonunda okudum hem de özetine bakmadan, ezberleme ihtiyacı duymadan.. Biz niye bir sürü kitabın adını ezberledik yaa? Karakterleri aklımızda tutmaya çalıştık? Karakterleri geçtim konularını ezberlemeye çalıştık? Yaa bize niye böyle şeyler yaptırdılar hala çözemedim. Bir de dönemleri ayrı ayrı değerlendiriyorduk. Koca bir cumhuriyet dönemini ağlayarak ezberlemeye çalıştığım zamanları hatırlıyorum. Sonuç ne mi oldu koca bir hiç. Keşke hiç ezberlemeye çalışmasaydım. Bu kadar söylenmenin ardından en sevdiğim dersin edebiyat olması ve sorularını keyifle çözmem bana da tuhaf geliyor o yüzden hiç o konulara girmeyelim. Kitabımızın diğer adı Sergüzeşt-i Ali olduğu için haliyle Ali'nin serüvenine şahit olduk. Bir de ilk edebi roman özelliği taşıdığından çok güzel bir şey beklemiyordum zaten ama beklediğimden daha güzeldi. Hatta okurken çok sıkılacağımı bile düşünmüştüm ama klasik Türk dizisi izliyormuş gibi hissettim. Keyifli bir süreçti. Ali'ye o kadar sinir oldum ki.. Yani bir insan anca bu kadar sinir bozucu olabilir. Hayır bir otur ve dinle insanları, sonrasında ne yapıyorsan yap ama dinle. Yok dinlemeyecek, fevri kararlar verecek ve sonrasında pişman olacak. Sanki kendi çok namusluymuş gibi insanları namusuna göre yargılayacak! Of ya Dilaşup'un orada öylesine harcanmasına o kadar çok sinir oldum ki. Mahpeyker bir yandan Ali bir yandan kızı bitirdiler resmen. Zaten Ali'nin annesine de sinir olmuştum. Oğlunun yaptıklarını bilmesine rağmen kızı evine alıp hayatını kararttı. Ayy yazarken bile gerildim. Dedim ya klasik Türk dizisiydi diye gerçekten öyleydi jdoısjdsj Ali'nin de hakkını yemeyelim ilk başlarda gerçekten masumdu. Mahpeyker'i ilk gördüğü kısımlarda çok sempatik gelmişti gerçi o kısım da biraz tuhaftı ama eski dönemleri anlattığı için hiç sorgulamadım. Edebiyata kazandırılan ilk edebi eserdi ve ana fikri de son kısımda verilmişti. Son pişmanlık fayda etmezdi..